Seria: Lisek i Prosiaczek

Autor: Bjorn F. Rorvik

Ilustracje: Per Dybvig

Tłumaczenie: Iwona Zimnicka

Wydawnictwo: Druganoga

Rok wydania: 2021

Objętość:  chudzina

Dla kogo:  dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Stan pogodowy na 02.05.2021 – deszczowo. W zasadzie to nawet bardzo deszczowo, a gdzie deszcz, tam i komary. Drepcząc tym nieco poplątanym szlakiem skojarzeń, doprowadziłam was do ostatniej nowości Wydawnictwa Druganoga. 

Kto jeszcze nie słyszał o serii z Liskiem i Prosiaczkiem w roli głównej, ten nawet nie wie jak dużo stracił! ,,Sprej na komary” jest już piątym tomem tego cyklu i zupełnie nic a nic nie odstaje od swoich poprzedników poczuciem humoru, przenikliwością głównych bohaterów oraz doskonałym językiem, którym jest pisany!

O poprzednich częściach możecie przeczytać, klikając na poniższe tytuły: 

• ,,Leśna Gazeta”,
• ,,Kawiarenka pod ptasim ogonem”,
• ,,Bieg z zagadkami”,
• ,,Kropkoza”.

W lesie wiele się dzieje. Tym razem zadziały się komary. W zasadzie wszystko zaczęło się od jednego ,,strasznego kłujka”, który zupełnie bez skrupułów zaatakował Prosiaczka. Prosiaczek pobiegł natychmiast poskarżyć się Liskowi i tak dwie głowy wymyśliły jak poradzić sobie z tym krwiopijczym problemem.

Abstrakcyjne poczucie humoru w ,,Spreju na komary” sprawia, że czujemy się trochę, jakbyśmy przysłuchiwali się rozmowie kreatywnych czterolatków. Podczas ich konwersacji padają takie mądrości jak np. te, że słoniowe bąki śmierdzą tak strasznie, że komary mdleją. W Afryce kupuje się te słoniowe bąki dla ochrony przeciw insektom, ale często są one po prostu strasznie drogie.

Lisek z Prosiaczkiem mają niewielkie możliwości finansowe, a i mieszkają w dużym oddaleniu od Afryki, postanawiają więc samodzielnie przygotować odstraszający sprej. Wykorzystują najbardziej brzydko pachnące rzeczy z lodówki Liska (w tym śmierdalamer, co jest chyba moją ulubioną nazwą na ser pleśniowy od dzisiaj) i idą przetestować swoją mieszankę. 

Co z tego wyniknie? Na pewno nic dobrego – to mogę wam obiecać!

,,Sprej na komary” to kolejna doskonała książka Bjorna F. Rorvika, w której bardzo charakterystyczne ilustracje Pera Dybviga grają także bardzo ważną rolę.

Niezwykle polecam to doskonale połączenie! Książka jak i cała seria będą idealne dla czytelników już powyżej 4 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://druganoga.com/sklep/834_sprej-na-komary

Artykuł Sprej na komary – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tytuł: 

Seria: Lisek i Prosiaczek

Autor: Bjørn F. Rørvik

Ilustracje: Per Dybvig

Tłumaczenie: Iwona Zimnicka

Wydawnictwo: Druganoga

Rok wydania: 2020

Objętość:  chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją ,  dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Dzisiaj sobota, a to znaczy, że u Krowy można dostać oranżadę oraz kokosanki w czekoladzie. Ja z kolei z nieukrywaną ekscytacją sięgam po kolejną, czwartą już część jednej z najlepszych serii dziecięcych, jakie kiedykolwiek napisano! 

,,Lisek i prosiaczek” to norweskie opowiadania Bjørna F. Rørvika z bardzo charakterystycznymi ilustracjami Pera Dybviga. Do tej pory, dzięki staraniom Wydawnictwa Druganoga ukazały się trzy tomy opowieści o tej dwójce niereformowalnych bohaterów. ,,Kawiarenka pod Ptasim Ogonem”, ,,Leśna gazeta” oraz ,,Bieg z zagadkami” zaskakują niezwykle inteligentnym tekstem, niewybrednym poczuciem humoru i charakterem, który odpowiada zarówno dzieciom jak i nawet dorosłym.

,,Kropkoza” to ostatnia nowość, która pokaże jak przenikliwe mogą być umysły Liska i Prosiaczka. Dwójka przyjaciół postanowiła zabawić się w popularną grę – lekarza i pacjenta. Prosiaczek przychodzi do Liska w białym kitlu z pewnymi dolegliwościami, nie odpowiadają mu jednak przepisywane medykamenty. Słusznie wychodzi z założenia, że choremu powinno się dogadzać, a nie podawać mu jakieś paskudne antybiotyki. 

Obaj doskonale wiedzą, że najlepsze smakołyki serwuje Krowa, dlatego wypisują receptę na której widnieje oranżada i kokosanki. Żeby jednak zwiększyć wiarygodność swojej choroby, wymyślają przypadłość zwaną Kropkozą. Plan jest niezwykle sprytny, bo to dolegliwość, która umożliwia swobodne przemieszczanie się i przede wszystkim – spożywanie słodyczy w nieograniczonych ilościach.

