Z Maksymilianem Wombatem poznaliśmy się dobrych siedem lat temu. To była jedna z pierwszych książek, którą wybrałam do recenzji, i która zrobiła wówczas na mnie tak duże wrażenie. 

Czy coś od tego czasu się zmieniło?

Oprócz tego, że wtedy znałam tylko jeden tom, a teraz jestem szczęśliwą czytelniczką już trzech części – książki odświeżono pod kątem wizualnym. To drobne zmiany, bo właściwie seria mimo upływu tych kilku lat, zupełnie się nie zestarzała.

Tym jednak, co zdecydowanie rzuca się w oczy – to większy nacisk na kwestie interaktywności. Wydawnictwo Bumcykcyk wykorzystało niemal wszystkie dostępne formy pokazania czytelnikom jak niezwykłe i fascynujące miejsca odwiedza główny bohater, bez potrzeby instalowania aplikacji czy obawy, że kiedyś kody QR mogłyby przestać działać. 

Nie wyprzedzajmy jednak faktów, pozwólcie że zacznę od początku.

Początek podróży Maksymiliana Wombata

Kiedy nie jest się jeszcze dorosłym, ale już przestało się być maluszkiem, podróżowanie wiąże się przede wszystkim z przeżywaniem przygód. Właśnie w tym celu autor Marcin Kozioł wymyślił tytułowego bohatera – wombata Maksymiliana, który wszystko robi na maksa.

Wombat jest do tego stopnia zaangażowany w swoje działania, że pewnego dnia udaje mu się wykopać tunel tak głęboki, że… przedostaje się nim na drugi koniec Ziemi. Z rodzimej Australii trafia do Królestwa Grzmiącego Smoka, czyli Bhutanu.

Później to już jakoś idzie, bo po wizycie tam, transportuje się do ich zachodnich, a następnie północnych sąsiadów.

Podróżnicza książka dla dzieci… oparta na faktach!

Wombat Maksymilian i Królestwo Grzmiącego Smoka, Wombat Maksymilian i misja na dachu świata oraz Wombat Maksymilian i rodzina w tarapatach to trzy tomy pełne radości z poznawania świata, angażującej fabuły, rozmaitych ciekawostek czy geograficznej (ale nie tylko!) wiedzy.

To książki podróżnicze dla dzieci, które choć skupiają się na Bhutanie, Nepalu oraz Chinach, oferują fantastyczną, fabularną przygodę. Z tym że, poza udziałem małego wombata, niemal wszystko, co jest w nich opisane… jest prawdą!

Łączenie zdjęć z ilustracjami

Tak się złożyło, że sam autor nie tylko ze starannością opisał wszystkie te miejsca, bazując na swojej wiedzy podpartej merytoryczną redakcją historyk sztuki i antropolog kulturowej Elviry Eevr Djaltchinovej-Malets – ale również je sfotografował.

Połączenie doskonałych, reporterskich zdjęć z ilustracjami Mariusza Andryszczyka sprawia, że seria o Wombacie Maksymilianie jest niezwykle przystępna. Zarazem, może dosłownie pokazać fragment tych egzotycznych, bardzo ciekawych krajów – ale jednocześnie ma ona osobisty charakter, który najlepiej porównać z pokazywaniem zdjęć przyjaciołom po udanych wakacjach.

Interaktywne książki wspierające edukację i zachęcające do lektury

Fotografie to jednak nie jedyne medium, z pomocą których można przenieść się do miejsc odwiedzanych przez Maksymiliana Wombata. Każda z nowej edycji książek odsyła do strony www.wombatmaksymilian.pl, gdzie za pomocą kodów literowych umieszczonych na stronach, można nie tylko zobaczyć, ale i usłyszeć więcej!

Odszukując pozostawione odciski łapek wombata, ma się szanse obejrzeć film poszerzający rozmaite zagadnienia, a nawet trafić w konkretne miejsce na mapie Google Street View i spojrzeć na świat w 360 stopniach!

Dla kogo są te książki?

O serii Wombat Maksymilian można pisać bardzo długo i bardzo wiele. Kiedy odkryłam ten cykl, byłam nim zachwycona – od tego czasu niewiele się zmieniło. W dalszym ciągu uważam, że są to jedne z najciekawiej opisanych oraz pokazanych książek podróżniczych dla dzieci, a nawet i dorosłych.

