➜ Tytuł: Ministerstwo Rozwiązań
➜ Autorka: Sanne Rooseboom
➜ Ilustracje: Mark Janssen
➜ Tłumaczenie: Iwona Mączka
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym jest Ministerstwo Rozwiązań?

W Jeżycjadzie Musierowicz mieliśmy ESD – Eksperymentalny Sygnał Dobra, w którym to bohaterowie obdarzali się drobnymi aktami życzliwości. W pierwszym tomie holenderskiej, bestsellerowej serii, która właśnie się ukazała w Polsce – mamy do czynienia z czymś na znacznie większą skalę.

Ministerstwo Rozwiązań to tajemna organizacja, o której wiedzą wyłącznie osoby do niej należące. Jej zadaniem jest pomaganie innym, ale w taki sposób, żeby osoby których ta pomoc dotyczy, nawet nie dowiedziały się o działaniu osób trzecich.

Dlaczego dzieci ją pokochają?

Choć sama idea ministerstwa może brzmieć nieco poważnie – warto zaznaczyć, że narracja prowadzona jest z punktu widzenia dwóch dziesięcioletnich dziewczynek Niny oraz Alfy, które postanawiają podążyć tropem zagadkowego listu. Pewien chłopiec opisuje w nim swoje problemy z prześladowaniem przez rówieśników i prosi o pomoc tajną organizację. Nina, której tata jest listonoszem, przejmuje korespondencję i wraz z koleżanką – postanawiają działać na własną rękę.

Książka składa się na wiele krótkich rozdziałów. Fabuła pozbawiona jest dłużących się opisów – skupia się przede wszystkim na dynamicznej akcji oraz dialogach. Dzięki temu Ministerstwo Rozwiązań czyta się jednym tchem.

Choć mowa w nim o tajnej organizacji, całość jest zaskakująco bardzo realistyczna oraz wiarygodna. To opowieść o dzieciach, które angażują się w pomaganie innym i szukają problemów w swoim najbliższym otoczeniu – chcą pomóc smutnej, zamkniętej w sobie dziewczynce, ocalić podwórkowy murek czy znaleźć towarzystwo dla samotnego staruszka.

Rozwiązywanie problemów w książkach dla dzieci

Ministerstwo Rozwiązań pozwala uwierzyć młodym czytelnikom, że w każdej sytuacji znaczenie ma perspektywa i punkt widzenia. Nie ma takich problemów, których nie sposób rozwiązań – wystarczą chęci, trochę kreatywności oraz dużo empatii. Pomaganie jest dobre samo w sobie, ale może także sprawić mnóstwo frajdy tym, którzy poświęcają dla niego swój wolny czas.

Ta wartościowa książka uwrażliwia na innych, daje poczucie sprawczości i sprawiedliwości, a także pozwala wierzyć, że każdy człowiek zasługuje na szczęście. Z ciekawością będą wypatrywać drugiego tomu Ministerstwa Rozwiązań. Mam nadzieję, że nie trzeba będzie na nie długo czekać.

Książka na stronie wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/ministerstwo-rozwiazan.html

FAQ Ministerstwo Rozwiązań – Wasze potencjalne pytania

Czy Ministerstwo Rozwiązań nadaje się dla 8–12 lat?
Tak. Najlepiej sprawdzi się w przypadku dzieci, które czytają już samodzielnie; od około 8 do 12 lat, a także do głośnego czytania z młodszymi.

O czym jest Ministerstwo Rozwiązań – bez spoilerów?
O grupie dzieci, które chcą dołączyć do tajnej organizacji, opierającej się na pomaganiu innym. Wątki: empatia, odwaga, praca zespołowa, rozwiązywanie realnych problemów.

Jakie tematy do rozmowy z dzieckiem podsuwa ta książka?
Życzliwość a hejt, odpowiedzialność za słowa i czyny, granice pomagania, proszenie o wsparcie dorosłych, etyka.

Czy Ministerstwo Rozwiązań będzie atrakcyjne jako lektura do szkół/bibliotek?
Tak. Świetnie sprawdzi się na lekcjach wychowawczych, w klubach czytelniczych czy w biblioterapii: znajdziecie w niej dużo punktów wyjścia do ćwiczeń z empatii czy współpracy.

Jakie kompetencje rozwija ta książka?
Czytanie ze zrozumieniem, myślenie przyczynowo-skutkowe, praca w grupie, komunikacja bez przemocy, widzenie problemu z różnych perspektyw.

Czy w środku są ilustracje?
Małe, czarno-białe ilustracje Marka Janssena poprzedzają każdy rozdział.

Czy nadaje się na prezent?
Jak najbardziej – dla młodych czytelników lubiących działanie w grupie, łamigłówki i poczucie sprawczości.

