W XIX-wiecznym Sztokholmie pojawia się kolejna ofiara i wiele wskazuje na to, że Nocny Kruk jednak powrócił. Aby do niego dotrzeć, pewna niepozorna dziewczynka z miejskiego sierocińca, zadziwi funkcjonariuszy policji i odkryje, że nawet potwór może mieć powód, aby robić rzeczy potworne.

➜ Tytuł: Nocny Kruk
➜ Seria:Tajemnice Sztokholmu
➜ Autor: Johan Rundberg
➜ Tłumaczenie: Agnieszka Stróżyk-Dembińska
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Sprawdzian ze spostrzegawczości

Nocny Kruk. Tajemnice Sztokholmu to pierwszy tom pasjonująco zapowiadającej się serii historyczno-kryminalnej. Jej autor – wielokrotnie nagradzany Johan Rundberg – zasiada w kapitule jury konkursu Astrid Lindgren Memorial Award (ALMA), uważanego za najważniejszy konkurs w dziedzinie literatury dziecięcej oraz młodzieżowej.

Główna bohaterka książki – jedenastoletnia Mika – jest nie tylko wychowanką miejskiego sierocińca, ale także oddaną opiekunką młodszych dzieci. Dziewczynka nie miała szczególnie sprzyjających warunków do dorastania, więc wykształciła w sobie zdolność uważnego patrzenia. W lot wyłapuje detale, łączy fakty, potrafi zidentyfikować zawód człowieka po jego zapachu czy otarciach na dłoniach.

Kiedy pewnej, wyjątkowo mroźnej nocy słyszy niewyraźne pukanie, nie spodziewa się, że po drugiej stronie drzwi czeka na nią nowe przeznaczenie. Coś, co pozwoli wykorzystać jej zdobyte do tej pory umiejętności i przywrócić pewnemu chłopakowi sprawiedliwość.

Nocny Kruk powraca

Do Sierocińca Miejskiego właśnie trafił noworodek. Samo pojawienie się kolejnego bezimiennego dziecka nie jest w tym miejscu niczym nadzwyczajnym. Niepokojące okazują się jednak okoliczności, w jakich nowonarodzoną dziewczynkę pozostawiono, oraz szczegóły, które Mika potrafi zapamiętać i ze sobą połączyć. Dość szybko dochodzi do wniosku, że los dziecka w jakiś pokrętny sposób łączy się z Nocnym Krukiem.

Mieszkańcy Sztokholmu więc oprócz tego, że mierzą się z głodem i brakiem opału, muszą stawić czoła jeszcze jednej przeszkodzie. Okazuje się, że niebezpieczny człowiek powrócił – Nocny Kruk znów atakuje i tylko Mika oraz policja wiedzą, jak to się stało.

Sztokholm 1880 roku, czyli nietypowy bohater

Można powiedzieć, że XIX-wieczny Sztokholm pełni w Nocnym Kruku funkcję kolejnego bohatera. To niesprzyjające wówczas ludziom miejsce, wpływa bezpośrednio na ich warunki życia, a tym samym – na podejmowane przez nich decyzje oraz sposób myślenia. 

Co ciekawe, miejsce zamieszkania Miki ma swój rzeczywisty pierwowzór. Allmänna Barnhuset przez stulecia funkcjonował w centrum Sztokholmu, a w czasie, w którym rozgrywa się akcja powieści, nadal znajdował się w rejonie Drottninggatan. Dopiero w 1885 roku placówkę przeniesiono w inne miejsce. Trafiały tam nie tylko sieroty, ale również dzieci samotnych matek oraz rodzin, które nie były w stanie ich utrzymać. 

Ten szerszy kontekst pozwala lepiej zrozumieć Mikę, a także to, skąd wzięła się jej ponadprzeciętna spostrzegawczość. Cecha rezolutnej bohaterki wyrosła na polu strachu o własne życie – dziewczynka szybko musiała nauczyć się, komu warto ufać, a kto przejawia cechy świadczące o agresji czy złych zamiarach.

Jej udział w śledztwie oraz łatwość, z jaką imponuje policji (szczególnie Waldemarowi) sprawia, że książka jest niezwykle satysfakcjonująca, ale jednocześnie niepozbawiona podstaw i logicznego ciągu przyczynowo-skutkowego. 

Kryminał dla młodych czytelników

Jeżeli poszukujecie książki, od której trudno będzie się oderwać – i piszę to bez cienia przesady – trafiliście pod dobry adres. To literatura z rodzaju tych przynoszących natychmiastową satysfakcję. Gęsta, angażująca, dojrzała, a jednak odpowiednia dla poszukujących wrażeń nastolatków. 

Przy tym wszystkim nie infantylizuje młodego odbiorcy. Są tutaj śmierć, głód, bieda, przemoc i ludzie zdolni do bardzo złych rzeczy. Autor nie epatuje brutalnością, ale też nie wygładza XIX-wiecznego Sztokholmu tylko dlatego, że jego główną bohaterką jest dziecko.

To zresztą jeden z powodów, dla których książka tak dobrze sprawdzi się również u dorosłych czytelników.

Nocny Kruk w Siostrzeństwie Opowieści

Nocny Kruk ukazuje się w Polsce w ramach projektu Siostrzeństwo Opowieści / Sisterhood of Stories Wydawnictwa Dwie Siostry. To inicjatywa skierowana do czytelniczek i czytelników w wieku 11–16 lat, skupiona wokół książek pokazujących dziewczęcą sprawczość, siłę oraz solidarność. 

Wydawnictwo wybiera do projektu historie z wyrazistymi bohaterkami, które mierzą się z przeciwnościami, uczą się szukać sprzymierzeńców i stopniowo odkrywają własny potencjał. Ważnym założeniem cyklu jest także prezentowanie młodym odbiorcom wartościowej literatury spoza najczęściej tłumaczonego kręgu anglojęzycznego. 

Mika doskonale wpisuje się w tę koncepcję. Jej sprawczość wyrasta z doświadczenia, inteligencji, uporu i umiejętności uważnego patrzenia. W zamierzchłym świecie, który łatwo uznałby ją za niewiele nieznaczącą dziewczynkę z sierocińca, to właśnie ona okazuje się osobą zdolną dostrzec niuanse lekceważone przez dorosłych.

Bardzo chcę zobaczyć, dokąd zaprowadzi ją następne śledztwo. A Wam polecam sprawdzać dostępność Nocnego Kruka na stronie Wydawnictwa Dwie Siostry.

FAQ – Nocny Kruk

O czym jest książka Nocny Kruk. Tajemnice Sztokholmu?

To historyczny kryminał dla starszych dzieci i młodszych nastolatków, którego akcja rozgrywa się w XIX-wiecznym Sztokholmie. Jedenastoletnia Mika, wychowanka miejskiego sierocińca, zostaje wciągnięta w śledztwo dotyczące zbrodni przypominających działania mordercy zwanego Nocnym Krukiem.

Kim jest Mika, główna bohaterka Nocnego Kruka?

Mika ma jedenaście lat i wychowuje się w miejskim sierocińcu. Jest bardzo spostrzegawcza, szybko analizuje zachowanie ludzi i potrafi dostrzec szczegóły, które umykają dorosłym. Jej umiejętności zwracają uwagę policji i sprawiają, że zostaje zaangażowana w dochodzenie.

Dla jakiego wieku jest Nocny Kruk. Tajemnice Sztokholmu?

To książka odpowiednia przede wszystkim dla czytelników od około 11–12 roku życia, zwłaszcza jeśli lubią kryminały, zagadki i historie osadzone w przeszłości.

Czy Nocny Kruk jest oparty na prawdziwej historii?

