Postanowiłam przyjrzeć się bliżej temu fenomenowi. Pretekstem stały się kolejne pluszaki z Galerii Bukowski w Katowicach oraz książka Teddy Bears on an Adventure in World Art, którą przywiozłam z duńskiego muzeum misiów. Choć pozornie – maskotka oraz książka – to dwa różniące się od siebie światy, łączy je przekonanie, że nawet najzwyklejszy przedmiot może pobudzać wyobraźnię i inspirować do tworzenia.

Pluszowy miś, który zawdzięcza swoje imię prezydentowi

Historia pluszowych niedźwiadków sięga początku XX wieku. W 1902 roku amerykański prezydent Theodore Roosevelt odmówił zastrzelenia schwytanego podczas polowania niedźwiedzia. Wydarzenie uwiecznił na satyrycznym rysunku Clifford Berryman, a nowojorscy sklepikarze Rose i Morris Michtom zainspirowali się nim do stworzenia zabawkowego misia, którego nazwali „Teddy’s Bear”.

W tym samym czasie w Niemczech Richard Steiff pracował nad własnym projektem pluszowego niedźwiedzia. Wkrótce podobne maskotki zaczęły zdobywać popularność na całym świecie.

Co więcej, w 1907 roku zaczęło pluszowych misiów się… obawiać! Pojawiały się bowiem pogłoski, że mogą one stanowić zagrożenie dla tradycyjnych lalek. Obawiano się, że dziewczynki, wybierając niedźwiadki zamiast zabawy w opiekowanie się niemowlętami, zatracą swój instynkt macierzyński. Mocne, prawda?

Ponad sto lat później podobne obawy wydają się absurdalne. Pluszowy miś nie tylko przetrwał zmieniające się gusta i mody, ale stał się także jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli dzieciństwa.

Galeria Bukowski w Katowicach – pluszaki inspirowane prawdziwymi osobami

O misiach Galerii Bukowski w Katowicach pisałam Wam już kilkukrotnie. Uwielbiam w nich to, że poszczególne modele różnią się nie tylko kolorami czy ubrankami, ale również charakterem. Jedne wydają się nieśmiałe, inne nieco zawadiackie. Sprawiają wrażenie, jakby za tymi błyszczącymi oczami naprawdę skrywało się prawdziwe, żyjące stworzonko.

Za szwedzką marką Bukowski Design stoją Polacy – Barbara i Janusz Bukowscy. Historia ich firmy zaczęła się jednak znacznie wcześniej niż w 1990 roku, kiedy oficjalnie powstała marka. Już w dzieciństwie Barbara uczyła się tworzenia szmacianych lalek pod okiem swojej babci Pauliny. W powojennej Polsce, w której brakowało wielu materiałów, szczególnego znaczenia nabierała umiejętność wykorzystywania tego, co akurat było pod ręką.

W dorosłym życiu zaczęła projektować przytulanki dla własnych synów. Pierwszym był królik Kanini, uszyty dla Patricka w 1985 roku. Dwa lata później powstał Misiulinek, przygotowany z myślą o drugim synu, Oliverze.

Ta tradycja nadawania pluszakom imion trwa po dziś dzień. Nowi członkowie rodziny, przyjaciele czy znajomi mogą stać się pierwowzorami kolejnych pluszowych bohaterów. Jest to sposób, w którym zwyczajny na pozór przedmiot zostaje obdarzony osobowością.

Halloween, Boże Narodzenie i inne okazje

Nasza kolekcja pluszaków Bukowskich stale się rozrasta. Mam już m.in. realistycznego, ciemnobrązowego Witolda the Great, którego ruchome łapki i nogi pozwalają ustawiać go w różnych pozycjach (to mój ukochany pluszak!), a także uroczego misia w niebieskich spodenkach, przypominającego dostępnego w sklepie Alfreda (to z kolei ulubieniec mojego syna).

