Tytuł: 

Autor: Mara Rockliff

Ilustracje: Zosia Dzierżawska

Tłumaczenie: Zofia Raczek

Wydawnictwo: Mamania

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Idea uniwersalnego języka pojawiła się już wieki temu. Ludzie od zawsze marzyli o porozumieniu bez barier – możliwości konwersacji niezależnie od pochodzenia rozmówców oraz miejsca ich zamieszkania. Jak wiadomo, brak wspólnego języka i tym samym wzajemnego rozumienia się, prowadzi do konfliktów. Nie ma więc co się dziwić, że wielu myślicieli postanowiło stworzyć od podstaw reguły takiego języka, który będzie neutralny – a tym samym dostępny dla wszystkich.

Esperanto, zwany językiem pomocniczym jest najbardziej rozpowszechnionym ,,sztucznym” językiem na świecie! Szacuje się, że może go znać i porozumiewać się nim nawet 2 miliony ludzi! 

,,Doktor Esperanto i język nadziei” jest wyjątkową książką o polskim lekarzu i myślicielu żydowskiego pochodzenia Ludwiku Łazarzu Zamenhofie, który urodził się w Białymstoku w 1859 roku. Autorką książki jest Mara Rockliff, a ilustracje stworzyła dla niej Zosia Dzierżawska. 

Książka opowiada o pewnym chłopcu, który zapragnął stworzyć nowy język. Nie zaczynał jednak od zera, ale czerpał inspiracje z już istniejących słów innych krajów. Białystok w czasach małego Ludwika wypełniała wielokulturowa mieszanka ludzi, którzy porozumiewali się na różne sposoby. Chłopiec pragnął znaleźć złoty środek, żeby nikt nie musiał czuć się finalnie poszkodowany.

Kiedy jego wieloletnią pracę zniszczył ojciec, młody już mężczyzna nie poddał się, ale zaczął od początku, sprawiając, że jego język stał się jeszcze lepszy i jeszcze prostszy. 

,,Doktor Esperanto i język nadziei” to opowieść o wielkim przedsięwzięciu, które w pewnym momencie zaczęło się rozprzestrzeniać daleko poza świadomość swojego inicjatora. To wzruszająca historia o spełnianiu marzeń i dzieleniu się nadzieją. 

Pięknie i bogato ilustrowana, może być inspiracją dla wszystkich dzieci, które mają opory przed nauką języków obcych. Przekazanie im idei i zamierzeń Ludwika Zamenhofa sprawi, że nabiorą ochoty do poznawania nowych słów, za pomocą których mogą porozumiewać się z całym światem.

W książce został wyjaśniony podstawowy zamysł esperanto oraz kilka słów w tym języku. Szkoda, że umieszczono małego słowniczka, dzięki któremu czytelnicy mogliby nauczyć się kilku zwrotów. 

Polecam jednak ,,Doktor Esperanto i język nadziei” dzieciom powyżej 7 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://mamania.pl/product-pol-648-Doktor-Esperanto-i-jezyk-nadziei.html

Artykuł Doktor Esperanto i język nadziei – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Katarzyna Huzar-Czub

Ilustracje: Zosia Dzierżawska

Wydawnictwo: PWM (małe PWM), Polskie Wydawnictwo Muzyczne

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Zapewne każdy już słyszał o jednym z najsłynniejszych polskich pianistów, kompozytorów i działaczy niepodległościowym – Ignacym Janie Paderewskim, ale nie wszyscy wiedzą jak wiele musiał on przejść, żeby osiągnąć swój zamierzony cel.

Temu mężowi stanu zawdzięczamy nie tylko rozwój muzyki klasycznej, ale także zaangażowanie w sytuację polityczną kraju i działania związane z odzyskaniem przez Polskę niepodległości. 

Paderewski zrobił to, na co decyduje się niewiele wpływowych osób – zaryzykował utratę popularności i dobre imię na rzecz walki o swoje ideały.

Dla dzieci może on być jednak po prostu osobą, która nie poddała się w osiąganiu celu nawet wtedy, kiedy wszyscy wokół starali się wyperswadować mu z głowy pomysł zostania pianistą. Ignacy Jan Paderewski znał swoją wartość i nie pozwolił odrzucić swoich marzeń.