Dzieci będą zachwycone zmyślnością Liska i Prosiaczka. Sami musicie przyznać, że intryga zapowiada się niezwykle obiecująco, ma ona jednak pewne niedociągnięcia. Wkrótce dwójka przyjaciół przekona się, że sława doktora Liska sięga daleko, poza grono najbliższych przyjaciół…

W ,,Kropkozie” ciekawa jest kwestia, z jaką autor podszedł do tematu żartu, a nawet pewnego rodzaju matactwa. Lis i Prosiaczek ewidentnie przygotowali intrygę, żeby dla własnych korzyści oszukać Krowę i inne zwierzęta. Czy jednak ponoszą tego jakieś konsekwencje? Czy jest im przykro? Zdecydowanie nie – co jednak nie znaczy, że postąpili nie do końca właściwie. Książka daje możliwość rozmowy dzieci z rodzicami jak daleko można się posunąć w takim na pozór niewinnym fałszowaniu faktów. 

Mam jednak wrażenie, że ta lektura, jak i cała seria, nie mają za zadanie edukować. One po prostu mają sprawiać dzieciom przyjemność – i to się udaje znakomicie! Rozśmieszają do łez, angażują i pogłębiają apetyt na więcej. 

Uznanie należy się także w przypadku ,,Kropkozy” za doskonałe tłumaczenie. Iwona Zimnicka zastosowała tu słowa, które – gwarantuję, wejdą do użytku dziennego w życiu każdego domostwa. 

Ogromnie polecam zarówno tę część jak i poprzednie dla dzieci powyżej 4 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://druganoga.com/sklep/791_kropkoza

Artykuł Kropkoza – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tytuł: ,,Bozie, czyli jak wygląda Bóg?”

Autor: Karolina Oponowicz

Ilustracje: Joanna Rzezak

Wydawnictwo: Agora

Rok wydania: 2016

Objętość: więcej niż sto 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Kwestie związane z religią budzą emocje u ludzi w każdym wieku. Duchowość odgrywa ważną rolę w codziennym życiu. Nie pomaga więc fakt, że większość dorosłych nie potrafi mówić o religii.

Autorka książki ,,Bozie, czyli jak wygląda Bóg?”, Karolina Oponowicz postanowiła ją napisać, ponieważ będąc małym dzieckiem, nie dostała odpowiedzi na pytania, których była ciekawa.

Dorośli uważają, że na wiele zagadnień nie da się odpowiedzieć. Ich najlepszym wtedy komentarzem jest sformułowanie: bo tak. Tłumaczą swoją niewiedzę odgórnymi zasadami i odsyłają do książek, które w większości są niezrozumiałe dla dzieci.

,,Bozie, czyli jak wygląda Bóg?” jest pozycją fantastyczną nie tylko przez wzgląd na przystępny język i przejrzystą budowę. To książka która nie skupia się na jednej religii, ale pozwala dziecku zobaczyć, że każdy człowiek może mieć swojego Boga.

Autorka spotkała się z reprezentantami 6 najbardziej popularnych religii: diakonem, mnichem, imamem, rabinem, księdzem prawosławnym oraz lamą buddyjskim. Każdemu z nich zadała bardzo podobny zestaw pytań, a następnie odpowiedzi poukładała według kategorii, które stały się rozdziałami.

Pomysł z rozpoczęciem książki od przedstawienia duchownych jest bardzo trafiony. Dziecko, który będzie miało z nią do czynienia, nie będzie czytać o abstrakcyjnych pojęciach, ale o życiu i przekonaniach konkretnych ludzi. Każdy duchowny mieszka w Polsce, ma swoje zadania oraz jest przedstawiony z imienia i nazwiska.

Autorka zadaje im pytanie na przykład odnośnie wyglądu boga. W każdej religii jest on postrzegany inaczej. Imam Janusz mówi, że nie da się go ująć w postać, ponieważ jej nie posiada. Z kolej ksiądz prawosławny Artur mówi, że jego boga można ujrzeć w innych ludziach.

Oprócz tego w książce poruszane są tematy boskich wysłanników, opisywane są miejsca i sposób w którym modlą się ludzie danych religii, najważniejsze święta oraz śmierć. Ten ostatni rozdział jest chyba najciekawszy, ponieważ porusza najbardziej niepokojący czytelników temat. Duchowni jednak nawet na tak trudne i wymagające zagadnienie, odpowiadają w sposób prosty i zrozumiały.

Warto także wspomnieć o stronie wizualnej książki. Jest ona bardzo ograniczona kolorystycznie. Każda religia skojarzona jest z inną dominującą barwą. Ilustracje są w stylu komiksowym, ale doskonale wpasowują się w tematykę tytułu.

,,Bozie, czyli jak wygląda Bóg?” nie jest nudną i poważną książką. To pozycja pełna pytań i odpowiedzi, która powinna wyjaśnić przynajmniej część zagadnień, które mogą zastanawiać dzieci. Jest bardzo obiektywna, a przy tym bardzo cenna.

Nikogo nie osądza, ani nie podważa. Jest napisana w sposób merytoryczny i rzeczowy, a przy tym niesamowicie ciekawy.

Bardzo ją polecam dla dzieci powyżej 7-ego roku życia. Moim zdaniem powinna być lekturą obowiązkową w pierwszych klasach szkoły podstawowej.

Link do strony wydawnictwa: https://kulturalnysklep.pl/ksiazka/bozie–czyli-jak-wyglada-bog–karolina-oponowicz-bozie

Artykuł Bozie, czyli jak wygląda Bóg? – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.