➜ Tytuł: Potyczki z Arcymagiem
➜ Autorka: Regina Golińska-Barancewicz
➜ Ilustracje: Kasia Cerazy
➜ Wydawnictwo: Literatura
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Nowa książka Reginy Golińskiej-Barancewicz

Regina Golińska-Barancewicz jest jedną z najlepszych współczesnych polskich pisarek dla dzieci. Mam wrażenie, że każdy temat, za który się zabiera, zamienia w złoto. Nie trzeba daleko szukać. Wystarczy wspomnieć o poruszających Mój brat Feliks czy Pierwszy dzień lata, humorystycznej lekturze Dziadek naszego Kota czy wrażliwej, uświadamiającej serii Wilczynka – córka Mikity i Lisek, syn Rudego.

Najnowsza książka autorki, Potyczki z Arcymagiem, którą z przyjemnością objęłam swoim patronatem medialnym, to połączenie doskonałego, absurdalnego humoru z niezwykle ważnym zagadnieniem przemocy rówieśniczej. Tylko Regina Golińska-Barancewicz mogła napisać książkę, w której znajdziecie baśniowe królewny, trójgłowego smoka zamienionego w yorka o imieniu Pusia oraz Janka – chłopca, który stał się kozłem ofiarnym swoich kolegów z klasy. Zacznijmy jednak od początku.

Potyczki z Arcymagiem – o czym jest książka?

Główną bohaterką książki jest Jaśmina, w swoim pierwotnym świecie zwana Jaśnie Królewną Jaśminą. Mimo uroczych złotych loków oraz ślicznych strojów nikt za królewną w bajce nie przepadał. Zawsze stawiała siebie na pierwszym miejscu, okropnie się nudziła, ustawiała ludzi (oraz stworzenia) po kątach oraz miała w nosie uczucia innych. 

W związku z tym paskudnym zachowaniem jej nauczyciel, czyli tytułowy Arcymag, w konspiracji z tatą-królem oraz osobistym bodyguardem – gadającym smokiem – ustalili, że Jaśminkę trzeba pilnie wysłać na obóz behawioralny… na Ziemię. Królewna pozbawiona nie tylko korony, ale i królewskiej fryzury, sukienek oraz całej świty, musi nie tylko zacząć zajmować się domowymi obowiązkami, ale także poznaje realia szkoły i zwyczajnego życia.

Prawdziwy świat to nie bajka

Szybko przekonuje się, że prawdziwy świat bywa równie nieprzyjemny, co jej smok w kontaktach z rycerzami. Jaśmina zostaje świadkiem znęcania się nad kolegą z klasy. To od niej będzie zależało, czy w jakiś sposób na to zareaguje, czy – jak wcześniej – pozostanie skupiona tylko na sobie.

Potyczki z Arcymagiem to cudownie nietuzinkowa opowieść o diametralnej przemianie głównej bohaterki, która odkrywając, że ma wpływ na innych, decyduje się do naprawdę imponujące poświęcenia. Jaśmina odrzuca bezpieczeństwo i przewidywalność królewskiego życia na rzecz możliwości, jakie daje jej bycie dziewczynką w świecie ludzi.

Bohaterka już wie, że nie chce wychodzić za przypadkowego księcia. Pragnie zostać astronautką, pomagać zwierzętom oraz dalej się uczyć. Odkrywa, że szkoła jest inspirującym i ciekawym miejscem, a prawdziwe przyjaźnie budowane są na wzajemnym zaufaniu oraz pomaganiu sobie w trudnych chwilach.

Dla kogo jest książka Potyczki z Arcymagiem?

Ta książka – wbrew powierzchownym przypuszczeniom – będzie idealną lekturą zarówno dla dziewczyn jak i dla chłopców. Język, jakim operuje autorka, sprawia, że trudno nie pokochać Ognistej Bestii vel Pusi, a los królewny wcale nie wydaje się już tak kuszącą perspektywą. Zwłaszcza, gdy okazuje się, jak wiele ciekawszych możliwości czeka poza murami zamku.

Polecam Potyczki z Arcymagiem wszystkim powyżej 7. roku życia. Znajdziecie tutaj mnóstwo nawiązań do innych baśni, absurdalny humor oraz uniwersalne wartości, które nie tracą na znaczeniu niezależnie od wieku.

Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Literatura.

FAQ – Potyczki z Arcymagiem

O czym jest książka Potyczki z Arcymagiem?

