Świat składa się na skrajności, ale często najlepsze jest w nim to, co te skrajności ze sobą łączy lub je wypełnia. Trzecia literacka książka niezwykle utalentowanego duetu twórców – Elisabeth Hellen Larsen oraz Marine Schneider pokazuje, że ludzka egzystencja to coś więcej, niż tylko Życie i Śmierć.

Ten brakujący element

Dobre ponad cztery lata temu, po lekturze Jestem Życie oraz Jestem Śmierć, czułam że właśnie dla tego typu pozycji prowadzę swoją stronę. Książki głęboko mnie poruszyły. Ich tekst oddziałuje bowiem na wrażliwość czytelnika, poszerza jego horyzonty oraz uczy bardziej uważnego patrzenia na świat.

Książki te wydawały mi się wtedy zamkniętą całością. Sprawiały wrażenie wyczerpujących temat, na który je napisano. Okazało się jednak, że czegoś im brakuje. Tego znaczącego elementu, który łączy ogień z wodą – i sprawia, że obraz rzeczywistości staje się jeszcze pełniejszy.

Emocje, które wypełniają życie

Jestem Klaun, choć zaskakuje tytułem, doskonale uzupełniania poprzednie części tej serii. To już ostatni tom trylogii, która pięknym językiem oraz równie poetyckim obrazem zagląda do świadomości i podświadomości, żeby odpowiedzieć na pytania:

• kim jesteśmy?
• po co jesteśmy?
• co jest ważne?

Metaforycznym, głównym bohaterem jest tutaj tytułowy Klaun. Postać kojarząca się z zabawą, śmiechem, przesadą, pełnią życia, ale także – smutkiem i tajemnicą. To genialna koncepcja, która podkreśla znaczenie m.in. emocji towarzyszących wszystkim ludziom na każdym kroku.

Jestem Klaun.

Chodzę po linie

między

Życiem a Śmiercią.

Elisabeth Hellen Larsen, Jestem Klaun

Życie, Śmierć i to pomiędzy

Bohater Klauna przypomina czytelnikom o różnych, ważnych sprawach. Na swoim przykładzie udowadnia, że każdy może się mylić i popełniać błędy; że siłą człowieka jest posługiwanie się wyobraźnią, a jego największą mocą – moc akceptowania samego siebie.

W Jestem Klaun bycie Klaunem nie oznacza błaznowania, ale świadomość z bycia kimś niedoskonałym a jednak wyjątkowym – pełnym uczuć, otwartości na innych i chętnym do dzielenia się. 

Ta książka, ale także cała seria, poruszy Was, zaskoczy, a w końcu zachwyci. Jestem Klaun z kolei świetnie sprawdzi się w roli prezentu na niemal każdą okazję. Warto jednak mieć je wszystkie, czytać w dowolnej kolejności lub (moim zdaniem) najlepszej: Jestem Życie – Jestem Klaun – Jestem Śmierć. Bardzo polecam odbiorcom powyżej 5 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://kultura.com.pl/kultura-gniewu/574-jestem-klaun.html

Artykuł Jestem Klaun – recenzja poetyckiej książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Ostatni Blaki
➜ Scenariusz: Mateusz Skutnik
➜ Rysunki: Mateusz Skutnik
➜ Wydawnictwo: Timof i cisi wspólnicy
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Mówi się, że każdy człowiek ma swoje dobre i złe strony – swoją jasną oraz ciemną osobowość. Z pewnością każdy ma także w sobie nieco Blakiego, choć jest on trochę jak smutna piosenka, której słuchamy dla przyjemności. I dlatego, że czujemy się jak bohaterowie, o których śpiewa wokalista. 

Ostatnia część komiksowego cyklu

Ostatni Blaki to piąty i podobno finalny tom serii o tytułowej postaci, którego autorem oraz rysownikiem jest Mateusz Skutnik. O pierwszej części pisałam przy okazji jej wznowienia kilka lat temu – Blaki. 

Najnowszy tom można jednak traktować jako indywidualne, oderwane od całości dzieło. Twórca sam nawet radzi, żeby to właśnie Ostatni Blaki stał się tym pierwszym komiksem w konfrontacji z bohaterem, jeżeli jeszcze nie mieliście okazji się poznać.

