Prawie trzy lata musieliśmy czekać na kontynuację bestsellerowej serii o niezwykłych bohaterach – koniberkach, czyli konikach wielkości owadów z pięknymi, wielobarwnymi skrzydełkami. Jej autorką jest Weronika Szelęgiewicz, a ilustracje tworzy Anna Jamróz. 

Zebroberki zamiast koniberków?

,,Koniberki. Spotkanie” to trzeci tom cyklu, który składa się z dziesięciu rozdziałów z nowymi przygodami znanych bohaterów, ale również… zupełnie nowych postaci! Jeżeli jeszcze nie mieliście okazji ich poznać, zerknijcie do recenzji poprzednich części:

• Koniberki,
• Koniberki. Powrót na łąkę.

Najnowsza książka w pewien sposób odpowiada na to, co wydarzyło się w naszym życiu. Jest historią, której początek zaskoczy czytelników. Początkowo można bowiem odnieść wrażenie, że autorka zdecydowała się… zmienić bohaterów! Na pierwszych stronach dowiadujemy się bowiem o istotach zwanych zebroberkami.

Bajka z wieloma zwrotami akcji

Zebroberki pochodzą z gorących, pustynnych rejonów. Na skutek zmiany klimatu, wzrostu temperatury oraz wysychaniu oaz, musiały wyruszyć jednak w trudną drogę w poszukiwaniu nowego domu. Nie była to prosta decyzja, ale kiedy na szali waży się los ich oraz ich dzieci – nie było odwrotu.

Przypadkowo zebroberki trafiają na łąkę, której opis przypomni czytelnikom znajome z poprzednich opowieści miejsca. Gdy okazuje się, że to bardzo blisko od domu koniberków – mamy pewność, że zapowiada się niezwykła opowieść z mnóstwem zwrotów akcji.

Test na tolerancję

Głównym zagadnieniem wokół którego krąży fabuła jest oczywiście kwestia tolerancji wobec nowoprzybyłych istot. Choć bardzo przypominają one koniberki, różnią się od nich umaszczeniem. Zebroberki są pokryte biało-czarnymi paskami jak… zebry, dlatego wzbudzają w mieszkańcach łąki niepokój. 

Choć jednak większość koniberków jest otwarta na gości, a dzieci, które poznają je jako pierwsze – także niemal zupełnie stają się ufne w stosunku do nowych znajomych; w grupie występują jednostki, które mają kłopot z zaakceptowaniem zebroberek. 

O słuchaniu siebie nawzajem

W jaki sposób rozwiną się relację pomiędzy jednymi a drugimi? Jaki udział będą miały w nich dzieci? I jakim jeszcze zagrożeniom będą musiały stawić czoła zarówno koniberki jak i zebroberki?

,,Koniberki. Spotkanie” to, tak jak i pozostałe, pełna uroku książka przemycająca pod postacią fantastycznych bohaterów ważne wartości. Namawiająca młodych czytelników, żeby słuchały starszych, bo ci chcą dla nich dobrze; a dorosłych – aby również wsłuchiwały się w to, co mówią najmłodsi, bo często ich punkt widzenia może mieć duże znaczenie.

Polecam tę książkę każdemu powyżej 5 roku życia. Gwarantuję, że przeżyjecie z nią prawdziwą przygodę!

Link do strony wydawnictwa: https://literowka.com/produkt/nowe-przygody-koniberkow/

Artykuł Koniberki. Spotkanie – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Weronika Szelęgiewicz

Ilustracje: Anna Gensler

Wydawnictwo: Literówka

Rok wydania: 2020 (2016)

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Wyobraźcie sobie łąkę pełną koni. Nie są to jednak duże konie, które znamy ze stadnin czy filmów, ale małe koniki przypominające wielkością niewielkie motyle (lub koliberki). One także mają delikatne skrzydła, a same są w rozmaitych kolorach. 

To główni bohaterowie ,,Koniberków”, wyjątkowej książki Weroniki Szelęgiewcz, która ukazała się nakładem Wydawnictwa Literówka.  

Od dawna była już na mojej liście obowiązkowych pozycji do przeczytania i bardzo się cieszę, że wraz z pojawieniem się drugiego nakładu, udało mi się dołączyć ją do prywatnej biblioteczki.

Podtytuł informuje, że nie mamy jednak do czynienia ze zwykłą bajką, ale z baśnią. Niektórzy czytelnicy mojego bloga już wiedzą, że mam wyjątkową słabość do tego gatunku literatury, dlatego zabrałam się do czytania z wielkim entuzjazmem, ale i sporymi oczekiwaniami!

Koniberki poznajemy wiosną, w chwili kiedy budzą się z zimowego snu i wychodzą spod powierzchni ziemi, żeby wieść radosne i pełne przygód życia. Odnajdziemy w ich codzienności pewne podobieństwa do jednych z najpiękniejszych przykładów literatury dziecięcej, na przykład ,,W Jeżynowym Grodzie” lub ,,O czym szumią wierzby”. 

Autorka posługuje się ładną symboliką znajdując równowagę pomiędzy naszą rzeczywistością, a pewnego rodzaju oniryzmem. Śmierć określa mianem odejścia na Zachód, a miłość – wspólnym przezwyciężaniem trudności.

,,Koniberki” to opowieść składająca się z wielu krótkich rozdziałów, które tworzą pewną fabularnie zwartą całość. Co prawda w każdej z części poruszane zostaje inne zagadnienie, jednak razem stają się pełnowymiarową historią. Książka ma nawet zakończenie klamrowe; kiedy jesienią wszystkie koniberki zmierzają pod ziemię, żeby zapaść w zimowy sen.

To pozycja z której najmłodsi czytelnicy będą mogli dowiedzieć się o tym czym jest zazdrość, nieśmiałość i jak można próbować ją przezwyciężać, dlaczego tak trudno czasami porozumiewać się nam z rodzeństwem, czym jest odpowiedzialność, bezpieczeństwo i dlaczego słuchanie dorosłych może być ważne.

Nie wiem tylko, dlaczego w jednym z rozdziałów chęć spełniania marzeń została pokazana jako coś złego. Rzeczywiście, bohaterka zignorowała kwestie swojego bezpieczeństwa, ale działała w dobrej wierze. To nie chęć realizowania się i bycia najlepszym powinien być w tym wypadku w centrum wydarzeń, a właśnie działanie wbrew logice i narażanie siebie oraz innych. 

Mimo to ,,Koniberki” są bardzo udaną książką, która rzeczywiście na chwilę przeniesie czytelników w świat baśni. Za sprawą niezwykłych ilustracji Anny Gensler poczujemy przez chwilę, jakbyśmy obserwowali tę krainę małych koników przez lupę i mogli im towarzyszyć w codziennych perypetiach. 

Polecam tę książkę wszystkim powyżej 4. roku życia i sama mam nadzieję, że pojawią się jeszcze jej kolejne części!

Link do strony Wydawnictwa: https://literowka.com/produkt/koniberki-basn-dla-dzieci/

Artykuł Koniberki – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.