➜ Tytuł: Tajemnica śmierci
➜ Autor i ilustracje: Jonathan Lindström
➜ Tłumaczenie: Magdalena Kostrzewska
➜ Wydawnictwo: Czarna Owieczka
➜ Rok wydania: 2011
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Śmierć wiąże się ze smutkiem, stratą, tęsknotą lub bólem. To jeden z najtrudniejszych tematów, z którym warto skonfrontować dzieci, bo śmierć jest zjawiskiem nieuniknionym.

Tajemnica śmierci 

Można to zrobić na wiele sposobów. Literatura jest jednym z nich. Odnalazłam dla Was książkę, która od dawna jest już niedostępna w regularnej sprzedaży. Warto jej jednak poszukać z drugiej ręki lub w bibliotekach.

Tajemnica śmierci Jonathana Lindstroma to pozycja nieoczywista, która posługując się bardzo wymownymi obrazkami, zadaje czytelnikom ważne pytania i próbuje rozjaśnić to, co kojarzone jest z ciemnością.

Próba zrozumienia ludzkiej natury

Był sobie kiedyś autor, który postanowił zastanowić się nad tym, czym jest śmierć. Sporo wiedział o świecie, kulturze i zwyczajach, dlatego to stało się bazą do jego dociekań.

Lindstrom mocno podpierając się naukowymi faktami, stara się rozważać różne scenariusze tego, co dzieje się, kiedy umrzemy. Podkreśla, że niczego nie można być pewnym i nic nie zostało do tej pory potwierdzone. Tego typu gdybanie jest jednak niezwykle satysfakcjonujące. Pozwala ono lepiej zrozumieć młodszym odbiorcą ludzką naturę i znacząco wpływa na ich percepcję postrzegania człowieka jako jednostki.

Kwestia umierania, czyli co dzieje się z nami po śmierci

W Tajemnicy śmierci pojawia się temat duszy i tego, czym może ona być; sposobów na pochówek oraz związanych z nimi wierzeń; reinkarnacji, życia wiecznego i alternatywnych rzeczywistości.

Książka pozwala uświadomić sobie własną i bliskich śmiertelność oraz spojrzeć na kwestię umierania z zupełnie innej perspektywy. Ta trudna tematyka skontrastowana jednak z kolorowymi, nieco prymitywnymi ilustracjami sprawami, że trochę łatwiej ją przyswajać.

Celem Tajemnicy śmierci nie jest bowiem wywołać w czytelniku strachu, ale zachęcić go do rozważań i choć częściowo, zaspokoić ciekawość na pytania, na które nie ma jednej, dobrej odpowiedzi.

Nie bez znaczenia zostaje kilka ostatnich zdań lektury, które pozwolę sobie teraz tutaj zacytować:

Niezależnie od tego, co nas czeka, nie powinniśmy się śpieszyć do śmierci. Trzeba się cieszyć życiem i bawić, dopóki się żyje.

Życie jest ciekawe, trudne, przyjemne, smutne, ciężkie i absolutnie wspaniałe.

Polecam książkę Tajemnica śmierci każdemu powyżej 7 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://www.czarnaowca.pl/kategorie/dla-dzieci/tajemnica-smierci,p607923153

Artykuł Tajemnica śmierci – recenzja książki dla dzieci na ważny temat pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Opowieści pełne emocji
➜ Autor: Gabriel Garcia de Oro
➜ Ilustracje: Purificacion Hernandez
➜ Tłumaczenie: Katarzyna Kozioł-Galvis
➜ Wydawnictwo: ToTamto (Czarna Owca)
➜ Rok wydania: 2022
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Dlaczego ograniczać się do jednego opowiadania, skoro można mieć ich aż 101? W książce, o której chcę opowiedzieć w tej recenzji wyrusza się w podróż po rozmaitych emocjach, fantastycznych bohaterach i ponadczasowych mądrościach. To pięknie wydana pozycja, która szybko stanie się ulubioną lekturą Waszych dzieci. A dlaczego?

Za kulisami książki dla dzieci

,,Opowieści pełne emocji” to zbiór rozmaitych historii Gabriela Garcii de Oro – magistra filozofii i mistrza storytellingu, który oprócz tego, że napisał ponad 40 książek dla dzieci, młodzieży oraz tych z dziedziny rozwoju osobistego; pracuje także w kreatywnym świecie reklamy. Więcej opowiada o sobie w ciekawym wywiadzie na stronie Wydawnictwa To Tamo – polecam lekturę: https://totamto.com.pl/autorzy/gabriel-garcia-de-oro/

Ilustracje do książki stworzyła z kolei Purificacion Hernandez. Ja z przyjemnością objęłam ,,Opowieści pełne emocji” swoim patronatem medialnym. 