Potyczki z Arcymagiem to pełna humoru opowieść o rozpieszczonej królewnie Jaśminie, która za karę zostaje przeniesiona z baśniowego królestwa do świata ludzi. Musi odnaleźć się w zwyczajnej szkole, nauczyć samodzielności i zrozumieć, dlaczego warto troszczyć się o innych.

Kto jest autorką książki Potyczki z Arcymagiem?

Autorką książki jest Regina Golińska-Barancewicz, polska pisarka literatury dziecięcej, znana również z takich tytułów jak Mój brat Feliks, Pierwszy dzień lata, Wilczynka – córka Mikity oraz Lisek, syn Rudego.

Dla dzieci w jakim wieku przeznaczone są Potyczki z Arcymagiem?

Książkę Potyczki z Arcymagiem polecam dzieciom powyżej 7. roku życia. Baśniowa fabuła, zabawne postacie i absurdalny humor sprawiają, że historia może zainteresować zarówno młodszych czytelników, jak i starsze dzieci.

Czy Potyczki z Arcymagiem poruszają temat przemocy rówieśniczej?

Tak. Jednym z ważniejszych wątków książki jest przemoc rówieśnicza, której doświadcza Janek, kolega Jaśminy z klasy. Autorka pokazuje, jak istotne są empatia, reagowanie na krzywdę innych oraz odwaga w przeciwstawianiu się niesprawiedliwości.

Czy Potyczki z Arcymagiem to książka tylko dla dziewczynek?

Zdecydowanie nie. Choć główną bohaterką jest królewna, historia została napisana z myślą o wszystkich młodych czytelnikach. Znajdziemy w niej magiczne stworzenia, zabawne sytuacje, szkolne przygody oraz uniwersalne problemy, z którymi mogą utożsamiać się zarówno dziewczynki, jak i chłopcy.

Czy warto przeczytać Potyczki z Arcymagiem?

Tak! Regina Golińska-Barancewicz umiejętnie łączy absurdalny humor z poważnymi tematami. Potyczki z Arcymagiem to nietuzinkowa opowieść o dorastaniu, odkrywaniu własnych marzeń i dostrzeganiu potrzeb innych. Idealna dla czytelników, którzy lubią baśnie opowiedziane na nowo.

Artykuł Potyczki z Arcymagiem – recenzja książki o królewnie w prawdziwym świecie pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Nie jest to z całą pewnością przypadek. Regina Golińska-Barancewicz jest psycholożką i polonistką, pracuje z dziećmi w przedszkolu integracyjnym oraz na dziecięcym oddziale onkologicznym.  Na swoim koncie ma już kilka bardzo ważnych tytułów: Mój brat Feliks, Pierwszy dzień wiosny, Dziadek naszego Kota.

Lisek, syn Rudego, którego mam ogromną przyjemność objąć patronatem medialnym, jest kolejną po Wilczynka – córka Mikity książką autorki ilustrowaną przez Zuzannę Mukoid. To seria, której pierwszy tom ukazał się w księgarniach na początku 2025 roku.

➜ Tytuł: Lisek, syn Rudego
➜ Autorka: Regina Golińska-Barancewicz
➜ Ilustracje: Zuzanna Mukoid
➜ Wydawnictwo: Literatura
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Z Wilczej Puszczy do Dębowego Lasu

Czytelnicy Wilczynki – córki Mikity szybko odnajdą się w tym świecie. To właśnie tam poznaliśmy Słoneczny Las i położoną po drugiej stronie wąwozu Wilczą Puszczę, w której rządy sprawował Mikita. Historia opowiadała o wojnie, przemocy, ale i o odwadze małej Wilczynki, która musiała zdecydować, czy lojalność wobec własnej rodziny jest ważniejsza od jawnego przeciwstawiania się złu. 

W Lisku, synu Rudego wracamy w to samo miejsce, jednak zmieniają się okoliczności. Dawna Wilcza Puszcza nosi teraz nazwę Dębowego Lasu, Mikita odsunął się w cień (przynajmniej do pewnego momentu), a między mieszkańcami panuje spokój. O ile jednak w Wilczynce przemoc pochodziła z zewnątrz, miała przywódcę oraz była ukierunkowana na  konkretnym celu, to tym razem jest znacznie trudniejsza do dostrzeżenia, ponieważ… chowa się za drzwiami rodzinnego domu.

Co dzieje się w lisiej norze?

Do Dębowego Lasu sprowadza się rodzina lisów. Robi to po pod osłoną nocy, próbując uniknąć tłumaczeń oraz niewygodnych pytań. Zajmuje opuszczoną norę, nikogo o tym nie informując. O nowych mieszkańcach przypadkiem dowiadują się dzieci pana Miszki oraz pani Maszy, należące do rodziny niedźwiedzi.