,,Ignacy Jan i jego plan” to książka obrazkowa, która nawet najmłodszym pozwoli nieco lepiej poznać tę wielką postać i zainspirować się nią w swoim dążeniu do bycia w czymś dobrym.

Autorką rymowanego tekstu jest Katarzyna Huzar-Czub, którą możecie już kojarzyć z innej patriotycznej lektury – ,,Tatulczyk Moniuszko”. Za ilustracje do ,,Ignacy Jan i jego plan” odpowiada Zosia Dzierżawska, a projekt zrealizowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. 

Akcja rozpoczyna się, kiedy Ignacy jest jeszcze małym chłopcem i dopiero rozpoczyna naukę na pianinie. Podobno nie szła mu ona zbyt dobrze, dlatego ćwiczył także grę na kontrabasie, skrzypcach, rogu, klarnecie, trąbce, helikonie, flecie czy puzonie. Trzeba przyznać, że nie brakowało mu samozaparcia! 

Ignacy Jan Paderewski miał jednak cel – pragnął zostać sławny, żeby zwrócić uwagę świata na kwestię Polski, której wówczas nie było na mapach. 

Jego ciężka praca zaowocowała i już wkrótce zwiedzał różne kraje, dawał koncerty i przede wszystkim osiągał wpływy, które finalnie pozwoliły mu (choć w dużym uproszczeniu), przywrócić Polskę na mapę świata. 

,,Ignacy Jan i jego plan” to zgrabnie napisana i zilustrowana książka, która w wyważony sposób opowiada dzieciom o jednej z bardziej znanych historycznych postaci, której los ojczyzny nie był obojętny.

Poza tym, to także opowieść o harcie ducha, odwadze i przede wszystkim samozaparciu, które poskutkowało wybitnymi wynikami. 

Polecam tę pozycję dzieciom już od 4. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://pwm.com.pl/pl/sklep/publikacja/ignacy-jan-i-jego-plan,katarzyna-huzar-czub,22407,ksiegarnia.htm

Artykuł Ignacy Jan i jego plan – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: 

Autor: Ada Olbrycht 

Ilustracje: Zosia Dzierżawska

Wydawnictwo: Mamania

Rok wydania: 2019

Objętość:  chudzina 

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Wielokrotnie publikowałam recenzje o książkach, które przygotowują dzieci do pierwszego dnia w przedszkolu. Pisałam także o metodzie Montessori, którą wielu z rodziców wspomaga się przy wychowywaniu dzieci.

W tym wpisie opowiem o książce, która zarazem będzie dotyczyła jednego i drugiego.

,,Ignacy idzie do przedszkola” to pozycja napisana przez Adę Olbrycht; założycielkę montessoriańskiego przedszkola w Warszawie. Myślę, że ciężko o bardziej odpowiednią osobę, która tak wiernie przedstawiłaby poruszane zagadnienie.

Książka rozpoczyna się ważnym cytatem Mari Montessori – twórczyni XIX-wiecznego systemu wychowania dzieci, który także pozwolę sobie tutaj przytoczyć:

,,Najważniejszym okresem w życiu nie są lata studiowania na wyższej uczelni, ale te najwcześniejsze, czyli okres od narodzenia do sześciu lat. Jest to czas, kiedy formuje się inteligencja człowieka i nie tylko ona, ale całość jego zdolności psychicznych”.

Bardzo duże znaczenie w ,,Ignacy idzie do przedszkola” ma poczucie bezpieczeństwa. Chłopiec odwiedzając nowe miejsce wie, że nie zostanie pozostawiany wśród nieznajomych. Jego mama spędza z nim pierwsze dni, z czasem stopniowo się wycofując.  

Ignacy sam decyduje czy chce bawić się z kolegami, czy ma ochotę biec przytulić się do mamy. Kotłują się w nim skrajne emocje. Książka stawia na nie bardzo duży nacisk. Czytając ją, możemy się dowiedzieć, że chłopiec jest zaciekawiony, zaniepokojony, nie lubi czegoś, denerwuje się, jest spokojny, niecierpliwi się, itp. Ogólnie zostały zachowane tutaj proporcje, gdzie zarówno pozytywnych jak i negatywnych emocji jest po równo. 

