Gdyby tak można byłoby stać się syrenką choć na krótką chwilę! Pływać wśród wielobarwnej rafy koralowej, przyjaźnić się z morskimi stworzeniami i odwiedzać podwodne krainy. Wiele małych dzieci fantazjuje o syrenkach. Sama zaczytywałam się w baśń o Arielce, a nieco później, już w dorosłym życiu, z uporem wypatruję obiecujących lektur o tych pięknych istotach.

Syrenki z Koralowego Zakątka

Nic więc dziwnego, że kiedy wydawnictwo Świetlik ogłosiło zapowiedź nowej serii, aż  podskoczyłam z entuzjazmu! ,,Syrenki z Koralowego Zakątka” to cykl napisany przez Joannę Jagiełło, znaną już m.in. z ,,Dzikusy. Witajcie w Malinowym Domku”, ,,Biuro śledcze Trop Sekret” czy ,,Obfitość”. 

Jednocześnie ukazały się dwa pierwsze tomy:

• Wielkie marzenia. Syrenki z Koralowego Zakątka,
• Wielka podróż. Syrenki z Koralowego Zakątka.

Choć na okładkach nie znajdziecie informacji o ich chronologii, ja polecam zacząć czytanie właśnie od ,,Wielkich marzeń”. 

Wielkie marzenia Syrenek

Głównymi bohaterami książek jest pewna rodzina syrenek i trytonów. Trzy siostry oraz brat to cały przekrój różnych typów osobowości. Na okładce ,,Wielkich marzeń” widać na przykład fioletowowłosą Liwię, która ćwiczy śpiew, aby dostać się do upragnionej szkoły. Sądzi, że tego oczekują od niej rodzice – tata plantator oraz mama wielka diwa sceny. 

Syrenka nie czuje się jednak w pełni szczęśliwa śpiewając dla publiczności. Dużo lepiej odnajduje się wśród uprawianych przez tatę morskich roślin. Jako najstarsza siostra czuje się jednak w obowiązku dawać dobry przykład rodzeństwu i postępować tak, jak należy. No właśnie, ale czy robienie czegoś wbrew sobie, to właściwe wyjście?

,,Wielkie marzenia. Syrenki z Koralowego Zakątka” to opowiastka o tym, żeby nie bać się podążać za marzeniami. Nie warto robić czegoś, tylko dlatego, by zadowolić innych. Trzeba również myśleć o własnych potrzebach i szczęściu. Jeżeli wiemy, co sprawia nam przyjemność – nic nie powinno nas zatrzymać w osiągnięciu celu.

Syrenki wyruszają z wielką misją

Drugi tom, czyli ,,Wielka podróż. Syrenki z Koralowego Zakątka” kontynuuje wątki z poprzedniej części, w której autorka zasygnalizowała nam kłopoty dziadków głównych bohaterów. Po zakończeniu szkoły nadeszły wakacje i syrenki wreszcie mają więcej czasu. Z tej okazji wyruszają z bliskimi do luksusowego środka wypoczynkowego, gdzie… zaczynają planować wielką misję ratunkową!

W trakcie czeka na nich wiele niebezpieczeństw. Widoczna na okładce Błękitka (zwana również Matyldą) oraz jej brat Bubu będą musieli wykazać się sprytem i odwagą, żeby zwrócić wolność swoim dziadkom.

Zarówno ta jak i poprzednia część to pełne przygód opowieści, bogato ilustrowane przez Ewelinę Protasewicz. Kolorowe, kartonowe obrazki doskonale uzupełniają tę serię – aż miałoby się ochotę zobaczyć te historie w wersji animowanej!

Prosty język, duża czcionka i krótkie rozdziały sprzyjają z kolei czytaniu ,,Syrenek z Koralowego Zakątka” przez dzieci dopiero uczące się składać litery. Ta świetna seria sprawdzi się jednak dużo wcześniej, nawet dla słuchaczy już w wieku 4 lat. Polecam ją i sama z ciekawością wypatruję kolejnych tomów!