Na pierwszy rzut oka sytuacja nie wydaje się szczególnie niepokojąca. Być może akurat te lisy są nieśmiałe lub cenią sobie prywatność. Lisica wydaje się być zaangażowana w przydomowe porządki, lisięta nie szukają co prawda kontaktu z innymi dziećmi, a ich ojciec nie wzbudza sympatii tylko w oczach Maszy, jednak żaden z tych elementów osobno nie musi przecież o niczym przesądzać.

Czytając Liska, kilka razy musiałam świadomie przestawić się na perspektywę dziecka. Dorosły czytelnik bardzo szybko zaczyna bowiem zauważać rozmaite sygnały ostrzegawcze. 

Lisek pomyślał, trochę z żalem, a trochę z zazdrością, że małe miśki nawet nie wiedzą, jakimi są szczęściarzami, że przyszły na świat akurat w tej rodzinie.

Regina Golińska-Barancewicz, Lisek, syn Rudego, Wielka osobistość, str. 34

Przemoc nie zamyka się w jednym schemacie

Dziecko pozbawione doświadczenia jeszcze nie wyłapuje tych tzw. czerwonych lampek. Nie zdaje sobie sprawy, że milczenie może często wynikać ze strachu, przesadna ostrożność nie zawsze jest nieśmiałością, a ktoś, kto przy obcych potrafi się doskonale kontrolować – za zamkniętymi drzwiami „ściąga maskę”.

Specjaliści podkreślają, że nie istnieje jeden schemat zachowań u dziecka doświadczającego przemocy. Niepokojące mogą być jednak nagłe zmiany w funkcjonowaniu, wycofanie, lęk, nadmierna uległość, problemy ze snem, niechęć do powrotu do domu czy wyraźna zmiana postawy w obecności konkretnego opiekuna. Jednocześnie pojedynczy sygnał nie jest na nic dowodem – co nie znaczy, że nie powinien skłaniać obserwatora do większej uważności. 

Książka rozbija bardzo wygodny stereotyp, według którego dziecko krzywdzone musi wyglądać jak dziecko krzywdzone. Prawda jest taka, że nie tylko nie musi, ale wręcz często będzie sprawiało pozory bardziej zadbanego.

Może być czyste, uczesane i schludnie ubrane. Jego rodzina nie musi żyć w ubóstwie. W domu będzie panował porządek, a dorosły który budzi lęk dziecka – na zewnątrz będzie sprawiał wrażenie duszy towarzystwa i erudyty. Przemoc wobec dzieci wielokrotnie ukrywana jest właśnie dlatego, że rzeczywistość może znacząco różnić się od stereotypowego obrazka „patologicznej rodziny”.

Czy wolno się wtrącać?

Moją ulubioną postacią w Lisku – synu Rudego, wbrew pozorom, wcale nie jest ani tytułowy Lisek (choć to postać ujmująca), ani Wilczynka, choć jej obecność w tej książce także mnie poruszyła. Zostałam jednak rozłożona na łopatki za sprawą… pani Maszy. 

Charyzmatyczna niedźwiedzica, uważna, zawzięta, irytująco dociekliwa i kompletnie nie będąca w stanie ignorować cierpienia dziecka. Jest jedną z moich ulubionych bohaterek tej książki, ponieważ reprezentuje rodzaj dorosłego, którego każde dziecko powinno mieć blisko siebie. 

Lisek, syn Rudego z jej pomocą stawia bardzo niewygodne pytanie: gdzie kończy się szacunek wobec prywatności rodziny, a zaczyna obojętność?

Odpowiedź wypływająca z narracji jest właściwie jednoznaczna. Jeżeli istnieje poważne podejrzenie, że dziecko jest krzywdzone, „to nie moja sprawa” przestaje być jakimkolwiek usprawiedliwieniem. Nie oznacza to oczywiście samodzielnego wydawania wyroków czy konfrontowania potencjalnego sprawcy. 

Zalecenia dotyczące ochrony dzieci informują raczej o uważnym słuchaniu, traktowaniu sygnałów poważnie, zapewnieniu dziecku bezpieczeństwa oraz uruchomieniu odpowiedniej pomocy. 