Zaproszenie do ogrodu pełnego emocji

Autor zanim przejdzie do opowiadań, wita się z czytelnikiem we wstępie. Pozwala to zorientować się o ogólnym zamyśle książki i poznać wyjątkowy kwiat, na płatkach którego umiejscowione zostały rozmaite emocje. Garcia de Oro historie nazywa ogrodem, w którym można spotkać rozmaite rośliny. W jednym opowiadaniu będziemy mieć do czynienia z ufnością i strachem, inne przyniosą nam radość oraz optymizm, a jeszcze inne – złość, wyczekiwanie i akceptację.

Dawno, dawno temu był sobie pewien bardzo wyjątkowy ogród, w którym kolorowe płatki kwiatów zostały zapisane przeróżnymi opowieściami. (…) W ogrodzie pełnym emocji dało się też odnaleźć smutek, strach i szczęście i nigdy nie było tam nudno! Wszystkie opowieści były zaskakujące, a po skończeniu jednej od razu chciało się zacząć następną.

Gabriel Garcia de Oro, Opowieści pełne emocji, 101. O ogrodzie pełnym emocji, str. 214

Czerwony Kapturek, Pinokio i nie-zwyczajne dzieci

Do książki ,,Opowieści pełne emocji” można bowiem usiąść do czytania ,,od deski do deski”, ale również poznawać ją na wyrywki, kierując się wpadającą w oko ilustracją lub tytułem. Na pewno Wasze spojrzenia przyciągną: ,,O królu, który wsadził ziemię do ciupy”, ,,Gniewocykl” czy ,,Dwa wielkie worki krowich placków”.

Z opowiadaniami zawędrujecie do Nigdziejowic, poznacie pana Petrova, ale również natraficie na tropy znanych, klasycznych bajek… w zupełnie nowym wydaniu! Autor spogląda na ich bohaterów z większą empatią, skupiając się na szczególnie na emocjach. Poznacie alternatywne zakończenia Czerwonego Kapturka czy Pinokia, zaprzyjaźnicie się z królami, potworkami, ale także zupełnie nie-zwyczajnymi dziećmi. 

,,Opowieści pełne emocji” jest książką bez wątpienia wyjątkową. Bije od niej ponadczasowa mądrość oraz uniwersalne przesłania. Każda historia zawiera jakąś znaczącą dla małych odbiorców puentę. Każda pokazuje rozmaite emocje, dając solidne fundamenty do rozmowy na ważne tematy.

Polecam tę pozycję wszystkim dzieciom już powyżej 5 roku życia. Niech te opowieści, jak piękne kwiaty, towarzyszom Wam każdego dnia.

Link do strony Wydawnictwa: https://totamto.com.pl/ksiazki/opowiesci-o-emocjach/

Artykuł Opowieści pełne emocji – recenzja patronatu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autorki: Nina Brochmann, Ellen Stokken Dahl

Ilustracje: Magnhild Winsnes

Tłumaczenie: Karolina Drozdowska, Małgorzata Rost

Wydawnictwo: Czarna Owca

Rok wydania: 2021

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Ile dziewczynek ma kompleksy? Ile nie ma komu zwierzyć się ze swoich problemów, kwestionuje własną cielesność czy jest krytykowane przez rówieśników lub dorosłych? 

Widziałam już wiele książek, które pozwalały młodym kobietom dowiedzieć się więcej o dojrzewaniu, ale ,,Dziewczyńskie sprawy” to coś znacznie ponad to. To lektura, w której temat tabu nie istnieje. Porusza absolutnie wszystkie ważne kwestie, które mogą zainteresować dorastającą dziewczynę – a przy okazji robi to w sposób wyważony i interesujący zarazem.

Jej autorkami są Nina Brochmann oraz Ellen Stokken Dahl. Obie to dyplomowane lekarki oraz jednocześnie – pisarki z zamiłowania. Ich celem jest szerzenie edukacji seksualnej wśród kobiet w każdym wieku.

,,Dziewczyńskie sprawy. Przewodnik po dojrzewaniu” jest zbiorem zagadnień, które można określić jako obowiązkowe w tego typu książce, ale zarazem zawiera też te bardziej postrzegane jako kontrowersyjne (choć niepotrzebnie). 