Tym razem wybraliśmy cztery nowe maskotki, idealnie wpisujące się w jesienno-zimowy klimat. Pierwsza to Halloween Mousy – szara myszka w czarnej pelerynie, kapeluszu czarownicy oraz maleńką dynią w łapkach. Drugą jest Sleepy Hugo, czyli śpiący miś w błękitnym pajacyku i długiej czapce, któremu towarzyszy jeszcze mniejszy pluszowy niedźwiadek (już go mogliście widzieć przy okazji recenzji książki Nim powiesz dobranoc).

Z kolei z myślą o Bożym Narodzeniu dołączyli do nas Baby Mousy X-mas, myszka w świątecznej czapce i szaliku, oraz Jimmy the Little Snowman – niewielki, mięciutki bałwanek w czerwonej czapce. Prawdziwe klasyki!

Oczywiście nie wszystkie są niedźwiadkami! Jednak w świecie Bukowski Design właśnie ta różnorodność jest fascynująca. Projektanci potrafią nadać indywidualny charakter także myszkom, królikom czy innym fantastycznym stworzeniom.

Teddy Bear Art Museum – czy misie zasługują na własne muzeum?

Podążając dalej tropem misiów, podczas naszej tegorocznej podróży do Billund, o której pisałam już przy okazji relacji z LEGO House, odwiedziliśmy miejsce, które okazało się jednym z największych zaskoczeń całego wyjazdu. Teddy Bear Art Museum jest dokładnie tym, na co wskazuje jego nazwa – muzeum poświęconym pluszowym niedźwiadkom. Ale wierzcie mi, że za tą nazwą kryje się znacznie więcej!

Mieści się ono w dawnym domu rodziny związanej z LEGO, wybudowanym w 1959 roku dla Godtfreda Kirka Christiansena i jego bliskich. Obecnie znajduje się tam kolekcja Gunhild Kirk Johansen obejmująca ponad 1200 misiów, wśród których można oglądać zarówno zabytkowe egzemplarze, jak i unikatowe prace artystów z ponad 30 krajów.

Wizyta w muzeum jest trochę jak podróż przez ponad sto lat historii dzieciństwa. Każda z gablot pozwala odkryć coś innego. Są niedźwiadki inspirowane postaciami literackimi, jak Kubuś Puchatek, Alicja z Krainy Czarów czy Mary Poppins. Szczególne miejsce zajmuje kolekcja Muffy VanderBear – misiów w misternie wykonanych kostiumach, które odtwarzają znane historie i kulturowe motywy. Muffy występuje nawet jako syrenka, z ozdobnym ogonem i biżuterią!

Nie brakuje również eksponatów, których wartość wynika przede wszystkim z ich historii. Jednym z najbardziej niezwykłych jest Alfonzo, czerwony niedźwiadek firmy Steiff z 1908 roku. Należał do rosyjskiej księżniczki Kseni, która zabrała go ze sobą podczas podróży do Wielkiej Brytanii w 1914 roku. Wybuch pierwszej wojny światowej uniemożliwił jej powrót do Rosji, a miś przez kolejne dziesięciolecia pozostawał pamiątką po rodzinnym domu.

Wśród eksponatów wypatrzyłam również misia o imieniu Nils, pochodzącego z lat 1939-1940. Towarzysząca mu informacja zdradzała, że jego ubranko zostało wydziergane przez babcię właściciela. Niby drobiazg, a przecież właśnie takie szczegóły sprawiają, że patrzymy na zabawkę jak na świadka czyjegoś życia.

Najbardziej zaskoczyła mnie jednak różnorodność ekspozycji. Jedne misie przypominają klasyczne dziecięce przytulanki, inne zachwycają wykończeniem, doborem materiałów czy wyszukanymi kostiumami. Wiele z nich zostało wykonanych ręcznie przez artystów, dla których tworzenie pluszowych niedźwiadków stanowi pełnoprawną dziedzinę sztuki.