Na dobrego liska nie wyrasta się ze strachu

Jest jeszcze jedna rzecz, którą bardzo chciałabym dopowiedzieć przy rodzinnej lekturze tej książki. Dziecko może jednocześnie kochać rodzica i się go bać. Może go bronić, tęsknić za nim, być wobec niego lojalne, a nawet nie rozumieć, że to, czego doświadcza, jest przemocą. 

Niedopuszczalna jest sytuacja, w której ktoś mający dawać mu bezpieczeństwo staje się jednak źródłem ciągłego strachu. Właśnie dlatego zakończenie Liska, syna Rudego tak mocno zapada w pamięć, wbija w fotel i wyciska łzy.

Czytałam tę książkę właściwie na jednym wdechu. Jest wspaniale napisana, dialogi są rewelacyjne – to gotowy scenariusz spektaklu lub animacji. I ja po prostu wiem, że jak będziecie czytać tę książkę razem, w rodzinnym gronie, to będziecie płakać, bo przy niej nie da się nie płakać. 

Nie dlatego, że są w niej jakieś drastyczne sceny – bo nie ma. Będziecie płakać, kiedy lisek będzie już bezpieczny. Gdy jego los zacznie się zmieniać. Gdy odważy się powiedzieć prawdę i zrozumie, że na dobrego liska nie wyrasta się na skutek bezsensownych zasad, ale w skutek bezinteresownej, rodzicielskiej miłości.

Wilczynka – córka Mikity nauczyła nas, że nawet ktoś mały może sprzeciwić się przemocy silniejszych. W Lisku, synu Rudego czytamy, że aby wykazać się odwagą, nie trzeba przeciwstawiać się całemu zastępowi wrogów. Znacznie trudniejsze może okazać się powiedzenie jednemu dobremu dorosłemu, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami własnego domu.

Sprawdzajcie dostępność tej pozycji na stronie Wydawnictwa Literatura.

Reklama:

FAQ – Lisek, syn Rudego

O czym jest książka Lisek, syn Rudego?

Lisek, syn Rudego Reginy Golińskiej-Barancewicz to książka dla dzieci poruszająca temat przemocy w rodzinie, strachu przed rodzicem oraz odwagi potrzebnej, by powiedzieć komuś dorosłemu o tym, co dzieje się w domu. Historia rozgrywa się w świecie zwierząt, znanym z Wilczynki – córki Mikity, ale podejmuje zupełnie nowy problem.

Czy Lisek, syn Rudego jest kontynuacją Wilczynki – córki Mikity?

Tak. Książki rozgrywają się w tym samym świecie i powracają w nich znani już bohaterowie. Dawna Wilcza Puszcza jest teraz Dębowym Lasem, a postacie z Wilczynki pojawiają się również w historii Liska. Jednocześnie Lisek, syn Rudego opowiada odrębną historię, dlatego można czytać go także bez znajomości poprzedniego tomu.

Jaki temat porusza Lisek, syn Rudego?

Jednym z najważniejszych tematów książki jest przemoc wobec dziecka ukryta za pozorami zwyczajnego życia rodzinnego. Autorka pokazuje, że krzywdzone dziecko nie zawsze wygląda na zaniedbane, a problemy w domu mogą długo pozostawać niewidoczne dla otoczenia.

Dla jakiego wieku jest książka Lisek, syn Rudego?

Książka należy do serii Z parasolem, przeznaczonej przez Wydawnictwo Literatura dla dzieci w wieku około 6–10 lat, które zaczynają już samodzielnie czytać. Ze względu na poruszany temat szczególnie wartościowa może być jednak wspólna lektura dziecka z dorosłym, dająca przestrzeń do rozmowy o bezpieczeństwie i proszeniu o pomoc. 

Czy w Lisku, synu Rudego są drastyczne sceny?

Nie. Książka mówi o poważnym i bolesnym problemie, ale nie epatuje przemocą. Napięcie budowane jest poprzez zachowania bohaterów, rozmowy, niedopowiedzenia i emocje Liska. Dzięki temu historia pozostaje odpowiednia dla młodszych czytelników, choć może być dla nich bardzo poruszająca.

Czego uczy książka Lisek, syn Rudego?

Przede wszystkim tego, że dziecko nie powinno pozostawać samo ze swoim strachem, a powiedzenie zaufanemu dorosłemu o krzywdzie nie jest donoszeniem ani zdradą rodziny. Książka przypomina również dorosłym, że lepiej zainteresować się sytuacją dziecka niż zignorować niepokojące sygnały w imię niewtrącania się w cudze sprawy.