Sama intryga kryminalna jest fikcją, ale Johan Rundberg mocno osadza ją w realiach historycznych. Sierociniec, w którym mieszka Mika, ma rzeczywisty pierwowzór w sztokholmskim Allmänna Barnhuset, działającym w mieście w XIX wieku.

Czy Nocny Kruk jest pierwszym tomem serii?

Tak. Nocny Kruk otwiera serię o Mice i policjancie Valdemarze Hoffie. Szwedzki cykl Månvind & Hoff liczy pięć tomów, więc pierwsze śledztwo jest początkiem znacznie bardziej rozbudowanej historii.

Artykuł Nocny Kruk – recenzja powieści o 11-latce bystrzejszej niż policja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Wilk
➜ Seria: Seria z Poczwarką
➜ Autor: Saša Stanišić
➜ Ilustracje: Regina Kehn
➜ Tłumaczenie: Małgorzata Gralińska
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Kozioł ofiarny

Kemi nie jest entuzjastą lasu, biwaków oraz bliskiego przebywania ze swoimi rówieśnikami w czasie, gdy mógłby pozostać w samotni swojego pokoju. Mimo to trafia na wakacyjny obóz, na który rodzice wysłali też większość z jego szkolnych kolegów. 

Jednym z nich jest Jörg – chłopak, który pełni w grupie bezwolną funkcję kozła ofiarnego. Kemi dzieli z nim domek. Zna sytuację kolegi i wie, że nie ma on łatwego życia z Marko oraz jego przybocznymi, ale jednocześnie odczuwa ulgę, że sam nie jest obiektem drwin i prześladowań. Do czasu, bo wewnętrznie nie godzi się jednak na takie traktowanie kolegi.

Milcząca większość

To kwintesencja bycia nastolatkiem – robienie czegoś przeciwnego, niż chce się zrobić oraz trzymanie buzi na kłódkę, kiedy wewnętrzny głos krzyczy z poczucia niesprawiedliwości. 

Stanišić nie opowiada tej historii z perspektywy ofiary ani sprawcy. Interesuje go postronny obserwator. Ktoś, kto mógłby zmienić bieg wydarzeń, ale z wygody, strachu lub przez brak pewności siebie tego nie robi. Autor daje do zrozumienia, jak w łatwy sposób stać się częścią przemocowej sytuacji, pozostając zupełnie biernym. Im więcej osób przymyka oko na niewłaściwie zachowanie rówieśników, tym daje prześladowcom większe przyzwolenie na to, co ma miejsce.

Kim jest wilk?

Wilk pojawia się w tej książce nie tylko w tytule. Zwierzęca postać odwiedza Kemiego nocą. Przenika do jego snów. Zjawia się, gdy doświadczenia minionego dnia stają się dla bohatera wyjątkowo przytłaczające i trudne do przepracowania. Wilk, który jest zarazem dziką bestią oraz podobnym do psa symbolem przywiązania, staje się uosobieniem wewnętrznego konfliktu. Może być strachem przed staniem się kolejną ofiarą albo materializacją tego, czego Kemi nie potrafi wypowiedzieć na głos. 

Rzeczywistość w Wilku przeplata się z bujną wyobraźnią chłopaka. Czasem nie wiadomo, czy widzi on rzeczy, których nie ma – czy może dostrzega je wyraźniej niż pozostali. Taki zabieg odzwierciedla emocje głównego bohatera, pozwalając głębiej zanurzyć się w fabułę.

Las i człowiek, za którym można się wstawić

Kemi zaczyna działać dopiero wtedy, gdy strach o Jörga staje się większy, niż strach o samego siebie. Narracja książki jest bardzo klarowna i może pomóc nastolatkom w głośniejszym zabieraniu głosu, ale także śmielszym zwracaniu się do dorosłych o pomoc. Choć trzeba przyznać, że dorośli w tej książce nie zawsze reagują we właściwy sposób. Ich sama obecność może być niewystarczająca, co nie znaczy, że nie warto próbować zainteresować ich swoją sprawą. 

Ciekawie wybrzmiewa też wątek lasu. W pewnym momencie można go odczytać, jako miejsce, które nie obroni się samo przed działaniem człowieka – podobnie jak niektórzy ludzie potrzebuje wsparcia oraz wstawienia się w jego imieniu. Za sprawą takiego zabiegu tworzy się w Wilku klamra kompozycja, która spina fabułę i pozwala jej mocniej wybrzmieć w finale.

O czym jest Wilk Sašy Stanišicia?

To książka dla nastolatków o tym, jak trudno być nastolatkiem. Jak trudno być innym, gdy grupa nie toleruje inności. O wstydzie, gdy wybiera się milczenie zamiast działania; o strachu i odwadze, która nie zawsze oznacza zwycięstwo. 

Wilk zdobył Deutscher Jugendliteraturpreis 2024 i znalazł się na liście White Ravens 2024. To książka pod wieloma względami niepozorna, skupiona przede wszystkim na międzyludzkich relacjach czy potrzebie zabierania głosu (nie zawsze w kwestiach, które są ważne). Dzięki kontrastowym, bardzo dobrze wpisującym się w narrację ilustracjom, zachęci do lektury nawet tych, którzy rzadziej sięgają po lekturę. Rekomenduję ją czytelnikom powyżej 11. roku życia. Sprawdzajcie dostępność Wilka na stronie Wydawnictwa Dwie Siostry.

FAQ – Wilk Sašy Stanišicia

Czy Wilk jest książką o bullyingu i przemocy rówieśniczej?

Tak. Jednym z najważniejszych tematów powieści jest przemoc rówieśnicza, ale Saša Stanišić nie koncentruje się wyłącznie na sprawcy i ofierze. Pokazuje przede wszystkim udział osób stojących z boku.

Dlaczego Kemi nie broni Jörga od razu?

Kemi zdaje sobie sprawę z niesprawiedliwości, ale jednocześnie boi się sam zostać odrzucony. Chce pozostać częścią grupy i nie zwracać na siebie uwagi. Jego zachowanie dobrze pokazuje mechanizm konformizmu i konflikt między potrzebą przynależności, a własnym poczuciem dobra i zła.

Czy Wilk ma dobre zakończenie?

Wilk nie proponuje prostego, bajkowego rozwiązania wszystkich problemów. Stanišić pokazuje raczej, że nie każdą krzywdę można natychmiast naprawić. Ważniejsza staje się decyzja, by przestać biernie patrzeć i nie pozostawić drugiej osoby samej.

Artykuł Wilk – recenzja książki Sašy Stanišicia o przyzwoleniu na przemoc pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Film stał się najchętniej oglądanym tytułem w historii platformy i przez 52 tygodnie utrzymywał się w globalnym zestawieniu Top 10. Jego ścieżka dźwiękowa przekroczyła 10 miliardów odtworzeń, a cztery pochodzące z niej utwory jednocześnie znalazły się w pierwszej dziesiątce Billboard Hot 100. 

➜ Tytuły: Nieoficjalny przewodnik dla fanów filmu K-POPOWE ŁOWCZYNIE DEMONÓW, Nieoficjalny dziennik dla fanów filmu K-POPOWE ŁOWCZYNIE DEMONÓW
➜ Seria: K-POP
➜ Autor: opracowanie zbiorowe
➜ Tłumaczenie: Michał Zacharzewski
➜ Wydawnictwo: HarperKids
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina , więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Skąd fenomen K-popowych łowczyń demonów?

Już na etapie samego pomysłu film musiał się wydawać strzałem w dziesiątkę. Rumi, Mira i Zoey są członkiniami HUNTR/X – uwielbianego zespołu k-popowego, który pomiędzy koncertami chroni ludzi przed demonami. Ich przeciwnikami zostają Saja Boys, demoniczny boysband dysponujący równie niebezpieczną bronią, co nadprzyrodzone moce: wpadającymi w ucho piosenkami.