Co ważne, Teddy Bear Art Museum nie jest miejscem przeznaczonym wyłącznie dla dorosłych kolekcjonerów. Znajdują się tam również przestrzenie przygotowane z myślą o najmłodszych, w tym kącik kreatywny z materiałami do rysowania. Dzięki temu dzieci nie są jedynie biernymi obserwatorami ekspozycji, ale mogą same spróbować czegoś twórczego.

Więcej fotografii z naszej wizyty pokazywałam także na Instagramie. A jedną z pamiątek, które przywieźliśmy z muzeum, okazała się książka w niezwykle pomysłowy sposób łącząca świat pluszowych niedźwiadków z historią sztuki.

Teddy Bears on an Adventure in World Art – misie wskakują do obrazów

W muzealnym sklepiku kupiłam anglojęzyczną książkę Teddy Bears on an Adventure in World Art. Jej autorem jest Finn Lykke Schmidt, a za ilustracje odpowiada Tone Julskjær. To niezwykła publikacja, w której najsłynniejsze dzieła światowej sztuki zostają zinterpretowane na nowo, a ich bohaterami stają się pluszowe niedźwiadki!

Naszym przewodnikiem jest Reddy Teddy, ciekawski miś, który uwielbia rysować, malować i odwiedzać muzea. To właśnie podczas takich wizyt odkrywa, że obrazy mogą być początkiem niezwykłych przygód. W jego wyobraźni słynni bohaterowie malarstwa zamieniają się w pluszaki, zachowując przy tym charakterystyczne pozy, stroje oraz otoczenie.

Już na okładce rozpoznamy Narodziny Wenus Sandra Botticellego. W środku czekają jednak kolejne niespodzianki. Jest Mona Lisa Leonarda da Vinci, Portret małżonków Arnolfinich Jana van Eycka, a nawet inspirowana Fridą Kahlo niedźwiedzica z charakterystycznymi brwiami i otoczona małpkami. Nie zabrakło również nawiązania do słynnej Wielkiej fali w Kanagawie Katsushiki Hokusaia.

Najbardziej podoba mi się jednak to, że książka nie ogranicza się do zabawnych reinterpretacji słynnych dzieł. Towarzyszą im komentarze dotyczące oryginalnych obrazów, ich autorów oraz okoliczności powstania. Część informacji została skierowana bezpośrednio do dorosłych, którzy mogą wykorzystać ją podczas wspólnego oglądania książki z dzieckiem.

To bardzo ciekawy sposób wprowadzania najmłodszych w historię sztuki. Zamiast rozpoczynać od chronologii, dat i specjalistycznego słownictwa, autorzy proponują zabawę w rozpoznawanie. Dlaczego pluszowa Mona Lisa siedzi w tak charakterystycznej pozie? Co sprawia, że nawet po zmianie bohaterów natychmiast rozpoznajemy obraz van Eycka? I jak daleko można posunąć się w interpretacji dzieła, żeby nadal pozostało ono czytelne?

Książka może też zachęcić do sięgnięcia po reprodukcje oryginalnych obrazów. Wtedy porównywanie staje się osobną zabawą, a zarazem okazją do dostrzegania szczegółów, które wcześniej mogły nam umknąć.

Ilustracje Tone Julskjær, które wykorzystano w Teddy Bears on an Adventure in World Art, jesienią 2025 roku można było oglądać również w muzeum sztuki ARoS w Aarhus, gdzie zestawiono je z ręcznie wykonanymi misiami Vivi-Ann Lennartz. Ekspozycja wspierała inicjatywę powstania duńskiego centrum badań neurologicznych. Trudno o lepszy przykład tego, jak literatura dziecięca, rękodzieło i sztuki wizualne mogą wzajemnie się inspirować.

Czy pluszowy miś rzeczywiście może być dziełem sztuki?

