I być może jest to powód, dla którego wzbudza ona w niektórych dorosłych lekki niepokój. Mówimy przecież o historiach, w których pojawiają się nożyczki użyte bez pytania, toaletowe wpadki czy spór o to, kto właściwie jest większy (i dlaczego pająki zawsze wydają się gigantyczne). Dla dorosłych wiele sytuacji może być potencjalnie problematycznymi, ale dla dzieci są one po prostu częścią życia. 

➜ Tytuły: Bea i Basse. Kto jest większy?, Bea i Basse. Muszę siku, Bea i Basse. Zetnij mi włosy
➜ Seria: Bea i Basse
➜ Autorka: Sabine Lemire
➜ Ilustracje: Signe Kjær
➜ Tłumaczenie: Zuzanna Zywert
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Niegrzeczne? Raczej prawdziwe

Najciekawsze w tych książkach jest to, że nie próbują robić z dzieci małych dorosłych. Nie oczekują od nich rozsądku i samokontroli. Seria jasno komunikuje, że dziecko bywa impulsywne, ciekawe, zachwycone własnym pomysłem (nawet jeżeli jest on co najmniej chybiony) i nie zawsze potrafi przewidzieć konsekwencje swoich działań. To też nie znaczy jeszcze, że maluch jest źle wychowany. Próbowanie oraz doświadczanie jest po prostu naturalną częścią bycia dzieckiem.

Seria nie wykorzystuje więc tematów tabu po to, by zadrwić z dorosłych albo epatować kontrowersją. Przypomina raczej, że to, co rodzic uznaje za „trudny temat”, dla przedszkolaka często jest codziennością.

Kto jest większy? – wszystko zależy od punktu widzenia

Bea jest większa, bo urodziła się wcześniej, ale Basse nie chce pogodzić się z rolą tego mniejszego. Spór dzieci szybko przerywa… pająk, bo choć najmniejszy, budzi najwięcej emocji. Basse zupełnie się go nie boi – w przeciwieństwie do siostry czy taty. Dla jednych pająk jest więc tylko maleńkim żyjątkiem, ale dla innych staje się gigantycznych potworem.

Ta książka pokazuje dziecięcą logikę w bardzo przekonujący sposób. Wielkość nie jest tu kategorią stałą, lecz zależy od perspektywy, emocji i porównania. Dzięki temu prosty punkt wyjścia zamienia się w opowieść o tym, że dzieci patrzą na świat inaczej niż dorośli i że warto ten sposób widzenia zawsze traktować poważnie.

Muszę siku! – o tym, że warto słuchać naszego ciała

Basse tak bardzo angażuje się w zabawę z Ritą i Otto, że ignoruje sygnały płynące z ciała, aż w końcu sytuacja wymyka się spod kontroli. Dzieci doskonale wiedzą, że miło spędzany czas potrafi całkowicie zagłuszyć ich potrzeby fizjologiczne. Wiedzą też, że wstyd przychodzi często dopiero wtedy, gdy ktoś dookoła robi z sytuacji wielki problem. 

Muszę siku! nie podnosi jednak takiego wydarzenia do rangi życiowej traumy. Pokazuje po prostu coś, co się czasami zdarza, bo dzieciństwo nie jest wolne od różnego rodzaju wpadek. Dzięki nim możemy się uczyć i wyciągać wnioski. To książka, która nie wyśmiewa dziecka, ale też nie udaje, że takie sytuacje się nie zdarzają. Dzięki temu może sprawdzić się jako lektura oswajająca temat.

Zetnij mi włosy – część nie dla wrażliwych dorosłych

To właśnie ta część może budzić najwięcej obaw dorosłych, bo włącza rodzicielski lęk przed naśladownictwem. Bea i Basse zaczynają od cięcia papieru, ale szybko okazuje się, że ich dziecięca ciekawość wymyka się spod kontroli. Rodzeństwo zamyka się w łazience i zaczyna zabawę we fryzjera. 

Książka nie odpowiada na tę sytuację histerią ani moralizowaniem. Jest wyraźnie podkreślony skutek, ale również wyraźna granica i prośba, by tego więcej nie robić. To wystarcza. Zetnij mi włosy pokazuje, że dziecko może zrobić coś niewłaściwego nie dlatego, że jest „niegrzeczne”, lecz dlatego, że działa impulsywnie i jeszcze nie rozumie konsekwencji swoich decyzji. Literatura dla najmłodszych bardzo często popada w skrajności: albo chce wszystko obrócić w żart, albo natychmiast włącza ton przestrogi. Zetnij mi włosy wybiera trzecią, świeżą i bardzo interesującą drogę.

