Do worka karmy, książeczki szczepień i smyczy dorzuciliśmy także… rozpiskę ulubionych miejsc na spacery (z mapką!), godziny karmienia, gramaturę porcji, numery telefonów do specjalistów ,,w razie Wu” czy ulubione zabawy. 

Książka Dziadek naszego Kota niezmiernie mnie jednak pociesza, że nie jesteśmy jedynymi ludźmi na świecie, którzy upadli na głowę z powodu swojego pupila. A ta ,,lekko” absurdalna troska o zwierzęta – w pewnych kręgach – to coś zupełnie normalnego.

➜ Tytuł: Dziadek naszego Kota
➜ Autorka: Regina Golińska-Barancewicz
➜ Ilustracje: Hubert Grajczak
➜ Wydawnictwo: Literatura
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Książka do bezustannego chichrania się

Regina Golińska-Barancewicz, która należy do grona moich ulubionych polskich autorek, powraca z kolejną lekturą, która zachwyca przenikliwością obserwacji, rozbawia i zajmuje. Jej lekkie pióro, ale i nietuzinkowych bohaterów mogliście już poznać przy okazji książek:

• Mój brat Feliks,
• Wilczynka – córka Mikity,
• Pierwszy dzień wiosny.

Dziadek naszego Kota to pozycja zupełnie inna. Najłatwiej określić ją słowami: lekturą do bezustannego chichrania! Z przyjemnością objęłam ją swoim bajkochłonkowym patronatem medialnym.

O czym jest Dziadek naszego Kota? 

Znacie ten mem z tatą, który nie lubił kotów? A po tygodniu tata i kot zostają najlepszymi przyjaciółmi i świata poza sobą nie widzą. Można powiedzieć, że właśnie ten koncept przyświecał autorce podczas procesu tworzenia historii.

Bohaterami książki jest pewna rodzina, którą jako narrator reprezentuje 10-letni Krzysiek. To z jego perspektywy poznajemy historię Kota, który znalazł się przypadkiem w domu dziadków. Początkowo z inicjatywy babci, a finalnie – stał się nierozłącznym towarzyszem sceptycznego wcześniej staruszka. 

Akcja właściwa zaczyna się jednak w chwili, kiedy dziadkowie wyjeżdżają na urlop, a Krzysiek wraz ze swoją mamą i młodszą siostrą, przyjeżdżają opiekować się Kotem.

Przeszukaliśmy całą kuchnię, ale kartki nigdzie nie było.

– Nie ma żadnej kartki! – zawołała Ula, kiedy mama siedziała pod szafą i próbowała obsłaskawić kota. – Jest tylko jakiś zeszyt.

– Jaki zeszyt? – Mama zerwała się na równe nogi i przybiegła do kuchni. – Tylko nie to!

Ale to było to. ,,Instrukcja obsługi kota” sporządzona przez dziadka nie zmieściłaby się na kartce. Liczyła sobie dokładnie piętnaście i pół strony dużego zeszyt.

Regina Golińska-Barancewicz, Dziadek naszego Kota, Dzień pierwszy, str. 32

Podwójna narracja – kot kontra człowiek

Co jednak ciekawe, książka prezentuje nie tylko jedną perspektywę. Czytelnik otrzymuje bowiem również punkt widzenia samego Kota. Trzeba przyznać, że istotnie jest to bestyjka z charakterem. Można powiedzieć – typowy przedstawiciel swojego gatunku. To zestawienie ludzkiej narracji z kocią perspektywą tworzy fascynującą, niezwykle zabawną mieszankę wybuchową.

Wyobraźcie sobie bowiem kota, który nie toleruje świnki Peppy, musi mieć kulkę z folii w misce z wodą (ale tylko rano), o 3 w nocy jada świeżo przyrządzonego mintaja (wyłącznie z Lidla) i na noc trzeba mu zostawiać włączone światło, bo lubi obserwować sobie rybiki. Brzmi absurdalnie? Ale to przecież samo życie!

Ech, życie kota… cała noc zmarnowana na szkolenie człowieka, a jakość ryby pięć na dziesięć. Obsługa – dwie gwiazdki. No, niech będą trzy. Ale tylko dlatego, że pod koniec próbowała udawać miłą.