Myślę, że odpowiedź zależy przede wszystkim od tego, jak rozumiemy sztukę. Nie każdy pluszak musi być unikatową rzeźbą czy eksponatem muzealnym. Jednak jego projektowanie wymaga wrażliwości na kształty, proporcje, faktury oraz kolory. Czasami wystarczy drobna zmiana wyrazu pyszczka, żeby nadać mu zupełnie nowy charakter.

Misie z Galerii Bukowski w Katowicach są dla mnie przykładem przedmiotów, w których estetyka łączy się z emocjami. Każdy z nich ma własną historię, wygląd, osobowość. Z kolei Teddy Bear Art Museum udowadnia, że niedźwiadki mogą stawać się przedmiotami kolekcjonerskimi, świadkami historii, a nawet samodzielnymi pracami artystycznymi.

Książka Teddy Bears on an Adventure in World Art pokazuje, że dobrze znany pluszowy bohater może stać się punktem wyjścia do nowych interpretacji wielkich dzieł malarstwa.

Bardziej więc, niż pytanie czy pluszowy miś może zostać dziełem sztuki, zastanawia mnie, ile niezwykłych historii jesteśmy w stanie dostrzec w czymś, co na pierwszy rzut oka wydaje się tylko zwyczajną zabawką. A jak wiemy, jest czymś znacznie więcej.

FAQ – najczęściej zadawane pytania

Czy pluszowy miś może być dziełem sztuki?

Tak. Pluszowe misie mogą być nie tylko zabawkami, ale również unikatowymi dziełami rękodzieła artystycznego. Niektóre powstają jako pojedyncze egzemplarze, projektowane i wykonywane przez artystów. Takie prace można oglądać między innymi w Teddy Bear Art Museum w duńskim Billund.

Skąd pochodzą misie Bukowski?

Bukowski Design to szwedzka marka pluszaków założona w 1990 roku przez Barbarę i Janusza Bukowskich – twórców z polskimi korzeniami. Jej historia wywodzi się z rodzinnej tradycji rękodzielniczej. Maskotki wyróżniają się charakterystycznym wzornictwem, miękkimi materiałami i indywidualnymi osobowościami.

Gdzie można kupić oryginalne misie Bukowski w Polsce?

Misie oraz inne maskotki Bukowski Design można kupić w Galerii Bukowski w Katowicach, która prowadzi również sklep internetowy PrzytulMisia.pl. W ofercie znajdują się klasyczne niedźwiadki, króliki, myszki oraz kolekcje sezonowe, w tym maskotki halloweenowe i bożonarodzeniowe.

Czym jest Teddy Bear Art Museum i gdzie się znajduje?

Teddy Bear Art Museum to muzeum pluszowych misiów w Billund w Danii. Mieści się w dawnym domu rodziny związanej z LEGO i prezentuje ponad 1200 niedźwiadków, wśród których znajdują się zabytkowe zabawki, egzemplarze kolekcjonerskie oraz ręcznie wykonane prace artystów z różnych krajów.

O czym jest książka Teddy Bears on an Adventure in World Art?

To anglojęzyczna książka Finna Lykke Schmidta z ilustracjami Tone Julskjær, w której pluszowy miś Reddy Teddy odkrywa świat sztuki. Publikacja przedstawia reinterpretacje słynnych dzieł, między innymi Mony Lisy Leonarda da Vinci, Narodzin Wenus Sandra Botticellego oraz Wielkiej fali w Kanagawie Katsushiki Hokusaia. Ilustracjom towarzyszą informacje o oryginalnych dziełach i ich twórcach.

Czy książka Teddy Bears on an Adventure in World Art nadaje się dla dzieci?

Tak. Książka może być ciekawym wprowadzeniem do historii sztuki dla dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym. Najmłodsi mogą poznawać obrazy poprzez zabawne interpretacje z udziałem misiów, a starsi czytelnicy i dorośli skorzystają z komentarzy o artystach, technikach oraz historii powstania poszczególnych dzieł.

