Nie wiem, czy jest to jeszcze możliwe, ale akcja w serii Louca zagęszcza się coraz bardziej. Dwunasty tom przynosi kilka kluczowych zdarzeń, na które – nie ukrywam – jako czytelniczka i miłośniczka tej serii bardzo czekałam. Bruno Dequier znowu udowadnia, że komiks o piłce nożnej może być jednocześnie opowieścią o sporcie, historią o dorastaniu, komedią, dramatem oraz pełną napięcia przygodą.

Louca. Fenomenalny. Tom 12 to bezpośrednia kontynuacja wydarzeń z Pucharu Gryfów, dlatego zachęcam do zachowania chronologii podczas czytania. Louca wraca na boisko po dłuższej nieobecności i bardzo szybko okazuje się, że nie jest już tym samym chłopakiem, którego poznaliśmy w pierwszych tomach. Kiedyś był nieporadny i zakompleksiony. Teraz sprawia wrażenie zawodnika, którego trudno będzie… prześcignąć.

➜ Tytuł: Louca. Fenomenalny. Tom 12
➜ Seria: Louca
➜ Scenariusz: Bruno Dequier
➜ Rysunki: Bruno Dequier
➜ Tłumaczenie: Maria Mosiewicz
➜ Wydawnictwo: Egmont
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Louca osiąga szczyt swoich możliwości

Na boisku Louca jest szybki, skuteczny oraz zaskakująco precyzyjny. Bezbłędnie strzela do bramki, świetnie unika przeciwników i potrafi celnie podawać piłkę kolegom z drużyny. Feniksy walczą o awans do wielkiego finału Pucharu Gryfów, a obecność Louki może przesądzić o końcowym wyniku meczu.

Autor doskonale buduje napięcie. Sparing jest nie tylko sportowym wydarzeniem – to moment próby, w którym bohater musi pokazać, czy jego przemiana jest prawdziwa. Louca zdążył dać już popis swoich umiejętności na tyle spektakularny, że zrobiło się o nim niezwykle głośno. Pozostaje jednak najważniejsze pytanie: czy on naprawdę wierzy w siebie, a może za źródło swoich umiejętności uważa relację z bardzo nietypowym przyjacielem?

Czy Louca umie grać bez Nathana?

Najciekawszy wątek tomu nie dotyczy więc samej piłki, ale relacji Louci z Nathanem. Przez całą serię niewidzialny przyjaciel był jego trenerem, wsparciem, głosem rozsądku i kimś, kto popychał go do działania. Teraz coraz wyraźniej widać, że Louca czerpie z tej relacji ogromną siłę. Może nawet zbyt dużą.

Bo jeśli Nathan w końcu miałby odejść, co zostałoby z pewności siebie Louki? Czy chłopak byłby w stanie zagrać bez niego?

To właśnie w tej części, Louca. Fenomenalny, komiks przypomina jak bardzo wielowymiarowa jest to historia. To opowieść o dojrzewaniu do samodzielności. O momencie, w którym trzeba przestać polegać wyłącznie na cudzym wsparciu i zacząć ufać temu, co samemu się wypracowało.

Fenomenalny, ale nadal niepewny

Louca zmężniał, wydoroślał i zyskał sportowy sznyt. Wydaje się pewny siebie, ale ta pewność ma bardzo niestabilne nogi. Dequier bardzo dobrze pokazuje, że dojrzewanie nie polega na tym, że nagle przestajemy się bać. Raczej na tym, że uczymy się działać mimo niepewności.

W dwunastym tomie znajdziecie więc to, co najlepsze w tym cyklu – szybki futbol, cięty humor, pierwsze zauroczenia, rywalizację i poczucie, że przed bohaterami szykują się bardzo poważne zmiany. 