Linki do strony księgarni:

• Wielkie marzenia. Syrenki z Koralowego Zakątka – https://www.taniaksiazka.pl/wielkie-marzenia-syrenki-z-koralowego-zakatka-tom-1-joanna-jagiello-p-1849857.html
• Wielka podróż. Syrenki z Koralowego Zakątka – https://www.taniaksiazka.pl/wielka-podroz-syrenki-z-koralowego-zakatka-tom-2-joanna-jagiello-p-1849856.html

Pozostałe książki o syrenach:

• Atlas syren. Wodny lud z różnych stron świata,
• Historia naturalna syren,
• Syreni Księżyc,
• Strażnik Klejnotu,
• Świat obok świata. Mroczna Baśń,
• Niko i Titi odkrywają morskie głębiny.

Artykuł Syrenki z Koralowego Zakątka – recenzja nowej serii pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Mało jest takich serii książek dla dzieci, do których wraca się z tak dużą przyjemnością. O bohaterach zamieszkujących Morze Wielorybie piszę już od prawie trzech lat, regularnie przypominając jak urocze i pełne wartościowych treści lektury tworzy autorka cyklu Megumi Iwasa.

Seria Z Pozdrowieniami

,,Pozdrowienia z Wodorostowego Lasu” to już czwarty tom, gdzie wzięty jest na tapet ważny, społeczny temat, relacje oraz oczywiście nieśmiertelna sztuka pisania listów.

Jest to właśnie punkt styczny wszystkich pozycji tej serii – bohaterowie sięgając po korespondencję, poznają nowych przyjaciół oraz uczą się nowych rzeczy.

Koniecznie sprawdźcie, co było głównymi zagadnieniami w poprzednich częściach:

• Z pozdrowieniami, Żyrafa,
• Pozdrowienia z Wielorybiego Przylądka,
• Pozdrowienia z Uchatkowej Wyspy.

Pewien nieznajomy

Kolejną ciekawą kwestią jest zmiana pierwszoplanowego bohatera razem z każdą nową książką. W ,,Pozdrowienia z Wodorostowego Lasu” jest nim wydra Wydrzysław Chybotko, który w poprzednim zbiorze przygód zdążył porozsyłać listy do nieznajomych.

Chodź wydra ceni sobie samotność, potrzebuje czasami towarzystwa kogoś miłego. Dlatego bardzo nie może doczekać się odpowiedzi na rozesłaną korespondencje. Niestety, żaden list zwrotny jednak do niego nie dociera. Wydrzysław już podejrzewa, że będzie musiał obyć się bez gości, kiedy… przypływa do niego pewien nieznajomy.

Krzywdząca plotka

Autorka książki ,,Pozdrowienia z Wodorostowego Lasu” bazując na prostej opowiastce, porusza zagadnienia fałszywego oskarżenia, krzywdzącej plotki czy bezmyślnie powtarzanych pomówień. Mało tego! Lektura opisuje również bohatera skrajnie nieśmiałego, który ma poważny problem z nawiązywaniem nowych znajomości i utrzymywaniem przyjaźni. Podpowiada w jaki sposób można przemóc w sobie tę nieśmiałość i dlaczego warto mieć bliskie sobie osoby.

Książka daje szerokie pole do rozmowy. Dyskutując o niej z młodymi odbiorcami, poszerzamy ich horyzonty oraz uwrażliwiamy na otaczający świat. Kolorytu dodają tej pozycji fantastyczne ilustracje niezawodnego Jörga Mühlea.

Polecana książka dla dzieci

Polecam ten tom każdemu powyżej 5 roku życia. Niech apetyt na serię zaostrzy także informacja z końca ,,Pozdrowienia z Wodorostowego Lasu”, gdzie pojawia się zapowiedź nowego bohatera z bardzo ostrymi zębami i nieco splamioną opinią…

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/pozdrowienia-z-wodorostowego-lasu.html

Artykuł Pozdrowienia z Wodorostowego Lasu – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Roberto Aliaga

Ilustracje: Alessandra Cimatoribus

Tłumaczenie: Beata Haniec

Wydawnictwo: Tako

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Ależ to milutka książka do zasypiania! ,,O żółwiu, który chciał spać” jest bestsellerową opowiastką obrazkową, która podbiła serca dzieci nie tylko w Hiszpanii (skąd pochodzi), ale także w całej Polsce! Wydawnictwo Tako właśnie wznowiło jej nakład.

