Dorośli dostali ostatnio do oglądania fantastyczny serial od Netflix’a ,,1670”, a dzieci nie pozostały stratne, otrzymując do czytania książkę, której akcja dzieje się niemal w tym samym czasie, co jej ekranowy ,,odpowiednik”.

Lepsze czasy dla dzieci i dorosłych

,,Lepsze czasy. Jak zostać królem” to popularnonaukowa z elementami fabularnymi pozycja dla małych oraz dużych, której autorem jest Paweł Zych. Nazwisko to możecie kojarzyć m.in. z bestsellerowych ,,Bestiariuszy słowiańskich”, które współtworzył on z Witoldem Vargasem.

Jego autorska seria wielkoformatowa ,,Dobre czasy” została zainaugurowana właśnie książką pod tytułem ,,Dobre czasy. Jak zarobić w średniowieczu”. To także bezpośrednie nawiązanie do tego jak brzmi nazwa wydawnictwa.

Jak zostać królem?

Ja skupię się na drugiej części, po którą z powodzeniem można sięgać, nie znając poprzedniej pozycji. Czasy Rzeczpospolitej Obojga Narodów, czyli zarówno koniec XVI jak i początek XVII wieku. Bohaterem jest dziesięcioletni Władysław Waza, który przygotowuje się do roli przyszłego króla. Jego zadaniem będzie odbyć kilkumiesięczną podróż, podczas której lepiej pozna Polskę.

Choć autor w dużej mierze posiłkował się historią i zdecydowana większość ciekawostek została przełożona 1:1 w stosunku do tego, co kiedyś rzeczywiście miało miejsce – warto wspomnieć, że tak naprawdę Władysław Waza nigdy nie odbył takiej edukacyjnej podróży.

Polskie miasta w dawnych czasach

Autor zresztą doskonale wyjaśnia wszystko we wstępie, zarysowując już na początku, czego można się po ,,Lepszych czasach” spodziewać. Ta książka jest interesującym spojrzeniem na naszą ojczyznę sprzed dobrych kilku setek lat, z perspektywy gospodarczej, ekonomicznej, politycznej czy społecznej.

Znajdziecie w nich informacje dotyczące tego jak wyglądał system podatków, na jakich zasadach funkcjonował ówczesny sejm czy w jaki sposób transportowano towary między miastami. 

Na wielkoformatowych ilustracjach można długo przyglądać się m.in. funkcjonowaniu folwarku, warsztatu garncarskiego, kopalni ołowiu oraz garbarni. W ,,Lepsze czasy. Jak zostać królem” wyruszycie także do rozmaitych miast: Radomia, Iłży, Krakowa, Olkusza, Włocławka, Gniezna, Poznania, Bydgoszczy i wielu innych, mniejszych oraz większych. 

Trudno oprzeć się wrażeniu, że ta książka pozwala zdobyć naprawdę szczegółową wiedzę na tematy, które przecież zajmują nasze głowy także współcześnie. I pewnie, nie każdy z nich będzie najprostszym do przyswojenia, dlatego ,,Lepsze czasy” polecam przede wszystkim czytelnikom nieco starszym, powyżej 10 roku życia.

Jestem przekonana, że po lekturze tej książki wielu odbiorców stanie się pasjonatami nie tylko historii, ale i ekonomii czy socjologii.

Książkę można kupić tutaj: https://legendarz.pl/produkt/lepsze-czasy-jak-zostac-krolem/

Artykuł Lepsze czasy. Jak zostać królem – recenzja książki pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tytuł: ,,Jak ciężko być królem”

Na podstawie: ,,Król Maciuś Pierwszy” Janusza Korczaka

Opracowanie: Anna Czerwińska, Tamara Sztyma

Ilustracje: Iwona Chmielewska

Wydawnictwo: Wolno

Rok wydania: 2018

Objętość: chudzina

Dla kogo:  dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Korona często ciąży na głowie, a władza potrafi przygnieść skalą swoich konsekwencji. W literaturze często pojawia się motyw króla lub władcy na którym spoczywa ogromna odpowiedzialność, i który – z mniejszym lub większy powodzeniem sobie z tą odpowiedzialnością radzi.

,,Jak ciężko być królem” jest ważną książką na kilku poziomach. To pozycja, która łączy w sobie klasykę literatury dziecięcej z wspaniałymi ilustracjami jednej z najbardziej uzdolnionych polskich artystek – Iwony Chmielewskiej. 

W tej pozycji zainspirowano się powieścią Janusza Korczaka ,,Król Maciuś Pierwszy”, która debiutowała prawie 100 lat temu, w 1923 roku. Chyba nie muszę nikomu przypominać o czym ona była. Dla porządku dodam tylko, że historia osieroconego chłopca, który przypadkowo staje się spadkobiercą tronu, niezmiennie inspiruje dzieci od dziesięcioleci. 