Komiks dla fanów piłki nożnej? Tak, ale nie tylko

Seria Louca ma w sobie ogromną lekkość. Plansze są dynamiczne, sceny meczowe czyta się niemal jak animację, a tempo kolejnych zwrotów akcji sprawia, że naprawdę trudno odłożyć tę pozycję na bok. To jeden z tych komiksów, które pochłania się szybko, z przyjemnością i z natychmiastową ochotą na kontynuację.

Nie trzeba być fanem piłki nożnej, żeby sięgnąć po Loucę. Sport jest tu ważny, ale nie najważniejszy. Najważniejsze są emocje: przyjaźń, strach przed porażką, potrzeba akceptacji, pierwsze uczucia i pragnienie, żeby wreszcie stać się kimś, kto nie ucieka przed własnym potencjałem.

Jeśli jednak lubicie piłkę nożną, lektura sprawi Wam jeszcze więcej przyjemności. Mecze w tej serii mają rozmach oraz dramaturgię, która świetnie wpisuje się w komiksową konwencję. 

Louca. Fenomenalny. Tom 12 – czy warto?

Zdecydowanie tak. Dwunasty tom potwierdza, że Louca to jedna z najlepszych współczesnych serii komiksowych dla starszych dzieci i młodszych nastolatków. Jest zabawna, emocjonująca, świetnie narysowana i coraz bardziej angażująca.

Louca. Fenomenalny oferuje wszystko, za co można kochać tę serię. To komiks dla czytelników, którzy lubią historie z ciekawymi bohaterami. Sprawdzajcie jego dostępność na stronie Wydawnictwa Egmont.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest komiks Louca. Fenomenalny. Tom 12?

Louca. Fenomenalny. Tom 12 kontynuuje historię młodego piłkarza, który po wielu trudnościach wraca na boisko w imponującej formie. Feniksy walczą o awans w Pucharze Gryfów, a Louca musi zmierzyć się nie tylko z rywalami, ale też z własną niepewnością.

Czy trzeba znać poprzednie tomy serii Louca, żeby czytać tom 12?

Najlepiej czytać serię Louca po kolei, ponieważ dwunasty tom mocno rozwija wcześniejsze wątki, zwłaszcza relację Louki z Nathanem. Bez znajomości poprzednich części można śledzić sportową akcję, ale część emocjonalnych momentów będzie mniej czytelna.

Czy Louca. Fenomenalny to komiks tylko dla fanów piłki nożnej?

Nie. Piłka nożna jest bardzo ważnym elementem fabuły, ale seria Louca opowiada także o przyjaźni, dorastaniu, odwadze, rywalizacji i budowaniu pewności siebie. Dzięki temu mogą po nią sięgnąć również czytelnicy, którzy na co dzień nie interesują się futbolem.

Dla jakiego wieku jest komiks Louca. Fenomenalny. Tom 12?

To komiks odpowiedni przede wszystkim dla starszych dzieci i młodszych nastolatków, mniej więcej od 10. roku życia. Spodoba się czytelnikom, którzy lubią dynamiczne historie, sportowe emocje, humor i bohaterów przechodzących wyraźną przemianę.

Czy warto kupić Louca. Fenomenalny. Tom 12?

Tak, szczególnie jeśli znacie wcześniejsze tomy i chcecie zobaczyć, jak daleko zaszedł Louca od początku serii. To dynamiczny, emocjonujący i bardzo angażujący komiks, który świetnie sprawdza się dla dzieci lubiących przygody z humorem i sportową energią.

Artykuł Czy Louca poradzi sobie bez Nathana? Recenzja 12 tomu komiksu pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Chcę latać
➜ Scenariusz: Kachisou
➜ Rysunki: Kachisou
➜ Tłumaczenie: Jakub Jankowski
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Dom, w którym dziecko nie ma prawa do własnego życia

W domu Kyle’a panowały żelazne zasady. To miejsce, w którym miłość była warunkowa, a brak widocznych efektów uznawano za nieposłuszeństwo i grzech. Zabraniano mu swobody, nie pozwalano mieć własnej opinii. Jego jedynym zadaniem było spełnianie chorobliwych oczekiwań rodziców. Uczył się więc, osiągał najlepsze wyniki w szkole, a mimo to ciągłe słyszał słowa pretensji. Ciągle był za mało doskonały. W pewnym momencie nie wytrzymał.