Kolorowa animacja, humor, dynamiczne walki oraz utwory stworzone przy udziale twórców współpracujących wcześniej między innymi z BTS, TWICE i Blackpink stworzyły podwaliny do naprawdę świetnego filmu. Nad nimi znalazła się jednak historia znacznie bardziej uniwersalna. Rumi ukrywa część własnej tożsamości, ponieważ obawia się odrzucenia. Próbuje zasłużyć na akceptację swoją doskonałością – zamiast uwierzyć, że może zostać pokochana razem ze wszystkimi swoimi wadami.

Wartości ukryte pod warstwą brokatu

Demony nie symbolizują tutaj wyłącznie zewnętrznego zagrożenia. Są także lękiem, wstydem oraz przekonaniem, że niektóre sfery naszej osobowości powinny zostać ukryte. Film opowiada o samoakceptacji, ale nie sprowadza jej do powtarzania, że każdy jest wyjątkowy. Pokazuje, jak wyniszczające może być ciągłe udawanie kogoś innego.

Równie ważna okazuje się przyjaźń. Rumi nie wygrywa dlatego, że staje się jeszcze silniejszą solistką, lecz dlatego, że pozwala Mirze i Zoey zbliżyć się do siebie. Wspólnota nie wymaga tu bezbłędności. Daje natomiast bezpieczne miejsce, w którym można przyznać się do słabości. 

Historia przypomina również, że świat nie dzieli się tak łatwo na dobrych łowców i złe demony, a pochodzenie lub odmienność nie przesądzają o podejmowanych decyzjach. 

Nieoficjalny przewodnik dla fanów filmu K-popowe łowczynie demonów

48-stronicowy Nieoficjalny przewodnik dla fanów filmu K-popowe łowczynie demonów porządkuje to, co można zobaczyć w trakcie seansu: bohaterki, muzykę, najważniejsze motywy oraz inspiracje prawdziwymi zespołami k-popowymi. Obok zbioru ciekawostek znalazły się w książce quizy sprawdzające znajomość filmu, dlatego nie przypomina ona encyklopedii, lecz raczej kolorowy magazyn fanowski. 

Jej największą wartością jest próba pokazania, że fenomen produkcji tworzą nie tylko piosenki i efektowne walki, ale również opowieść o zmianie, przyjaźni i radzeniu sobie z trudnościami. 

To dobra propozycja dla dziecka, które chce wiedzieć o HUNTR/X trochę więcej. Publikacja ma twardą oprawę, mnóstwo zdjęć oraz klatek z filmu i przeznaczona jest dla czytelników od 7. roku życia. 

Nieoficjalny dziennik dla fanów filmu K-popowe łowczynie demonów

Nieoficjalny dziennik dla fanów filmu K-popowe łowczynie demonów nie opowiada ponownie historii Rumi, Miry i Zoey, lecz oddaje głos czytelnikowi. Na 128 stronach zachęca do projektowania scenicznych strojów, tworzenia piosenek, rysowania oraz zapisywania emocji, marzeń i ważnych wydarzeń. 

Film staje się więc punktem wyjścia do zastanowienia się nad własną tożsamością. To trafiony koncept właśnie dlatego, że jego bohaterki również muszą odkryć, co brzmi jak ich prawdziwy głos, a co zostało narzucone przez oczekiwania innych. Dziennik zachęca do twórczej ekspresji i może być znacznie bardziej osobistą pamiątką niż zwykły notes ozdobiony modnym motywem. 

Obie książki bazują na popularności filmu, ale robią to na dwa różne sposoby. Przewodnik pozwala lepiej poznać fenomen K-popowych łowczyń demonów, natomiast dziennik pomaga przenieść jego przesłanie do własnego życia. Obie książki świetnie się sprawdzą dla dzieci powyżej 7 lat. 

Sprawdzajcie ich dostęp na stronie Wydawnictwa HarperKids.

FAQ – Nieoficjalny przewodnik i Nieoficjalny dziennik dla fanów filmu K-popowe łowczynie demonów

O czym jest film K-popowe łowczynie demonów?

To animowana opowieść o Rumi, Mirze i Zoey, które tworzą popularny zespół HUNTR/X. Bohaterki występują na scenie, a jednocześnie chronią ludzi przed demonami próbującymi przejąć ich dusze.

Jakie wartości pokazują K-popowe łowczynie demonów?

Film opowiada przede wszystkim na sile przyjaźni, akceptowaniu własnych niedoskonałości oraz mierzeniu się ze wstydem i lękiem przed odrzuceniem. Pokazuje również, że pochodzenie nie musi decydować o tym, kim człowiek się stanie.

Czym jest Nieoficjalny przewodnik dla fanów filmu K-popowe łowczynie demonów?

To ilustrowana publikacja zbierająca informacje o bohaterkach, muzyce, świecie filmu i najważniejszych motywach opowieści. Zawiera również quizy i ciekawostki przeznaczone dla fanów HUNTR/X.

Co znajduje się w nieoficjalnym przewodniku dla fanów?

W książce można znaleźć informacje o Rumi, Mirze i Zoey, wyjaśnienia dotyczące fabuły, inspiracje k-popowe oraz zadania sprawdzające znajomość filmu. Całość przypomina kolorowy magazyn fanowski.

Czym różni się nieoficjalny dziennik od przewodnika?

Przewodnik skupia się na informacjach o filmie, natomiast dziennik zachęca czytelnika do twórczej aktywności. Można w nim pisać, rysować, projektować stroje, tworzyć piosenki i zapisywać własne emocje.

Dla kogo przeznaczony jest Nieoficjalny dziennik dla fanów filmu K-popowe łowczynie demonów?

To propozycja dla dzieci i młodszych nastolatków, którzy lubią kreatywne notesy, k-pop, projektowanie oraz zadania związane z wyrażaniem własnych zainteresowań i emocji.

Czy obie książki nadają się na prezent?

Tak. Przewodnik może spodobać się fanom kolekcjonującym informacje i ciekawostki, a dziennik dzieciom lubiącym twórcze zadania. Najlepiej dobrać publikację do zainteresowań konkretnego czytelnika lub sięgnąć po obie.

Czy trzeba znać film, aby korzystać z tych książek?

Znajomość filmu nie jest bezwzględnie konieczna, ale pozwala lepiej rozumieć bohaterki, żarty i nawiązania. Obie publikacje zostały stworzone przede wszystkim z myślą o osobach, które widziały już K-popowe łowczynie demonów.

Czy warto kupić obie książki?

Tak, ponieważ nie powielają swoich funkcji. Przewodnik poszerza wiedzę o filmie, natomiast dziennik pomaga wykorzystać jego motywy do własnej zabawy, pisania i twórczej ekspresji.

Artykuł Dlaczego dzieci pokochały K-popowe Łowczynie Demonów? pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Cringe Club Emily-Janet Clark wydawnictwa Jaguar to powieść, która w niezwykle trafny sposób opisuje emocjonalny krajobraz współczesnej nastolatki. Bez moralizowania, protekcjonalnego tonu, ale za to z ogromnym wyczuciem dla sytuacji, które z perspektywy dorosłego mogą wydawać się „błahe”, a z punktu widzenia młodego człowieka często są ,,być, albo nie być”.