Świat Blakiego też ma kolory

Znajdziecie w nim wszystko, co znane jest człowiekowi dorosłemu. Są pociągi, narzekanie na deszcz i zarazem pochwała melancholii, którą ten ze sobą niesie. Jest przemijanie życia, troska oraz zataczający się krąg, który dotyka każdego rodzica i każde dziecko.

W Ostatnim Blakim jest tacierzyństwo, czyli coś w czym nie powinno być czerni i melancholii, ale który to stan przemija niezwykle szybko, pozostawiając ludzi jeszcze bardziej melancholijnymi oraz prawie do niczego nieprzydatnymi. Dzięki jednak tacierzyństwie – czy tym pojedynczym momentom życia, świat Blakiego nabiera kolorów.

Wszystkie problemy świata znikają, gdy przekraczasz próg domu i wita cię dzidziuś.

Mateusz Skutnik, Ostatni Blaki, str. 23

Potrzeba mówienia i nazywania życia

Gdyby Blaki miał konto w mediach społecznościowych, jego wpisy wyglądałyby dokładnie tak, jak przedstawia autor te pojedyncze sceny, które składają się płynnie w jedną całość. I miałby pod nimi mnóstwo polubień, bo Blaki mówi o tym, co dotyczy każdego z nas. Inna sprawa jest taka, że do Blakiego wcale nie pasuje ani Instagram ani Facebook. 

Jest on trochę ponadczasowy. Jego proste rozważania urastają często rangą do filozoficznych refleksji. Autobiograficzne wstawki urzeczywistniają Blakiego, a jego potrzeba mówienia i nazywania życia wydaje się przeczyć pozornej idei powstania cyklu. Można bowiem wysnuć przypuszczenia, że Ostatni Blaki to komiks o cieszeniu się codziennością.

Polecam tę wzruszającą, zabawną, charyzmatyczną książkę odbiorcom powyżej 16 lat. To lektura do której się wraca.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Ostatni+Blaki/pokaz.html

Artykuł Ostatni Blaki – recenzja najważniejszego komiksu serii pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Pan Żarówka
➜ Scenariusz: Wojtek Wawszczyk
➜ Rysunki: Wojtek Wawszczyk
➜ Wydawnictwo: Kultura Gniewu
➜ Rok wydania: 2024 (2018)
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Słyszałam o tym komiksie już kilka lat temu. Ukazał się w 2018 roku i od razu zrobiło się o nim głośno, choć właściwie nic konkretnego o nim nie mówiono. W oczy rzucały mi się tylko frazesy: świetny, genialny, nietuzinkowy. Ale co to wszystko w ogóle znaczy? Minęło trochę czasu i teraz jestem w dobrym miejscu, żeby tę pozycję przeczytać, i żeby o niej Wam opowiedzieć. 

Komiks zamknięty w symbolach

Pan Żarówka to pokaźnych rozmiarów (624 strony) komiks Wojtka Wawszczyka, którego nazwisko słyszałam także znacznie wcześniej, z powodu swojej zupełnie niezwiązanej z literaturą drogi, czyli filmem. Autor jest reżyserem m.in. po Łódzkiej Szkole Filmowej i ma na swoim koncie sporo osiągnięć. 

Nawet jednak, jeżeli sięgniecie po ten komiks bez znajomości tych informacji, ale będziecie kojarzyć to środowisko, dostrzeżecie w kadrach pewne, znajome zjawiska i zachowania, które – podobnie jak inne elementy historii – udało się bardzo dobrze zamknąć w symbolach.

Pan Żarówka Wami wstrząśnie

Głównym bohaterem Pana Żarówki jest najpierw chłopiec, później nastolatek, a finalnie mężczyzna. Towarzyszymy mu w szkole, w mieszkaniu w blokowisku z wielkiej płyty czy na studiach, i jeszcze dalej. To historia mocno osadzona w polskich realiach, a jednak niezwykle uniwersalna.

Niby nie powinno się brać jej na poważnie, bo każdy wątek ocieka absurdem i surrealizmem, ale z drugiej strony – nie można inaczej. Podejrzewam, że mało który reportaż wstrząśnie Wami tak mocno, jak zrobi to Pan Żarówka.