Artykuł Czy pluszowy miś może zostać dziełem sztuki? pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Badania potwierdzają, że książki dobrze oddziałują na wyobraźnię. Okazje się jednak, że książki mogą również wpływać na… sny! I właśnie w ten sposób rozpoczyna się nietuzinkowa lektura, o której opowiem w tej recenzji.

Książka bez tekstu

,,W pogoni za sztuką” to autorska pozycja The Tjonga-Khinga (znanego m.in. z serii ,,Felek i Tola”), jednego z najważniejszych ilustratorów holenderskich. Artysta chińskiego pochodzenia z dziesiątkami ważnych książek na koncie, tym razem zabiera małych i większych czytelników do świata… bez tekstu! 

,,W pogoni za sztuką” jest bowiem zupełnie pozbawiona pisanej narracji. Opowiada historię wyłącznie za pomocą wieloformatowych rozkładówek, zapełnionych gęsto mnóstwem szczegółów i wartką akcją – z tego względu, że tematem książki jest pościg za złodziejem.

Pościg za złodziejem

Zacznijmy jednak od początku. ,,W pogoni za sztuką” ma bardzo trafnie dobrany tytuł, bo w swoim brzmieniu może oznaczać dwie rzeczy – jedną, bardziej dosłowną, dotyczącą rzeczywiście szalonego biegu za złodziejem, a drugą opierającą się na symbolicznym poszukiwaniu wiedzy z zakresu sztuki; przede wszystkim malarstwa.

Choć cała sytuacja jest tylko snem, to jednak dostarcza mnóstwa emocji. Okazuje się bowiem, że gromada, która rusza w pościg za złodziejem i w trakcie podążania jego śladem, ma rozmaite przeszkody czy konflikty między sobą. Matka malucha wpada w szał, gdy Pani Świnka przypadkowo nadepnie jej dziecko. Z kolei Pan Świnka jest mocno niezadowolny, że jego Pani Świnka staje się prześladowana przez Matkę.

Książka o sztuce dla dzieci

Ogólnie całość można byłoby nazwać teatrem komedii, gdyby nie fakt, że niemal każda rozkładówka zrealizowana została w innym stylu malarskim (nie licząc samych bohaterów). Nawiązują one oczywiście do słynnych dzieł, których tropy z podpowiedziami znajdziemy na wyklejkach.

,,W pogoni za sztuką” jest więc z jednej strony wyszukiwanką, która zachęca do intensywnego wpatrywania się w ilustracje, ale również kreatywnym sposobem na zachęcenie czytelników do samodzielnego zgłębiania swojej znajomości malarstwa, rzeźby czy ogólnie sztuki wizualnej. 

Książka będzie odpowiednia dla każdego czytelnika powyżej 5 roku życia. Polecam ją szczególnie jako ciekawy materiał na zajęcia kreatywne do przedszkoli i szkół.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/w-pogoni-za-sztuka.html

Międzynarodowy Dzień Kropki 

Uwaga, bonus! W związku z tym, że publikuję tę recenzję w Międzynarodowy Dzień Kropki, czyli 15 września (2023 roku), pomyślałam, że dobrze wszystkim zrobi kilka słów wyjaśnienia o co w tym święcie chodzi. 

Wiele rodziców i dzieci kojarzy go zapewne ze szkół i przedszkoli. Wszyscy starają się wtedy założyć coś w kropki, ozdabiają swoją odzież wielobarwnymi punktami lub malują kredką na nosie okrągłe piegi.

Skąd wziął się Dzień Kropki?

Swoją genezę ma on od bajki ,,The Dot”, czyli ,,Kropka” słynnego Petera H. Reynoldsa, która osiągnęła tak wielką popularnością, że od 2008 roku zaczęto obchodzić Międzynarodowy Dzień Kropki w aż 196 krajach.

Historia opowiada o dziewczynce Vashti, której udało się uwierzyć w swój talent. Zyskała pewność siebie oraz doceniła potęgę kreatywności.