➜ Tytuł: Cringe Club
➜ Autorka: Emily-Jane Clark
➜ Ilustracje: Wotto
➜ Tłumaczenie: Kaja Makowska
➜ Wydawnictwo: Jaguar
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Nowa szkoła, nowe życie i wszechobecny cringe

Główna bohaterka, 11-letnia Kennedy, przeprowadza się do Londynu i zaczyna naukę w nowej szkole. Już samo to wystarczyłby jako uzasadnienie niepokoju dziewczyny, ale dochodzi jeszcze rozwód rodziców, poczucie wykorzenienia i konieczność budowania relacji od zera.

Na jej liście pięciu rzeczy, których nienawidzi w nowej szkole, znajduje się… siedem punktów. Okazuje się bowiem, że klasa nie do końca przyjęła ją z otwartymi ramionami, a tęsknota za starym domem w połączeniu z poczuciem wyobcowania – prowadzi ją tylko do pasma kolejnych rozczarowań.

Wiemy tylko tyle, ile widzimy na ekranie

Jednym z najciekawszych zabiegów narracyjnych w Cringe Club jest to, że czytelnik poznaje świat oraz perypetie postaci wyłącznie z rozmów. Z czatów, wiadomości głosowych i notatek. To, co dzieje się poza nimi, pozostaje niedopowiedziane. Jak w prawdziwym życiu nastolatków – gdzie większość emocji, dramatów i nieporozumień rozgrywa się w przestrzeni cyfrowej.

Liv i Devon, przyjaciele z poprzedniego miasteczka, są jedyną stałą w nowej rzeczywistości Kennedy. Dziewczyna zakłada czat o nazwie ,,Cringe Club”, który staje się dla niej wsparciem. Kontakt z rówieśnikami daje głównej bohaterce iluzję stabilności, ale jednocześnie jeszcze bardziej podkreśla dystans wobec realnego świata, w którym trzeba nauczyć się funkcjonować.

Poezja jako język emocji

Między rozmowami pojawiają się wiersze Kennedy. Krótkie, momentami grafomańskie, ale świetnie ukazujące stan emocjonalny dziewczyny. I co więcej – w kontekście całej głównej bohaterki, dodają historii tylko realizmu. Bo nie ma chyba nastolatka, który w jakimś momencie swojego życia nie spróbowałby zapisać swoich emocji w formie poezji albo piosenek.

O byciu sobą, nawet jeśli to krępujące

Cringe Club jest książką o tym, jak trudno jest być sobą w świecie, który nieustannie poddaje nas ocenom. O potrzebie dopasowania się i jednoczesnej chęci wyróżnienia wśród rówieśników. Ale i o lęku przed kompromitacją, który potrafi sparaliżować bardziej niż realne problemy.

Akcja rozgrywa się między 1. września a 2. listopada – w zaledwie dwa miesiące. To wystarcza, by pokazać pełne spektrum emocji: od ekscytacji, przez wstyd, po złość i rezygnację. To bardzo realistyczny zapis tego, jak intensywnie przeżywa się świat w wieku kilkunastu lat.

Cringe jako styl życia

Tytułowy „cringe club” jest więc pewnego rodzaju sposobem patrzenia na siebie: z dystansem, ironią, może czasem nazbyt surowo. Kennedy uczy się, że wstyd nie musi być paraliżujący. To po prostu nieuchronna część procesu dorastania. Coś, co jest wynikową tego, że w ogóle cokolwiek robimy, próbujemy i uczymy się.

To książka, która nie oferuje prostych rozwiązań, ani spektakularnych przemian. Zamiast tego daje coś znacznie cenniejszego: poczucie, że bycie zagubionym, niepewnym i „cringe’owym” jest normalne. I że nie trzeba z tego wyrastać – wystarczy ten stan zaakceptować i nauczyć się z nim żyć.

Dlaczego warto przeczytać Cringe Club

Cringe Club to idealna lektura dla:

• nastolatków, którzy wielokrotnie czuli, że znowu zrobili/powiedzieli coś głupiego,
• dorosłych, którzy chcą lepiej zrozumieć emocjonalny świat młodych ludzi,
• nauczycieli i rodziców szukających książek o współczesnym dojrzewaniu bez moralizowania.

To powieść, którą niezwykle szybko się czyta – będzie więc odpowiednia dla młodych osób stroniących zazwyczaj od lektury. Ta książka po prosu manifestuje: bycie nastolatkiem jest skomplikowane. I trzeba się z tym pogodzić. Sprawdzajcie dostępność Cringe Club na stronie wydawnictwa Jaguar.

FAQ: Cringe Club Emily-Janet Clark

O czym jest książka Cringe Club?

Cringe Club to powieść dla nastolatków o dziewczynie, która po przeprowadzce do Londynu zaczyna nowe życie w nowej szkole. Historia opowiedziana jest wyłącznie za pomocą rozmów na czacie, wiadomości i krótkich wierszy głównej bohaterki.

Dla jakiego wieku jest Cringe Club?

Książka najlepiej sprawdzi się dla czytelników w wieku około 9–16 lat, choć z powodzeniem mogą po nią sięgnąć także dorośli chcący lepiej zrozumieć współczesne doświadczenia nastolatków.

Na czym polega forma „pisana w formie czatu”?

Cała fabuła przedstawiona jest poprzez zapisy rozmów internetowych. Czytelnik nie widzi klasycznych opisów wydarzeń – dowiaduje się o wszystkim tylko z dialogów, tak jakby sam podglądał prywatne wiadomości bohaterów.

Czy Cringe Club to książka o mediach społecznościowych?

Pośrednio tak. Pokazuje, jak bardzo komunikacja cyfrowa wpływa na relacje, emocje i sposób przeżywania świata przez młodych ludzi.

Kim jest główna bohaterka?

Kennedy to nastolatka zmagająca się z przeprowadzką, rozwodem rodziców, nową szkołą i poczuciem osamotnienia. Jej sposób myślenia jest pełen wątpliwości, autoironii i wstydu typowego dla wieku dojrzewania.

Czy książka porusza trudne tematy?

Tak, ale w bardzo subtelny sposób. Pojawiają się wątki samotności, rozwodu rodziców, braku akceptacji i potrzeby przynależności, jednak bez dosłowności.

Co oznacza tytułowy „cringe”?

„Cringe” to określenie na uczucie zażenowania, wstydu lub niezręczności – szczególnie wobec samego siebie. W książce staje się symbolem dojrzewania i uczenia się bycia sobą.

Dlaczego warto przeczytać Cringe Club?

Bo to jedna z niewielu książek, które w tak autentyczny sposób oddają emocjonalny świat współczesnych nastolatków – bez udawania oraz moralizowania.

Artykuł Recenzja Cringe Club Emily-Janet Clark – powieść dla nastolatków w formie czatu pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Chiny. Od czerwonych lampionów po Zakazane Miasto
➜ Autorka: Giulia Ziggiotti
➜ Ilustracje: Sabrina Ferrero
➜ Tłumaczenie: Joanna Wajs
➜ Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemn

To przewodnik czy popularnonaukowe kompendium?

Wbrew temu, co może sugerować „podróżniczy” tytuł, nie jest to klasyczny przewodnik z trasami, planami zwiedzania i listą „top 10 miejsc, które warto zobaczyć”. To raczej popularnonaukowa książka edukacyjna, przypominająca uporządkowane kompendium: krótkie, rzeczowe rozdziały prowadzą przez tematy z różnych dziedzin (historii, kultury, społeczeństwa, codzienności, geografii, kuchni, zwyczajów) – dzięki czemu czytelnik może czytać ją wybiórczo albo pochłonąć niemal na jednym posiedzeniu. 

Kim jest autorka książki o Chinach?