Próbuję streścić tę historię, ale się nie da

Trochę zapętlam się tutaj do punktu wyjścia. Zaczynam także bardziej rozumieć te frazesy, które towarzyszą temu tytułowi i z którym to sama go utożsamiałam. Po prostu jakkolwiek próbowalibyście go streścić – nie jest możliwe opowiadanie o tym komiksie, aby mu nie umniejszyć.

Bo jak zareagowalibyście na taki skrót?

Jest sobie chłopiec, sześciolatek, którego matka zabiera do pracy, do huty stali. Musi to zrobić, bo jego ojciec miał w pracy wypadek, podczas którego zmienił się w płaski naleśnik. W hucie, przez nieuwagę matki, chłopiec połyka trochę płynnego metalu, na skutek czego staje się żarówką, a właściwie zdobywa wszystkie znane jej cechy.

Dlatego nawet nie przykładajcie uwagi do tego skrótu. Pozwólcie sobie przeżyć tę historię. Odnaleźć w niej analogie do Was samych, bo jakkolwiek byśmy się przed tym nie wzbraniali, to takie analogie na pewno tam czy ówdzie się czają. 

Zachwyćcie się tym komiksem. Wzruszcie na ostatnich stronach. Niech pozostawi w Was światło lub chociaż drobną iskrę, która pozwala wierzyć, że wystarczy niewiele, aby dostać dobre zakończenie.

Bardzo polecam Pana Żarówkę każdemu czytelnikowi powyżej 16 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://kultura.com.pl/kultura-gniewu/524-pan-zarowka.html

Artykuł Pan Żarówka – recenzja komiksu, którego szukacie pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Przyznam szczerze, że niewiele wiem o buddyzmie. Mam wrażenie, że choć zyskuje on w Polsce na popularności, większość osób jest jednak skazana na samodzielne zdobywanie wiedzy. W szkołach (nawet tych średnich) nacisk kładzie się tylko na jedną religię, zamiast pokazywać młodzieży różnorodność rozmaitych wyzwań – a tym samym poszerzać ich horyzonty.

Na książkę ,,Życie Buddy” trafiłam przypadkiem, przeglądając internetową księgarnię TaniaKsiazka.pl . Ukazała się ona nakładem, nieznanego przeze mnie wcześniej Wydawnictwa Vimala. Nie do końca wiedziałam więc, czego mogę się spodziewać, ale finalnie muszę przyznać, że zostałam bardzo pozytywnie zaskoczona.

Życie Buddy

Autorką tej pozycji jest Heather Sanche – nauczycielka, pedagog dzieci w wieku wczesnoszkolnym oraz autorka. Zajmuje się edukacją Montessori oraz metodą Waldorfa. Od 1994 roku kobieta jest również praktykującą buddystką, a w 2007 roku przyjęła tymczasowe święcenia w tradycji Paul Auk, zamieszkując w leśnym monastyrze, niedaleko Mawlamyine w Myanmar. Obecnie mieszka w Vancouver w Kanadzie z mężem oraz dwójką dzieci.

 Jej ,,Życie Buddy” stało się bardzo ważną książką w edukacji najmłodszych w kwestii duchowości. Pozycja nie skupia się na religijnych aspektach buddyzmu, ale przede wszystkim opowiada historię człowieka, który zapragnął odnaleźć prawdę.

Gdzie szukać prawdy?

Głównym bohaterem, a zarazem postacią historyczną (wiemy to, dzięki notce z końca książki) jest Sidhhartha Gautama – książę małego królestwa w północnych Indiach, który urodził się ponad 2500 lat temu. Mimo wychowania wśród bogactwa oraz przepychu, wyrósł na człowieka dociekliwego oraz obdarzonego niezwykłą empatią.

Chowany pod kloszem różnych uprzedzeń i trzymany za murami zamku – długo pragnąć zobaczyć, co jest po drugiej stronie pałacu. Kiedy dorósł, mógł wreszcie opuścić dom. Podjął decyzję, że wyruszy w podróż, aby znaleźć dla ludzi remedium na cierpienie.

Cztery niezaprzeczalne mądrości

Sidhhartha długo poszukiwał swoich prawd. Wiedział, że w życiu są rzeczy, których nie sposób ominąć, takie jak choroba czy śmierć. Odkrył jednak, że można odnaleźć szczęście – jak to zrobić? Sięgnijcie po ,,Życie Buddy”, żeby zobaczyć, co odkrył Budda.