Chcę latać Kachisou to lapidarny, czarno-biały komiks o chłopaku, któremu rodzice podcinali skrzydła, ale usprawiedliwiali się, że robią to dla jego dobra. Kachisou, właściwie Cátia Mariline Sousa – portugalska autorka komiksów i ilustratorka urodzona w Faro w 1994 roku, stworzyła opowieść o dorastaniu, któremu nie dano szansy się wykazać.

Ucieczka, która nie przynosi wolności

Kyle wyjeżdża, by odnaleźć Jacka, przyjaciela z czasów dzieciństwa. Jeszcze nie wie, że życie dawnego kolegi także jest dalekie od beztroski, tylko z zupełnie innych powodów. Jack funkcjonuje na granicy prawa, handluje nielegalnymi substancjami i tabletkami, a jego pozorna niezależność okazuje się tylko kolejnym ślepym zaułkiem.

Dla Kyle’a jednak to pozorne wrażenie wolności, swobody oraz braku zasad i kontroli jest wystarczające. Nie mija wiele czasu, gdy chłopak ponownie zaczyna odczuwać stagnację. To ciągle nie jest to, czego szukał. Mimo sprzeciwów przyjaciela, Kyle sięga po ,,towar”. Jego marzenie o lataniu spełnia się, ale zupełnie nie w taki sposób na jaki liczył.

Komiks niczym rolka z TikToka

Chcę latać nie rozwleka fabuły. To komiks szybki, miejscami przypominający współczesną rolkę na TikToku. Kachisou nie tworzy rozbudowanych scen psychologicznych, nie egzaltuje każdej emocji. Sprawnie przechodzi do sedna. Jednocześnie potrafi skutecznie pokazać to, co dzieje się w głowie głównego bohatera. Doświadczyć jego punktu widzenia oraz zbyt późnych refleksji.

Autorka skupia się na momentach przełomowych w życiu Kyle’a: odczuwanej presji, ucieczce, złudzeniu wolności, stagnacji i desperackiej potrzebie doświadczenia czegoś, dzięki czemu chłopak poczuje, że żyje. Sama mangowa warstwa graficzna wydaje się doskonale pasować do prowadzonej narracji. Kachisou gdy chce podkreślić scenę szczególnie ważną, robi to z bardzo dobrym skutkiem. Bazując na ciszy, przestrzeni, niedopowiedzeniach, oferuje czytelnikowi łatwą w odbiorze opowieść o współczesnych bolączkach wielu młodych ludzi.

Współczesna historia Ikara

Chcę latać to komiks dość gorzki w wyrazie, ale zarazem poruszający: dziecko zmuszane do doskonałości nigdy nie staje się silniejsze. Często najlepsze intencje rodziców stają się powodem zbyt brawurowego lotu oraz bliskiego kontaktu ze słońcem, a później – bolesnego upadku.

Sprawdzajcie dostępność komiksu na stronie Wydawnictwa Timof Comics.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest komiks Chcę latać?

Chcę latać to krótki, czarno-biały komiks o Kyle’u, chłopaku wychowywanym w domu pełnym surowych zasad, presji i wygórowanych oczekiwań. Gdy nie wytrzymuje rodzicielskiej kontroli, ucieka z domu i próbuje odnaleźć własną drogę.

Czy Chcę latać to manga?

Chcę latać nie jest japońską mangą, ale komiksem silnie inspirowanym mangową estetyką. Widać to w sposobie prowadzenia emocji, ekspresji postaci, czarno-białej oprawie i dynamicznym tempie narracji.