Regina Golińska-Barancewicz, Dziadek naszego Kota, Noc pierwsza, str. 50

Humor, który pokochają dzieci i dorośli

Nastawcie się więc na wspaniałą, pełną zwrotów akcji zabawę. Możecie być bowiem pewni, że finał tej historii bardzo Was zaskoczy. Czy rodzina Krzyśka poradzi sobie z obsługą Kota? A może to Kot ogra ich wszystkich w swoją grę? Koniecznie sięgnijcie po Dziadek naszego Kota, żeby poznać odpowiedzi na m.in. powyższe pytania. Polecam tę lekturę wszystkim powyżej 6 lat.

Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Literatura. Dziadek naszego Kota należy do cyklu To lubię!.

FAQ – Dziadek naszego Kota

O czym jest książka Dziadek naszego Kota?

To humorystyczna opowieść o rodzinie, która musi zaopiekować się wymagającym kotem pozostawionym przez dziadków. Książka ukazuje relacje człowieka ze zwierzęciem z dużą dozą humoru.

Kto jest autorem książki Dziadek naszego Kota?

Autorką jest Regina Golińska-Barancewicz – polska pisarka znana z ambitnych książek dla dzieci.

Dla jakiego wieku jest książka Dziadek naszego Kota?

Książka polecana jest dla dzieci od około 6 lat, ale doskonale sprawdzi się także jako lektura dla całej rodziny.

Czy Dziadek naszego Kota to zabawna książka?

Tak – to jedna z najbardziej humorystycznych książek dla dzieci, oparta na codziennych sytuacjach i charakterystycznych zachowaniach zwierząt.

Czy książka należy do jakiejś serii?

Tak, książka została wydana w ramach popularnej serii To lubię! wydawnictwa Literatura.

Artykuł Dziadek naszego Kota – recenzja najzabawniejszej książki o kocie, który rządzi ludźmi pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Większość ludzi nie rozważa czarnych scenariuszy na swoje życie, jeśli nie musi. W natłoku codzienności nawet nie zawsze udaje się znaleźć czas, żeby się zastanowić – jakby to było, gdyby coś się zepsuło.

Mechanizm życia, który czasem zawodzi

A zepsuć może się mnóstwo rzeczy. Bohater serialu The Office, Andy Bernard wypowiada w pewnym momencie słowa: I wish there was a way to know you’re in the good old days before you leave them. Po polsku brzmią one: Chciałbym wiedzieć, że żyję w starych dobrych czasach, zanim one się skończą.

Z kolei autorka książki Pierwszy dzień wiosny, rozpoczyna swoją opowieść w ten sposób:

W tamtym roku pierwszy dzień wiosny wypadał w sobotę i był jednocześnie ostatnim dniem życia, które znałam. Kiedy rano wypatrywałam śladów błękitu na ołowianym, jeszcze zimowym niebie, do głowy mi nawet nie przyszło, że właśnie dziś sprawny, dobrze naoliwiony mechanizm życia naszej rodziny zatrzyma się ze zgrzytem w miejscu (…).

Regina Golińska-Barancewicz, Pierwszy dzień wiosny, Marzec, str. 5

Dwie perspektywy bohaterek na tę samą sytuację

Regina Golińska-Barancewicz jest autorką, która z każdą kolejną książką zaskakuje mnie coraz bardziej. Doskonałe, choć bardzo różne od siebie Mój brat Feliks i Wilczynka potwierdziły jej talent literacki, ale także niebywałą umiejętność patrzenia na świat z perspektywy swoich bohaterów.

Co istotne, w najnowszej książce Pierwszy dzień wiosny, która wbrew pozorom toczy się przez okrągły rok – mamy do czynienia z narracją z aż dwóch punktów widzenia.

Zarówno uczennica trzeciej klasy szkoły podstawowej Natalia, jak i jej siostra, 6-letnia Agnieszka dzielą się z czytelnikiem wrażeniami na nową sytuację, której obie doświadczają. 

Przeplatane punkty widzenia – osoby chorej, będącej w samym środku walki o życie, z perspektywą dziecka zdrowego, które jednak także staje się poszkodowane w tej innej rzeczywistości, to niezwykle przejmujący, zapadający w pamięć obraz.

Emocjonalna opowieść o chorobie dziecka

Pierwszy dzień wiosny nie jest jednak typową książką o śmiertelnej chorobie. To wielowymiarowa opowieść o skutkach chorowania, które odbija się nie tylko na chorym, ale w dużym stopniu również na jego bliskich.

Fabuła opisuje całą, dużą rodzinę – rodziców i ich czworga dzieci, przyjmujących na siebie nowe obowiązki, uczących się stawiać czoła wewnętrznemu sprzeciwowi, złości, braku nadziei.