Autorem książki jest Roberto Aliaga, z kolei ilustracje stworzyła Alessandra Cimatoribus. To pozycja, która jest jak piosenka, lub precyzyjniej byłoby napisać – kołysanka. Ma powtarzające się elementy, otula czytelników kołderką beztroski i poczucia bezpieczeństwa, a przy tym zaraża ziewaniem i natychmiast człowiek (czy duży, czy mały) jest gotowy do snu!

Główny bohater, tytułowy żółw pragnie zwyczajnie pójść spać. Szykuje się do zimowego nocowania, gdy nagle rozlega się pukanie. Okazuje się, że odwiedziła go przyjaciółka, która pomyślała, że miło będzie zasypiać żółwiowi, otulonemu ciepłym kocem. Gdy nasz bohater leży już w łóżku i prawie, prawie śpi… znowu rozlega się dźwięk uderzenia o drzwi! 

Jak możecie się domyślić, sytuacja powtarza się jeszcze dwa razy. Żółwia za każdym razem odwiedzają dobrzy przyjaciele, którzy troszczą się o jego wygodę i myślą o nim jak najlepiej. Mimo to, bohater czuje się coraz bardziej zdenerwowany. Choć docenia wszystkie miłe gesty, najbardziej na świecie pragnie po prostu spać. I wtedy pojawia się lew…

,,O żółwiu, który chciał spać” to książka, która z jednej strony spełnia bardzo proste zadanie – usypia i wycisza dziecko, ale z drugiej pokazuje, że dobry prezent to przede wszystkim taki, który jest wręczony w porę. Gdyby przyjaciele żółwia mieli więcej empatii, domyśliliby się czego tak naprawdę potrzebuje ich kompan.

Ta urocza książka ma także doskonałe ilustracje – niech ktoś spróbuje spojrzeć na tego rozkosznie ziewającego żółwia i… samemu nie ziewnąć! Poza tym doskonale ukazana mimika głównego bohatera sprawia, że całość jest nawet trochę humorystyczna.

Warty omówienia jest także tekst – momentami rymowany, nieco poetycki, z powtarzającymi się zdaniami, doskonale skupia uwagę najmłodszych. Uczą się go w mig i chętnie później sami dopowiadają kolejne kwestie.

Jestem przekonana, że ,,O żółwiu, który chciał spać” zrobi furorę w każdym domu! To książka na dobranoc, jakiej potrzebują wszyscy rodzice.

Polecam dzieciom już powyżej 2 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: http://tako.biz.pl/p,91,o-zolwiu-ktory-chcial-spac.html

Artykuł O żółwiu, który chciał spać – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Jon Klassen

Ilustracje: Jon Klassen

Tłumaczenie: Katarzyna Domańska

Wydawnictwo: Dwie Siostry

Rok wydania: 2016

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Dzielenie się przychodzi z dużą łatwością dzieciom bardzo małym, które jeszcze nie pojmują prawa własności. Z przyjemnością obdarowują wszystkich wokół jedzeniem (także tym z własnego talerza), kwiatami lub przedmiotami, które choć na chwilę wywołają uśmiech u obdarowanego (nawet jeżeli będzie to kawałek taśmy klejącej lub kamyk).

Później dzielić się jest już trudniej, szczególnie kiedy mowa o czymś, co trudno się dzieli (w przeciwieństwie do wielkiego ciasta lub garści cukierków).

,,O! Kapelusz!” to jeden z ciekawszych picturebooków, o jakich mam szczęście pisać. Jon Klassen jest kanadyjskim pisarzem oraz ilustratorem, który mimo młodego wieku, ma na swoim koncie już kilka wartościowych książek. Wchodzą one w skład trylogii, której głównym bohaterem jest… czapeczka! Być może kojarzycie z pozostałych również: ,,Gdzie jest moja czapeczka?”.

,,O! Kapelusz!” to opowieść w trzech aktach o dwóch bliskich sobie żółwiach, które znajdują tytułowe nakrycie głowy. Mierzą kapelusz i zgodnie uznają, że obu jest im w nim dobrze. Widać wyraźnie, że każde z nich go pragnie. Żeby jednak uniknąć niesnasek, postanawiają zostawić go w miejscu, w którym go znaleźli.