Do ,,Jak ciężko być królem” zostały wybrane fragmenty z tej powieści, które ukazane w formie graficznej, niosą niezwykle silny i wciąż aktualny przekaz. Tytułowy król zastanawia się jak rządzić, żeby wszystkich uszczęśliwić. Nazywa się przedstawicielem dzieci i to dla nich przede wszystkim organizuje kolejne reformy. 

Maciuś ma dobre intencje, jest prostolinijny i chciałby, żeby świat pełen był beztroskich ludzi. Zarówno ta książka jak i powieść Korczaka pokazują jednak, że taka utopia nie istnieje. 

To dość gorzka w wymowie lektura – szczególnie pozostawiana w miejscu zupełnego odrzucenia Maciusia; która ma uzmysłowić dzieciom jak ważna jest polityka, ale i zarazem jak wiele niesie wyrzeczeń i piętrzy problemów. 

Tak jak każda książka Iwony Chmielewskiej, zachwyca wrażliwością ujętą w obrazkach. Symboliczne sceny, takie jak – chłopiec w białej koszuli i czerwonych spodniach, trzymający białą lilię czy korona złożona z listów potrzebujących dzieci, chwytają za serce i na długo pozostają w pamięci. 

Jedna rozkładana rozkładówka z galerią różnorakich koron pokazuje jak wszechstronny musi być władca. ,,Jak ciężko być królem” łączy w sobie dwie skrajne emocje – podziw dla władzy i zarazem pogardę dla niej, dlatego tak mocno oddziałuje na emocje.

Polecam tę niezwykłą książkę, która daje pełne pole do długich rozmów w gronie rodzinnym lub w szkole. Będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 7 lat.

Link do strony Wydawnictwa: https://wydawnictwowolno.pl/ksiegarnia/jak-ciezko-byc-krolem/

Artykuł Jak ciężko być królem – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Mariusz Wollny

Ilustracje: Zuza Wollny

Wydawnictwo: JAMA, (Kacper Ryks)

Rok wydania: 2019

Objętość:  prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Z małym opóźnieniem spowodowanym moimi przenosinami, wreszcie do mnie dotarła! Ostania książka ze świetnej serii ,,Był sobie król…” autorstwa Mariusza Wollny. 

O poprzednich trzech tomach pisałam już wcześniej:

– ,,Był sobie król… Poczet Piastów”,

– ,,Był sobie król… Poczet Jagiellonów”,

– ,,Był sobie król… Poczet królów wybieranych”.

,,Był sobie król… Poczet królów wybieranych 2” rozpoczyna się wraz z biografią poligloty Michała Korybuta Wiśniowieckiego, który choć rozumiał 8 języków, nie miał zbyt wiele w nich do powiedzenia.

Po nim poznajemy, a w zasadzie odświeżamy sobie wiedzę o jednej z bardziej wsławionych polskich głów, czyli Janie III Sobieskim. W szkole co prawda nie uczą, że mama Janka chcąc oszukać przeznaczenie, zapisała jego datę na południe, chociaż w rzeczywistości urodził się wczesnym rankiem (co podobno wtedy źle mu wróżyło), ale taka dodatkowa dawka wiedzy może być bardzo inspirująca!

Autor wspomina o jego metodach (niecelowych) na zjednanie sobie ludzi, idealnym wieku 45 lat na objęcie tronu oraz również ambitnych planach.

Jan III Sobieski postawiony w kontrze z francuskim władcą Ludwikiem XIV staje się także dobrym przykładem na dyskusję o różnicach pomiędzy królem dziedzicznym a wybieranym. 

Trzeba przyznać, że nie poskąpiono miejsca na tę wielką postać w tej książce. Autor wplótł w opowiadanie także sporo ,,imaginacji”, czyli fabularnych wstawek mających na celu uczynienie odbioru historii bardziej emocjonalną i ciekawszą. Trzeba przyznać, że świetnie mu się to udało!

Mimo wielkich ambicji wraz z Janem III Sobieskim kończy się Srebrny Wiek oraz kończą się także dobre czasy – resztki polskiego mocarstwa. Nadchodzi era Sasów oraz innych, słabiej zaangażowanych osób, które mniej lub bardziej pośrednio doprowadziły do zniknięcia naszego kraju z map świata na długie 123 lata. 

Historia w książce kończy się na postaci Stanisława Augusta Poniatowskiego – osoby podobno dzięki której nie ma już monarchii, a jest republika. Choć skutecznie zniechęcił do siebie wielu ludzi, to jednak panował w niewiarygodnie trudnym czasie. Miał swoje słabości (które zostały ciekawie rozpisane), ale nie można mu odmówić także pewnych dobrych decyzji. 

,,Był sobie król… Poczet królów wybieranych 2” jak i poprzedniczki jest pięknie wydany oraz wzbogacony w ilustracje Zuzy Wollny. Będzie świetną lekturą uzupełniającą lekcje historii w szkole, ale także sprawi dużo radości każdemu, kto zinstytucjonalizowaną edukację ma już dawno za sobą. 