Jakie tematy porusza komiks Chcę latać?

Komiks porusza temat presji rodzicielskiej, ambicji projektowanych na dzieci, ucieczki z domu, samotności, utraty kontroli, uzależnień i mylenia wolności z autodestrukcją.

Dla kogo jest komiks Chcę latać?

To propozycja raczej dla starszej młodzieży i dorosłych czytelników, którzy szukają krótkich, intensywnych komiksów psychologicznych. Ze względu na tematykę narkotyków, ucieczki z domu i przemocy emocjonalnej nie jest to lektura dla najmłodszych.

Czy Chcę latać to smutny komiks?

Tak, Chcę latać ma gorzki, przejmujący ton. Nie jest jednak wyłącznie opowieścią o upadku, ale także o tym, jak brak akceptacji, rozmowy i prawa do własnego życia może doprowadzić młodego człowieka do dramatycznych decyzji.

Czy warto przeczytać Chcę latać Kachisou?

Tak, szczególnie jeśli interesują Cię komiksy krótkie, oszczędne i mocno symboliczne. Chcę latać nie rozwija fabuły w szerokich psychologicznych opisach, ale działa przez obraz i bolesną metaforę lotu, który zamiast wyzwolenia przynosi utratę kontroli.

Artykuł Chcę latać – recenzja portugalskiej mangi o presji i złudzeniu wolności pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Blankets
➜ Scenariusz: Craig Thompson
➜ Rysunki: Craig Thompson
➜ Tłumaczenie: Wojciech Jędrak
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2024 (wydanie IV)
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Od momentu, kiedy pierwszy raz poznałam Blankets minęło już pięć lat. To niewiele, biorąc pod uwagę, że pierwszy raz tytuł ukazał się dokładnie dwie dekady temu. Właśnie z okazji tego jubileuszu nakładem Timof Comics ukazało się wyjątkowe wydanie tego komiksu.

Jeden z najważniejszych komiksów

Blankets Craiga Thompsona uznaje się za jedną z najważniejszych powieści graficznych, jakie zostały stworzone na przestrzeni ostatniego ćwierćwiecza. To nie tylko niezwykle autentyczne dzieło, w którym artysta dzieli się swoimi wspomnieniami oraz życiowymi doświadczeniami.

To także imponująca pod względem wizualnym, monumentalna opowieść, która w pełni wykorzystuje możliwości swojego medium do przedstawienia głęboko emocjonalnej i osobistej historii dorastania, pierwszej miłości, zmian w postrzeganiu religii czy w końcu – poszukiwania swojej tożsamości.

Nowe rozszerzone wydanie komiksu Blankets

O Blankets pisałam już wcześniej tutaj:

Blankets – recenzja

Moje czytelnicze wrażenia właściwie się nie zmieniły. W dalszym ciągu uznaję ten komiks za fenomen – połączenie perypetii zwykłego chłopaka z uniwersalnym przekazem. Dzieło poruszające, inspirujące oraz pozostające w pamięci na długo. 

Nowe wydanie różni się od starego nie tylko projektem okładki. Poprzednia minimalistyczna i nawiązująca przede wszystkim do dorosłego życia bohatera, została zastąpiona kadrami z dwóch etapów dorastania Thompsona.

Poza tym, to czego bardzo brakowało mi przy poprzednim wydaniu – nowy Blankets jest w twardej oprawie oraz z subtelnymi uszlachetnieniami folią z przodu jak i z tyłu książki.

Marzenia i rysunki

Oprócz wizualnych aspektów, rozszerzona edycja zawiera prawie 40 dodatkowych stron wypełnionych szkicami, storyboardami i przede wszystkim komentarzami autora, odnoszącymi się do powstawania Blankets.