Giulia Ziggiotti studiowała zagadnienia Azji Wschodniej (m.in. język i instytucje ekonomiczne oraz prawne regionu), a później ukończyła studia chińskie na Uniwersytecie Oksfordzkim. Pracowała zawodowo jako redaktorka serwisu AGIChina24, działała w środowiskach włoskich w Chinach, pełniła funkcję sekretarz generalnej Włoskiej Izby Handlowej w Chinach, a obecnie zarządza także szkołą włoską przy Ambasadzie Włoskiej w Pekinie i współprowadzi projekty edukacyjne w Hongkongu. To imponująca biografia, która doskonale tłumaczy, skąd w tej książce tyle dbałości o szczegóły, ciekawostek, ale i wiedzy, którą można zdobyć wyłącznie z autopsji.

Chiny współczesne i dawne w jednej opowieści

Największym atutem Chiny. Od czerwonych lampionów po Zakazane Miasto jest jej przejrzysty skład oraz skupianie się na tym, co istotne – bez zbędnego rozdrabniania czy gubienia w szczegółach. Książka ma także przystępną narrację. To pozycja, która jednak ambitnie podchodzi do realizacji swojego zadania. Chiny są tu pokazane jako kraj pełen sprzeczności – bez mydlenia oczu, że da się je zamknąć w kilku stereotypach. 

Dzięki balansowaniu między historią a współczesnością, ale też pomiędzy zwyczajną ludzką codziennością, a tysiącletnimi tradycjami – przed czytelnikiem jawi się kraj niezwykle złożony. Trudno w jego kontekście przemilczeć znane wszystkim Zakazane Miasto, Jedwabny Szlak, pandę wielką w Syczuanie, ale jednocześnie można podjąć tematy mniej oczywiste – chińską gościnność, mniejszości etniczne czy miłość do latawców.

Jak to jest z tym Tajwanem?

Jak pewnie Wam wiadomo, status Tajwanu jest tematem politycznie spornym i w różnych krajach bywa przedstawiany odmiennie. Książka Giuli Ziggiotti nie skupia się na tego typu zagadnieniach, ale jak widać – także zupełnie ich nie unika. Na mapie Chin bowiem Tajwan nie należy do kontynentalnej części kraju. Jest to rozwiązanie często spotykane w europejskich publikacjach popularnonaukowych, upraszczające skomplikowaną rzeczywistość geopolityczną. Dla wielu mieszkańców Chin taka perspektywa byłaby nie do zaakceptowania, ale w kontekście tej książki pełni ona raczej funkcję praktyczną, a nie zachęcającą do polemiki.

Chiński Nowy Rok – jakie zwierzę w 2026?

Chiński Nowy Rok (często nazywany Świętem Wiosny) nie ma stałej daty w kalendarzu gregoriańskim – przy jego ustalaniu bazuje się na kalendarzu księżycowym. W 2026 roku świętowanie wypada 17 lutego i będzie ono trwało 15 dni, aż do Święta Latarni (o którym także przeczytacie w Chiny. Od czerwonych lampionów po Zakazane Miasto.

Chiński zodiak opiera się na 12-letnim cyklu zwierząt. Każde zwierzę powraca z przewidywalną regularnością – z uwzględnieniem tradycji pięciu żywiołów, tworzących szerszy, 60-letni cykl. Dlatego 2026 to nie tylko Rok Konia, ale właściwie Rok Ognistego Konia.

Jeżeli chcecie zaskoczyć swoich chińskich przyjaciół uprzejmym pozdrowieniem, możecie użyć tych poniżej:

• Xīnnián kuàilè (新年快乐) – Szczęśliwego Nowego Roku,
• Gōngxǐ fācái (恭喜发财) – to życzenie pomyślności/wzbogacenia się, bardzo rozpowszechnione podczas świąt,
• hóngbāo (红包) – charakterystyczne czerwone koperty z pieniędzmi, pełniące także symboliczną funkcję,
• chūnlián (春联) – wiosenne dwuwiersze/„couplety” na czerwonym papierze, wieszane ,,na szczęście” przy drzwiach.

Dla kogo ta książka będzie strzałem w dziesiątkę?

Dla nastolatków i dorosłych, którzy:

• interesują się kulturą Azji oraz Chin, ale potrzebuję lektury, która uporządkuje ich wiedzę,
• podróżują (albo planują podróż) i chcą lepiej rozumieć kulturę kraju do którego jadą,
• szukają tytułu, który jest inspirujący i zajmie ich na dłużej.

Chiny. Od czerwonych lampionów po Zakazane Miasto to książka, która jest konkretna, przejrzysta oraz mądra w doborze tematów. Świetnie sprawdzi się także jako prezent. Sprawdzajcie jej dostępność na stronie wydawnictwa Nasza Księgarnia.

FAQ – Chiny. Od czerwonych lampionów po Zakazane Miasto

O czym jest książka Chiny. Od czerwonych lampionów po Zakazane Miasto?

To popularnonaukowe kompendium wiedzy o Chinach autorstwa Giulii Ziggiotti, które w uporządkowany sposób przedstawia historię, kulturę, zwyczaje, geografię i współczesne realia tego kraju. Książka nie jest klasycznym przewodnikiem turystycznym, lecz syntetycznym wprowadzeniem do tematu.

Dla kogo przeznaczona jest ta książka o Chinach?

Publikacja skierowana jest do nastolatków i dorosłych. Szczególnie dobrze sprawdzi się u czytelników zainteresowanych kulturą Azji, rodzin często podróżujących oraz osób, które chcą uporządkować podstawową wiedzę o Chinach – bez wchodzenia w specjalistyczne opracowania akademickie.

Dlaczego Chiński Nowy Rok jest dobrym pretekstem, by sięgnąć po tę książkę?

Chiński Nowy Rok (Święto Wiosny) to moment, w którym wiele osób po raz pierwszy ma styczność z takimi pojęciami jak: lata zwierząt, czerwone lampiony, hongbao czy Święto Latarni. Książka Giulii Ziggiotti pomaga zrozumieć kontekst tych zwyczajów i wyjaśnia, skąd biorą się tradycje związane m.in. z Rokiem Konia.

Czy książka nadaje się jako pierwsze wprowadzenie do tematu Chin?

Tak. To jedna z jej kluczowych funkcji. Chiny. Od czerwonych lampionów po Zakazane Miasto porządkują wiedzę, tłumaczą podstawowe pojęcia i budują solidny fundament do dalszego zgłębiania tematu – zarówno poprzez inne książki, jak i podróże.

Artykuł W Chiński Nowy Rok sięgnij po tę książkę. Recenzja Chiny. Od czerwonych lampionów po Zakazane Miasto pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

To nie fair Niny Bylickiej-Karczewskiej to jedna z tych książek, które wcale nie udają, że dzieciństwo jest łatwe. To ciepła, mądra i bardzo autentyczna opowieść o rodzinie, dojrzewaniu i o tym, że każda trudna sytuacja (nawet jeżeli jest taka, tylko z perspektywy nastolatka) ma w końcu swój finał.

➜ Tytuł: To nie fair
➜ Autorka: Nina Bylicka-Karczewska
➜ Ilustracje: Sylwia Malon-Niezgoda
➜ Wydawnictwo: Siedmioróg
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym jest książka To nie fair

Głównym bohaterem jest jedenastoletni Wnerwiusz – chłopiec o stoickim usposobieniu, który zyskał takie miano nie dlatego, że mógłby łatwo wpaść w złość. Wręcz przeciwnie. Jego spokój i duża samoświadomość sprawiają, że to inni częściej tracą w starciu z nim równowagę.