Artykuł Strach przed rodzicem nie jest normalny. „Lisek, syn Rudego” – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Do worka karmy, książeczki szczepień i smyczy dorzuciliśmy także… rozpiskę ulubionych miejsc na spacery (z mapką!), godziny karmienia, gramaturę porcji, numery telefonów do specjalistów ,,w razie Wu” czy ulubione zabawy. 

Książka Dziadek naszego Kota niezmiernie mnie jednak pociesza, że nie jesteśmy jedynymi ludźmi na świecie, którzy upadli na głowę z powodu swojego pupila. A ta ,,lekko” absurdalna troska o zwierzęta – w pewnych kręgach – to coś zupełnie normalnego.

➜ Tytuł: Dziadek naszego Kota
➜ Autorka: Regina Golińska-Barancewicz
➜ Ilustracje: Hubert Grajczak
➜ Wydawnictwo: Literatura
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Książka do bezustannego chichrania się

Regina Golińska-Barancewicz, która należy do grona moich ulubionych polskich autorek, powraca z kolejną lekturą, która zachwyca przenikliwością obserwacji, rozbawia i zajmuje. Jej lekkie pióro, ale i nietuzinkowych bohaterów mogliście już poznać przy okazji książek:

• Mój brat Feliks,
• Wilczynka – córka Mikity,
• Pierwszy dzień wiosny.

Dziadek naszego Kota to pozycja zupełnie inna. Najłatwiej określić ją słowami: lekturą do bezustannego chichrania! Z przyjemnością objęłam ją swoim bajkochłonkowym patronatem medialnym.

O czym jest Dziadek naszego Kota? 

Znacie ten mem z tatą, który nie lubił kotów? A po tygodniu tata i kot zostają najlepszymi przyjaciółmi i świata poza sobą nie widzą. Można powiedzieć, że właśnie ten koncept przyświecał autorce podczas procesu tworzenia historii.

Bohaterami książki jest pewna rodzina, którą jako narrator reprezentuje 10-letni Krzysiek. To z jego perspektywy poznajemy historię Kota, który znalazł się przypadkiem w domu dziadków. Początkowo z inicjatywy babci, a finalnie – stał się nierozłącznym towarzyszem sceptycznego wcześniej staruszka. 

Akcja właściwa zaczyna się jednak w chwili, kiedy dziadkowie wyjeżdżają na urlop, a Krzysiek wraz ze swoją mamą i młodszą siostrą, przyjeżdżają opiekować się Kotem.

Przeszukaliśmy całą kuchnię, ale kartki nigdzie nie było.

– Nie ma żadnej kartki! – zawołała Ula, kiedy mama siedziała pod szafą i próbowała obsłaskawić kota. – Jest tylko jakiś zeszyt.

– Jaki zeszyt? – Mama zerwała się na równe nogi i przybiegła do kuchni. – Tylko nie to!

Ale to było to. ,,Instrukcja obsługi kota” sporządzona przez dziadka nie zmieściłaby się na kartce. Liczyła sobie dokładnie piętnaście i pół strony dużego zeszyt.

Regina Golińska-Barancewicz, Dziadek naszego Kota, Dzień pierwszy, str. 32

Podwójna narracja – kot kontra człowiek

Co jednak ciekawe, książka prezentuje nie tylko jedną perspektywę. Czytelnik otrzymuje bowiem również punkt widzenia samego Kota. Trzeba przyznać, że istotnie jest to bestyjka z charakterem. Można powiedzieć – typowy przedstawiciel swojego gatunku. To zestawienie ludzkiej narracji z kocią perspektywą tworzy fascynującą, niezwykle zabawną mieszankę wybuchową.

Wyobraźcie sobie bowiem kota, który nie toleruje świnki Peppy, musi mieć kulkę z folii w misce z wodą (ale tylko rano), o 3 w nocy jada świeżo przyrządzonego mintaja (wyłącznie z Lidla) i na noc trzeba mu zostawiać włączone światło, bo lubi obserwować sobie rybiki. Brzmi absurdalnie? Ale to przecież samo życie!

Ech, życie kota… cała noc zmarnowana na szkolenie człowieka, a jakość ryby pięć na dziesięć. Obsługa – dwie gwiazdki. No, niech będą trzy. Ale tylko dlatego, że pod koniec próbowała udawać miłą.