Dla tych, którzy dobrze znają ten komiks, zaskakujących będzie kilka faktów. Na przykład ten, że Craig Thompson… ma siostrę (która w tej autobiograficznej historii przecież zupełnie nie została ujęta). Znajduje jednak dla niej rolę w innym swoim komiksie, o którym także wkrótce opowiem – Żeń-szeń. Zgniłe korzenie. 

W przeciwieństwie do wybuchowych fantastycznych historii, z których znane są komiksy, chciałem stworzyć obszerną książkę, która będzie spokojna, intymna, wręcz przyziemna. Coś skupionego mniej na fabule, a bardziej na opisywaniu prostych, ludzkich doświadczeń.

Craig Thompson, Blankets, XX lat. Marzenia i rysunki, str. 588 

Bardzo polecam to nowe wydanie Blankets, choć zdaję sobie sprawę, że wielu czytelników, którzy posiadają inne wydania, stanie przed niezłym dylematem. Ja podaruję swój stary egzemplarz komuś, kogo bardzo lubię, a rozszerzoną wersję zostawię dla siebie na zawsze (lub do czasu kolejnego rozszerzenia, kto wie).

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Blankets+%28wyd.+IV%29/pokaz.html

Artykuł Blankets – recenzja nowego, rozszerzonego wydania pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Scenariusz: Michał Kalicki

Rysunki: Krzysztof Gawronkiewicz

Wydawnictwo: Timof Comics

Rok wydania: 2018

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu 

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

W każdym człowieku odzywa się czasem potrzeba zmian, odkrywania, poszukiwania siebie. Najczęściej pojawia się ona w chwilach dorastania, kiedy coraz częściej musimy podejmować decyzje i wybrać ścieżkę, którą będziemy podążać.

Dziewczyna z ,,Beneficio”, komiksu Krzysztofa Gawronkiewicza i Michała Kalickiego właśnie to przeżywa. Z pomocą używek podróżuje w rejony znacznie dalsze, niż te liczone w kilometrach.

Tytuł jest nawiązaniem do jakiegoś bliżej nieokreślonego miejsca. Z treści można wywnioskować, że mowa o Kolumbii, jednak w rzeczywistości Beneficio jest rajem hipisów. Miejscem, które znajduje się w południowej Hiszpanii, w części autonomicznej Andaluzji. Prawo nie zawsze tutaj dociera, a ludzie zorganizowali sobie własną społeczność i żyją na zasadach, które sami wymyślili.

Być może twórca scenariusza zainspirował się tą wioską lub po prostu jest ono jakimś symbolicznym miejscem, którego wielu ludzi poszukuje, ale do którego nie każdy dociera.

Dziewczyna wyrusza w samotną podróż w górzyste tereny Beneficio. Zostawia za sobą codzienność, znajomych, Warszawę i szuka nowej perspektywy.

Dzieli się swoimi przemyśleniami, które czasami trącają naiwnością, ale jest to celowy zabieg, który ma podkreślić jej zagubioną naturę. Nie wszystko co mówi w odbywanych ze sobą monologach jest głębokie, ale jej poszukiwania są poruszające i z pewnością wzbudzą w wielu czytelnikach nostalgię.

Radziłabym, żeby ,,Beneficio” ogólnie traktować jako poezję. Ten komiks jest małym dziełem sztuki, w którym pełno metafor i nie dosłowności. Szczątkową fabułę można traktować jako wskazówki, ale każdy wyniesie z niego coś innego i inaczej odczyta jego zakończenie.

Czasami ma się wrażenie, że ten komiks jest tak intymny, jak pamiętnik. Nawet użyta czcionka jest delikatnie dziewczęca, niewinna, z zawijasami przy ,,y”, ,,j” czy ,,g”.

Kreska Gawronkiewicza jest bardzo specyficzna, ale to nazwisko, którego nie sposób nie doceniać. Żeby odczytać treść obrazka, trzeba poświęcić mu kilka chwil, ponieważ na pierwszy rzut oka są one zupełnie niezrozumiałą plątaniną kształtów. Dopiero po chwili wydobywają się z nich konkretne obiekty, postaci i emocje. Ma to ogromny urok, szczególnie w tego typu opowiadaniu, jak ,,Beneficio”.

