Tytuł: 

Autorzy: Delphine Sauliere, Gwénaëlle Boulet

Ilustracje: Marie Spenale

Tłumaczenie: Maria Skowrońska

Wydawnictwo: Muchomor

Rok wydania: 2019

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Bardzo czekałam na polską premierę tej książki. Jej francuskie wydanie ujrzało światło dzienne w 2019 roku i cieszę się, że Wydawnictwo Muchomor tak szybko zareagowało w kwestii jej przetłumaczenia i pokazania dzieciom oraz rodzicom z naszego kraju.

,,Zły dotyk. Nie” to trudna, ale bardzo ważna w odbiorze pozycja. Na przykładzie 6 krótkich komiksowych historyjek pokazuje różne przejawy przekroczenia granicy przez dorosłych w stosunku do dzieci.

Autorką książki są Delphine Sauliere, Gwénaëlle Boulet, a za stronę graficzną odpowiada Marie Spenale. 

,,Zły dotyk. Nie” rozpoczyna się od wprowadzenia dla rodziców, które powinno im uświadomić, jak ważne jest poruszanie z dzieckiem tematu pedofili. Pomijanie go lub zbywanie milczeniem nie przyczyni się do ochrony najmłodszych, ale wręcz przeciwnie – może je jeszcze bardziej narazić na konfrontację z chorą osobą i odebrać możliwe narzędzia do właściwego i szybkiego reagowania. 

Choć ważna w takich przypadkach jest asertywność, to przede wszystkim świadomość dziecka ochroni je przed niebezpiecznymi dorosłymi.

W pierwszej historii autorki opowiedziały o pewnym Hubercie, który zaczął kontaktować się przez internet z drugą osobą. Malec myślał, że rozmawia z rówieśnikiem. W rzeczywistości jednak był bliski bardzo niebezpiecznej sytuacji.

Po każdej historyjce następują możliwe scenariusze losów dzieci. W zależności jakie kroki podejmą, z takimi konsekwencjami będą musiały się zmierzyć.

Następne komiksy opowiadają o molestowaniu ucznia przez trenera, bardzo niewłaściwym zachowaniu wujka wobec swojej siostrzenicy, próbie zaczepienia na ulicy chłopca, dziwnym zachowaniu sąsiada oraz o kuzynie, który zdecydowanie przekracza granice kontaktów w stosunku do swojej młodszej kuzynki. 

Każdy temat poruszony jest w możliwie najsubtelniejszy sposób, pokazujący jednak powagę sytuacji i jasno dający do zrozumienia o najgorszym możliwym scenariuszu. 

,,Zły dotyk. Nie” uczy przede wszystkim, że pierwszym krokiem powinna być rozmowa z zaufanym dorosłym. Dziecko musi być świadome swojej krzywdy oraz powinno potrafić się sprzeciwić. 

Dzięki tej książce zrozumie, że nie wszystkich tajemnic należy dochowywać, że dorośli nie zawsze chcą dobra najmłodszych (choć przeważnie na szczęście chcą) oraz gdzie w razie wymienionych lub podobnych sytuacji powinno się zgłosić. 

,,Zły dotyk. Nie” to lektura obowiązkowa dla wszystkich dzieci powyżej 7. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.muchomor.pl/pl/p/Zly-dotyk.-NIE/226

Artykuł Zły dotyk. Nie – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Geoffroy de Pennart

Ilustracje: Geoffroy de Pennart

Tłumaczenie: Maria Skowrońska

Wydawnictwo: Muchomor

Rok wydania: 2018

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Doskonale pamiętamy stereotypowego wilka z tradycyjnych bajek i baśni. Jego wielkie kły, świdrujące spojrzenie i ostre pazury śniły się pewnie wielu dzieciom, wywołując strach i niepewność.

Geoffroy de Pennart w książce ,,Sentymentalny wilk” postanawia odmienić tę postać, uczynić ją bardziej refleksyjną i empatyczną.

Francuski artysta, który odpowiada także za ilustracje, pokazał historię z perspektywy młodego wilka, który dorasta i postanawia opuścić swój rodzinny dom. Żegnając się z najbliższymi dostaje od dziadka zegarek, a od taty listę smacznych kąsków.

I właśnie ta lista stanie się głównym przedmiotem fabuły, a jej początkowa i końcowa wersja będą się znacznie od siebie różnić.

Młody wilk Lucjan podróżując leśną ścieżką zaczyna odczuwać głód. Spotyka Kozę oraz jej dzieci i postanawia je zjeść. Kiedy jednak okazuje się, że jego przyszły posiłek zaczyna prosić, żeby chociaż zjadł ich wszystkich, żeby tym co zostaną nie było smutno, nasz bohater jednak odpuszcza. Dochodzi do wniosku, że nie jest wystarczająco głodny, a przecież nie miałby sumienia nikogo unieszczęśliwiać.

Lucjan na swojej drodze spotyka jeszcze Czerwonego Kapturka, trzy świnki oraz Piotrusia, wszystkie te postacie są nam doskonale znane z klasycznych bajek i baśni.

Za każdym jednak razem wilk z jakiegoś powodu rezygnuje z posiłku i wkrótce sam dochodzi do wniosku, że jest… sentymentalny.

Głód ciągle mu nie odpuszcza więc kiedy trafia na osobę, która jest nieuprzejma i której nie ma skrupułów zjeść – szybko ją pożera.

Swoją listę smacznych kąsków musi więc zaktualizować, wykreśla wszystkie inne pozycje, a finalnie dopisuje do niej tylko niedawny posiłek, czyli olbrzyma.

,,Sentymentalny wilk” to niewielki objętościowo picturebook w którym główną rolę grają przede wszystkim postacie. Tła jest tam niewiele, najczęściej jego funkcję pełni po prostu biała strona.

To ciekawa książka, która przełamuje stereotypy i stara się powiedzieć, że zawsze mamy wybór. Najważniejsze, żebyśmy postępowali w zgodzie z własnym sumieniem – nawet jeżeli tradycja nakazuje inaczej.

Polecam ,,Sentymentalnego wilka” dzieciom od 4. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://www.muchomor.pl/pl/p/Sentymentalny-Wilk/213

Artykuł Sentymentalny wilk – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.