Polecam tę książkę dla dzieci wszystkim czytelnikom powyżej 6 roku życia. To mądra oraz uniwersalna w wymowie pozycja, która sprawdzi się w wielu okolicznościach. Jej dodatkową zaletą są malarskie, niezwykłe ilustracje.

,,Życie Buddy” jest dostępna w dobrych księgarniach internetowych.

Artykuł Życie Buddy – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Jutro rozpoczyna się kolejny rok szkolny i wiele dzieci zostanie nowymi uczniami. Puste ławki już czekają na głodnych wiedzy maluchów, a wyludnione korytarze lada moment zapełniają się podniesionymi głosami oraz radosnym pokrzykiwaniem. To duże przeżycie zarówno dla samych dzieci jak i ich rodziców. Jakie trzy najważniejsze lekcje powinno wynieść się ze szkoły? Czego każdy dorosły mógłby nauczyć dzieci?

,,Świat należy do Ciebie” to obrazkowa książka Barry’ego Fallsa z wielkim przesłaniem. Ukazała się nakładem Wydawnictwa Słowne Młode i jej celem jest motywować, zwracać uwagę na to co ważne, ale też po prostu… zachwycać!

3 lekcje dla każdego

To bogato ilustrowana pozycja, w której tekst pisany jest wierszem. Często mam kłopot z przekładami, bo starając się być zbyt wierne – zupełnie koślawo brzmią po polsku. W ,,Świat należy do Ciebie” tłumaczka Anna Paszkiewicz spisała się jednak fenomenalnie! Tekst jest melodyjny, wpadający w ucho, a przy tym doskonale zachowuje znaczenie każdego zdania.

Autor wykorzystując motyw trzech lekcji, zwraca uwagę, co jest ważne w życiu. Książkę można uznać jako odpowiedź na najbardziej istotne pytania. Porady nie są jednak skomplikowane i górnolotne. W zasadzie można byłoby je krótko streścić jako:

• słuchaj głosu serca,
• odważnie sięgaj po marzenia,
• zachwycaj się światem, 
• nie bój się porażek,
• wytyczaj własne ścieżki,
• pamiętaj, że ktoś Cię kocha.

Książka jako zapewnienie o miłości

To ostatnie zdanie szczególnie wybrzmiewa na rzecz całej książki. ,,Świat należy do Ciebie” to pozycja, którą rodzice mogą podarować dziecku, gdy idzie do szkoły, wyrusza pierwszy raz na wakacje bez mamy i taty czy bierze udział w ważnym konkursie. To doskonały symbol miłości oraz wiary w córkę lub syna, a zarazem zapewnienie o wspieraniu bez względu na wszystko.

Jestem przekonana, że wiele osób wzruszy się podczas jej lektury. I na pewno nie będzie ona jednorazowa – do ,,Świat należy do Ciebie” po prostu trzeba wracać. Czytana każdego wieczora do poduszki z pewnością wzmocni pewność siebie dziecka i umocni więź między nim a opiekunem.

Dla kogo jest ta książka?

Polecam ,,Świat należy do Ciebie” wszystkim już powyżej 5 roku życia. Bogate i kolorowe ilustracje mogą stać się mapą do poszukiwania skarbów, a rymowane teksty szybko zapisują się w pamięci.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.slowne.pl/ksiazki/dla-dzieci/swiat-nalezy-do-ciebie/

Artykuł Świat należy do Ciebie – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Przy okazji nowej premiery Wydawnictwa Format, czyli ,,Przyjaźń. To, co nas łączy”, pomyślałam, że dobrze byłoby najpierw przybliżyć Wam postać autorki Heike Faller przez książkę, która ukazała się nieco wcześniej (a do nowości też już niebawem powrócę).

NIE STRONY, A LATA

,,Sto rzeczy, których nauczysz się w życiu” to książka-wskazówka. Pozycja, która w trakcie poznawania, pozwala poczuć się jak w muzeum – wśród pięknych, ale i ważnych obrazów. Lektura wzbudza emocje, porusza i zachęca do zadawania pytań.