Bez kar i moralizowania

To chyba najważniejsza cecha serii Bea i Basse. Ten cykl daleki jest od moralizowania, ale nie znaczy to, że wszystko relatywizuje. Dziecko widzi, co się wydarzyło, dostrzega skutek i słyszy, że pewnych rzeczy robić nie należy. Nie zostaje jednak przygniecione dydaktyczną narracją. Zamiast mówić dziecku, co ma myśleć – te książki pozwalają mu coś zrozumieć. A to często jest znacznie skuteczniejsze niż najbardziej górnolotny morał.

Czy warto?

Zdecydowanie tak, zwłaszcza jeśli szukacie książek, które bardziej ufają dziecięcej inteligencji niż dorosłym obawom. Bea i Basse pokazuje dzieciństwo jako przestrzeń intensywnych emocji, złych pomysłów, zawstydzeń i drobnych katastrof, które są po prostu częścią dorastania.

Dorośli mogą się przy tych historiach lekko spiąć, ale dzieci najpewniej po prostu rozpoznają w nich własny, przedszkolny świat. Polecam tę serię odbiorcom powyżej 3 lat. Sprawdzajcie dostępność tych książek na stronie wydawnictwa Dwie Siostry.

FAQ

O czym jest seria Bea i Basse?

Bea i Basse to seria książek dla dzieci o codziennych sytuacjach, emocjach i drobnych kryzysach z życia przedszkolaków. Bohaterowie mierzą się z tematami bliskimi najmłodszym, takimi jak obcinanie włosów, potrzeba skorzystania z toalety podczas zabawy czy porównywanie się z innymi.

Dla jakiego wieku jest seria Bea i Basse?

Seria Bea i Basse najlepiej sprawdzi się u dzieci w wieku przedszkolnym. To książki szczególnie atrakcyjne dla młodszych odbiorców, którzy rozpoznają w tych historiach własne emocje i codzienne doświadczenia.

Jakie tomy serii Bea i Basse ukazały się po polsku?

Na razie po polsku ukazały się trzy tomy serii Bea i Basse: Zetnij mi włosy, Kto jest większy? oraz Muszę siku!.

Kto jest autorką i ilustratorką serii Bea i Basse?

Autorką serii Bea i Basse jest Sabine Lemire, a ilustracje przygotowała Signe Kjær. To duet, który tworzy książki o dziecięcej codzienności, patrząc na świat z perspektywy najmłodszych.

Czy książki Bea i Basse poruszają trudne lub wstydliwe tematy?

Tak, ale robią to w sposób naturalny i bliski dziecięcemu doświadczeniu. Seria pokazuje sytuacje, które dla dorosłych mogą wydawać się kłopotliwe lub niepokojące, jednak dla dzieci są po prostu częścią życia i rozwoju.

Czy seria Bea i Basse nadaje się do wspólnego czytania z dzieckiem?

Tak, to bardzo dobra seria do wspólnej lektury. Historie mogą stać się punktem wyjścia do spokojnej rozmowy o emocjach, ciele, impulsywnych pomysłach i dziecięcej perspektywie na codzienne zdarzenia.

Dlaczego seria Bea i Basse może niepokoić dorosłych?

Ponieważ pokazuje dzieciństwo bez upiększania. Zamiast grzecznych, modelowych zachowań dostajemy tu spontaniczność, zawstydzenie, ciekawość i błędy, czyli dokładnie to, co dla dzieci jest naturalne, a dla dorosłych bywa trudniejsze do zaakceptowania.

Czy warto sięgnąć po serię Bea i Basse?

Tak, zwłaszcza jeśli szuka się książek dla przedszkolaków, które nie uciekają od prawdziwych emocji i codziennych trudności. To seria świeża, uczciwa i bardzo bliska dziecięcej wrażliwości.

Artykuł Bea i Basse – seria, która może niepokoić dorosłych, ale dzieci ją pokochają pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Dorośli szybko zapominają jak to jest być dzieckiem. Kiedy nastolatkowie dorastają i zaczynają mieć własne dzieci, zmienia się im perspektywa. Dobrze byłoby, gdyby – od czasu do czasu – ktoś przypomniał rodzicom, jak to jest mieć te kilka lub kilkanaście lat. Dokładnie tak, jak wydarzyło się to w piątej części rewelacyjnej serii komiksowej Mira Sabine Lemire z rysunkami Rasmusa Bregnhoia.