Sposób na walkę z przeciwnościami

Autorka w doskonały sposób opisuje cały wachlarz emocji, które towarzyszą chorym jak i zaangażowanemu w ich sytuację rodzeństwu. Jeszcze ważniejszy jest jednak przekaz tej pozycji.

Bowiem Pierwszy dzień wiosny to książka o sile, którą może dać tylko rodzina. Przekonaniu, że każdą trudność jest w stanie się przezwyciężyć – ale potrzeba do tego wspólnego działania, kompromisów i zaakceptowania nowej rzeczywistości.

Ocierając gęsto płynące łzy z policzków i jednocześnie zaśmiewając się z fantastycznych dialogów, zastanawiam się – dlaczego takie książki nie są lekturami szkolnymi? Dzięki Pierwszy dzień wiosny czytelnicy lepiej mogą zrozumieć uczucia bohaterów, ale także poznają realia białaczki, szpitalnego życia czy działania fantastycznych, realnie istniejących fundacji w naszym kraju.

Jestem przekonana, że tę książkę powinien przeczytać każdy, kto tylko skończy 9 lat. Nie będziecie żałować.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwoliteratura.pl/ksiazki/pierwszy-dzien-wiosny/

Artykuł Pierwszy dzień wiosny – recenzja książki, którą trzeba przeczytać pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Wilczynka – córka Mikity
➜ Autorka: Regina Golińska-Barancewicz
➜ Ilustracje: Zuzanna Mukoid
➜ Wydawnictwo: Literatura
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Wojny wybuchają z różnych powodów, a większość z nich naprawdę trudno uzasadnić. Tym jednak, czemu nie sposób zaprzeczyć, jest odwaga, która – nawet jeżeli zrodzona ze strachu – może pokonać najgroźniejszego i najbardziej przerażającego wroga.

Opowieść ze świata zwierząt (i ludzi trochę też)

Książką, o której nie tylko piszę w tej recenzji, ale co więcej, którą z przyjemnością objęłam swoim patronatem medialnym, jest Wilczynka – córka Mikity. Znajdziecie tam i wojnę, i odwagę, ale w zupełnie innym wydaniu, niż są one kojarzone z rzeczywistością ludzi.

Jej autorką jest Regina Golińska-Barancewicz, która zachwyciła mnie także swoją poprzednią książką Mój brat Feliks. Najnowsza osadzona została wyłącznie w świecie zwierząt. Ludzie pełnią w niej również dość istotną rolę – zupełnie jednak przeciwną, niż często to bywa w bajkach.

Miejsce przyjazne oraz te drugie napawające lękiem

Książka nie ma jednego głównego bohatera. Składa się na mieszkańców trzech miejsc znajdujących się w bliskim sąsiedztwie: Wilczej Puszczy, Słonecznego Lasu oraz Łąki. 

Być może kojarzycie taką scenę z kultowego filmu ,,Król Lew”, gdzie Mufasa, czyli tata Simby, pokazuje synowi całe królestwo. Część oblana słońcem to miejsce przyjazne i odpowiednie dla małego lewka. Tuż obok znajduje się jednak pokryta mrokiem ziemia, na którą młody Simba nie może się zapuszczać.

Podobnie jest z Wilczą Puszczą i Słonecznym Lasem. W pierwszym miejscu mieszkają wilki (na czele z tytułowym Mikitą), niedźwiedzie oraz lisy, które przyprawiają wiele zwierzątek o drżenie wąsów. Z kolei Słoneczny Las to zakątek pełen zgody oraz harmonii, gdzie malutki Hektor dba o porządek oraz przyjaźnie.

Wielka tajemnica Wilczynki

Łącznikiem między tymi ,,światami” jest Wilczynka, która jako córka przywódcy Mikity powinna być zgodna z jego poglądemi zdobywania i polowania. Ona jednak przyjaźni się z niewielkim rudzikiem, mieszkańcem Słonecznego Lasu, któremu pewnego dnia postanawia zdradzić wielką tajemnicę.

Wynik wojny między zwierzętami początkowo wydaje się przesądzony. Dzięki stawieniu jednak czoła własnym lękom i ograniczeniom, a także niezwykłej mocy, którą obdarzone są wszystkie dzieci (a w tym wypadku także wilcze szczenięta i maluchy pozostałych zwierzaków) –  finał bardzo przyjemnie zaskoczy czytelników.