Artykuł Ministerstwo Rozwiązań – recenzja nowej serii książek dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Biblioteka miejska – jaka to jest mądra, niedoceniana instytucja! A co jest równie dobrym rozwiązaniem, które, podobnie jak chodzenie do biblioteki, praktykujemy zdecydowanie zbyt rzadko? Wspólne czytanie!

Literacka seria z ilustracjami Ingi Moore

Łoś i biblioteka na kółkach to druga już książka z urokliwej serii o społeczności leśnych zwierząt, które bardzo dobrze sobie razem radzą. Może nawet lepiej niż ludzie. Ich autorką jest niezwykle zdolna Inga Moore.

W poprzedniej książce tego cyklu, czyli Dom w lesie mogliśmy przeczytać o wspólnej budowie domu przez przyjaciół. Była to pozycja ucząca wyrozumiałości, pokazująca jak nasze starania mogą przynieść świetne rezultaty.

Potrzebna książka z bajkami

W kolejnej, mamy opowieść z życia pana Łosia i jego łosiowej rodziny. Tytułowy bohater bardzo lubi opowiadać co wieczór bajki, a jego bliscy jeszcze bardziej lubią ich słuchać. Pewnego dnia jednak okazuje się, że wszystkie historie jakie znał, już opowiedział.

Łoś postanawia więc pójść do sąsiadów, żeby pożyczyć od nich jakąś książkę z bajkami. Szybko okazuje się jednak, że żadna rodzina zwierzaków nie ma takiej lektury, a niektórzy nie potrafią nawet czytać. Łoś nie widzi innego wyjścia – musi udać się więc do miasteczka do biblioteki. 

Czytanie, które zbliża ludzi

Łoś i biblioteka na kółkach to bajecznie ilustrowana pozycja, w której przyjemny aspekt lokalności i małych społeczności zostaje przedstawiony na równi z potrzebą wspólnego czytania.

Książki w tej historii są niemal magicznym artefaktem, który zbliża ludzi. Dzięki nim wszyscy spędzają czas razem, piją kakao i widać wyraźnie, że są bardzo szczęśliwi. Łoś i biblioteka na kółkach jest więc reklamą czytelnictwa oraz wielką zachętą do częstego sięgania po lekturę.

Książka na prezent (dla dziecka lub bibliotekarza)

Muszę przyznać, że mnie ta książka momentami wzruszała, a innym razem bawiła – a to zawsze świetne połączenie dla czytelnika. To tego rodzaju pozycja do której można ciągle i ciągle wracać. 

Łoś i biblioteka na kółkach sprawdzi się więc jako uniwersalny pomysł na prezent, a już na pewno obowiązkowy upominek dla każdego bibliotekarza i bibliotekarki. Sprawcie sobie przyjemność i poczytajcie ją – najlepiej w jak największym gronie bliskich osób.

Książkę polecam odbiorcom powyżej 2 roku życia, bez górnej granicy wieku.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/los-i-biblioteka-na-kolkach.html

Artykuł Łoś i biblioteka na kółkach – recenzja książki nie tylko dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Podobno są tacy bibliotekarze, którzy potrafią czytać w ludziach… jak w książkach. Zaglądają w oczy i od razu wiedzą, czego ci potrzeba. Gdzie chciałbyś lub chciałabyś się udać lub zaszyć na wiele godzin. O czym potrzebujesz usłyszeć i jakie emocje chciałbyś/chciałabyś w sobie obudzić.

Najlepsza biblioteka w Polsce, a może i na świecie

Taką bibliotekarką jest bohaterka książki, o której opowiadam w tej recenzji. Z tą jednak różnicą, że ona nie wypożycza ludziom książek, ale ofiarowuje im skrzydła.

To była trochę wróżka,

a trochę czarodziejka.

Zawsze wiedziała kogo

do jakiej krainy wysłać.

Iwona Pietrzak-Płachta, Wypożyczalnia skrzydeł

,,Wypożyczalnia skrzydeł” to obrazkowa, poetycka książka stworzona przez duet – Iwony Pietrzak-Płachty oraz Matyldy Koneckiej. Pani Iwona w 2022 roku otrzymała tytuł ,,Nauczyciela Roku”, nadawany od wielu lat przez Głos Nauczycielski. Jej starania jako nauczycielki bibliotekarki w Zespole Szkolno-Przedszkolnym w Pliszczynie zostały dostrzeżone, a prowadzona biblioteka – o nieprzypadkowej nazwie Wypożyczalnia Skrzydeł, uznana za jedną z najlepszych w Polsce.

Dlaczego warto czytać książki?

Książka ,,Wypożyczalnia Skrzydeł” odnosi się do wszystkich magicznych zaklęć, których uczymy się o lekturach na przestrzeni lat. Zgodnie z jej treścią dzięki literaturze:

• podróżujemy po różnych krainach,
• spotykamy Dobre Wróżki, Piękne Królewny, Smoki czy Wielkich Czarnoksiężników,
• możemy mknąć wśród gwiazd, zwiedzać prerię, odwiedzać dinozaury,
• możemy stać się kim tylko chcemy,
• możemy odnaleźć spokój.