Daje to dziecko jasny znak i namawia do artykułowania swoich potrzeb. Wyrażanie tego, co czujemy, pozwoli maluchowi zarówno zrozumieć nasz punkt widzenia, jak i lepiej mu się poczuć we własnym towarzystwie.

Książka jest pięknie ilustrowana obrazami Zosi Dzierżawskiej, która swój talent pokazała już m.in. w ,,Wielkiej Księdze Klary” Marcina Wichy. 

,,Ignacy idzie do przedszkola” uzupełniony jest o kilka rozkładówek dla rodziców. Autorka dzieli się w książce wskazówkami, które mogą pomóc dziecku w lepszej adaptacji w przedszkolu. Dowiemy się np. jakie zachowanie nauczyciela jest najbardziej wskazane w pierwszych dniach kontaktu z początkującym przedszkolakiem. 

Z tej książki bije spokój, który z pewnością udzieli się także dzieciom. 

,,Ignacy idzie do przedszkola” to wartościowa i bardzo pomocna lektura w konfrontacji z nową życiową sytuacją. 

Polecam ją dla dzieci powyżej 3-ego roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://mamania.pl/product-pol-426-Ignacy-idzie-do-przedszkola.html

Artykuł Ignacy idzie do przedszkola – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Wielka Księga Klary”

Autor: Marcin Wicha

Ilustracje: Zosia Dzierżawska

Wydawnictwo: Mamania

Rok wydania: 2019

Objętość:  prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu 

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Marcin Wicha to znany wśród dorosłych autor książek ,,Jak przestałem kochać design” oraz ,,Rzeczy, których nie wyrzuciłem”. Jest laureatem Paszportu ,,Polityki” za rok 2017, był nominowany do Nagrody Literackiej Gdynia 2018, a przede wszystkim otrzymał Nagrodę Literacką ,,Nike” oraz Nagrodę Literacką im. Witolda Gombrowicza.

Marcin Wicha to także autor książek dla dzieci i to jego pierwszą (z 2011 roku) można przeczytać w nowym i pięknym wydaniu.

,,Wielka Księga Klary” to zbiór 3 częściowego pamiętnika 9-latki, która opisuje w nim perypetie swojej rodziny.

Początkowo miałam pewne wątpliwości dla jakiego odbiorcy kierowana jest ta książka. Pojawia się w niej wiele ironii i cała masa absurdów, wynikających nie z fabuły, ale z obserwacji głównej bohaterki. Podobnie jednak, jak niektórzy czytelnicy, Klara nie dostrzega w pewnych zachowaniach lub słowach niczego dziwnego. Mogłoby to więc oznaczać, że książka jest dla nieco starszego odbiorcy, niż wskazywałaby na to główna bohaterka.

Po przeczytaniu jednak całej, odnosi się wrażenie, że ta lektura nie jest po prostu zero-jedynkowa. Nie ma w niej ukrytych umoralniających treści czy nie zmierza do rozwiązania jakiejś zagadki. Jej, może nie jedynym, ale najważniejszym celem jest zapewnienie rozrywki i zagwarantowanie przyjemnego czasu z książką. Doskonale sprawdzi się także, jako lektura do wspólnego czytania z całą rodziną. Dorośli z łatwością utożsamią się z rodzicami Klary, a dzieci z młodszymi bohaterami historii.

W ,,Wielkiej Księdze Klary” możemy przeczytać o jej szkole (która w wakacje zamienia się na słowo na ,,sz”), o młodszym bracie, który czasami jest irytujący, a czasami fajny czy o psie – którego nigdy nie będzie jej dane mieć (ze względu właśnie na chorującego na alergię brata).

Książkę ubarwiają ilustracje Zosi Dzierżawskiej, które jeszcze bardziej podkreślają komizm niektórych sytuacji.

Z kolei ładne wydanie, czyli gruba oprawa i ciekawa okładka sprzyjają potraktowaniu jej, jako świetny pomysł na prezent.