Słynna malarka kropek

A wiecie, kto z kolei zasłynął malując… kropki? Była to Yayoi Kusama – japońska malarka, rzeźbiarka, pisarka i performerka awangardowa. Najczęściej tworzy właśnie przedmioty pokryte kropkami i sztukę tę nazywa  ,,obsesją kropek”.

Miałam przyjemność (oraz wielką radość) być na wystawie jej prac w 2017 roku ,,Life is the heart of a Rainbow”. Załączam pamiątkowe zdjęcie – choć minę mam nietęgą, wewnątrz wypełniało mnie kropkowe szaleństwo!

Artykuł W pogoni za sztuką – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Cats in Art. A Pop-up Book
➜ Autorka: Susan Herbert
➜ Ilustracje: Susan Herbert
➜ Wydawnictwo: Thames & Hudson Ltd, London
➜ Rok wydania: 2020
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Jak wielkiego trzeba mieć hopla na punkcie kotów, żeby przemalowywać wszystkie  klasyczne obrazy na takie z udziałem futrzastych bohaterów? Warto byłoby zapytać o to Susan Herbert, niestety nieżyjącą już artystkę, która zasłynęła niezwykłym talentem oraz pasją do obrazowania kocich przyjaciół.

Pani Hebert stworzyła m.in. takie serie jak:

• A Cats Gallery of Art (Kocia Galeria Sztuki),
• The Cast History of Western Art (Kocia Galeria Zachodniej Sztuki),
• Diary of a Victorian Cat (Pamiętnik Wiktoriańskiego Kota),
• Medieval Cats (Koty średniowiecza),
• Impressionist Cats (Koty impresjonistyczne),
• Pre-Raphaelite Cats (Przedrafaelickie koty),
• Shakespeare Cats (Szekspirowskie koty),
• Opera Cats (Koty operowe),
• i wiele, wiele więcej.

Klasyczne koty w trójwymiarze

W niezwykłej książce, którą odkryłam ostatnio – ,,Cats in Art. A Pop-up Book” znalazło się sześć dzieł, nawiązujących do największych klasyków malarstwa. Nie są to jednak zwykłe obrazy, ale za sprawą Coriny Fletcher, która dodała im wymiaru dzięki papierowym konstrukcjom – stworzono dokładny podział na plan pierwszy oraz tło.

W książce znalazły się kocie interpretacje najważniejszych dzieł sztuki malarzy:

• Jan van Eyck,
• Sandro Botticelli,
• Diego Velazquez,
• Jean-Honore Fragonard,
• John Everett Millais,
• Eduard Manet.

Malarstwo dla dzieci i nie tylko

Oprócz zatem obrazów, które w zabawny sposób nawiązują do najbardziej znaczących przykładów malarstwa, mamy także warstwę tekstową. Znajdziecie w niej opis tego, co dzieje się na ilustracjach. Jednak uwaga – oprócz tego, że książka jest po angielsku, opiera się często na staroangielskich słowach, które nieczęsto używane są współcześnie w codziennym języku. Do czytania może więc przydać się jakiś dobry słownik.

Nie zniechęcajcie się jednak – te opisy, podobnie jak same obrazy, mają w sobie wiele przewrotności, humoru i doskonale uzupełniają warstwę wizualną, pozwalając dostrzec w niej dodatkowe elementy!

Dla kogo jest to książka?

,,Cats in Art. A Pop-up Book” to naprawdę wspaniała rzecz, która pozwala zaprzyjaźnić się ze sztuką, oferując na nią nową perspektywę. Jest zabawą klasykami, mogącymi się kojarzyć – szczególnie młodszym odbiorcą, z nieco nudnymi, poważnymi bohaterami obrazów. Trójwymiar jest dodatkowym atutem, bo choć pozycja nie zawiera najbardziej znanych dzieł Susan Herbert – pozwala zachwycić się jej talentem i zmotywować do poszukiwania kolejnych książek-zbiorów z kotami.