Heike Faller oraz Valerio Vidali udało się stworzyć arcydzieło – ponadczasową opowieść o tym, czym jest życie. Na ponad dwustu stronach, które zresztą numerowane są liczbą lat bohaterów na ilustracjach, zobaczycie przekrój ludzkiej egzystencji; od chwili narodzin do momentu… końca.

ROZKŁADÓWKI, W KTÓRYCH MOŻNA SIĘ PRZEJRZEĆ

Choć prawdopodobnie emocje ścisną Wam gardło, nie pozostaniecie finalnie z wrażeniem smutnej lektury. ,,Sto rzeczy, których nauczysz się w życiu” nie mają bowiem przygnębiającego wydźwięku. Książka jest procesem, który prowadzi do nieuchronnych, ale jednak pięknych wniosków.

Zdziwicie się wielokrotnie, jak proste zdania mogą silnie przemawiać w odpowiednim kontekście. W niektórych znajdziecie odbicie samych siebie, inne będą Wam obce – być może zmienicie o nich zdanie w przyszłości.

Kiedy skończyłam czytać i oglądać (w tym przypadku te dwie czynnością muszą występować obok siebie), bardzo zapragnęłam podzielić się wrażeniami z tej książki z drugą osobą. Najlepiej, żeby był to ktoś znacznie młodszy lub starszy ode mnie. Bo ,,Sto rzeczy, których nauczysz się w życiu” jest pozycją, o której chce się rozmawiać. 

Ma się wrażenie, że to książka, która w nas czyta i która nas rozumie. Której bohaterowie są nami, a my jesteśmy nimi.

KSIĄŻKA, KTÓRĄ WARTO PODAROWAĆ NA PREZENT

Być może uznacie tę recenzję za nieco enigmatyczną, ale ja bardzo nie chcę zdradzać Wam zbyt wiele. Polecam udać się po prostu w podróż z Heike Faller, która przepytała dziesiątki osób w różnym wieku i które udzieliły jej wyjątkowych odpowiedzi.

Wyruszcie również razem z Valerio Vidalii – to jego obrazy na długo pozostaną w Waszej pamięci.

Wydawnictwo Format pisze, że:

,, (…) opowieść jest bestsellerem w Niemczech i w Wielkiej Brytanii. Dzieci dają ją w prezencie rodzicom i dziadkom, a dziadkowie – swoim dzieciom i wnukom: na urodziny, na Dzień Matki, z okazji narodzin, na wszelkie okazje i rocznice.”

I ja się zdecydowanie z tym zgadzam. ,,Sto rzeczy, których nauczysz się w życiu” będą pięknym upominkiem dla każdego – nieważne czy ma się sto, pięćdziesiąt, dwadzieścia lat, czy może dopiero co przyszło się na świat.

Link do strony Wydawnictwa: https://wydawnictwoformat.pl/sklep/895_sto-rzeczy-ktorych-nauczysz-sie-w-zyciu

Artykuł Sto rzeczy, których nauczysz się w życiu – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Lisa Aisato

Ilustracje: Lisa Aisato

Tłumaczenie: Wojciech Mann

Wydawnictwo: Literackie

Rok wydania: 2021

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Lisa Aisato – ilustratorka, której prace można rozpoznać na pierwszy rzut oka. Niezwykle charakterystyczne, malarskie obrazy, pełne kwiatów, nieco karykaturalnych postaci, ale i łapiące dmuchawce ulotnych chwili oraz niedosłowności.

Na mojej stronie pojawiła się już w bestsellerowej serii, we współpracy z Mają Lunde – ,,Śnieżna siostra” oraz ,,Strażniczka Słońca”. Wcześniej, jej ilustracje można było zobaczyć także w ,,O dziewczynce, która chciała ocalić książki” (i do tego tytułu jeszcze powrócimy w dalszej części recenzji).

Tymczasem nakładem Wydawnictwa Literackiego ukazało się ,,Życie” – w pełni autorska książka Aisato. Pozycja zachwyca już samą okładką. Ta głębia powstała na skutek nagromadzenia roślinności z wtopionymi w nie postaciami z wnętrza lektury. Kolorystyka, ale i złote kropelki tłoczone folią, które wyglądają jak drobinki złota – po prostu czysty majstersztyk!