Jednemu żółwiowi coś nie daje jednak spokoju. Niecierpliwie i tęsknie zerka w stronę porzuconego przedmiotu i kiedy zapada noc, jest bliski złamania obietnicy danej koledze. Dopiero pewna wiadomość przekonuje go, że jest lepszy sposób na sprawiedliwy podział kapelusza. Postanawia z niego skorzystać, a my możemy mieć… szczęśliwe zakończenie!

Żółwie dzięki swojej małej przygodzie poznały znaczenie słowa empatia, kompromis czy solidarność – oczywiście nie w sposób dosłowny. Autor naszkicował jedynie te wartości, które przedstawiane przez książkową opowiastkę zasieją ziarno w umysłach najmłodszych. Będzie im łatwiej zrozumieć jak istotne jest dotrzymywanie słowa czy rezygnowanie z własnych przyjemności na rzecz ważniejszej relacji. 

Polecam ten – pod wieloma względami – wybitny picturebook dzieciom powyżej 2. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: http://www.wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/prod-o_kapelusz.html

Artykuł O! Kapelusz! – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Żółwik z oceanu. Tuli Tuli opowiada, kto gdzie mieszka”

Seria: Tuli Tuli opowiada, kto gdzie mieszka

Tekst: Zofia Stanecka

Ilustracje: Magdalena Kozieł-Nowak

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2019

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Tuli Tuli to opiekuńczy duszek, który mieszka na Ziemi i pasjonuje się życiem. To także nowa seria dla najmłodszych, z której będzie można dowiedzieć się jeszcze więcej o przyrodzie i jej aspektach.

,,Żółwik z oceanu. Tuli Tuli opowiada, kto gdzie mieszka” to nowość duetu Zofii Staneckiej oraz Magdaleny Kozieł-Nowak.

Twarde tekturowe strony książki, nie za długa objętość i przede wszystkim treść, której brakuje w typowych książkach przyrodniczych!

Tutaj poznamy historię małego żółwia Pikina – od chwili, kiedy jego mama składa jajeczko w piasku, do momentu ponownego spotkania rodziny na pełnym oceanie.

W trakcie swojego dorastania nasz bohater sporo dowie się o otoczeniu, a dzięki uwagom spotkanych zwierząt, sporo zyska na tym także czytelnik.

W ,,Żółwiku z oceanu” przyrodnicze ciekawostki przeplatają się z fabułą. Nie jest ona jednak abstrakcyjna. Wszystko to, co przytrafia się małemu żółwiowi, mogłoby przydarzyć się naprawdę każdemu innemu żółwiowi jego gatunku.

Książka zawiera takie informacje, jak już wcześniej wspomniany sposób narodzin żółwików i ich odważny, ale i niebezpieczny bieg do wody. Spotkanie Pikina z rafą koralową oraz ciekawostkami dotyczącymi żyjących w niej zwierząt i roli jaką spełnia  w oceanie.

Często na skraju rozkładówek znajdują się białe paski z dodatkowymi pytaniami, które nawiązują do tego, co widać na obrazku. Można z nich dowiedzieć się np. jakie zwierzęta składają jaja, jakie ptaki żyją nad oceanem czy chociażby co jedzą żółwie zielone.

Opowieść kończy się mapą świata z zaznaczonymi oceanami i wieloma ciekawostkami oraz ilustracjami wybranych zwierząt, które w nich żyją.

Książka wypełniona jest pięknymi kolorowymi ilustracjami. Co prawda przedstawione postacie są bardziej bajkowe, niż realistyczne, ale wspólnie z pokazaną w tej pozycji historią tworzą bardzo udane połączenie.

Pikin pokaże najmłodszym czytelnikom jak żyje się w oceanie, jak to jest być żółwiem oraz dlaczego takie ważne jest dbanie o środowisko.