Książka-drogowskaz

Gdyby zrobić z tej książki reklamę – na przykład sfilmować ją lub pokazywać strona po stronie na wielkim bilbordzie w środku miasta myślę, że czytelnictwo wzrosłoby w Polsce o co najmniej kilkadziesiąt procent!

,,Wypożyczalnia skrzydeł” jest swego rodzaju laurką składaną czytaniu, ale i książkom, bibliotekom, bibliotekarzom – wszystkim i wszystkiemu, co związane jest z literaturą. Sprawia, że ci którzy kochają czytać, odnajdą w niej bratnią duszę. Z kolei dla tych, którzy do książek stoją okoniem – może być drogowskazem oraz zachętą, aby się z nimi polubić.

Nie ma wątpliwości, że książki rozwijają wyobraźnię, poszerzają horyzonty i pomagają dzieciom (ale też dorosłym) wyrastać na mądrych ludzi. Można powiedzieć o tym prosto, tak jak ja zrobiłam przed chwilą, lub napisać piękny tekst, który później zostanie baśniowo zilustrowany przez Matyldę Konecką i trafi do rąk wielu osób – w bibliotekach oraz w domach.

Polecam ,,Wypożyczalnię skrzydeł” każdemu powyżej 5 roku życia. To magiczna książka po którą warto sięgać jak najczęściej.

Link do strony wydawnictwa: https://agoradladzieci.pl/wypozyczalnia-skrzydel-opowiesc-o-magii-czytania/

]

Artykuł Wypożyczalnia skrzydeł – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tytuł: 

Seria: Pamiętniki Wisienki

Scenariusz: Joris Chamblain

Rysunki: Aurelie Neyret

Tłumaczenie: Marek Puszczewicz

Wydawnictwo: Egmont Polska

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Niedawno pisałam o pierwszej części wzruszającego komiksu ,,Pamiętniki Wisienki. Skamieniałe zoo”. Do drugiego tomu podeszłam ostrożnie, obawiając się, że nie utrzyma wysokiego poziomu poprzedniej książki. 

Jestem jednak już po lekturze ,,Pamiętników Wisienki. Księga Hektora” i z przyjemnością mogą wyznać, że zdecydowanie dorównuje ona pierwszej części przygód o małej dziewczynce z wiśniowymi włosami!

Autorami serii są Joris Chamblain oraz Aurelie Neyret. Starają się w mało popularny sposób dla tego typu historii pokazać nie tylko fabułę, ale również wzbudzić w bohaterach poczucie winy za występki, nawet jeżeli finalnie ich zachowanie skutkuje dobrymi rzeczami.

W ,,Pamiętnikach Wisienki. Księga Hektora” główna bohaterka kontynuuje swoje ćwiczenie z pierwszej części. Chce zostać pisarką, dlatego postanowiła uważnie przyglądać się mijanym ludziom i odgadywać (lub wymyślać) ich historie. To zadanie jest dla niej tym bardziej ważne, że właśnie rozpoczęły się wakacje, a jej przyjaciółki wyjechały z miasta.

Wisienka wpada na trop pewnej tajemniczej staruszki, która w każdy wtorek o godzinie 15:00 odjeżdża autobusem z przystanku, trzymając w dłoni tajemniczą książkę. Główna bohaterka prosi swoje przyjaciółki po ich powrocie o pomoc, ale rodzi się między nimi konflikt. Jedna z dziewczynek zarzuca Wisience, że ta za bardzo skupia się tylko na sobie.

Nasza bohaterka musi więc nie tylko rozwiązać zagadkę związaną ze starszą panią, ale również odnaleźć porozumienie między przyjaciółkami i… mamą, która także straciła do niej zaufanie po ,,incydencie” z pierwszej części przygód.

Być może pamiętacie, co pisałam o ,,Skamieniałym zoo” – to książka, która ogromnie mnie wzruszyła. Z ,,Pamiętnikami Wisienki. Księgą Hektora” nie było ani trochę inaczej!

Historia, którą udaje się odkryć Wisience jest niemal tak samo (a może jeszcze bardziej!) wzruszająca, co jej poprzedniczka! Była bibliotekarka z pomocą małej dziewczynki odkrywa prawdziwy skarb, który daje jej drugie życie i prawdziwe szczęście!

Komiks jest równie dobrze wydany, co poprzedni – ma piękną okładkę, bardzo udane ilustracje oraz przyjemny w odbiorze format. Morał płynący z tej opowieści jest ważny i godny zastanowienia się. Warto zapamiętać, że realizując własne cele, trzeba też pamiętać o innych. 