Pewnego dnia jego życie zmienia się o 180 stopni. Do pokoju wprowadza się dziadek, a najlepszy kolega zakochuje się w dziewczynie z klasy. Małe drobne napięcia w gronie rodziny czy pogarszające się wyniki w szkole dopełniają obraz rozpaczy. Chłopak po prostu czuje się zdradzony. To nie fair pokazuje świat nastolatka, ale także w bardzo trafny sposób nakreśla jego sytuację rodzinną, relacje bliskich osób oraz ich cechy – tak różne oraz interesujące.

Rodzina, która nie jest idealna (i właśnie dlatego może być bliska czytelnikom)

Rodzina Wnerwiusza jest daleka od ideału. Pojawiają się w niej błędy, niezręczności czy momenty, w których dorośli nie potrafią nazwać emocji swoich dzieci, a nawet sami chętnie wycofaliby się cichcem do pokoju, żeby nie musieć stawiać czoła rzeczywistości.

Relacja z dziadkiem jest jednocześnie czuła i trudna. Chłopiec kocha go, ale czuje żal, bo jego potrzeby zostają bagatelizowane. Z czasem jednak okazuje się, że każda zmiana może nieść ze sobą coś dobrego – o ile ktoś zaoferował nam perspektywę poprawy.

To bardzo ważna książka o międzypokoleniowych relacjach i o tym, jak wiele można sobie wybaczyć, kiedy zaczyna się rozmawiać oraz otwierać na innych.

Nietuzinkowe imiona

Zastanawiałam się, czy nadawanie tak charakterystycznych imion bohaterom nie sprawi, że staną się oni jednowymiarowi. Ale tak się nie stało. Autorka udowodniła, że każda z postaci to osoba niezwykle złożona – pełna sprzeczności, emocji, lęków i pragnień. Imię jest w To nie fair tylko symbolem. Pewnym drogowskazem, za którym może podążyć czytelnik.

Bajka w bajce – czyli jak dzieci uczą się świata

W książce pojawia się więcej symboli, na przykład ciekawy motyw „bajki w bajce” – opowieści, które mama wymyśla dla swoich dzieci. Bajka opowiadana przed snem jest dla niej narzędziem do tłumaczenia świata. Formą, która pomaga oswoić to co trudne, ale też przekazuje poprawne, moralne zachowania. Dzięki niej dzieci uczą się empatii, rozumienia emocji i tego, że rzeczywistość można odbierać na różne sposoby.

Dla kogo jest To nie fair

To książka:

• dla dzieci 10+,
• dla nastolatków, którzy czują, że świat jest „nie fair”,
• dla rodziców, którzy chcą lepiej zrozumieć swoje dzieci,
• dla nauczycieli i bibliotekarzy szukających mądrej literatury obyczajowej.

To opowieść, która równie dobrze mogłaby być filmem – osadzonym w codzienności, bliskim, wiarygodnym.

Dlaczego warto ją przeczytać

Bo pokazuje, że:

• każde dziecko jest inne,
• każde potrzebuje indywidualnego podejścia,
• żadna trudna sytuacja nie trwa wiecznie,
• rodzina – nawet nieidealna – jest fundamentem naszego życia i to szczególnie rodzice odpowiadają za to, żeby była oparciem dla dzieci oraz oazą bezpieczeństwa.

I że czasem najlepszym lekarstwem na poczucie niesprawiedliwości jest ktoś cierpliwy, kto nas wysłucha i utrwali w przekonaniu, że jesteśmy ważni. Sprawdzajcie dostępność książki na stronie wydawnictwa Siedmioróg.

FAQ To nie fair, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Dla jakiego wieku jest książka To nie fair?

Książka To nie fair przeznaczona jest dla dzieci od około 10. roku życia, ale bardzo dobrze sprawdzi się również jako lektura dla nastolatków oraz dorosłych, którzy chcą lepiej zrozumieć emocje młodszych czytelników.

Czy To nie fair to książka tylko dla dzieci?

Nie. To powieść, którą z dużą przyjemnością i dużą korzyścią przeczytają także dorośli. Pomaga spojrzeć na codzienne sytuacje z perspektywy dziecka i uwrażliwia na komunikację w rodzinie.

O czym jest książka To nie fair?

To opowieść o jedenastoletnim chłopcu, który musi zmierzyć się z poczuciem niesprawiedliwości, zmianą w rodzinie, problemami w relacjach rówieśniczych oraz koniecznością dzielenia swojej przestrzeni z dziadkiem.

Jakie tematy porusza książka To nie fair?

Książka porusza między innymi temat dojrzewania, relacji rodzinnych, międzypokoleniowych więzi, przyjaźni, pierwszych zauroczeń, poczucia niesprawiedliwości, a także trudnych emocji towarzyszących dorastaniu.

Czy To nie fair pomaga dzieciom zrozumieć swoje emocje?

Tak. To książka, która w bardzo przystępny i naturalny sposób pomaga dzieciom nazwać emocje, zrozumieć, że nie są w nich same, oraz pokazuje, że nawet trudne sytuacje są tylko przejściowe.

Czy to dobra książka do wspólnego czytania z dzieckiem?

Tak. To bardzo dobra propozycja do wspólnego czytania i rozmów o emocjach, granicach, potrzebach i relacjach w rodzinie.

Czy To nie fair to dobra książka na ferie lub wakacje?

Tak. W książce pojawiają się zarówno wątki ferii zimowych, jak i wakacji letnich, dlatego świetnie sprawdzi się jako lektura na każdą porę roku.

Artykuł To nie fair. Recenzja książki, która rozumie nastolatków lepiej niż dorośli pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

To jedna z tych powieści, które pozostają  na długo z czytelnikiem. Nie tylko dlatego, że poruszają tematy trudne, ale dlatego, że pokazują, jak bardzo człowiek jest skomplikowany i jak ogromny wpływ mają na niego słowa, reakcje, a przede wszystkim rodzice oraz pozostali najbliżsi.

➜ Tytuł: Psycholog. 1. Byliśmy umówieni
➜ Autorka: Marie-Aude Murail
➜ Tłumaczenie: Paweł Łapiński
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Terapia jako lekcja empatii

Narracja Murail oparta jest na rozmowach psychologa Sauveura z jego pacjentami – głównie dziećmi i nastolatkami, ale nie tylko. Autorka nie dramatyzuje na siłę wątków, zamiast tego pokazuje proces. Pytania, delikatne próby otwarcia bohaterów, zdania, które są wypowiadane ostrożnie, czasem omijają sedno, a innym razem trafiają w nie z bolesną precyzją.

To książka, która w nieoczywisty sposób uczy, jak rozmawiać z ludźmi w kryzysie. Jak dobierać słowa, jak uważnie słuchać. I jednocześnie jest to opowieść, która obnaża coś niepokojącego: jak ogromny wpływ na dzieci mają dorośli – często zupełnie nieświadomi tego, co robią.

Sauveur – terapeuta, któremu daleko do ideału

Sauveur to bohater niezwykle wielowymiarowy. Profesjonalista, ale też ojciec. Człowiek zmęczony, czasem rozproszony, niekiedy podejmujący decyzje wbrew podręcznikowym zasadom. Nie jest chodzącym ideałem, ale właśnie dlatego jest tak wiarygodny.

Jego perspektywa pozwala spojrzeć na problemy pacjentów bez osądu – jak na coś, co trzeba zrozumieć i leczyć, a nie klasyfikować jako „dziwne”, „niewygodne” czy „za trudne”. To narracja, która uczy obiektywizmu i otwartości jednocześnie.

Lazare, czyli dziecko psychologa

Szczególne miejsce w książce zajmuje relacja Sauveura z ośmioletnim synem Lazarem. To chłopiec, który – podsłuchując wizyty pacjentów ojca – wie o świecie więcej niż jego rówieśnicy. I ta wiedza czasami bywa dla niego ciężarem. Nie ma odwagi przyznać się do tego co robi, więc gdy czegoś nie jest w stanie zrozumieć – szuka odpowiedzi na własną rękę.