Polecam tę książkę wszystkim dzieciom powyżej 2. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://nk.com.pl/zolwik-z-oceanu-tuli-tuli-opowiada-kto-gdzie-mieszka/2712/ksiazka.html#.XVwrG5MzZE4

Artykuł Żółwik z oceanu. Tuli Tuli opowiada, kto gdzie mieszka – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Tomas Ouim

Ilustracje: Julio Antonio Blasco

Tłumaczenie: Agnieszka Czujkowska, Andrzej Kruszewicz

Wydawnictwo: Esteri

Rok wydania: 2018

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Każdy z nas zna osobę, która kocha podróże. Każdą wolną chwilę poświęca odkrywaniu nowych miejsc i poznawaniu kolejnych osób. W dzisiejszych czasach nie jest problemem odwiedzić sąsiednie województwo, inny kraj czy nawet kontynent. Mamy samochody, pociągi i samoloty, które pozwalają nam przemieszczać się z miejsca na miejsce.

Jak jednak jest ze zwierzętami? Nie licząc psa, ,,który jeździł koleją”, jest chyba niewiele reprezentantów fauny, którzy korzystają ze znanych nam środków komunikacji.

,,Zwierzęta podróżnicy” to książka, która odkrywa przed czytelnikiem przykłady najbardziej ekstremalnych podróżników w świecie zwierząt. Pokazuje ich niesamowitą wytrwałość i zdradza ciekawostki, o których wielu z nas nie miało wcześniej pojęcia.

Tytuł ten należy do serii książek w której znalazły się także ,,Zwierzęta lekarze” oraz ,,Zwierzęta architekci”.

Wszystkie pozycje spala ze sobą postać ilustratora, Julia Antonia Blasco, który nie tylko stworzył wyjątkowe rysunki oraz kolaże, ale również je zaprojektował. Seria ta wyróżnia się bowiem ciekawymi zakładkami, pełniącymi funkcję biletów.

Umieszczony zostały w ich wnętrzu cel, szybkość i długość podróży, czas startu, itd. Jest także mapa przedstawiająca planowaną drogę. Po stronie zewnętrznej zakładki są m.in. informacje dotyczące omawianego gatunku zwierzęcia, jego cechy charakterystyczne, długość i masa ciała, długość życia, środowisko, które zamieszkuje, sposób rozmnażania, zdobywanie pokarmu oraz zagrożenia, które mogą go czekać podczas podróży.

,,Zwierzęta podróżnicy” to tak jak wspomniałam, zbiór niezwykłych ciekawostek na temat chociażby zebry, humbaka, łososia, słonia czy szarańczy.

Przykładem może być roczna trasa 25 tysięcy kilometrów odbywana przez wieloryby,  szybkość zebry wynosząca do 55 km/h czy nieprzerwany lot szarańczy wynoszący 15 godzin. Łącznie książka zawiera interesujące opisy 14 przedstawicieli różnych gatunków, począwszy od owadów, ssaki po ptaki i pancerzowce.

,,Zwierzęta podróżnicy”  polecam dzieciom powyżej 7-ego roku życia, jako źródło fascynujących faktów o świecie zwierząt.

Link do strony wydawnictwa: https://esteri.pl/ksiazka/zwierzeta-podroznicy

Artykuł Zwierzęta podróżnicy – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autorzy: Raphael Martin & Guillaume Planevin

Tłumaczenie: Joanna Józefowicz – Pacuła

Wydawnictwo: Babaryba

Rok wydania: 2016

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Jak zainteresować dzieci światem dzikiej przyrody, nawet jeżeli sami wolą oglądać seriale lub filmy o ich ulubionych super bohaterach? Jak je przekonać, że niezwykłe umiejętności i ponad przeciętne moce posiadają nie tylko wyimaginowane postacie z ekranu, ale również natura stworzyła istoty, które są nimi obdarzone?

Idealnym rozwiązaniem będzie książka, w której autorzy połączyli wizerunki zwierząt oraz atrybuty kojarzące się z bohaterami. Raphael Martin oraz Guillaume Plantevin zamienili 29 przedstawicieli różnych gatunków w istoty jeszcze bardziej wyjątkowe.