Przyznam jednak szczerze, że po zajrzeniu do środka, poczułam się nieco zaskoczona. Spodziewałam się, że książka będzie opowiastką w rozdziałach, podobną do tych, które powstały razem z Lunde. Jest to jednak zdecydowanie bardziej historia obrazkowa, gdzie ilustracja gra główne skrzypce, a tekst jest jedynie dodatkiem. To poetycka pozycja, która wzięła na tapet poruszający nas i zarazem najtrudniejszy z możliwych tematów – życie.

Książka zaczyna się od rozdziału czy też części: ,,Życie dziecka”, a później towarzyszymy bohaterom w kolejnych etapach ich dorastania. Występujące tutaj postacie również są wyjątkowe. Musicie bowiem wiedzieć, że ilustracje wykorzystane w tej lekturze, są często fragmentami z innych książek czy magazynów. Jedną z nich jest właśnie ta z obrazkiem powyżej, ze wspomnianej już przeze mnie ,,O dziewczynce, która chciała ocalić książki”. Łatwo go zidentyfikować, ponieważ na tamtej pozycji znalazł się na okładce.

Można powiedzieć, że ,,Życie” jest więc galerią pięknych ilustracji – niezwykłym dorobkiem artystki,  która uszeregowała go po prostu zgodnie z pewnymi etapami istnienia człowieka. Każdego czytelnika wzruszy z pewnością sposób, w jaki Aisato pokazuje beztroskie dzieciństwo, okres buntu, wkraczania w dorosłość, a finalnie starości. Mnie niezwykle ujął jej sposób ukazania miłości – jako uczucia pozbawionego ram i ograniczeń. Rodzicielstwo, oddanie się innym, depresja czy poszukiwanie własnej drogi – to cały wachlarz pojęć oraz emocji, które także można znaleźć w tej książce. 

Gdybym jednak miała odpowiedzieć na pytanie, dla kogo jest ona kierowana, powiedziałabym, że nie wiem. Na pewno jest dla mnie, ale ja po prostu lubię piękne książki i nie wyobrażam sobie mojej biblioteczki bez tego tytułu. Ale czy to książka dla dzieci? Raczej tylko takich, które doceniają niedosłowną, emocjonalną ilustrację, czyli prawdopodobnie mówimy już o osobach powyżej 9 roku życia. 

Czy ,,Życie” mogło być bardziej spójne tekstowo? Prawdopodobnie tak, ale z drugiej strony nasze życia wcale nie są poukładane i przewidywalne. Cały ich urok polega właśnie na tym, że to zbieranina różnych wydarzeń, nastrojów i emocji – dlatego są tak ciekawe oraz pociągające. Myślę, że można w taki sposób podejść również do tej nowości Lisy Aisato.

,,Życie” z pewnością nie jest książką dla wszystkich, ale czytelnicy poszukujący wrażliwych treści z niezwykłą warstwą wizualną na pewno będą bardziej niż zachwyceni. Polecam jako piękną opcję prezentową.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.wydawnictwoliterackie.pl/produkt/3940/zycie

Artykuł Życie – recenzja książki Lisy Aisato pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autorka: Elisabeth Helland Larsen

Ilustracje: Marine Schneider

Tłumaczenie: Katarzyna Tunkiel

Wydawnictwo: Kultura Gniewu (Krótkie Gatki)

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Niektóre książki są jak ogień i woda – oddziałują na siebie na zasadzie przeciwieństw, ale mimo to nie mogą istnieć oraz funkcjonować bez siebie. ,,Jestem Życie” i ,,Jestem Śmierć” to literackie siostry spisane przez Elisabeth Helland Larsen oraz zilustrowane przez Marine Schneider. Trzeba je czytać parami, bo tworzą pewien cykl, a w zasadzie ucieleśniają krąg życia.

Ukazały się w Polsce dzięki staraniom Wydawnictwa Kultura Gniewu (Krótkie Gatki) i natychmiast zwróciły moją uwagę. Poruszają ważne tematy w poetyckiej formie – opisują świat na symbolach, które są zrozumiałe nawet dla najmłodszych.

Naturalnym wydawało mi się rozpocząć lekturę od ,,Jestem Życie”, chociaż w rzeczywistości kolejność nie jest tutaj istotna. Główną bohaterką jest istota nieco przypominająca połączenie człowieka, ptaka i liścia. To swego rodzaju duch, iskra lub energia – jakkolwiek byśmy jej nie nazwali, to ona jest odpowiedzialna za Istnienie. Dzięki niej zwierzęta budzą się ze snu, ludzie rodzą dzieci, a rośliny kwitną pięknymi kwiatami.