,,Wielką Księgę Klary” polecam czytelnikom dużym i małym, od 9. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://mamania.pl/product-pol-374-Wielka-ksiega-Klary.html

Artykuł Wielka Księga Klary – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Opowieści na dobranoc dla młodych buntowniczek 2”

Autorki: Francesca Cavallo, Elena Favilli

Ilustracje: Zosia Dzierżawska, T.S. Abe, Cristina Amodeo, Alice Barberini, Elenia Beretta, Marijke Buurlage, Claudia Carieri, Beatrice Cerocchi, Barbara Dziadosz, Joana Estrela, Marylou Faure, Lisk Feng, Giulia Flamini, Monica Garwood, Debora Guidi, Kathrin Honesta, Ana Juan, Eleni Kalorkoti, Priya Kuriyan, Liekeland, Giorgia Marras, Sarah Mazzetti, Marina Muun, Sally Nixon, Sara Olmos, Martina Paukova, Lauda Perez, Camilla Perkins, Cristina Portoland, Kate Prior, Paola Rollo, Malin Rosenovist, Dalila Rovazzani, Julia Sarda, Marta Signori, Noa Snir, Cristina Spano, Gaia Stella, Lizzy Steward, Elisabetta Stoinich, Geraldine Sy, Giulia Tomai, Thandiwe Tshabalala, Eline van Dam, Annalisa Ventura, Emmanuelle Walker, Sarah Wilkins, Ping Zhu

Tłumaczenie: Ewa Borówka

Wydawnictwo: Debit

Rok wydania: 2018

Objętość: prawie jak encyklopedia! 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Kobiety tworzą historię. Są jej nieodłączną, ale często pomijaną częścią. Długo musiały walczyć o swoje miejsce w społeczeństwie. Ich głos wielokrotnie był uciszany i ignorowany.

Żyjemy w czasach, które pozwalają większościom kobiet postrzegać się nie przez pryzmat płci, ale jednostki. Jednak nie we wszystkich krajach tak jest. Istnieją jeszcze państwa w których życie dziewcząt przypomina to z kart naszej przeszłości.

Nie mają prawa do nauki, ich zdanie jest pomijane, a przeznaczenie sprowadza się do roli służącej podporządkowanej mężczyznom.

Książka ,,Opowieści na dobranoc dla młodych buntowniczek” pojawiła się w 2017 roku i natychmiast podbiła rynek czytelnicy nie tylko w Polsce, ale na całym świecie.

Ostatnio swoją premierę miała druga część tej serii, czyli ,,Opowieści na dobranoc dla młodych buntowniczek 2”. Autorkami są Francesca Cavallo oraz Elena Favilli. Pisarki pochodzą z Włoch, ale obecnie mieszkają w Kalifornii.

W ,,Przedmowie” na początku książki budują wokół czytelników poczucie jedności. Piszą, że ,,Opowieści” to nie tylko książka, ale także społeczność, która wzorując się na wielkich postaciach z przeszłości i teraźniejszości, jest w stanie samemu zmotywować do robienia także rzeczy wielkich i ważnych.

W ,,Opowieściach na dobranoc dla młodych buntowniczek 2” pojawia się ponad sto kobiet, które swoim życiem dały lub ciągle dają świadectwo bycia odważnym, walki o swoje marzenia oraz robienia tego, co dotychczas wydawało się być niemożliwym.

Bardzo się cieszę, że w tej części zostały uwzględnione m.in. Wisława Szymborska, J.K. Rowling, Marina Abramovic czy Beatrix Potter. Autorki wzięły pod uwagę kobiety urodzone setki lat temu oraz te, które nie osiągnęły jeszcze pełnoletności, a już zdążyły wpisać się w historię świata.

Portrety przygotowały ilustratorki z całego świata, w tym także z Polski. W zacnym gronie 50 wybranych artystek znalazła się Zosia Dzierżawska.

,,Opowieści na dobranoc dla młodych buntowniczek 2”  to kolejna, inspirująca dawka historii o wspaniałych osobach. Czytanie o ich osiągnięciach, będzie dla każdej małej kobietki motorem do działania.

Nie jest to jednak lektura tylko dziewczynek. To książka dla wszystkich dzieci, bez względu na płeć. Polecam ją młodym czytelnikom powyżej 6-ego roku życia.

Artykuł Opowieści na dobranoc dla młodych buntowniczek 2 – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.