Książkę dostarczył serwis Sofario.com

Artykuł Cats in Art. A Pop-up Book – recenzja książki pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tytuł: ,,Historia sztuki dla dzieci i rodziców”

Autor: Ewa Jałochowska

Wydawnictwo: Bukowy Las

Rok wydania: 2019

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu , dla rodziców

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Sztuka jest inspirującą dziedziną nauki, którą przywykło się traktować z przymrużeniem oka, na przykład na rzecz wiedzy ścisłej. Często zapomina się o jej ważnej roli dydaktycznej. Kultura może wpłynąć na kreatywność, przeformułować poglądy i ubarwić życie.

W związku z tym, że w wielu szkołach do edukacji artystycznej podchodzi się powierzchownie, zadaniem opiekunów, rodziców i starszego rodzeństwa jest pokazać najmłodszym jak niezwykły jest świat sztuki i jak wiele można z niego czerpać.

W takich sytuacjach na przeciw wychodzi chociażby książka ,,Historia sztuki dla dzieci i rodziców” Ewy Jałochowskiej, absolwentki historii sztuki oraz mamy Kajtka i Jędrka.

Pozycja jest nietypowa, ponieważ skierowana z równą siłą do dzieci, jak i rodziców. Nie każdy dorosły jest specjalistą w dziedzinie kultury, a mając pod ręką tego – swego rodzaju podręcznik, łatwo może krok po kroku podążać ścieżkami największych dzieł malarstwa czy rzeźby.

Książka została napisana w formie krótkich esejów, gdzie mama, czyli autorka rozmawia ze swoim 7. letnim synem Kajtkiem. Dzięki takiemu zabiegowi otrzymujemy nie tylko merytoryczny komentarz specjalisty na temat konkretnych przykładów sztuki, ale dodatkowo dowiadujemy się jaki jest dziecięcy punkt widzenia na wybrane przejawy artystycznych działań.

,,Historia sztuki dla dzieci i rodziców” składa się na 9 głównych części oraz na poprzedzający je wstęp i podsumowujące zakończenie. Każdy duży rozdział jest wybranym okresem w sztuce z jej wyraźnymi zmianami i najbardziej charakterystycznymi elementami. W ramach części zawiera się także kilka najważniejszych przykładów obejmujących elementy architektury, malarstwa ściennego, portretowego, sakralnego, rzeźby, płaskorzeźby, mozaiki, biżuterii, sztuki współczesnej i wielu innych.

Autorka stara się przybliżyć synowi i zarazem czytelnikom kulturę w jak najszerszym kontekście. Żeby była ona bardziej zrozumiała zachęca Kajtka do samodzielnego myślenia i wykonywania różnych tematycznych zadań. W książce możemy oglądać jego prace i aktywności z udziałem całej rodziny. To także inspiracja do zabawy ze sztuką z własnym dzieckiem.

,,Historia sztuki dla dzieci i rodziców”  sprawdzi się nawet jako książka czytana, jak opowieść fabularna. Młody słuchacz może z łatwością utożsamiać się z Kajtkiem. Książka zawiera dużo opisów z jego codziennego życia, z domu bądź szkoły, i jest także po prostu ciekawa na poziomie obserwacji głównego bohatera.

Pozycja jest hipnotyzująca wizualnie, oprócz publikacji w niej wielu przykładów ze sztuki, ma także ciekawą identyfikację graficzną, która zachęci starsze dzieci do samodzielnego jej odkrywania.

,,Historia sztuki dla dzieci i rodziców”  polecam czytelnikom powyżej 6. roku życia do wspólnego odkrywania z dorosłym.

Link do strony wydawnictwa: https://bukowylas.pl/ksiazki/historia-sztuki-dla-dzieci-i-rodzicow

Artykuł Historia sztuki dla dzieci i rodziców – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.