,,Jestem Życie” to zachwyt nad światem, celebracja małych przyjemności, dostrzeganie w codzienności szans i możliwości. Ta książka jest pełna optymizmu, lekka i radosna – trudno się od niej oderwać.

Nie spodziewajcie się jednak, że ,,Jestem Śmierć” stoi po drugiej stronie estetyki. To prawda; jej bohaterka jest lustrzanym odbiciem postaci z ,,Jestem życie”, ale autorki niezmiennie prowadzą nas przez krainę w beztroskich, pastelowych barwach. 

,,(…) Najczęściej przychodzę

do tych ze zmarszczkami,

tych, którzy żyli najdłużej.

Do tych, którzy nasycili się życiem

jak dobrym jedzeniem. (…)”

Elisabeth Helland Larsen, Jestem Śmierć

Ze względu na tematykę ta druga książka jest nieco bardziej nostalgiczna jednak podobnie jak pierwsza, posiada optymistyczny element. Zarówno w ,,Jestem Życie” jak i ,,Jestem Śmierć” siłą napędową działania tych dwóch sióstr jest miłość, która jako jedyna potrafi oprzeć się przemijającemu czasowi. To właśnie za sprawą tego silnego akcentu na duchowość i emocje, te książki mają tak szerokie pole oddziaływania. 

Nie bez znaczenia są także pełne subtelności ilustracje, które doskonale uzupełniają się z teksem. Te dwa elementy tworzą tutaj pełne wrażliwości połączenie, zabierające czytelników do świata, gdzie przeszłość i przyszłość żyją ze sobą w pełnej symbiozie. 

Niezwykle polecam te dwie książki wszystkim odbiorcom powyżej 5 roku życia. Mogą być one udanym początkiem rozmowy na trudny temat.

Link do strony Wydawnictwa: https://kultura.com.pl/

Artykuł Jestem Życie, Jestem Śmierć – recenzja książek dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: 

Autor: Fibre Tigre

Ilustracje: Floriane Ricard

Tłumaczenie: Dorota Hartwich

Wydawnictwo: Format

Rok wydania: 2020

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:wybitna

Recenzja:

,,Lis i rower” to jedna z tych książek, które czyta się z nieustającym zdziwieniem, śmiejąc się od czasu do czasu do siebie jak wariat. 

Wydawnictwo Format wydało ją wraz z drugą książką z serii ,,Lis, sąsiad i nasza planeta”, ale o niej opowiem kolejnym razem. Twórcami jest duet – ilustratorki Floriane Ricard oraz autora FibreTigre. Razem stworzyli oni artbooka, książkę artystyczną, która porusza, bawi i uczy (czytelników o nich samych).

,,Lis i rower” to historia pewnego tytułowego lisa, który pewnego dnia – zmęczony przedłużającą się samotnością, postanowił pójść do miasta. W tym celu wstał, tak jak ludzie chodzą na dwóch nogach, i wyruszył w podróż. Na miejscu nikt nie zorientował się o jego lisiej naturze. Nawiązał bliższą znajomość z Sąsiadem, który wkrótce zaangażował go w pewne zadanie. Z czasem zadanie to przerodziło się w coś znacznie ważniejszego. 

Cała książka to jedna wielka metafora. Czytając ją za pierwszym razem można odnieść wrażenie, że poznaje się kulisy jakiejś absurdalnej sytuacji. Krótkie zdania fabuły urywają się nagle, zdarzenia przeplatają się i człowiek może mieć nawet wrażenie lekkiego chaosu. Z każdą jednak kolejną stroną całość staje się coraz bardziej klarowna i nie pozostaje już nic innego jak po prostu – podziwiać książkę jako całokształt. 

Lis jest metaforą każdego człowieka, a jego udział w dziwnym wyścigu to po prostu życie. Na początku niewiele rozumiemy, co się wokół nas dzieje, ale im bardziej zaczynamy zauważać pewnego zależności, tym większą mamy ochotę rywalizować i przeć do przodu. 