W kontekście tej relacji pojawia się także ważny wątek rasizmu, ale i pytanie o to, jak słowa, sugestie czy pozornie niewinne komentarze potrafią ranić. Lazare jest jednym z tych bohaterów, którzy szybko zjednują sobie czytelników, bo jego dzieciństwo jest nieco zbyt przedwczesne – za świadome, może nawet za trudne i zbyt bolesne.

Powieść obyczajowa o wielu twarzach

Psycholog to powieść niezwykle bogata gatunkowo. Jest tu nawiązanie do klasycznych historii obyczajowych, ale też subtelny humor, wątki romantyczne i kryminalne, ale przede wszystkim – wiele tematów, o których zwykle się milczy: samookaleczanie, problemy tożsamościowe, przemoc, seksualne wykorzystywanie, patchworkowe rodziny, depresja, zagubienie.

To książka dla dorosłych i dojrzałych nastolatków. Taka, która nie daje prostych odpowiedzi, ale potrafi uwrażliwić i nauczyć uważności na drugiego człowieka.

Dlaczego ta książka jest tak ważna

Bo pozwala zobaczyć świat z perspektywy osoby, która pomaga innym przejść przez najciemniejsze momenty ich życia. Bo pokazuje, że nie ma ludzi „złych” – są ludzie zranieni, zagubieni. I że często to, co najbardziej rani dzieci, to nie wielkie tragedie, ale codzienne słowa lub gesty dorosłych.

To książka, która zmienia sposób patrzenia na innych. Poruszająca lektura poszerzająca horyzonty. Sprawdzajcie dostępność Psychologa na stronie wydawnictwa Dwie Siostry. Ta seria ma być kontynuowana – nie mogę się doczekać drugiej części.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Dla kogo jest książka Psycholog. 1. Byliśmy umówieni?

Dla dorosłych oraz dojrzałych nastolatków. Zawiera trudne tematy i wymaga emocjonalnej dojrzałości.

O czym jest książka Psycholog. 1. Byliśmy umówieni?

To opowieść o psychologu i jego pacjentach – głównie dzieciach – oraz o relacji ojca z synem i rodzinnych tajemnicach.

Czy to książka o terapii?

Tak, ale pokazana z perspektywy terapeuty i jego codziennej pracy.

Czy książka porusza trudne tematy?

Tak. Pojawiają się w niej m.in. samookaleczanie, przemoc, problemy tożsamościowe i seksualne wykorzystywanie.

Artykuł Nie ma człowieka, który nie potrzebowałby terapii. Recenzja książki Psycholog. 1. Byliśmy umówieni pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Elżbieta Goślicka z wydawnictwa Mijamy się, słynąca przede wszystkim z bestsellerowych gier edukacyjno-terapeutycznych, napisała książkę Potrafisz. Zawsze masz wybór. W pierwszoosobowej narracji bohaterka Skierka opowiada o swoim życiu, a towarzyszące tej historii pytania do czytelnika, zamieniają podróż suczki, w emocjonalną wyprawę do wnętrza siebie.

➜ Tytuł: Potrafisz. Zawsze masz wybór
➜ Autorka: Elżbieta Goślicka
➜ Ilustracje: Iwona Wallis
➜ Wydawnictwo: Mijamy się
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

O czym jest książka Potrafisz. Zawsze masz wybór?

Skierka, pięknie zilustrowana przez Iwonę Wallis, to kundelek niczym specjalnie niewyróżniający się na tle wielu innych psów. Niestety, tak jak i spora część z nich, mieszka na dworze, nocuje w budzie i żyje w ciągłym strachu przed ,,Niebezpiecznym”. Narracja w niezwykły jednak sposób oddaje uczucia Skierki. Jej bierność wobec człowiek (który w książce pokazywany jest jako cień lub tylko zarys sylwetki), ale i finalna decyzja o zmianie doskonale przekłada się na ludzkie stany emocjonalne.

Ważne pytania, które warto sobie zadać

Niektóre osoby – czy to dorośli, czy dzieci – żyją w stanie zawieszenia. Nie sprzeciwiają się rzeczywistości, nie walczą o siebie. Już dawno poddali się, z bezsilności, motywacji czy wiary w poprawę swojej sytuacji. Autorka na każdej rozkładówce opowiada historię Skierki, ale też kieruje jedno lub dwa pytania do czytelnika:

• Jakie ważne rzeczy pozwolił Ci dostrzec Twój smutek?,
• Pamiętasz, kiedy przestałeś próbować po pierwszym nieudanym podejściu?,
• Czy wybaczanie to akt siły, czy słabości?.

Terapeutyczna książka dla dzieci i dorosłych

Muszę przyznać, że mną ta książka wstrząsnęła – i to nie dlatego, że zazwyczaj poruszają mnie historie o psiakach. Jestem zdziwiona jak udało się autorce połączyć te dość trudne, ale niezwykle ważne pytania, z opowieścią zwierzaka. To empatia na wysokim poziomie, która oddziałuje także na czytelnika.

Z Potrafisz. Zawsze masz wybór dajecie sobie szansę, żeby zajrzeć w głąb siebie. Zastanowić się nad własnymi wyborami i przede wszystkim nad tym, jak na wiele spraw możecie mieć wpływ. Ta książka daje siłę oraz poczucie sprawczości. To taki klasyczny gift book w pięknym wydaniu, który można, a nawet należy podarować bliskim, którzy tylko tego potrzebują.

Dla kogo?

No i właśnie, pisząc ogólnie ,,bliskim”, nie mam na myśli określonej grupy wiekowej. To nie jest książka, którą można zamknąć w ramach wieku. Będzie odpowiednia dla czytelników powyżej 7/8 lat, ale równie dobrze sprawdzi się dla nastolatków czy dorosłych odbiorców. Sięgajcie po nią, rozmawiajcie przy niej, wzruszajcie się i odkrywajcie w sobie jeszcze więcej potencjału.

Potrafisz. Zawsze masz wybór znajdziecie na stronie wydawnictwa Mijamy się.

FAQ o książce Potrafisz. Zawsze masz wybór

O czym jest książka Potrafisz. Zawsze masz wybór?

To opowieść o suczce Skierce, która żyje w strachu przed „Niebezpiecznym” i długo nie potrafi zawalczyć o lepsze życie. Jej historia, opowiedziana w pierwszej osobie, przeplata się z pytaniami do czytelnika, skłaniając do refleksji nad własnymi emocjami, wyborami oraz poczuciem sprawczości.

Czy Potrafisz. Zawsze masz wybór to książka tylko o psie?

Nie. Pies-bohater jest punktem wyjścia, ale emocje Skierki – bierność, lęk, decyzja o zmianie – są metaforą ludzkich doświadczeń. Książka pomaga przyjrzeć się temu, jak my sami reagujemy w trudnych sytuacjach i kiedy oddajemy innym kontrolę nad swoim życiem.

Dla kogo jest przeznaczona książka Potrafisz. Zawsze masz wybór?

To tytuł, którego nie da się zamknąć w jednej kategorii wiekowej. Sprawdzi się dla dzieci od ok. 7–8 lat, nastolatków oraz dorosłych. Można czytać ją samodzielnie albo wspólnie, jako punkt wyjścia do rozmów o granicach, emocjach, wybaczaniu i odzyskiwaniu sprawczości.

Czy po książkę Potrafisz. Zawsze masz wybór można sięgnąć z wrażliwymi dziećmi?