Regina Golińska-Barancewicz, Dziadek naszego Kota, Noc pierwsza, str. 50

Humor, który pokochają dzieci i dorośli

Nastawcie się więc na wspaniałą, pełną zwrotów akcji zabawę. Możecie być bowiem pewni, że finał tej historii bardzo Was zaskoczy. Czy rodzina Krzyśka poradzi sobie z obsługą Kota? A może to Kot ogra ich wszystkich w swoją grę? Koniecznie sięgnijcie po Dziadek naszego Kota, żeby poznać odpowiedzi na m.in. powyższe pytania. Polecam tę lekturę wszystkim powyżej 6 lat.

Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Literatura. Dziadek naszego Kota należy do cyklu To lubię!.

FAQ – Dziadek naszego Kota

O czym jest książka Dziadek naszego Kota?

To humorystyczna opowieść o rodzinie, która musi zaopiekować się wymagającym kotem pozostawionym przez dziadków. Książka ukazuje relacje człowieka ze zwierzęciem z dużą dozą humoru.

Kto jest autorem książki Dziadek naszego Kota?

Autorką jest Regina Golińska-Barancewicz – polska pisarka znana z ambitnych książek dla dzieci.

Dla jakiego wieku jest książka Dziadek naszego Kota?

Książka polecana jest dla dzieci od około 6 lat, ale doskonale sprawdzi się także jako lektura dla całej rodziny.

Czy Dziadek naszego Kota to zabawna książka?

Tak – to jedna z najbardziej humorystycznych książek dla dzieci, oparta na codziennych sytuacjach i charakterystycznych zachowaniach zwierząt.

Czy książka należy do jakiejś serii?

Tak, książka została wydana w ramach popularnej serii To lubię! wydawnictwa Literatura.

Artykuł Dziadek naszego Kota – recenzja najzabawniejszej książki o kocie, który rządzi ludźmi pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Większość ludzi nie rozważa czarnych scenariuszy na swoje życie, jeśli nie musi. W natłoku codzienności nawet nie zawsze udaje się znaleźć czas, żeby się zastanowić – jakby to było, gdyby coś się zepsuło.

Mechanizm życia, który czasem zawodzi

A zepsuć może się mnóstwo rzeczy. Bohater serialu The Office, Andy Bernard wypowiada w pewnym momencie słowa: I wish there was a way to know you’re in the good old days before you leave them. Po polsku brzmią one: Chciałbym wiedzieć, że żyję w starych dobrych czasach, zanim one się skończą.

Z kolei autorka książki Pierwszy dzień wiosny, rozpoczyna swoją opowieść w ten sposób:

W tamtym roku pierwszy dzień wiosny wypadał w sobotę i był jednocześnie ostatnim dniem życia, które znałam. Kiedy rano wypatrywałam śladów błękitu na ołowianym, jeszcze zimowym niebie, do głowy mi nawet nie przyszło, że właśnie dziś sprawny, dobrze naoliwiony mechanizm życia naszej rodziny zatrzyma się ze zgrzytem w miejscu (…).

Regina Golińska-Barancewicz, Pierwszy dzień wiosny, Marzec, str. 5

Dwie perspektywy bohaterek na tę samą sytuację

Regina Golińska-Barancewicz jest autorką, która z każdą kolejną książką zaskakuje mnie coraz bardziej. Doskonałe, choć bardzo różne od siebie Mój brat Feliks i Wilczynka potwierdziły jej talent literacki, ale także niebywałą umiejętność patrzenia na świat z perspektywy swoich bohaterów.

Co istotne, w najnowszej książce Pierwszy dzień wiosny, która wbrew pozorom toczy się przez okrągły rok – mamy do czynienia z narracją z aż dwóch punktów widzenia.

Zarówno uczennica trzeciej klasy szkoły podstawowej Natalia, jak i jej siostra, 6-letnia Agnieszka dzielą się z czytelnikiem wrażeniami na nową sytuację, której obie doświadczają. 

Przeplatane punkty widzenia – osoby chorej, będącej w samym środku walki o życie, z perspektywą dziecka zdrowego, które jednak także staje się poszkodowane w tej innej rzeczywistości, to niezwykle przejmujący, zapadający w pamięć obraz.

Emocjonalna opowieść o chorobie dziecka

Pierwszy dzień wiosny nie jest jednak typową książką o śmiertelnej chorobie. To wielowymiarowa opowieść o skutkach chorowania, które odbija się nie tylko na chorym, ale w dużym stopniu również na jego bliskich.

Fabuła opisuje całą, dużą rodzinę – rodziców i ich czworga dzieci, przyjmujących na siebie nowe obowiązki, uczących się stawiać czoła wewnętrznemu sprzeciwowi, złości, braku nadziei.