Wzruszająca książka o wojnie

W Wilczynce przeczytacie o wojnie z perspektywy tych, których napadnięto, ale również i tych, którzy pomagają potrzebującym. Autorka posługując się zręcznymi nawiązaniami, opisuje obawy najmłodszych mieszkańców Łąki. Owady i zwierzątka boją się, że teraz zwierzęta z Wilczej Puszczy napadną również na nie.

Za pomocą jednak bardzo dobrze sformułowanych argumentów, ale i wspaniałej kary, którą wymyślono dla głównego czarnego charakteru, książka nabiera ponadczasowego oraz niezwykle uniwersalnego przesłania.

To wzruszająca, piękna i mądra pozycja, która rozkocha w sobie każdego czytelnika, który skończył już 7 lat. Dzięki ilustracjom Zuzanny Mukoid, historia zyskuje realizm, pozostając jednak w bezpiecznej sferze bajkowości oraz wyobraźni.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwoliteratura.pl/ksiazki/wilczynka-corka-mikity/

Artykuł Wilczynka – córka Mikity – recenzja patronatu medialnego pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Temat adopcji nie jest tematem łatwym w rozmowach z dziećmi. Podobnie jak zespół Downa – szczególnie kiedy choroba dotyka naszych bliskich.

Pełna wrażliwości literatura dla dzieci

Regina Golińska-Barancewicz w swoim literackim debiucie postanowiła poruszyć jednocześnie te dwa zagadnienia, udowadniając, że można pisać z taką wrażliwością oraz wyobraźnią, żeby nie tylko zadowolić, ale zachwycić czytelnika w każdym wieku.

Mój brat Feliks to książka o rodzeństwie, chłopcach Piotrusiu i tytułowym Feliksie, którzy najpierw trafili do Pogotowia Rodzinnego, żeby później otrzymać szansę na stały, nowy dom.

Lektura została wyróżniona w VI edycji Konkursu Literackiego im. Astrid Lindgren na współczesną książkę dla dzieci i młodzieży, który zorganizowała Fundacja ,,ABCXXI – Cała Polska czyta dzieciom”.

Książka o adopcji i nowym domu

Gdyby Sąd Rodzinny, Opieka Społeczna lub Ośrodek Adopcyjny mogły być smokami, byłyby kolorowe, przyjacielskie i chętne do pomocy. Tak wyobrażał je sobie kilkuletni Piotrek, gdy pierwszy raz słyszał te obce terminy.

W książce Mój brat Feliks rodzeństwo trafia do nowego domu, bo biologiczni rodzice nie mogą się nimi dłużej zajmować. W książce nie jest wyjaśnione dlaczego. Autorka zostawia tylko drobne poszlaki, które dorosły czytelnik może odczytać dość jednoznacznie – rodzicami chłopców byli nieodpowiedzialni ludzie.

Dla dziecięcych odbiorców ważna jest tylko informacja, że Feliks i Piotrek nie tęsknią za starym domem. Dla nich najważniejsze jest to, że mogą być razem.

Zespół Downa z perspektywy rodzeństwa

Piotrek, czyli starszy z braci, to bohater o niezwykle wielkim sercu. Bezgranicznie kocha Feliksa, chce go bronić przed światem i głęboko w niego wierzy. Feliks choruje na Zespół Downa, dlatego adopcja dzieci jest trudniejsza i mniej pewna. Piotrek obawia się trafić do domu dziecka, bo wie, że nie będzie tam jak teraz, u przyszywanych ,,cioci” oraz ,,wujka”.

W pewnym momencie musi on stanąć przed bardzo ważną decyzją: czy zdecyduje się odsunąć szansę na nowy dom, jeżeli będzie musiał zamieszkać w nim bez brata?

Mój brat Feliks choć w sposób czytelny i zrozumiały wyjaśnia kwestie dotyczące adopcji, domu dziecka – jest przede wszystkim opowieścią o tym jak być dobrym bratem. Pokazuje, że na świecie liczy się tylko kilka rzeczy, i że czasami warto z czegoś zrezygnować, żeby nigdy nie żałować porzuconych więzi.

Autorka z doświadczeniem pracy z dziećmi, działań z Fundacją Mam Marzenie czy pracy w ośrodku adopcyjnym, pokazuje czytelnikom w różnym wieku, że miłość i dobre zakończenia są wszędzie – czasami trzeba na nie tylko trochę zaczekać.

Bardzo polecam Mój brat Feliks wszystkim odbiorcom powyżej 7 roku życia. Uwaga – wzrusza do łez.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwoliteratura.pl/ksiazki/moj-brat-feliks/

Artykuł Mój brat Feliks – recenzja książki nie tylko dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.