Tak, choć warto czytać ją wspólnie i być gotowym na rozmowę o trudnych emocjach: lęku, poczuciu bezradności, rezygnacji. Historia Skierki nie epatuje okrucieństwem, ale pokazuje realny strach i moment decyzji o zmianie, co może być ważne także dla dzieci z doświadczeniem przemocy lub zaniedbania.

Czy Potrafisz. Zawsze masz wybór nadaje się na prezent?

Tak, to oryginalny gift book – pięknie wydany ze złotymi uszlachetnieniami na okładce, z ilustracjami Iwony Wallis oraz uniwersalnym przekazem. Można podarować go dziecku, nastolatkowi, ale też dorosłej osobie, która potrzebuje wsparcia, dodania odwagi, przypomnienia o własnej sile i możliwości wyboru.

Kto jest autorką książki Potrafisz. Zawsze masz wybór i kto ją wydał?

Autorką tekstu jest Elżbieta Goślicka – związana z wydawnictwem Mijamy się, znana z edukacyjno-terapeutycznych gier i materiałów wspierających rozwój emocjonalny. Ilustracje przygotowała Iwona Wallis, a książkę wydało wydawnictwo Mijamy się.

Artykuł Potrafisz. Zawsze masz wybór – recenzja książki, która zadaje ważne pytania pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Historie ludzi opowiedziane z punktu widzenia zwierząt, owadów, a nawet bakterii potrafią niezwykle skutecznie dotrzeć do odbiorcy. Uczeni doświadczeniem, dobrze wiemy, że nawet najtrudniejszy temat umiejętnie opakowany w fabułę, staje się bardziej przystępny.

Nowa książka z serii Filigrany

Mikołaj Łoziński w książce Bajki dla Idy, będącej kolejną pozycją wydaną w ramach serii Filigrany, ma do zaoferowania pięć opowiastek. Pozornie tylko, są to historie niepozorne. Krótkie fabuły o rozmaitych perypetiach nie-ludzkich bohaterów, którzy w każdym przypadku uczą się czegoś nowego i ważnego.

Poprzednia pozycja tego cyklu – Powiedz mi, kim jestem, ujęła mnie kreatywnością oraz filozoficznym wydźwiękiem. Tym razem, opowiastki bazują przede wszystkim na abstrakcji oraz przerysowaniu.

Historie dla dzieci, które uczą różnych wartości

W Bajkach dla Idy znalazły się teksty poświęcone: żółwiowi, który ucieka ze strachu przed porzuceniem, psu doświadczającego rozstania opiekunów; muszce kłócącej się z rodzicami i marzącej o wolności; bakterii, która uczy się podejmować decyzje; i w końcu – ptaku oraz psie, gdzie pierwszy mierzy się ze swoją naiwnością, a drugi udowadnia swoją wartość.

Analizując te teksty, widać wyraźnie, że autorowi zależy na mówieniu do młodego czytelnika w kontekście, zwłaszcza, potrzeby wolności, niezależności, umiejętności stawiania na swoim, czy empatii.

W Bajkach dla Idy ważny jest bowiem punkt widzenia głównych bohaterów oraz podejmowane przez nich decyzje, ale nie mniej bez znaczenia są także postacie drugoplanowe. To właśnie dzięki nim, te historie zyskują więcej wymiarów i stają się bardziej rzeczywiste.

5 nieoczywistych, ilustrowanych bajek

Od razu zaznaczam, że nie jest to książka pozbawiona wad – przynajmniej w mojej opinii. Czasami, zupełnie niepotrzebnie, stosowany jest w niej zbyt dosadny język. Choć okładka i wydanie sugerują poetyckość, mamy tu do czynienia z prostym, dynamicznym stylem, zbyt pospiesznie zmierzającym do finału.

W jednej z bajek historia urywa się i ma się wrażenie, że brakuje jej zdania lub dwóch podsumowania. Innym razem, takie pozostawienie opowiadania w zawieszeniu, oferuje czytelnikom pole do rozważań i jest ,,bardziej na miejscu”.

Tym, co mnie zupełnie urzekło i jednocześnie doskonale wpasowało się w rodzaj narracji, jest strona wizualna książki. Ewa Stiasny stworzyła serię ilustracji, które w minimalistyczny, pełen niedopowiedzeń sposób, nadają Bajkom dla Idy szlachetności.

Pomijając w pełnym wymiarze niektóre mankamenty, jest to książka zdecydowanie warta sięgnięcia. Zachęci do rozmawiania na tematy ważne i już nigdy nie spojrzycie tak samo na zwyczajną muchę uderzającą w taflę szyby w waszym mieszkaniu. Polecam tę pozycję osobom powyżej 10 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/bajki-dla-idy.html

Artykuł Bajki dla Idy – recenzja książki dla dzieci w małym formacie pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Szukając pomocy, trafiasz na poręczny przewodnik. Książka nigdzie nie ucieka. Bierzesz ją do ręki i wiesz, że już zawsze będziesz ją kochać.

Alex Norris, Ratunku, miłość! Niecodzienny przewodnik po uczuciach i związkach, Wprowadzenie, str. 11

Wskazówki dla (nie)zakochanych

Miłosne sprawy to nie są proste rzeczy. Bo jak takiemu nastolatkowi lub takiej nastolatce poradzić w kwestiach sercowych? Jak im wyjaśnić, o co chodzi z zakochaniem? Dlaczego trzeba stawiać siebie na pierwszym miejscu? Jak rozróżnić miłość od zauroczenia?

Tym bardziej, kiedy wiadomo, że oni takich wskazówek łakną jak kania dżdżu. Na szczęście są na świecie mądrzy ludzie, którzy nie tylko odpowiednio potrafią dobrać słowa łączące się w sensowne zdania, ale jeszcze – świetnie to rozrysują i przyprawią fantastycznym poczuciem humoru!

Encyklopedia miłości dla nastolatków

Ratunku, miłość! Niecodzienny przewodnik po uczuciach i związkach to komiks Alex Norris, który wyrósł z projektu ,,How to Love”, opierającym się na udzielaniu nieoczywistych porad sercowych, na profilu Webcomic Name.

Podzielona na cztery duże działy i wiele odpowiadających im pomniejszych rozdziałów książka, to encyklopedia miłości ponad podziałami, akceptującej siebie, przekraczającej granice, ale także romantycznej, uległej i wyidealizowanej. 

O ponadczasowości uczuć

Mówi się w niej o podejściu do związków, zawiązywaniu nowych znajomości, pożądaniu, odrzuceniu czy też zasadności rozmowy. W Ratunku, miłość! można znaleźć naprawdę sporo rad – czuć tu doświadczenie kogoś, kto jest też dobrym obserwatorem i potrafi o skomplikowanych sprawach pisać w bajecznie prosty sposób.

Dobrą robotę robią tu także wybory słów czy powiedzonek, które kojarzą się albo trochę ponadczasowo, albo nawet staroświecko (uznanie dla tłumaczki Agaty Cieślak). Takie starcie dwóch światów – nowoczesnej, bardzo kolorowej kreski z uniwersalną wiedzą o miłości tworzy silne połączenie, które jeszcze bardziej może do siebie przekonać nastolatków.

Albo nawet nie tylko nastolatków, bo Ratunku, miłość! Niecodzienny przewodnik po uczuciach i związkach jest pozycją dla każdego – dorosłych też. Przypomni o rzeczach, o których przecież dobrze się już wie, ale jeszcze lepiej często o nich mówić i je sobie uświadamiać.

Świetnie sprawdzi się w roli prezentu! Polecam Ratunku, miłość! czytelnikom (wszystkich płci) powyżej 15 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/ratunku-milosc.html

Artykuł Ratunku, miłość! Niecodzienny przewodnik po uczuciach i związkach – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.