Autorki w bardzo otwarty sposób opisują kwestie związane z dojrzewaniem. Czym różni się jednak ta książka od innych lub takich wydawanych jeszcze kilka lat temu? Narracja nikogo nie dyskryminuje i nie przekreśla. Choć to lektura w tytule kierowana do dziewczyn, opisywani w niej są także chłopcy, a nawet wspomina się o osobach, które z jakichś względów nie są w stanie wpisać się w żaden z tych wymienionych, płciowych podziałów. 

Nawet opis narządów, rozstępów czy cellulitu (oraz fałszowania reklam w celu pozbycia się go), a także omówienie materiałów higienicznych podczas okresu (i wspomnienie o kubeczku menstruacyjnym) świadczy o tym, że jest to książka, która realnie odpowiada na potrzeby współczesnych, młodych dziewczyn. 

Przyznam szczerze, że sama bardzo dużo dowiedziałam się z ,,Dziewczyńskich spraw”. Przeczytałam, że ,,błonę dziewiczą” określa się teraz nazwą hymen oraz skąd wynika ta zmiana. 

Godne uwagi są również poruszane kwestie światopoglądowe i stereotypy, przez które wiele kobiet było stawianych na pozycji drugoplanowej w relacji z mężczyznami. Nie bez znaczenia są także rozwinięcia tematu masturbacji, cielesności w mediach oraz internecie czy wykorzystywania seksualnego. Książka porusza także kwestie emocji, zdrowia psychicznego oraz chorób ginekologicznych. 

,,Dziewczyńskie sprawy. Przewodnik po dojrzewaniu” redagowany jest w taki sposób, że jego lektura jest lekka i przyjemna. Mnogość świetnych ilustracji, ładne wydanie, a nawet intensywnie różowa wstążka do zaznaczania postępu czytania, sprawiają że to książka, z którą polubi się wiele dorastających dziewczyn. 

Ze względu na różnorodność poruszanych w niej tematów, polecana jest odbiorcom już powyżej 9 roku życia. 

Link do strony Wydawnictwa: https://www.czarnaowca.pl/kategorie/poradniki/dziewczynskie-sprawy,p1416857149

Artykuł Dziewczyńskie sprawy. Przewodnik po dojrzewaniu – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autorka: Katarzyna Kalista

Ilustracje: Magdalena Toczydłowska-Talarczyk

Wydawnictwo: Czarna Owca

Rok wydania: 2021

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Co powiecie o książce proponującej już na pierwszych stronach udział w wyzwaniu, w którym główną stawką jest milion dolarów? Ja wchodzę w to bez wahania! 

,,Pan Barnaba i zagadkowa hipoteza” to wciągająca powieść dla młodzieży, która łączy wątki naukowe, fantastyczne z codziennymi perypetiami zupełnie zwyczajnego trzynastolatka. Jej autorką jest Katarzyna Kalista, a ta książka to jej debiut w kategorii literatury dziecięcej.

Głównym bohaterem, a w zasadzie dwoma głównymi bohaterami tej historii jest chłopiec Antek oraz kot. Nie jest to jednak zwykły kot (choć czy kot może być w ogóle zwykły?), ale kot obdarzony umiejętnością mówienia. Mało tego, tytułowy pan Barnaba to prawdziwy futerkowy gentlemen, poliglota oraz znajomy wielu tęgich umysłów. 

Panuje powszechne przekonanie, że koty mają kilka żyć. Barnaba ma jedno, ale niezwykle długie. Podczas swoich 500 lat istnienia, zdążył zaprzyjaźnić się z najważniejszymi naukowcami minionych czasów – Galileuszem, Marią Skłodowską-Curie, Bohrem czy Einsteinem. 

Co ten kot w takim razie robi teraz u niepozornego Antka? Chłopca, który razem z rodzicami oraz dziadkiem mieszka w Krakowie, a niedawno zmienił szkołę na prywatną i za nic nie potrafi się w niej odnaleźć. Pan Barnaba został wysłany z misją, żeby ocalić pracę  życia pewnego amerykańskiego matematyka. I choć początek przyjaźni Antka oraz kota należałoby określić jako dość burzliwy, możecie być pewni, że wspólny cel z pewnością załagodzi początkową antypatię. 