Polecam czytelnikom powyżej 7. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.sklep.kacperryx.pl/pl/p/M.Wollny-Byl-sobie-krol…-Poczet-krolow-wybieranych-cz.-2-/578

Artykuł Był sobie król… Poczet królów wybieranych 2 – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tytuł: Lithuanian Magical Fairy Tales

Zebrane przez: Bronislava Kerbelyte

Ilustracje: Irena Zviliuviene

Tłumaczenie: Albina Strunga

Wydawnictwo: R. Paknio Leidykla

Rok wydania: 2015

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: nudy na pudy

Recenzja:

,,Lithuanian Magical Fairy Tales” to zbiór bajek napisanych w XIX i XX wieku. Ich zadaniem było i jest działać na dziecięcą wyobraźnię oraz uczyć najmłodszych  ważnych wartości: bycia ostrożnym, niezależnym, dobrym, empatycznym oraz rzeczy najważniejszej – bycia optymistą.

Trudno być jednak optymistą, kiedy czyta się bajki z dawnych lat.

Pamiętam swoją pierwszą, ulubioną książkę ,,W skarbnikowym królestwie – baśnie i podania śląskie” (niech nie będzie tajemnicą, że to właśnie ze Śląska pochodzę). Trzeba jednak przyznać, że czytanie o diabłach, utopcach i innych stworach, mogło pozostawić w mojej głowie niezbywalny ślad. Nic podobnego jednak się nie stało. Mam się dobrze i nie potrzebuję całodobowej opieki psychologa.

W ,,Litewskich Magicznych Bajkach” mogłam znaleźć jednak treści, którymi z pewnością nie podzieliłabym się nawet z młodszym bratem. Bohaterami większości tych opowiadań byli bracia lub siostry, którzy wpadali w różne tarapaty. Ściągali na siebie 9-ciogłowe smoki, przemieniali się w wilki czy próbowali uśmiercić rodzeństwo, żeby ocalić żelaznego wilka. Wszystko to okraszone zachęcającymi do złych czynów czarownicami, które przekonywały bohaterów do łamania psom kości. Dziewczynkami, których rodzice przemieniali w kozły czy starszych mężów, którzy przestawali kochać swoje żony i skazywali je na śmierć przez zamarznięcie.

To tylko kilka ,,atrakcji”, które zapewnia nam ten zbiór pradawnych legend. Paradoksalnie najlepszą bajką, najbardziej przypominającą nasze rodzime historie, była ostatnia o ,,Karocy bez koni”.

Młody chłopiec, którego tata ,,pieszczotliwie” nazywał Głupcem cierpiał na lenistwo. Pewnego dnia jednak zmotywował się i zgodnie z radą rodziców poszedł paść świnie. Tak dobrze mu się je pasło, że nie było go w domu parę miesięcy. Wędrował ze stadkiem świń przez las i poznawał w nim różnych ludzi.

Któregoś dnia trafił na królewską karocę, której to właściciele zagubili się w lesie. Pomógł im odnaleźć drogę do pałacu, dostając obietnicę ręki księżniczki.

Król jednak żałował swojej decyzji, że tak łatwo zaprzedał swoją ukochaną córkę świniopasowi. Stawiał przed nim kolejne wyzwania, które on przez zrządzenia losu, z łatwością przechodził.

Finalnie król oddał mu rękę swojej córki i teoretycznie historia skończyła się happy endem (choć pewnie nie dla samego władcy).

Ta książka pełna jest jednak wątpliwej moralnie treści. Teoretycznie wszystko zawsze kończy się dobrze, ale mam wrażenie, że niektóre wątki są zbyt szybko ucinane. W tej wersji raczej nie polecałabym czytania ich dzieciom.

Trochę rozczarowałam się również pod względem tytułu. Miałam nadzieję, że ta książka będzie bardziej ,,litewska”. Brak w niej jakichś wyjątkowych elementów, tożsamych z tym regionem. Są wilki, czarownice, diabły i kozły, które pojawiają się w większości europejskich bajek.

Ilustracje w ,,Lithuanian Magical Fairy Tales” są na pewno interesujące i tożsame z treścią. Mam jednak wrażenie, że nie wyszły spod ręki artysty, który mocno interesuje się współczesną ilustracją.

Nie można zarzucić im braku tajemniczej aury oraz odwzorowania nastroju historii. Wydają się jednak być jak sprzed kilkudziesięciu lat, trochę odstające od tego co widujemy dzisiaj. Szczerze mówiąc, widziałam inne prace tej ilustratorki i to, co pokazała w ,,Lithuanian Magical Fairy Tales” jest raczej z tych słabszych.

Chciałabym powiedzieć, że to udany zakup i dobra pamiątka, ale nie sądzę, żebym jeszcze kiedyś zajrzała do tej książki. Może być ona ciekawostką dla takiego bajkowego amatora jak ja (pod warunkiem, że jest dorosły i wie, że czarownice żyją tylko w Salem!), ale na pewno nie jest to pozycja dla dzieci.

Artykuł Lithuanian Magical Fairy Tales – recenzja baśni litewskich pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.