,,Pamiętniki Wisienki. Księga Hektora” to książka, którą polecam czytelnikom już od 6. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://egmont.pl/Pamietniki-Wisienki.-Ksiega-Hektora.-Tom-2,25426956,p.html

Artykuł Pamiętniki Wisienki. Księga Hektora. Tom 2 – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tytuł: Strzeż się starych książek

Seria: Dreszczowce

Autor: Francois Gravel

Tłumaczenie: Paweł Łapiński

Wydawnictwo: Polarny Lis

Rok wydania: 2019

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna 

Recenzja:

Zgodnie z wcześniejszą zapowiedzią z recenzji o ,,Złowieszczym baronie”, nadszedł czas na drugi tom serii ,,Dreszczowce” Wydawnictwa Polarny Lis.

Tym razem również niech czytelnicy przygotują się na dość ponurą atmosferę. Dreszczyki przebiegające po plecach oraz tajemnicze skrzypienie podłogi podczas czytania także są w stałym repertuarze. 

Choć mowa o książce dla dzieci od 9. lat, niech nie zwiedzie Was urocza okładka… a nie, chwila. Okładka także nie ma nic wspólnego z byciem uroczym (chyba, że ktoś aż nadto umiłował sobie anatomię)! Jest straszna – i oto właśnie chodzi! Przed Wami kolejna powieść z elementami kryminału, horroru oraz thrillera. 

Jesteście gotowi?

,,Strzeż się starych książek” to historia Francoisa Gravela, która została wpisana na prestiżową listę najbardziej wartościowych książek dla dzieci i młodzieży The White Ravens.

Co jest przepisem na sukces tej pozycji?

Zazwyczaj jeżeli chce się kogoś zachęcić do czegoś, przeważnie nadmienia się sporo zalet na omawiany temat. Tutaj jednak zastosowano bardzo pokrętną (ale jakże skuteczną!) metodę, które opiera się przede wszystkim na… wystraszeniu czytelnika, czyli wzbudzeniu w nim skrajnych emocji.

Nie da się ukryć, że będzie to opowieść o pewnym chłopcu, który nie przepadał za literaturą. 

Mathieu pewnego dnia po prostu przysnął na lekcji. Nie porwał go omawiany materiał i był zmęczony. Za karę odesłano go do biblioteki, a tam, spotkał nauczyciela, którego nigdy wcześniej nie widział. 

Mężczyzna zaproponował mu porządki w starym magazynie z książkami w bardzo, bardzo głębokiej piwnicy. Chłopak nie od razu zareagował z entuzjazmem. Zmienił zdanie dopiero wtedy, kiedy zaproponowano mu wynagrodzenie za prace. 

Mathieu wkrótce znalazł się w podziemnych korytarzach, które skrywały w sobie eksponaty sprzed dziesiątek lat, zakurzone tomiszcza pełne bardzo dziwnej, ale jakże pasjonującej lektury oraz… przyprawiającą o ciarki niespodziankę, która zszokuje każdego!

,,Strzeż się starych książek” to rzeczywiście opowieść dla odważnych dzieci. Zaskakujące jest jednak to, jak satysfakcjonująco dobrze udało się autorowi stworzyć klimat grozy i napięcia bez drastycznych scen, fikcyjnych postaci (nie licząc kilku małych szczegółów) oraz litrów lejącej się krwi. 

To wspaniała, pięknie i bardzo wymownie ilustrowana książka, która spodoba się każdemu dziecku, które chce poczuć się nieco jak dorosły. 

Zachwycające przejścia pomiędzy czernią, a bielą, które odzwierciedlają fabułę, działają bez pudła na czytelnika. 

Podobnie jak stwierdzenie, że nigdy nie opisano wpływu, jaki na młode umysły wywierają nieodpowiednie lektury. 

Mądrzejsza o doświadczenia z ,,Strzeż się starych książek” mogę tylko przestrzec – unikajcie kurzu. 

Link do strony Wydawnictwa: https://polarnylis.pl/ksiazka/41/Strze?-si?-starych-ksi??ek

Artykuł Strzeż się starych książek – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tekst: Emily Horn

Ilustracje: Paweł Pawlak

Tłumaczenie: Marta Umińska

Wydawnictwo: Muchomor

Rok wydania: 2015

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Będąc dzieckiem fascynowałam się światem czarownic i czarodziejek. Zupełnie tak jak bohater książki o której opowiem w tym wpisie, wypatrywałam ich na ulicach i miałam nadzieję na spotkanie-niespodziankę!

,,Przepraszam, czy jesteś czarownicą?” jest książką Emily Horn z ilustracjami niezastąpionego Pawła Pawlaka. Nie jest to najnowsza pozycja, ma już kilka lat, ale w dalszym ciągu oddziałuje na czytelników w sposób rozczulający.