Ten melancholijny komiks polecam młodzieży od 15. roku życia i dorosłym. Każda podróż jest zapowiedzią nowych doznań i wrażeń, a przygoda z książką to zawsze najpiękniejsza wyprawa w nieznane.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Beneficio/pokaz.html

Artykuł Beneficio – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Scenariusz: Craig Thompson

Rysunki: Craig Thompson

Tłumaczenie: Joanna Hawrot – Kniaź

Wydawnictwo: Timof i cisi wspólnicy

Rok wydania: 2019 (Wydanie III)

Objętość:  prawie jak encyklopedia! 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Craig Thompson to nie tylko bohater książki ,,Blankets”, ale także imię i nazwisko jej autora. W jednej z poprzednich recenzji wspominam także o innym komiksie tego artysty, czyli ,,Habibi” (link tutaj: http://bajkochlonka.pl/2019/03/11/habibi-recenzja/).

,,Blankets” jest jednak znacznie ważniejszą pozycją, przynajmniej z perspektywy subiektywnej wypowiedzi autora, gdzie książka staje się bardzo osobistym wyznaniem, a wręcz swego rodzaju (paradoksalnie) spowiedzią i rozliczeniem z przeszłością.

Ten wielokrotnie nagradzany tytuł opowiada historię młodego, dorastającego chłopaka, którego światopogląd zaczyna się dopiero kształtować. Przeżywa swoją pierwszą miłość, spotyka się z poważnym rozczarowaniem, codzienność zaczyna go przytłaczać.

Craig nie ma łatwego dzieciństwa. Z jednej strony bardzo radykalny ojciec, który wydaje się nie rozumieć punktu widzenia dziecka. Z drugiej, matka, która wszystkie wątpliwości i lęki powierza Bogu, mają nadzieję, że to on rozwiąże jej problemy.

Kiedy jest się młodym i chłonie otoczenie niczym gąbka, dorośli są w stanie wmówić dziecku niemal wszystko. Uważają, że ich przekonania są jednymi słusznymi i w ten sposób (często nieświadomie) zabijają w młodych ludziach pasje i nadzieje.

Craig kochał rysować, ale kiedy w szkółce niedzielnej powiedziano mu, że wszystko co go otacza jest tylko tymczasowe, odrywa od Boga i jednocześnie popycha go w stronę własnego zadowolenia i egoizmu, zdecydował się porzucić to zajęcie.

Skupił się na tym, żeby – bez konieczności dorastania – przeżyć ten czas, jaki został mu podarowany na Ziemi. Okazuje się jednak, że i takie rozwiązanie ma dużo wad, które z czasem zaczyna dostrzegać. Im bardziej jest świadomy, tym wyraźniej widzi, że misternie budowana przez dorosłych rzeczywistość ma wiele luk i niedopowiedzeń.

Craig zmienia swoje życie, ale zdaje sobie sprawę, że nie jest w stanie całkowicie się zmienić. To, co przeżył, miało na niego tak silny wpływ i ukształtowało go, przez co nie może całkowicie wyprzeć tego ze świadomości.

Podejmuje jednak inny, rozsądny i jedyny logiczny krok – postanawia cieszyć się życiem i robić to, co sprawia mu przyjemność.

,,Blankets”, czyli w dosłownym tłumaczeniu koce to nawiązanie do warstw, którymi nakrywamy się, kiedy uciekamy w swój własny świat. Często chronią nas one przed zimnem, bólem i rozczarowaniem, ale jednocześnie zabierają też dostęp do powietrza i światła.

Ten komiks – bardzo emocjonalny zarówno w warstwie wizualnej, jak i przede wszystkim merytorycznej, zabiera nas w najważniejszą podróż każdego człowieka – do etapu dorastania i stawania się pełnoprawnym sobą.