➜ Tytuł: Mira #5
➜ Seria: Mira
➜ Autorka: Sabine Lemire
➜ Ilustracje: Rasmus Bregnhøi
➜ Tłumaczenie: Zuzanna Zywert
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo:  dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Dzieci kontra dorośli

Mira jest dziewczyną z patchworkowej rodziny. Obecnie żyje w Kopenhadze na barce – razem z mamą oraz jej partnerem i pupilami. Lubi swoje życie, ale czasami przytłaczają ją szkolne obowiązki i brak zrozumienia ze strony dorosłych. Podczas ostatniej lekcji zapowiedziano w klasie Miry codzienne sprawdziany. Mama dziewczyny z kolei wpadła na następny ze swoich genialnych pomysłów – oznajmiła, że wyprowadzają się z dużego miasta na wyspę.

Mira czuje, że szala goryczy się przelała. Postanawia działać. Namawia inne dzieciaki do pomocy i razem postanawiają zorganizować… strajk przeciwko dorosłym.

O tym, że dorośli też mogą się mylić

Mira #5 w kolejnej części kontynuuje swoją misję przybliżania zwyczajnej codzienności bohaterki, we współczesnej, bardzo atrakcyjnej dla dzieciaków formie. Każdy poprzedni tom poruszał jakieś znaczące zagadnienie, zawarte skrótowo w hasztagach umieszczonych pod tytułem i nawiązujących do mediów społecznościowych bohaterów. Dokładnie o każdej z tych części piszę tutaj:

• Mira #1,
• Mira #2,
• Mira #3,
• Mira #4.

W Mira #5 głównym tematem jest wspomniany bunt dzieci, który bierze się z potrzeby bycia rozumianym. Najmłodsi także muszą mieć prawo głosu, a przede wszystkim – powinni czuć się wysłuchani w kwestiach dotyczących ich samych. Dzięki kreatywności Miry, a także zaangażowaniu pozostałych bohaterów, rodzice i nauczyciele uświadamiają sobie, że może nie do końca przemyśleli swoje decyzje. Dla młodych czytelników to bardzo ważne przesłanie książki – narrator podkreśla, że dorośli także mogą się mylić. Nikt nie jest nieomylny i zawsze warto otwarcie mówić o swoich potrzebach.

Kluczem – szczerość z czytelnikami

W tym komiksie, a właściwie w całej serii autorka bardzo sprawnie ukazuje relacje między rodziną i przyjaciółmi. Fabuła nie próbuje uczynić z wybranych spraw tematów tabu. Jest bezpośrednia i daje poczucie szczerości z czytelnikiem. Młodzi odbiorcy bardzo doceniają takie podejście – dzięki niemu czują się ważni i dowartościowani, a przy okazji mogą skonfrontować swoje spostrzeżenia z tym, co właśnie przeczytali.

Dla kogo jest ten komiks

Fascynujący w Mirze jest także wątek mieszkania na łodzi czy ukazanie różnych modeli rodzin. Dzięki takiemu podejściu, czytelnik nie tylko poszerza swoje horyzonty, ale może łatwo utożsamić się z bohaterami – bez względu na to, w jakiej rodzinie sam się wychowuje i gdzie mieszka. Polecam Mira #5 jak i poprzednie części, czytelnikom powyżej 10 lat.

Komiks znajdziecie na stronie wydawnictwa Dwie Siostry.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest Mira #5?

O buncie dzieci wobec decyzji dorosłych: codziennych sprawdzianach i planowanej przeprowadzce. To historia o potrzebie bycia wysłuchanym.

Czy Mira #5 trzeba czytać po wcześniejszych częściach?

Nie, tom działa samodzielnie, ale znajomość poprzednich części pogłębia relacje i konteksty.

Jaki wiek czytelników jest odpowiedni?

Rekomenduję 10+; młodszym warto towarzyszyć w lekturze i rozmowie.

Jakie tematy porusza ten tom?

Głos dziecka w domu i szkole, presja szkolna, relacje w patchworkowej rodzinie, asertywność, współdecydowanie.

Dlaczego dzieci organizują „strajk przeciwko dorosłym”?

Bo czują, że decyzje zapadają bez ich udziału. Strajk ma przypomnieć dorosłym, że dzieci także mają prawo głosu.

Czy komiks pokazuje, że dorośli też się mylą?

Tak – podkreśla, że nikt nie jest nieomylny, a dialog i uważność na potrzeby dziecka są kluczowe.

Czy Mira #5 nadaje się do rozmów wychowawczych?

Tak – świetny punkt wyjścia do dyskusji o granicach, presji szkolnej i współdecydowaniu w rodzinie.

Gdzie kupić komiks?

W księgarniach oraz na stronie wydawnictwa Dwie Siostry.