Głównym bohaterem tego picturebooka jest czarny kot Herbert. Spędza on całe dnie na przesiadywaniu w bibliotece i czytaniu książek. Pewnego dnia dowiaduje się z jednej z nich o czarownicach, a co więcej – udaje mu się przeczytać, że uwielbiają one koty, takie jak on.

Herbert nie zastanawia się długo i postanawia wyruszyć na poszukiwania czarownicy.

,,Przepraszam, czy jesteś czarownicą?” to historia, którą opowiedziano niewielką ilością tekstu. Skupiono się tutaj także na poszukiwaniach, zmierzaniu od punktu A do punktu B, a w końcu – na niespodziewanym zwrocie akcji!

To jednak przede wszystkim opowieść o samotności i nadziei na odnalezienie przyjaciela. Herbert wyruszył w miasto, bo wierzył, że znajdzie bratnią duszę. Kogoś kto go zaakceptuje i polubi. Kogoś, kto pomoże mu uwierzyć, że jest wyjątkowy.

Herbert kierując się wytycznymi zapamiętanymi z książki, spaceruje ulicą i pyta różne osoby czy są czarownicami. Niestety spotyka się z dużym rozczarowaniem.

Okazuje się, że pewna pani obraziła się, że nazwano ją czarownicą, a zaczepiona dziewczynka przestraszyła się… czarnego kota!

Rozczarowany Herbert wraca do biblioteki, a tam czeka na niego wyjątkowa niespodzianka! Nie zdradzę kogo czarny kot spotyka w swoim ulubionym miejscu, ale bystre umysły z pewnością się tego domyślą

,,Przepraszam, czy jesteś czarownicą?”  to bardzo sympatyczna opowieść, której głównym przesłaniem jest to, że każdy w końcu znajdzie swojego przyjaciela. Warto szukać, nawet kiedy poszukiwania nie dają żadnych efektów. Czasami splot losu sam może przyprowadzić do nas to, czego szukamy.

Polecam tę opowiastkę każdemu dziecku, już od 4. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://www.muchomor.pl/pl/p/Przepraszam%2C-czy-jestes-czarownica/178

Artykuł Przepraszam, czy jesteś czarownicą? – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Klaus Hagerup

Ilustracje: Lisa Aisato

Tłumaczenie: Iwona Zimnicka

Wydawnictwo: Czarna Owca

Rok wydania: 2019

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Opowiadania, których głównym bohaterem jest książka, mają w sobie niesamowitą aurę dawnych bibliotek, wypełnionych pod sufit opasłymi tomami.

,,O dziewczynce, która chciała ocalić książki” to swego rodzaju baśń pełna metafor, poetyckiego języka i mądrego przesłania, które ma szansę porwać młodych czytelników.

Jej główną bohaterką jest Anna – mała, rudowłosa dziewczynka, która najbardziej na świecie lubi czytanie. Mogłaby to robić bezustannie, odkrywając przy tym różne przygody i poznając wiele postaci. Co więcej, Ania wyobraża sobie, że z każdą z nich się zaprzyjaźnia.

Najbardziej charakteryzuje ją jednak strach przed starością. Wkrótce kończy 10 lat, a perspektywa dnia jej urodzin wydaje się jedną ze straszniejszych chwil w jej życiu.

Poza tym dziewczynka ma jeszcze jedno zmartwienie. Jej ulubiona biblioteka boryka się z poważnym problemem. Okazuje się, że niewypożyczane książki są niszczone, dlatego Anna musi szybko wymyślić, jak temu zaradzić.

W pewnym momencie udaje się dziewczynce trafić na jedną niezwykłą książkę ,,Zaczarowany las” tajemniczego autora Waldemara Zwycięzcy. Podczas lektury okazuje się jednak, że brakuje w niej ostatniej strony. To decydująca kartka, która zdradza ważną myśl.

Ania postanawia zaangażować całą szkołę w poszukiwania kolejnego egzemplarza. Wkrótce o książce mówią już wszyscy, ale to co okazuje się na końcu nie tylko zadziwi, ale także zachwyci wielu czytelników.

,,O dziewczynce, która chciała ocalić książki” przekazuje wiele ciekawych wartości, jak np. tą, że nie ma starości, są tyko ludzie, którzy długo żyją. O tym, że miłość do książek to także świetny trening da wyobraźni, oraz że ludzie kreatywni nie dostrzegają barier, ale dążą do wyznaczonego celu pomimo trudności.

To książka, którą bohaterowie napisali dla czytelnika, żeby podzielić się z nim wieloma ważnymi kwestiami.

Jest niezwykła także dzięki pięknym, nieco niepokojącym ilustracjom Lisy Aisato. Wykonane w większości za pomocą farb olejnych i ołówka podkreślają baśniową wymowę historii i pomagają czytelnikowi przenieść się w inny świat.