Polecam go, jako lekturę obowiązkową dla każdego czytelnika powyżej 13-ego roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Blankets+%28wyd.+III%29/pokaz.html

Artykuł Blankets – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Rysunki: Bruno Cannucciari

Scenariusz: Emiliano Pagani

Tłumaczenie: Jacek Drewnowski

Wydawnictwo: Timof i cisi wspólnicy

Rok wydania: 2018

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Są książki, które mają dobre zakończenia i takie, które bardziej stawiają na autentyczność. Za cel wyznaczają sobie realistyczne odwzorowanie zachowań bohaterów, nawet kiedy ich perypetie są dalekie od tego, co znamy z własnego podwórka.

,,Kraken” jest komiksem, który na pewno nie jest pozycją dla dzieci. Zastanawiałam się także czy jest odpowiedni dla młodzieży. Sporo w nim wulgaryzmów, a głównym bohaterem jest starszy mężczyzna i to z jego perspektywy poznajemy opowiadaną historię.

Kiedy jednak byłam już po lekturze całości, pomyślałam, że ona właśnie docelowo powinna być dla młodzieży, to jej najlepsi odbiorcy. Nie jest prosta, a jej akcja rozgrywa się na wielu płaszczyznach. Różnorodność ludzkich charakterów przenika się z najbardziej czarnymi scenariuszami, nie dając wytchnienia czytelnikowi, nawet na chwilę.

Tytułowy ,,Kraken” to legendarny potwór zamieszkujący głębiny. Wiele osób o nim słyszało, ale mało kto mógł go zobaczyć.

Serge Dougarry był prezentem telewizyjnym, który zdobył popularność prowadząc programy o tajemniczych paranormalnych zjawiskach. Kiedy jednak jego syn zginął na morzu, stoczył się i podupadł na zdrowiu psychicznym.

Po latach odwiedza go 14-letni chłopiec Damien, który twierdzi, że widział Krakena i, że zagraża on mieszkańcom wioski w której mieszka. Jako jedyny przeżył katastrofę kutra na którym zginął także jego brat.

Serge nie wierzy chłopcu, bo sam nigdy nie był przekonany co do istnienia potworów morskich. Forma programu, który prowadził, została wymyślona tylko po to, żeby przyciągnąć dużą widownię. Kiedy jednak przyjeżdża do niego matka chłopca i prosi, żeby za pieniądze postarał się na niego wpłynąć, Serge się zgadza.

Docierając do małej, nadmorskiej miejscowości spotyka się z niesamowitą zaściankowością rybaków. Oskarża ich o brak wyobraźni oraz o stereotypowe i przestarzałe poglądy. Mieszkańcy winią chłopca za marne połowy ryb, a ten cały czas próbuje ich przekonać, że może pokonać Krakena.

Komiks ma wymiar psychologiczny. Opowiada o traumie po udziale w dramatycznych wydarzeniach oraz o tym, jak ludzki organizm sobie z nią radzi. Mówi, że każdy potwór żąda w ofierze niewinności.

Będąc młodymi, często jeszcze nieporadnymi ludźmi, bardzo łatwo wpaść nam w kłopoty. Bardzo łatwo nami manipulować. Wtedy szczególnie jesteśmy podatni na Krakeny. Najgorzej, kiedy z ofiary stajemy się oprawcą.

W każdym wieku mamy wpływ na to, jacy jesteśmy. Kiedy czujemy, że jest z nami źle, możemy szukać pomocy. Kiedy widzimy, że ktoś inny jest nieodpowiednio traktowany, możemy reagować.

,,Kraken” to bardzo ważna pozycja, która nie jest lekką i przyjemną lekturą. To książka, która pozostawia w czytelniku ślad i chęć do zadawania sobie pytań. Nawet jeżeli nie ma na nie jednoznacznych odpowiedzi.