Książka ,,Super zwierzaki” przypomina kolekcjonerski album w którym uwzględniono zdjęcia bohaterów (w tym przypadku ilustracje), parametry, które im towarzyszą (długość życia, szybkość, wagę czy długość/wielkość) oraz kilka kategorii w ramach których można ich opisać, np. superdzieciństwo czy superczuły punkt.

W przypadku każdego zwierzęcia wyszczególniono w ramce ,,SUPERMOC”, dzięki której czytelnik może dowiedzieć się o wyjątkowej cesze opisywanego gatunku, wyróżniającej go spośród wszystkich pozostałych.

Z książki dowiedziałam się chociażby, że można unieruchomić żarłacza białego tylko głaskając go po pysku, albo zostać wyleczonym z raka mózgu przez jad skorpiona, przynajmniej teoretycznie. Jest ona także pełna zabawnych anegdotek, np. tej związanej z pochodzeniem nazwy kangur.

Książka ,,Super zwierzaki” pełni także ważną rolę proekologiczną. Autorzy wielokrotnie podkreślają, że w tej historii to człowiek jest złym charakterem. Dla niektórych gatunków jesteśmy jedynymi wrogami, a w innych przypadkach po prostu godzimy się na ich cierpienie. Przykładem mogą być tutaj torebki z krokodylej skóry czy przetrzymywanie orek na małej powierzchni w parkach rozrywki.

Ten tytuł to doskonała pozycja dla nieco starszych dzieci. Mówi się w niej otwarcie o wielu kwestiach, nawet jeżeli wiążę się to z opisami nie ukrywającymi czasami kontrowersyjnych zwyczajów zwierząt. Bardzo podoba mi się takie podejście, kiedy traktuje się młodego czytelnika poważnie, nie przeinaczając faktów ze względu na jego wiek.

Nawet strona wizualna jest mocna. Kreska wydaje się zadziorna, a przedstawione na ilustracjach zwierzęta nie kojarzą się z milusińskimi, które mamy w domach. To istoty, które charakteryzują się niesamowitą siłą, szybkością oraz inteligencją. Robią wszystko, żeby przetrwać. Należy je podziwiać, ale najlepiej także nie wchodzić im w paradę.

,,Super zwierzaki” to książka, która będzie idealna jako prezent na różne okazje, np. jako nagroda w konkursie szkolnym, ale to także pozycja, która zachwyci większość dzieci od 6-ego roku życia w codziennym jej odkrywaniu.

Link do strony wydawnictwa: https://babaryba.pl/pl/p/SUPER-ZWIERZAKI-Raphael-Martin-Guillaume-Plantevin/167

Artykuł Super zwierzaki – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Momo”

Autor: Michael Ende

Ilustracje: Michael Ende

Wydawnictwo: Znak Emotikon

Rok wydania: 2018

Objętość:   prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Kto jeszcze nie słyszał o małej dziewczynce, która przywędrowała nie wiadomo skąd. Która wykazała się wielką odwagą. Miała kilka bardzo wyjątkowych talentów. Przede wszystkim zaś najbardziej na świecie ceniła swoich przyjaciół – ten powinien szybko nadrobić zaległości i sięgnąć po klasykę literatury dziecięcej ,,Momo” pióra Michaela Ende.

Książka pierwszy raz opuściła drukarnię w 1973 roku, czyli obecnie świętuje swoje 45-te urodziny. Została napisana po niemiecku, a jej pełny tytuł brzmiał ,,Momo oder Die seltsame Geschichte von den Zeit-Dieben und von dem Kind, das den Menschen die gestohlene Zeit zurückbrachte”, po polsku ,,Momo, czyli osobliwa historia o złodziejach czasu i dziecku, które zwróciło ludziom skradziony im czas”.

Na szczęście jakiś mądry człowiek skrócił ten tytuł i obecnie historia o której mowa, znana jest pod nazwą ,,Momo”.

Wydawnictwo Znak Emotikon właśnie wznowiło jej wydanie i szczerze mówiąc jest najpiękniejsze ze wszystkich! Ilustracje, które wykorzystano w tym wydaniu są autorstwa samego Michaela Ende! Pozwoliłam sobie przygotować krótkie zestawienie różnych okładek. Najnowsze wydanie ,,Momo” prezentuje się wspaniale.