To książka dla dzieci od 5-ego roku życia.

Artykuł O dziewczynce, która chciała ocalić książki – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Chciałam napisać dla Was artykuł trochę ku przestrodze.

Drodzy Czytelnicy, uważajcie na to, co czytają Wasze dzieci. Jest całe mnóstwo książek niegroźnych, ale otępiających i kilka pozycji tak mocno kontrowersyjnych, że należy się trzymać od nich możliwie jak najdalej!

Poniżej moja lista najbardziej nieodpowiednich, obrzydliwych i fatalnie nietrafionych książek, które ,,dla dzieci” są tylko z nazwy.

1. ,,Harpo’s Horrible Secret”  – ,,Straszny sekret Harpo”

Tutaj był może nawet pomysł. Zamiarem pani Kelley było naświetlenie problemu jakim jest choroba dziadka, który zmaga się z Alzheimerem. Niestety tytuł w kontekście okładki jest więcej niż nietrafiony (gdzie patrzy na żaba?!).

2. ,,Who cares about elderly people?” – ,,Kogo obchodzą starsi ludzie?”

Pomijając, że dziadzio na okładce wygląda jak Maciej Nowak, to jakim trzeba być oryginałem, żeby formułować tytuł książki dla dzieci w ten sposób? Rozumiem, że autor chciał zszokować i przyciągnąć jak największą liczbę czytelników. Stawiając jednak pytanie sugerujące zupełny brak empatii kogokolwiek i w pewien sposób nawołujący do uznania sugestii z pytania za normalne, jest chyba … nienormalne.

PS. Jest cała seria tych książeczek. Można kupić również ,,Who cares about disabled people?”, czyli ,,Kogo obchodzą niepełnosprawni?”.

3. ,,Bedtime Tales for Sleepless Nights” – ,,Opowieści na dobranoc w bezsenne noce”

To książka dla ,,dzieci” w której Jake i Dinos Chapman wracają wspomnieniami do wiktoriańskich bajek o moralności.

W rzeczywistości ich bajki zupełnie pozbawione są moralności, chociaż język którym są pisane, wskazywałby dzieci jako ich potencjalnych czytelników.

Sceny, które przedstawiają opowieści są realistyczne i niepokojące, a skutki ich czytania mogą mieć dramatyczne konsekwencje.

4. ,,It hurts when I poop!” – ,,Boli, kiedy robię kupę”

,,Ryan boi się używać nocnika. Boi się korzystać z ubikacji, bo wie, że wiąże się to z bólem. Troskliwi rodzice zabierają go do lekarza, który tłumaczy chłopcu, co dzieje się w jego ciele, gdy je różne rzeczy i dlaczego czasami korzystanie z nocnika nie jest łatwe.”

To prawie oryginalny przekład z opisu tej książeczki. Udało Was się zachęcić i biegniecie już zamawiać? (Bo mnie nie.)

PS. Ja rozumiem, że te tematy nie są proste, ale jest kilka książeczek, które traktują o kupie i mają zdecydowanie więcej taktu.

5. ,,The Night Dad Went To Jail” – ,,Noc podczas której tata poszedł do więzienia”

Ta książka zrobiła naprawdę sporo zamieszania. Mam wrażenie, że autorka trochę się pogubiła. W sytuacji, w której tata idzie do więzienia nie daje się dziecku książki, bo książka, nawet nie wiem jak dobra, nie będzie w stanie wytłumaczyć maluchowi co właśnie się dzieje. W takich sytuacjach potrzeba bliskości drugiego człowieka.

Pisanie książki o tym tytule miałoby sens tylko wtedy, gdy byłby to poradnik dla młodych prawników.

6. ,,Little Monkey’s Big Peeing Circus” – ,,Wielka Sikawa Cyrkowa Małej Małpki”

No dobrze, próbujemy uczyć dzieci, że każdy ma jakiś talent. Nawet najmniejsza umiejętność jest super i należy ją cierpliwie rozwijać. Kiedy jednak autorzy uważają, że sikanie jest niezwykłym talentem… no cóż, wtedy zaczynają pojawiać się wątpliwości.

To jednak dopiero początek historii. Mała małpka uważa, że robi tak fantastyczne rzeczy siusiając, że otwiera cyrk, jednak jej koleżanka o płci żeńskiej nie potrafi sikać w ten sposób.

Książka ma za zadanie wytłumaczyć różnicę między chłopczykiem a dziewczynką. Zdziwieni? Mnie kreatywność autorów również nie kończy zaskakiwać.

7. ,,The Muffin Muncher” – ,,Pożeracz maffinków”

To jednak nie jedyne tłumaczenie tej książki. ,,Muffin” można przetłumaczyć również jako damski organ rozrodczy.  Jakby tego było mało, książka jest po prostu zła. Głównym bohaterem jest smok, który kradnie muffiny od biednych wieśniaków. On jednak nie uważa, że je kradnie, a ,,wyłudza”. Jakby jedno było mniej niewdzięczne od drugiego.