Bardzo polecam ją dla młodzieży powyżej 16-ego roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Kraken+/pokaz.html

Artykuł Kraken – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autorzy: Jay Asher, Jessica Freeburg

Ilustracje: Jeff Stokely

Tłumaczenie: Agnieszka Jacewicz

Wydawnictwo: Rebis

Rok wydania: 2018

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Ostatnio mam ogromne szczęście do komiksów. Trafiam tylko na pozycje wyróżniające się i ciekawe. W klęsce urodzaju coraz to nowych tytułów, można mnie nazwać sporą szczęściarą. Z drugiej strony, kieruję się przede wszystkim poszlakami związanymi z nazwiskami autorów oraz ich dotychczasowej twórczości.

W przypadku ,,Szczurołapa” miałam naprawdę duże oczekiwania. Trio, które jest za niego odpowiedzialne, to osoby o których ostatnio dużo się mówi. Jay Asher, jeden z autorów książki zasłynął debiutancką powieścią ,,13 powodów”, znaną wielu jako serial z Netflixa. Drugą autorkę, Jessicę Freeburg kojarzą przede wszystkim osoby, które mają słabość do legend, powieści paranormalnych czy historii pisanych z dreszczykiem. Z kolei ilustrator, Jeff Stokely ma na swoim koncie wiele popularnych serii dla komiksowych maniaków.

,,Szczurołap” zachwyca przede wszystkim pomysłem. Już od pierwszych stron, czytelnik ma poczucie, że obcuje z niezwykłą lekturą. Autorzy przeprowadzili badania i postanowili rozwinąć jedną z najbardziej znanych legend, o szczurołapie w Hameln.

Ubogacili ją w interesujące szczegóły, zadbali o to, żeby była wiarygodnie osadzona w czasie i wykreowali wątek miłosny. Nie jest to jednak cukierkowa i naiwna historia. To opowieść ukazująca mroczne strony charakteru, opisująca bohaterów naznaczonych przeszłością i rysująca przed nimi perspektywę, która bardziej przypomina rzeczywistość, niż bajkę.

,,Szczurołap” został fantastycznie skonstruowany także w warstwie wizualnej. Mimo braku rozdziałów czy klasycznego podziału, wyraźnie widać w nim rozróżnienie na noc, dzień, retrospekcje, marzenia czy wymyślane na bieżąco historie bohaterów. Każdy czytelnik z łatwością dostrzeże upływ czasu i nastrój opisywanych postaci.

Akcja książki toczy się przede wszystkim z perspektywy tytułowego Szczurołapa oraz mieszkanki Hameln, młodej Magdaleny. Dziewczyna jest niesłysząca, ma mroczną przeszłość i nie potrafi odnaleźć się pomiędzy ludźmi z miasteczka. Swoje szczęście odnajduje w snuciu opowieści i bujaniu w obłokach. Droga jej i Szczurołapa w końcu się splata, co z jednej strony pozwala odnaleźć się dwóm niespokojnym duszom, ale z drugiej kumuluje kolejne niedogodności i zaognia rany.

Komiks jest opowieścią o wierze w ludzką dobroć, o zachłanności i skutkach dawno podjętych decyzji. Jest historią, która głęboko porusza czytelnika i pozwala mu zaangażować się w nią bez reszty.

,,Szczurołap” idealnie sprawdzi się jako lektura dla nastolatków. To mądra książka z wieloma pytaniami, stawianymi przez autorów. Czytelnik może próbować na nie odpowiedzieć, ale już sama chęć zastanowienia się nad poruszanymi zagadnieniami, będzie dużą satysfakcją dla każdego.

Link do strony wydawnictwa: https://www.rebis.com.pl/pl/book-szczurolap-jay-asher-jeff-stokely-jessica-freeburg,SCHB08966.html

Artykuł Szczurołap – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.