Wiele pięknych słów pada w tej książce. Ktoś powie, że bierze się udział w wyścigu nie po to, żeby zwyciężać, ale po to, żeby nie przegrać. Padnie także spostrzeżenie, że wygrywa się samotnie, podobnie jak samotnie się umiera. ,,Lis i rower” to zbiór poetyckiej treści, filozoficznych przemyśleń i wzruszających konkluzji.

Efekt potęgują subtelne ilustracje tworzone za pomocą wodnych farb i piórka, wyłącznie czerwono-niebieskiej kolorystyki oraz odpowiedni font – imitujący ręczne pismo.

Jestem pewna, że czytelnicy docenią nie tylko piękne wydanie tej pozycji, ale także jej niebezpośrednie przesłanie. ,,Lis i rower” można rozumieć na wielu poziomach. Każda rozkładówka może być powodem do poszukiwania nawiązań z prawdziwym życiem. To także książka, która świetnie sprawdzi się na lekcjach filozofii w liceum lub w starszych klasach szkoły podstawowej. 

Polecam ją czytelnikom powyżej 13 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: http://www.wydawnictwoformat.pl/p,680,lis-i-rower.html

Artykuł Lis i rower – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autorki: Sylwia Grześlak, Agnieszka Nowacka

Ilustracje: Joanna Kolibaj

Wydawnictwo: Fundacja Wrocławskie Hospicjum dla Dzieci

Rok wydania: 2019

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Książki dużo mogą! Nie tylko zachwycają pięknem świata, uczą wrażliwości, dzielą się nowinkami i fascynują naukowymi odkryciami, ale także… pomagają!

Zawsze staram się wspierać ciekawe akcje: tak i tym razem polecam pozycję, z której dochód jest przeznaczony na Fundację Wrocławskie Hospicjum dla Dzieci. 

,,Liszka i Las. Dzień dobry w Lesie” to książka duetu Sylwi Grześlak oraz Agnieszki Nowackiej, które napisały do niej tekst. Ilustracje z kolei wykonała Joanna Kolibaj. 

Głównym bohaterem powiastki jest Nowe – mała liszka, czyli gąsienica, która przed chwilą przyszła na świat. Mieszkańcy Lasu są jej bardzo ciekawi, jednak ona sama trochę się boi. Jej strach bierze się z braku wiedzy na temat otaczających ją zapachów, głosów i kolorów. 

Zwierzętom i owadom bardzo jednak zależy, żeby liszka czuła się dobrze w ich wspólnym domu. Każdy z nich przynosi jej coś miłego, co pomoże małemu stworzeniu poczuć się pewniej. Wkrótce gąsienica decyduje się wyjść z bezpiecznej jamki. Postanawia zaufać zwierzętom i opuścić znajomą przystań. 

Choć ,,Liszka i Las. Dzień dobry w Lesie” to z pozoru bardzo prosta w rozumieniu książka, ma jednak bardzo istotne przesłanie. Mówi o tym, że każdy zasługuje na to, żeby żyć i funkcjonować wśród innych. Leśni mieszkańcy doskonale o tym wiedzą, dlatego tak dbają o liszkę – jest ona jednym z nich, dlatego naturalnie trzeba jej pomóc. 

Zwierzęta są jak rodzice, a gąsienica jest jak dziecko, które się karmi, zapewnia mu poczucie bezpieczeństwa, ubiera się, kiedy jest mu zimno. Jednak to, co liszka dostaje najważniejszego, to możliwość samodzielnego funkcjonowania. Dzięki opiece staje się odważna i gotowa, żeby zdobywać świat!

To naprawdę bardzo zgrabnie napisana opowieść obrazkowa, która w dodatku ma bardzo przyjemną stronę wizualną! 

Ilustracje w książce są wykonane akwarelami, dzięki czemu od razu przenosimy się do bajkowego świata, który daje czytelnikowi poczucie bezpieczeństwa. Ciepłe kolory oraz łagodne przejścia doskonale komponują się z tekstem bajki. 

Polecam tę pozycję nie tylko ze względu na szczytny cel jaki wspiera (chociaż jest to także szalenie ważny argument), ale przede wszystkim przez wgląd na jej ciekawe przesłanie. Będzie odpowiednia dla dzieci już od 3. roku życia.

Artykuł Liszka i Las. Dzień dobry w Lesie – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.