Artykuł Mira #5 – recenzja nowej części świetnego komiksu pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Mira #4
➜ Autorka: Sabine Lemire
➜ Ilustracje: Rasmus Bregnhøi
➜ Tłumaczenie: Zuzanna Zywert
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo:  dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Trudno być nastolatką. Trzeba jednocześnie odnaleźć się wśród rówieśników, zapanować nad trudnymi emocjami, zrozumieć kim się jest, a dodatkowo przydarzają się jeszcze te wszystkie rzeczy, na które nie ma się żadnego, nawet najmniejszego wpływu.

Książkowa seria dla nastolatek (i nastolatków)

Jeżeli mieliście już szansę poznać Mirę, w którejś z trzech poprzednich części rewelacyjnego komiksu Sabine Lemire oraz Rasmusa Bregnhoi, to prawdopodobnie wcale nie muszę pisać nic więcej. Wystarczy tylko informacja, że oto jest – nowy, czwarty tom!

Jeśli jednak, jakimś trafem, jeszcze po Mirę nie sięgnęliście, to zróbcie to, a później wróćcie do Miry #4. Dobrze bowiem jest znać losy tej dziewczyny w pełnej chronologii, zanim będzie kontynuować się z nią rozmaite wątki… tym razem m.in. w Paryżu!

Przewrotna wycieczka do Paryża

Czwarty tom częściowo bowiem rozgrywa się w stolicy Francji. Nie jest to jednak ten rodzaj wycieczki, gdzie beztrosko podziwia się panoramę z wieży Eiffla. To słodko-gorzka podróż podszyta grubymi nićmi wspomnień.

Choć Mira nigdy wcześniej nie była w Paryżu, miała wybrać się tam z ukochaną babcią. Los jednak spłatał im figla, a dziewczynie świat wywrócił się do góry nogami.

Żałoba i nauka o samym sobie

Mira #4 jest wizualną opowieścią o powolnym godzeniu się ze śmiercią kogoś bardzo bliskiego. Przejścia z nagłego zatrzymania się świata, do niespiesznego powrotu do rzeczywistości – uboższej, ale jednak nieubłaganej oraz… wypełnionej pięknymi wspomnieniami.

Komiks w sposób wrażliwy i jednocześnie wzbogacony o subtelne poczucie humoru, opowiada historię nastolatki, z którą bardzo łatwo utożsami się wiele rówieśniczek (i wielu rówieśników). To współczesne życie młodej bohaterki z patchworkowej rodziny, uczącej się lepszego rozumienia siebie oraz innych.

Niezmiennie jestem zachwycona tą serią i z zaciekawieniem wypatruję jej kontynuacji. Polecam Mira #4 oraz pozostałe części czytelnikom powyżej 10 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/mira-4.html

Recenzje pozostałych komiksów o Mirze:

• Mira #1,
• Mira #2,
• Mira #3.

Artykuł Mira #4 – recenzja nowej części komiksu dla nastolatków pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Mira #3
➜ Autorka: Sabine Lemire
➜ Ilustracje: Rasmus Bregnhøi
➜ Tłumaczenie: Zuzanna Zywert
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo:  dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Polubiłam Mirę na tyle mocno, że kolejny już raz sięgnęłam do jej pamiętnika, a właściwie – zajrzałam w media społecznościowe. Cykl komiksów duetu Sabine Lemire oraz Rasmusa Bregnhoi jest bowiem pierwszoosobową narracją ukazywaną także przez pryzmat publikowanych zdjęć i zamieszczanych hasztagów na narysowanych profilach głównej bohaterki.

Seria dla nastolatków o Mirze

Jeżeli poszukujecie książek o dorastaniu, pierwszych zauroczeniach czy życiu w patchworkowej rodzinie to Mira nie tylko stanie na wysokości zadania, ale także Was rozśmieszy i rozczuli.

Do tej pory ukazały się tomy:

• Mira #1,
• Mira #2.

Najnowszym jest Mira #3, w którym kontynuowane są perypetie nastolatki Miry, mieszkającej z mamą i jej nowym chłopakiem na barce. Dziewczynka stara się zrozumieć swoje emocje, zaakceptować zmiany oraz zaadaptować się do nowej sytuacji.

Wystawa z dziełami sztuki

Kiedy rok wcześniej poznała swojego tatę, jej świat zrobił fikołka i nic nie było już takie jak kiedyś. W krótkim okresie czasu okazało się, że ma nie tylko drugiego rodzica, ale także… młodszego brata, czyli syna ojca ze swoją nową żoną.

Mira odnajduje spokój w rozmowach ze wspierającą, ciepłą babcią, ale także dzięki otaczającym ją przyjaciołom. To właśnie razem wpadają na pomysł artystycznego projektu, którego celem jest stworzenie prawdziwej wystawy z ich własnymi dziełami sztuki.