W końcu ludzie nie mają za co kupić drewna, żeby piec łakocie, bo ich nie sprzedają. Kiedy smok nie ma co jeść, postanawia zacząć współpracować z wieśniakami. Czuję tu nawiązanie do pewnego systemu politycznego, ale mam wrażenie, że jest ono zupełnie przypadkowe

8. ,,Alfie’s Home” – ,,Dom Alfiego”

Wydawałoby się, że to przyjemna historia o małym chłopcu, który na skutek pracoholizmu swoich rodziców, zaprzyjaźnia się ze swoim wujkiem Pete.

Jeżeli jednak ktokolwiek z Was miałby złe skojarzenia związane z przyjaźnią dorosłego mężczyzny i małego chłopca to możecie odnaleźć je w ,,Alfie’s home”.

Alfie i jego wujek mają ,,pewien sekret”, którym okazuje się być seksualne wykorzystywanie nieletniego. Chłopiec dorasta w poczuciu… bycia gejem (autorowi chyba to wydawało się najgorszym skutkiem). Na szczęście szybko zabierają go do lekarza, który uwalnia go od tego dokuczliwego piętna. Jednak Alfie oprócz pozbycia się przezwiska traci także miłość swojego ojca, który jest rozczarowany JEGO zachowaniem.  Lekarz przekonuje jednak rodziców, żeby wybaczyli synowi. Na odpuszczenie win może liczyć również wujek, który zaczyna płakać i nikt nie ma mu już niczego za złe.

Happy endem (bo jest happy end w tej historii!) okazuje się być randka Alfiego z koleżanką Nancy, którą to wkrótce poślubia, mają dzieci i są szczęśliwi.

Wybaczcie, ale brakło mi sił psychicznych na podsumowanie tej historii…

No dobrze, czas zajrzeć do naszego rodzimego ogródka i sprawdzić jakie perełki udało się przemycić autorom.

Trzeba jednak przyznać, że w Polsce trudno trafić na coś naprawdę kontrowersyjnego. Nie jestem pewna czy to kwestia naszej mentalności czy ostrożność wydawców.

1. ,,Pupy, ogonki i kuperki”

To jedna z tych ciekawych, nieco odważnych książek, które decydujemy się mieć w swojej bibliotece, żeby móc odpowiedzieć na pytania naszych dzieci, wspomagając się ,,pomocami naukowymi” szytymi na miarę najmłodszych.

Autor książki nie ceregieli się i w prostych słowach wyjaśnia na czym polega np. zapach, który wydzielają zwierzęta. Z drugiej strony, zwraca także uwagę na taki fenomen natury jakim jest odrastający ogon jaszczurki.

2. ,,Pan Pierdziołka spadł ze stołka”

Chyba nie ma osoby, która nie słyszała o tej książce. Niewybredne ilustracje i część ,,Wyliczanki niegrzeczne” to tylko dwa z kilku argumentów, które mogą przemawiać za tym, że to nie jest książeczka dla słodkich bobasów.

Niektóre z wierszyków nie niosą żadnych wartościowych treści, a mimo to dzieci za nimi przepadają. Nie ma w tym nic dziwnego. Dzieciaki, szczególnie te z podstawówki, lubią robić różne rzeczy, żeby zaimponować kolegom. Posiadanie przez nich ,,Pana Pierdziołka” może pomóc im, małym kosztem zrobić wrażenie na innych. Bo co jest złego w

,,Napił się dziadek ciepłego winka

I gonił babcię wkoło kominka.

Babusia rada rączkami klaszcze:

– Gońże mnie, dziadku, gońże mnie jeszcze!”.

3. ,,Pinokio”

Oczywiście nie mam na myśli samej bajki, a ilustrację, którą użyto w jednym z wydań. Nasuwa się tutaj pytanie, czy zło w literaturze dziecięcej jest potrzebne?

Jak najbardziej! Jak inaczej pokazać dziecku czym jest dobro, skoro właśnie tego chcemy je uczyć, prawda? Nie byłoby żadnej książki bez złego charakteru czy intrygi.

Pytanie tylko w jaki sposób autor pokazuje to zło na kartach swojej historii? Czy jest to zło, które ewidentnie wytyka się palcami? Czy bohatera, który dopuścił się zła spotyka zasłużona kara?

Pod tym linkiem możecie znaleźć artykuł poświęcony tej kwestii: https://kontakt24.tvn24.pl/kontrowersyjne-tresci-i-ilustracje-w-ksiazce-dla-dzieci-nie-moglem-uwierzyc,190311.html

4. ,,Złota różdżka, czyli bajki dla niegrzecznych dzieci”

Dlaczego znalazła się w tym zestawieniu? No dobrze, wcale nie uważam, że to najgorsza książka. Jest zdecydowanie nieodpowiednia i na pewno nie można czytać jej wszystkim dzieciom. Może świetnie sprawdzić się jako prezent starszego rodzeństwa dla trochę młodszego (np. dla niegrzecznego 13-latka).