Cały pakiet świetnie sprawdzi się w roli prezentu; tym bardziej, że na stronie wydawnictwa wybrane tytuły można upolować z autografem, a nawet dedykacją autora. Polecam Wombata Maksymiliana wszystkim powyżej 6 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://www.bumcykcyk.com/wombat-maksymilian

Artykuł Wombat Maksymilian – recenzja serii podróżniczej dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Opracowanie i tłumaczenie: Elżbieta Walter

Ilustracje: Piotr Fąfrowicz

Wydawnictwo: Media Rodzina

Rok wydania: 2017

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Jest na świecie wiele fascynujących miejsc, jednak Tybet cieszy się w tym nieoficjalnym rankingu chyba największą popularnością. Być może przez wzgląd na jego obecną trudną dostępność, piękny krajobraz, po kwestie polityczne czy religijne.

Z tym większą ciekawością sięga się po książki z nim związane. A ,,Baśnie tybetańskie. Sługa lamy” jest pozycją wyjątkowo ciekawą, bo odnosi się do najstarszych tradycji i podań. Dzięki pracy tłumaczki, Elżbiety Walter, która dokonała także wyboru tekstów, historie czyta się jednak lekko i z ogromną przyjemnością.

Książka jest jedną z serii Wydawnictwa Media Rodzina, która opracowuje baśnie z różnych stron świata. Pozycje są pięknie ilustrowane, a ich styl nawiązuje do sztuki regionu, z którego pochodzą. Na stronie można także przeczytać o dwóch innych książkach z tej serii, czyli ,,Baśnie węgierskie. Cudowny jeleń” oraz ,,Baśnie perskie. Złoty ptak”.

Jako ogromna fanka baśni, prowadzę także Projekt Specjalny: Baśnie świata o którym więcej można przeczytać, klikając tutaj: http://bajkochlonka.pl/basnie-swiata/

,,Baśnie tybetańskie. Sługa lamy” to książka, która zawiera 28 różnych historii, które w sposób bardzo tradycyjny opowiadają o losach bohaterów, którzy wybrali dobre lub złe postępowanie w wędrówce swojego życia.

Czytelnik zawdzięcza im dużą wiedzę dotyczącą rozmaitych praktyk stosowanych nie tylko w zamierzchłych czasach, ale także obecnie. W tle akcji można zaobserwować zwyczaje czy wierzenia, które są charakterystyczne dla tego regionu.

Dużo wyjaśniają przede wszystkim Objaśnienia. Z ich lektury można dowiedzieć się np. o długim kolczyku, którym mężczyźni lubili ozdabiać swoje uszy, o jaku, jako najpopularniejszym zwierzęciu w Tybecie, o tym czym jest karman, oraz jaką rolę w społeczeństwie pełni lama czy jogin.

Z ,,Baśni tybetańskich. Sługi lamy” można wynieść wiele cennych nauk. Ze wszystkich historii płyną bardzo czytelne morały; ludzie są zazwyczaj niewdzięczni, więcej wdzięczności można oczekiwać od zwierząt czy ,,pod zewnętrzną powłoką brzydoty może się kryć wielkie piękno”.

Zdecydowanie jednak, najczęściej w baśniach z terenów Tybetu pojawiają się demony, pragnące działać na szkodę człowieka, wędrowcy poszukujący szczęścia czy zwierzęta, które wielokrotnie pokazują swoją moralną i intelektualną wyższość nad człowiekiem.

,,Baśnie tybetańskie. Sługa lamy” są także pięknie ilustrowane przez Piotra Fąfrowicza, który dołożył wszelkich starań, żeby mając tę książkę w rękach, poczuć niesamowitą aurę tego azjatyckiego rejonu.

Polecam tę książkę wszystkim powyżej 9-ego roku życia. Będzie idealna jako wyjątkowy i oryginalny prezent.

Link do strony wydawnictwa: https://mediarodzina.pl/prod/1395/Basnie-tybetanskie–Sluga-lamy

Artykuł Baśnie tybetańskie. Sługa lamy – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.