Sposób na walkę z przeciwnościami

Autorka w doskonały sposób opisuje cały wachlarz emocji, które towarzyszą chorym jak i zaangażowanemu w ich sytuację rodzeństwu. Jeszcze ważniejszy jest jednak przekaz tej pozycji.

Bowiem Pierwszy dzień wiosny to książka o sile, którą może dać tylko rodzina. Przekonaniu, że każdą trudność jest w stanie się przezwyciężyć – ale potrzeba do tego wspólnego działania, kompromisów i zaakceptowania nowej rzeczywistości.

Ocierając gęsto płynące łzy z policzków i jednocześnie zaśmiewając się z fantastycznych dialogów, zastanawiam się – dlaczego takie książki nie są lekturami szkolnymi? Dzięki Pierwszy dzień wiosny czytelnicy lepiej mogą zrozumieć uczucia bohaterów, ale także poznają realia białaczki, szpitalnego życia czy działania fantastycznych, realnie istniejących fundacji w naszym kraju.

Jestem przekonana, że tę książkę powinien przeczytać każdy, kto tylko skończy 9 lat. Nie będziecie żałować.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwoliteratura.pl/ksiazki/pierwszy-dzien-wiosny/

Artykuł Pierwszy dzień wiosny – recenzja książki, którą trzeba przeczytać pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Wilczynka – córka Mikity
➜ Autorka: Regina Golińska-Barancewicz
➜ Ilustracje: Zuzanna Mukoid
➜ Wydawnictwo: Literatura
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Wojny wybuchają z różnych powodów, a większość z nich naprawdę trudno uzasadnić. Tym jednak, czemu nie sposób zaprzeczyć, jest odwaga, która – nawet jeżeli zrodzona ze strachu – może pokonać najgroźniejszego i najbardziej przerażającego wroga.

Opowieść ze świata zwierząt (i ludzi trochę też)

Książką, o której nie tylko piszę w tej recenzji, ale co więcej, którą z przyjemnością objęłam swoim patronatem medialnym, jest Wilczynka – córka Mikity. Znajdziecie tam i wojnę, i odwagę, ale w zupełnie innym wydaniu, niż są one kojarzone z rzeczywistością ludzi.

Jej autorką jest Regina Golińska-Barancewicz, która zachwyciła mnie także swoją poprzednią książką Mój brat Feliks. Najnowsza osadzona została wyłącznie w świecie zwierząt. Ludzie pełnią w niej również dość istotną rolę – zupełnie jednak przeciwną, niż często to bywa w bajkach.

Miejsce przyjazne oraz te drugie napawające lękiem

Książka nie ma jednego głównego bohatera. Składa się na mieszkańców trzech miejsc znajdujących się w bliskim sąsiedztwie: Wilczej Puszczy, Słonecznego Lasu oraz Łąki. 

Być może kojarzycie taką scenę z kultowego filmu ,,Król Lew”, gdzie Mufasa, czyli tata Simby, pokazuje synowi całe królestwo. Część oblana słońcem to miejsce przyjazne i odpowiednie dla małego lewka. Tuż obok znajduje się jednak pokryta mrokiem ziemia, na którą młody Simba nie może się zapuszczać.

Podobnie jest z Wilczą Puszczą i Słonecznym Lasem. W pierwszym miejscu mieszkają wilki (na czele z tytułowym Mikitą), niedźwiedzie oraz lisy, które przyprawiają wiele zwierzątek o drżenie wąsów. Z kolei Słoneczny Las to zakątek pełen zgody oraz harmonii, gdzie malutki Hektor dba o porządek oraz przyjaźnie.

Wielka tajemnica Wilczynki

Łącznikiem między tymi ,,światami” jest Wilczynka, która jako córka przywódcy Mikity powinna być zgodna z jego poglądemi zdobywania i polowania. Ona jednak przyjaźni się z niewielkim rudzikiem, mieszkańcem Słonecznego Lasu, któremu pewnego dnia postanawia zdradzić wielką tajemnicę.

Wynik wojny między zwierzętami początkowo wydaje się przesądzony. Dzięki stawieniu jednak czoła własnym lękom i ograniczeniom, a także niezwykłej mocy, którą obdarzone są wszystkie dzieci (a w tym wypadku także wilcze szczenięta i maluchy pozostałych zwierzaków) –  finał bardzo przyjemnie zaskoczy czytelników.