,,Pan Barnaba i zagadkowa hipoteza” to książka, która nawet najbardziej opornego na matematykę i koty, przekona zarówno do tego pierwszego jak i drugiego. Ja sama zazwyczaj jestem w teamie psów i nauk humanistycznym, a mimo to – podążając za niezwykle angażującą fabułą Katarzyny Kalisty, dałam się porwać w ciąg rozważań na temat najbardziej skomplikowanych hipotez matematycznych! Trudno także nie zachwycić się głównym bohaterem, który grywa w szachy i jednocześnie ma słabość do polowania na myszy.

Autorka z niebywałą łatwością tłumaczy trudne zagadnienia, sugestywnie zachęca do nauki i pokazuje jak ona jest istotna w codziennym funkcjonowaniu. Co prawda za udowodnienie hipotezy Riemanna wyznaczono ogromną nagrodę pieniężną, to finalnie schodzi ona na drugi plan. Okazuje się, że relacje z drugą osobą (czy jest to człowiek czy też kot) są znacznie ważniejsze. W książce możecie także liczyć na wątek pierwszej sympatii! 

,,Pan Barnaba i zagadkowa hipoteza” to niezwykle ciekawa i oryginalna propozycja lektury dla wszystkich powyżej 13 roku życia. Jestem przekonana, że wartka akcja, ale i ciekawi bohaterowie sprawią, że nastolatkom także będzie bardzo ciężko od niej się oderwać.

Dodatkowo sporą frajdę przyniosą także aktywności, które przygotowano na osobnej stronie, dedykowanej książce! Jest tam nawet test wiedzy sprawdzający informacje z lektury, rozmaite quizy czy ciekawostki.

Zobaczcie sami – https://panbarnaba.pl

Link do strony Wydawnictwa: https://www.czarnaowca.pl/kategorie/dla-dzieci/pan-barnaba-i-zagadkowa-hipoteza,p373038081

Artykuł Pan Barnaba i zagadkowa hipoteza – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Klaus Hagerup

Ilustracje: Lisa Aisato

Tłumaczenie: Iwona Zimnicka

Wydawnictwo: Czarna Owca

Rok wydania: 2019

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Opowiadania, których głównym bohaterem jest książka, mają w sobie niesamowitą aurę dawnych bibliotek, wypełnionych pod sufit opasłymi tomami.

,,O dziewczynce, która chciała ocalić książki” to swego rodzaju baśń pełna metafor, poetyckiego języka i mądrego przesłania, które ma szansę porwać młodych czytelników.

Jej główną bohaterką jest Anna – mała, rudowłosa dziewczynka, która najbardziej na świecie lubi czytanie. Mogłaby to robić bezustannie, odkrywając przy tym różne przygody i poznając wiele postaci. Co więcej, Ania wyobraża sobie, że z każdą z nich się zaprzyjaźnia.

Najbardziej charakteryzuje ją jednak strach przed starością. Wkrótce kończy 10 lat, a perspektywa dnia jej urodzin wydaje się jedną ze straszniejszych chwil w jej życiu.

Poza tym dziewczynka ma jeszcze jedno zmartwienie. Jej ulubiona biblioteka boryka się z poważnym problemem. Okazuje się, że niewypożyczane książki są niszczone, dlatego Anna musi szybko wymyślić, jak temu zaradzić.

W pewnym momencie udaje się dziewczynce trafić na jedną niezwykłą książkę ,,Zaczarowany las” tajemniczego autora Waldemara Zwycięzcy. Podczas lektury okazuje się jednak, że brakuje w niej ostatniej strony. To decydująca kartka, która zdradza ważną myśl.

Ania postanawia zaangażować całą szkołę w poszukiwania kolejnego egzemplarza. Wkrótce o książce mówią już wszyscy, ale to co okazuje się na końcu nie tylko zadziwi, ale także zachwyci wielu czytelników.

,,O dziewczynce, która chciała ocalić książki” przekazuje wiele ciekawych wartości, jak np. tą, że nie ma starości, są tyko ludzie, którzy długo żyją. O tym, że miłość do książek to także świetny trening da wyobraźni, oraz że ludzie kreatywni nie dostrzegają barier, ale dążą do wyznaczonego celu pomimo trudności.

To książka, którą bohaterowie napisali dla czytelnika, żeby podzielić się z nim wieloma ważnymi kwestiami.

Jest niezwykła także dzięki pięknym, nieco niepokojącym ilustracjom Lisy Aisato. Wykonane w większości za pomocą farb olejnych i ołówka podkreślają baśniową wymowę historii i pomagają czytelnikowi przenieść się w inny świat.

To książka dla dzieci od 5-ego roku życia.

Artykuł O dziewczynce, która chciała ocalić książki – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.