Piszę tu jednak o niej, bo zdecydowanie warto po nią sięgnąć. Można się przy niej naprawdę dobrze bawić

5. ,,Bajki La Fontaine’a i ich bohaterowie w wersji origami”

Jean de La Fontaine to popularny pisarz XVII wiecznego Paryża i przy okazji czołowy przedstawiciel klasycyzmu francuskiego. W swojej karierze napisał prawie 250 bajek. Kilka z nich jest dostępnych pod tym linkiem: https://pl.wikisource.org/wiki/Bajki_(La_Fontaine)/Ksi%C4%99ga_pierwsza/ca%C5%82o%C5%9B%C4%87

Dlaczego jednak znalazł się w naszym dzisiejszym zestawieniu?

Należy pamiętać, że pisarzom sprzed kilkuset lat przyświecał zupełnie odmienny od współczesnego model wychowywania dzieci. Na porządku dziennym było strasznie najmłodszych demonami, śmiercią lub kalectwem. Swoich potomków chciano wychować na ludzi pracowitych i nieustraszonych. Nie czytano im bajek, żeby rozwijać ich kreatywność i uruchamiać wyobraźnię. Opowieści z morałem miały konkretne zadanie – uchronić ich od złego postępowania i przestrzec czym mogą grozić złe wybory.

W grupie ,,Bajki” na Facebooku pojawił się temat (za który bardzo dziękuję!) zająca. Nie był on zadowolony ze swojego życia, cierpiał (prawdopodobnie) na depresję i chciał zakończyć swoją mękę aktem samobójczym.

Wiele mam oburzyło się, że w książce dla maluchów pojawia się tak kontrowersyjny temat. Jak wytłumaczyć dziecku czym jest samobójstwo?

Rzeczywiście obecnie staramy się trzymać najmłodszych jak najdalej od tego typu zjawisk, jednak w innych kulturach i w innych czasach samobójstwo nie było niczym niezwykłym, a już na pewno niestosownym.

Pod tym linkiem można przeczytać tę bajkę w przekładzie Adama Mickiewicza: http://literat.ug.edu.pl/amwiersz/0024.htm

Należy zwracać uwagę również na nazwiska autorów książek. Nie zawsze wydawnictwo, które wydaje zbiór bajek, uzna ,,samobój” za coś niestosownego.

6. ,,Powieki”

Nie bez powodu moją listę zamyka książka ,,Powieki” Michała Rusinka. Za zapoznanie mnie z nią dziękuję Mamie Rysia

Autor napisał tę książkę ku pamięci Januszka Korczaka, człowieka, który pomagał najmłodszym oswoić się ze śmiercią.

,,Powieki” opowiadają historię małych, polnych myszek, które żyją na łące i całe dnie spędzają na poszukiwaniu pożywienia. Z nosami wiecznie w trawie, nie zdają sobie sprawy z nadchodzącego niebezpieczeństwa.  Z letargu wyrywa je dziwny zapach. To dym, który drażni ich małe noski. Ogień zbliża się z każdej strony i myszy orientują się, że nie ma już ucieczki i wkrótce umrą.

Tylko jedna z nich spogląda w górę i dostrzega piękne niebo. Namawia pozostałe, żeby również na nie spojrzały i zatrzymały ten widok w sobie.

Michał Rusinek stworzył wyjątkową historię, która próbuje oswoić trudny temat śmierci.

Książka ma jednak znaczącą wadę. Okładka wskazuje, że to historia dla najmłodszych (grube, tekturowe kartki oraz typowy format), treść jest jednak odpowiednia dopiero dla dzieci powyżej 6-ego roku życia, z którymi rodzic będzie w stanie porozmawiać o tym, co dopiero usłyszał/przeczytał.

W tym momencie dochodzę do meritum moich rozważań.

Moim zdaniem nawet książki, których tematyka jest nieco bardziej wymagająca, bez problemu mogą być przeznaczone dla dzieci. Warunkiem jest jednak odpowiednia rozmowa po lekturze, która wyjaśni wszelkie wątpliwości oraz rozjaśni umysł młodego człowieka. Nie wszystkie zagadnienia, które poruszane są w książkach, są dla najmłodszych tak oczywiste jak dla nas. Taka rozmowa nie tylko nauczy dzieci jak rozumieć pewne kwestie, ale także pokaże nam – dorosłym, w jaki sposób najmłodsi postrzegają rzeczywistość.

Artykuł Czy to na pewno są książki dla dzieci? pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.