Wzruszająca książka o wojnie

W Wilczynce przeczytacie o wojnie z perspektywy tych, których napadnięto, ale również i tych, którzy pomagają potrzebującym. Autorka posługując się zręcznymi nawiązaniami, opisuje obawy najmłodszych mieszkańców Łąki. Owady i zwierzątka boją się, że teraz zwierzęta z Wilczej Puszczy napadną również na nie.

Za pomocą jednak bardzo dobrze sformułowanych argumentów, ale i wspaniałej kary, którą wymyślono dla głównego czarnego charakteru, książka nabiera ponadczasowego oraz niezwykle uniwersalnego przesłania.

To wzruszająca, piękna i mądra pozycja, która rozkocha w sobie każdego czytelnika, który skończył już 7 lat. Dzięki ilustracjom Zuzanny Mukoid, historia zyskuje realizm, pozostając jednak w bezpiecznej sferze bajkowości oraz wyobraźni.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwoliteratura.pl/ksiazki/wilczynka-corka-mikity/

Artykuł Wilczynka – córka Mikity – recenzja patronatu medialnego pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Temat adopcji nie jest tematem łatwym w rozmowach z dziećmi. Podobnie jak zespół Downa – szczególnie kiedy choroba dotyka naszych bliskich.

Pełna wrażliwości literatura dla dzieci

Regina Golińska-Barancewicz w swoim literackim debiucie postanowiła poruszyć jednocześnie te dwa zagadnienia, udowadniając, że można pisać z taką wrażliwością oraz wyobraźnią, żeby nie tylko zadowolić, ale zachwycić czytelnika w każdym wieku.

Mój brat Feliks to książka o rodzeństwie, chłopcach Piotrusiu i tytułowym Feliksie, którzy najpierw trafili do Pogotowia Rodzinnego, żeby później otrzymać szansę na stały, nowy dom.

Lektura została wyróżniona w VI edycji Konkursu Literackiego im. Astrid Lindgren na współczesną książkę dla dzieci i młodzieży, który zorganizowała Fundacja ,,ABCXXI – Cała Polska czyta dzieciom”.

Książka o adopcji i nowym domu

Gdyby Sąd Rodzinny, Opieka Społeczna lub Ośrodek Adopcyjny mogły być smokami, byłyby kolorowe, przyjacielskie i chętne do pomocy. Tak wyobrażał je sobie kilkuletni Piotrek, gdy pierwszy raz słyszał te obce terminy.

W książce Mój brat Feliks rodzeństwo trafia do nowego domu, bo biologiczni rodzice nie mogą się nimi dłużej zajmować. W książce nie jest wyjaśnione dlaczego. Autorka zostawia tylko drobne poszlaki, które dorosły czytelnik może odczytać dość jednoznacznie – rodzicami chłopców byli nieodpowiedzialni ludzie.

Dla dziecięcych odbiorców ważna jest tylko informacja, że Feliks i Piotrek nie tęsknią za starym domem. Dla nich najważniejsze jest to, że mogą być razem.

Zespół Downa z perspektywy rodzeństwa

Piotrek, czyli starszy z braci, to bohater o niezwykle wielkim sercu. Bezgranicznie kocha Feliksa, chce go bronić przed światem i głęboko w niego wierzy. Feliks choruje na Zespół Downa, dlatego adopcja dzieci jest trudniejsza i mniej pewna. Piotrek obawia się trafić do domu dziecka, bo wie, że nie będzie tam jak teraz, u przyszywanych ,,cioci” oraz ,,wujka”.

W pewnym momencie musi on stanąć przed bardzo ważną decyzją: czy zdecyduje się odsunąć szansę na nowy dom, jeżeli będzie musiał zamieszkać w nim bez brata?

Mój brat Feliks choć w sposób czytelny i zrozumiały wyjaśnia kwestie dotyczące adopcji, domu dziecka – jest przede wszystkim opowieścią o tym jak być dobrym bratem. Pokazuje, że na świecie liczy się tylko kilka rzeczy, i że czasami warto z czegoś zrezygnować, żeby nigdy nie żałować porzuconych więzi.

Autorka z doświadczeniem pracy z dziećmi, działań z Fundacją Mam Marzenie czy pracy w ośrodku adopcyjnym, pokazuje czytelnikom w różnym wieku, że miłość i dobre zakończenia są wszędzie – czasami trzeba na nie tylko trochę zaczekać.

Bardzo polecam Mój brat Feliks wszystkim odbiorcom powyżej 7 roku życia. Uwaga – wzrusza do łez.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwoliteratura.pl/ksiazki/moj-brat-feliks/

Artykuł Mój brat Feliks – recenzja książki nie tylko dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.