Komiks o pierwszym zauroczeniu i pocałunku

Wszystko jednak wydaje się mniej istotne w kontekście tego, co dzieje się z życiem uczuciowym dziewczyny. Mira wreszcie się zakochała. Tak długo wzbraniała się i nie rozumiała tych emocji, a teraz właśnie poznała kogoś, dzięki komu świat jest nieco bardziej przystępny.

Mira #3 to komiks, który ponownie stawia przed młodymi czytelnikami ważne pytania. Dzięki wydarzeniom z codzienności tytułowej bohaterki odbiorcy mogą przyjrzeć się relacjom, porozmyślać nad uczciwością i zaufaniem. Co więcej, książka przedstawia dorosłych nie jako dziwaków, ale starsze wersje nastoletnich postaci.

Taka perspektywa sprawia, że Mirę można czytać przynajmniej w dwóch pokoleniach! Najlepiej zacząć w wieku 10 lat i nigdy już nie przestać.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/mira-3.html

Artykuł Mira #3 – nowy tom komiksowej serii dla nastolatków pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuły: Mira #1, Mira #2
➜ Autorka: Sabine Lemire
➜ Ilustracje: Rasmus Bregnhøi
➜ Tłumaczenie: Edyta Stępkowska, Zuzanna Zywert
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo:  dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Bycie nastolatką bywa skomplikowane. Każdy, nawet najmniejszy problem urasta rangą do gigantycznych rozmiarów. A wszystko co robimy, wydaje się być krótką drogą do kompromitacji lub towarzyskiej apokalipsy.

Komiks dla młodych nastolatek

Mira to nowa seria komiksowa, która ukazała się nakładem wydawnictwa Dwie Siostry. Jej autorami  są Sabine Lemire (odpowiadająca za scenariusz) oraz Rasmus Bregmhoi (tworzący rysunki), których możecie już kojarzyć m.in. z Pingwin Leszek buduje psa o imieniu Adrian. 

Historia o duńskim rodowodzie zabiera czytelników do świata nastoletniej, tytułowej Miry, która w zależności od tomu – będzie musiała zmierzyć się z różnymi trudnościami, dość powszechnymi dla osób w jej wieku.
Do tej pory ukazały się:

• Mira #1 #przyjaźń #zakochanie #mójrok,
• Mira #2 #tata #miłość #domnabarce.

Pierwszy tom to wstęp do codzienności dziewczyny. Poznajemy w nim jej najlepszą przyjaciółkę, oraz najlepszego przyjaciela. Możemy przyjrzeć się relacji między Mirą, a mamą. Dostrzegamy, gdzie udaje się dziewczyna, kiedy potrzebuje rady, wsparcia lub chce być po prostu wysłuchana.

Już kilka pierwszych stron przekonuje czytelnika, że Mira jest taka jak on sam. Potrzebuje czuć wsparcie przyjaciół, chce pasować do grupy i nie czuć się samotną.

Social media w życiu nastolatki 

Komiks za pomocą współczesnej narracji, w którą wplecione zostały zdjęcia z odpowiednimi hasztagami, jeszcze bardziej daje do zrozumienia, że jest po stronie odbiorcy.

Z drugiej strony, może nie da się teraz opowiedzieć współczesnej historii o nastolatce, pomijając kwestie social mediów? Obserwując to zjawisko nieco z boku, można dojść do dość smutnych wniosków.

Instagram Miry, choć nie zostało powiedziane to wprost, jest źródłem zazwyczaj jej smutku lub powodem spięć z przyjaciółką. Bardzo jestem ciekawa czy kolejne tomy przyniosą rozwinięcie tego zagadnienia.

Mira – komiksowa seria dziecięco-młodzieżowa

Powracając jednak do fabuły Miry, już teraz można dostrzec wiele interesujących tropów, prowadzących do naświetlenia ważnych tematów. Pojawia się kwestia samotnego rodzicielstwa, nieobecnego ojca, wykluczenia z grona rówieśników, pierwszych zauroczeń czy wyprowadzki i zmiany otoczenia.

Dużą rolę pełni tutaj ukazanie w szerokim spektrum rodziny patchworkowej, próba umiejscowienia się nastolatki, znalezienia własnego miejsca, ale i ludzi, którzy ją rozumieją oraz tych, z którymi może dzielić wspólne zainteresowania.

Mira jest humorystyczna, bystra, wartościowa i wciągająca. Będzie świetną lekturą dla osób powyżej 10 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/serie#mira

Artykuł Mira – recenzja komiksowej serii dla nastolatków pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.