Ta książka jest trzecim tytułem Michaela Andreasa Helmutha Endego. Oprócz tego napisał jeszcze m.im. historie o ,,Kubie Guziku” oraz także bardzo znaną ,,Niekończącą się historię”.

,,Momo” składa się z trzech części. Kompozycji ,,Momo i jej przyjaciele”, rozwinięcia ,,Szarzy Panowie” oraz zakończenia ,,Kwiaty Jednej Godziny”. Każda część podzielona jest na rozdziały.

Dziewczynka z pomocą życzliwych sąsiadów zamieszkuje opuszczony amfiteatr. Jej obecność wpływa na ludzi kojąco. Opowiadają jej o swoich problemach i rozterkach, przychodzą do niej skłóceni, a ona potrafi słuchać jak nikt inny.

Dzieci bawią się przy niej, używając całego potencjału swojej wyobraźni.

Ten niemal beztroski czas przerywa pojawienie się w miasteczku nowych gości, a raczej ich ujawnienie się. To Szarzy Panowie – agenci od oszczędzania, nasłani przez Centralę. Dla nich wszystko, co nie zmierza do zrealizowania celu jest stratą czasu. Sen, rozmowy z mamą, opieka nad papużką czy spotkania z przyjaciółmi przy kolacji to wszystko to niepotrzebne fanaberie.

Kuszą liczbami, czyli tym co najłatwiej przemawia do ludzkiej wyobraźni.

,,Wyglądało na to, że nikt nie zauważał, iż oszczędzając czas, oszczędza w rzeczywistości co innego. Nikt nie chciał się przyznać, że jego życie staje się coraz uboższe, coraz bardziej jednostajne i coraz zimniejsze.” Michael Ende, Momo, Rozdział szósty, str. 87

Ludzie odkładają swoje marzenia na później. Dużo pracują, zajmują się tym czego nie lubią, żeby kiedyś robić to o czym wcześniej marzyli. Kiedy jednak będzie to kiedyś? Nikt nie wie.

Momo nie daje nabrać się na sztuczki Szarych Panów. Potrafi usłyszeć głos wydobywający się z wnętrza człowieka. Ludzie często mówią rzeczy, które chcą, żeby słyszeli inni. Większość daje się zwieść, szczególnie kiedy obiecuje się im jakieś korzyści. Dla Momo najważniejsza jest prawda, dlatego jest ponad wszystkimi innymi ludźmi.

Złodzieje czasu jednak go nie tracą. Ludzie żyją w coraz większym pośpiechu. Ich życie składa się na pracę i wypełnianie podstawowych potrzeb. Myślą tylko o bogaceniu się, o pieniądzach. Każdą wolną chwilę traktują jak marnotrawstwo. Tłamszona jest wyobraźnia dzieci. Robi się z nich małych dorosłych zabraniając im kreatywnej i bezcelowej zabawy.

Momo jest w opozycji do dominacji czasu. Nawet jej ucieczka przez Szarymi Panami pokazana została w piękny, symboliczny sposób. Bo jak można uciekać przed czasem, podążając za żółwiem?

Wkrótce trafia do Domu Nigdzie i tam poznaje Mistrza Hora – Secundusa Minutiusa Hora. Ten pokazuje jej wartość czasu i razem postanawiają przezwyciężyć wroga.

Czy udaje się im odzyskać utracony czas? Jak toczą się losy przyjaciół Momo? Co dzieje się z Szarymi Panami?

Przeczytajcie koniecznie ,,Momo” i znajdźcie odpowiedzi na powyższe pytania. To piękna, filozoficzna historia, która zachwyci każdego czytelnika. Uczy ona mądrego postępowania – poszukiwania w życiu równowagi. Jest czas na obowiązki, ale musi być też czas na opowieści. Zróbcie sobie przerwę i pozwólcie ,,Momo” przemówić do Was.

Jednego możecie być pewni. Czytając tę książkę na pewno nie zachorujecie na największą chorobę na świecie – śmiertelną nudę.

Link do strony wydawnictwa: https://www.znak.com.pl/kartoteka,ksiazka,109984,Momo

Artykuł KLASYKA: Momo pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.