Lubimy czuć się podobni do innych. Szczególnie jako dzieci rzadko doceniamy w sobie coś, co nas wyróżnia. Gęste, rude loki, wysoki wzrost, wyjątkową szczupłość czy piegi na nosie – wszystko, co sprawia, że różnimy się od rówieśników, może przyprawiać o kompleksy. Dopiero z czasem doceniamy w sobie te wyjątkowe cechy, jeżeli jesteśmy w gronie osób, które nas kochają i akceptują.

,,Gudu i Gwai” to autorska pozycja Mari-Luisy Uth, która otrzymała wyróżnienie od jury wydawniczego Dwóch Sióstr w IV edycji międzynarodowego konkursu na projekt ilustrowanej książki dla dzieci Jasnowidze. Pochodząca z niemiec artystka mieszkająca w Chinach, wiele czerpie ze swojego nowego miejsca pobytu. Nawet w tym debiucie książkowym widać wyraźne wpływy z kultury tego państwa (szczególnie w warstwie ilustracyjnej).

KIM SĄ GUDU I GWAI?

Bajka ma narratora, nie jest to jednak nikt bezosobowy. To bajarz, opiekun – przyjazny stworek w czerwonych kaloszach, który opowiada dzieciom lub przyjaciołom, a może po prostu słuchaczom i czytelnikom o pewnych dwóch istotach oraz tym, co im się przytrafiło. 

Gudu i Gwai, czyli tytułowi bohaterowie to na początku nie wiadomo kto. Ważne, że jeden cierpi na kompleksy z powodu swojego wyglądu – a ten drugi, z powodu swojej osobowości. Nie znają się, choć mieszkają w jednej skorupce po ślimaku. Obaj są nieszczęśliwi i z tego powodu nie opuszczają domu.

DROGA DO SZCZĘŚCIA I ZROZUMIENIA

Doświadczenie pokazuje im jednak, że wiele prób zmiany samego siebie, zakładania masek i nawiązywania kontaktów z niewłaściwymi osobami, na niewiele się zdało. Dopiero spotkanie tych dwojga udowadnia im, że po prostu nie mieli dotąd szczęścia. Niepotrzebnie uznawali się za dziwnych, bo ta dziwność w niczym nie przeszkadza, żeby być szczęśliwym.

Książka ,,Gudu i Gwai” to opowieść abstrakcyjna, operująca mocno na symbolice i uniwersalności przekazu. Przypomina mi kultową włoską historyjkę ,,Pięciu nieudanych” Beatrice Alemagna. Autorka zaprasza nas do zabawy w poszukiwanie siebie w twarzach tych nietuzinkowych bohaterów. Każdy jest czasami trochę Gudu i trochę Gwaiem. Ważne jest, aby szukać oraz odnaleźć w sobie wewnętrzną harmonię.

DLA KOGO JEST TA KSIĄŻKA?

Moim zdaniem mało jest na polskim rynku literatury dziecięcej takiej jak ,,Gudu i Gwai”. To zdecydowanie książka nieszablonowa i pod wieloma względami różniąca się od lektur, w których wszystko jest jasno rozpisane i podparte dodatkowo prostymi ilustracjami. 

,,Gudu i Gwai” pozostawiają miejsce na rozmowę i refleksję. Można tych bohaterów tropić w sobie oraz w innych. Można narysować swoją dwójkę przyjaciół, którzy wspierają się mimo przeciwności.

Książka będzie ciekawą przygodą dla wszystkich powyżej 7 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/gudu-i-gwai.html

Artykuł Gudu i Gwai – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autorka: Marta Guzowska

Ilustracje: Joanna Czaplewska

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2021

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Możliwość znalezienia w ziemi skarbów sprzed dziesiątek lat jest niezwykle ekscytująca. Monety z czasów, kiedy żyli nasi prapradziadkowie, fragmenty naczyń, a nawet rozmaite narzędzia, to zaledwie wstęp do świata archeologii. Pod naszymi stopami można znaleźć przedmioty, które zmieniają postrzeganie na historię!

,,Archeologia. Mumie, złoto i stare skorupy” to niezwykła książka Marty Guzowskiej z ilustracjami Joanny Czaplewskiej. Pięknie wydana, zagłębia się w tematykę wykopalisk z z odpowiednią powagą, ale i dużą kreatywnością.

Być może niektórym z młodszych czytelników wydaje się, że praca archeologa to ciągłe przygody i sensacyjne odkrycia. Ta lektura dość bezpośrednio odnośni się do takiego stanowiska. Szczerze mówiąc, może nawet zniechęcić nie do końca zmotywowanego przyszłego archeologa do głębszego zainteresowania się tym tematem (przede wszystkim ze względu na brak koloryzowania).

Książka dzieli się na kilka rozdziałów, począwszy od uzasadnionego wstępu oraz słowniczka z najważniejszymi pojęciami, po (mój ulubiony) rozdział składający się na konkretne pytania oraz odpowiedzi związane z archeologią, dział z najważniejszymi odkryciami, mitami, które udało się obalić; aż do miejsc, gdzie warto się wybrać, żeby zobaczyć najciekawsze znaleziska. 

Autorka książki odpowiada na pytania dość proste do rozpracowania, ale i też takie, które prawdopodobnie zadaje sobie większość dorosłych. Jak archeolodzy dowiadują się ile lat ma ich znalezisko? Które z nich są najważniejsze? Co wydarzyło się podczas najbardziej znaczących wykopalisk? 

Zamieszczone dane w ,,Archeologii. Mumie, złoto i stare skorupy” są bardzo aktualne więc z powodzeniem możemy się z nich dowiedzieć na jakim etapie odkryć jesteśmy. Autorka pozostawia nam także tropy, czyli pisze o miejscach, które od wielu lat nie zostały odnalezione, a ich wizja spędza sen z powiek archeologom na całym świecie.

Dla osób, które lubią po dobrej lekturze rozprostować kości, jest nawet dział z polskimi muzeami. Zgodnie z poleceniem można wybrać się na przykład do Rezerwatu Archeologicznego w Biskupinie, zwiedzić Jaskinię Raj czy odwiedzić Muzea Narodowe w Krakowie bądź Warszawie, żeby jeszcze bardziej wyposażyć się w wiedzę. A co później? Nie pozostaje nic innego, jak zacząć myśleć o karierze archeologa! Ale nawet i na to książka ma swój przepis.

,,Archeologia. Mumie, złoto i stare skorupy” została bogato zilustrowana, a podawana wiedza, choć jest jej dużo, łatwo wchodzi do głowy i… inspiruje! 

Polecam tę książkę wszystkim czytelnikom powyżej 8 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://nk.com.pl/archeologia–mumie–zloto-i-stare-skorupy/p2935.html

Artykuł Archeologia. Mumie, złoto i stare skorupy – recenzja książki pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.