Uwaga, proszę opuścić tory! Pan Brumm pędzi pociągiem i za nic nie potrafi go zatrzymać! 

Kolejna pełna humoru opowieść o sympatycznym niedźwiedziu, którego przygody bawią, uczą oraz… zaskakują! Tym razem autor Daniel Napp przygotował coś specjalnie z myślą o fanach pociągów.

(Tematyczne zadanie na wyklejce książki. Więcej można znaleźć na www.daniel-napp.de)

Seria książek obrazkowych

,,Pan Brumm jedzie pociągiem” to trzynasta pozycja w serii książek niemieckiego pochodzenia, które już od niemal 20 lat cieszą dzieci na całym świecie. Cykl picutrebooków oferuje pełnorozkładówkowe, świetne ilustracje i niewielką ilość tekstu, z którą mogą poradzić sobie początkujący czytelnicy. 

Seria ,,Pan Brumm” godna jest polecenia również dla tych dzieci, które nie przepadają za długimi opowieściami i dość trudno przekonać je do spędzania czasu z lekturą. Głównego bohatera jak i same książki na pewno polubią, bo każda z nich wydaje się mówić językiem najmłodszych.

Sprawdźcie także recenzje pozostałych książek z serii:

• Pan Brumm i Megasaurus, 
• Pan Brumm wchodzi na boisko.

Dla miłośników pociągów

Marzeniem wielu dzieci (ale nie tylko dzieci!) jest posiadać piękną kolejkę z rozkładanymi na podłodze torami. Pan Brumm ma to szczęście, że w każdy wtorek bawi się właśnie takim pociągiem w towarzystwie swojej złotej rybki o osobliwym imieniu Kaszalot. Przyjaciółka tymczasowo psuje frajdę, kiedy stwierdza, że pan Brumm nie jest jeszcze prawdziwym maszynistą – do tego musi dorosnąć.

Główny bohater chcąc udowodnić rybce, że się myli, zabiera ją w niepowtarzalną podróż… prawdziwym pociągiem! Okazuje się jednak, że o ile uruchomienie maszyny jest bardzo proste, o tyle jej zatrzymanie może nastręczać pewnych problemów…

Historia o maszyniście

,,Pan Brumm jedzie pociągiem” to książka, która zapoznaje czytelników ze specyfiką toczących się po torach pojazdów – z przymrużeniem oka. Dzieci dowiadują się z niej czym jest zwrotnica, dlaczego hamulec bezpieczeństwa jest kluczowy dla maszynisty oraz z jakiego powodu przed ruszeniem w drogę warto sprawdzić stan mostów, którymi będziemy przejeżdżać.

Ponadto ukazuje moc wyobraźni. Można bowiem całkiem śmiało zakładać, że podczas całej tej przygody pan Brumm wraz ze swoją rybką… ani na chwilę nie wyszli z domu! A jedną zabawę w maszynistę, bohater zamienił za chwilę w zupełnie inne zajęcie.

Dużą frajdą będzie także wyszukiwanie na ilustracjach różnych smaczków. Autor ukrył we wnętrzu pociągu muchomora, lizaka ukrytego wśród trawy czy miniaturowy spodek latający trzymający się dzikich kwiatów.

Polecam książkę ,,Pan Brumm jedzie pociągiem” wszystkim czytelnikom powyżej 3 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwobona.pl/pl/p/Pan-Brumm-jedzie-pociagiem/173

Artykuł Pan Brumm jedzie pociągiem – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Anna Paszkiewicz

Ilustracje: Joanna Bartosik

Wydawnictwo: Widnokrąg

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Czego mogłaby zażyczyć sobie złota rybka, gdyby to ona miała trzy życzenia? 

Anna Paszkiewicz oraz Joanna Bartosik nietypowo podeszły do znanej nam baśni braci Grimm. W pięknie wydanej książce ,,Trzy życzenia” przedstawiły nie tylko współczesną wersję tej ludowej bajki, ale również zupełnie odwróciły jej znaczenie. 

W tym przypadku głównymi bohaterami są ryby zamieszkujące miejscowe jezioro. Choć nie narzekają na zagrożenia wewnątrz akwenu (jedyny szczupak, który mógłby je zjeść, jest już w wyjątkowo podeszłym wieku), to jednak na ich rybich barkach spada znacznie poważniejszy ciężar.

Okazuje się, że ludzie, którzy przychodzą wędkować lub po prostu zażywać odpoczynku nad wodą, zupełnie nie przejmują się kwestią zabierania swoich śmieci ze sobą. Odpadki trafiają do jeziora, w ten sposób je zanieczyszczając, szkodząc żyjącym tam zwierzętom i zatruwając zbiornik. 

Nie pomagają liczne wiece i rozmowy rybich przedstawicieli, bo trudno komuś tak bezbronnemu wymyślić jakieś sensowne rozwiązanie. Wydaje się, że jest to sytuacja bez wyjścia. Do czasu, aż złota rybka – główna bohaterka książki zostaje złowiona przez pewnego rybaka oraz jego córkę Polę. 

,,Trzy życzenia” to książka, która zwraca uwagę na kilka ważnych kwestii. Pierwszą jest przede wszystkim temat środowiska i tego jak niezwykle mało energii wkładamy w to, żeby o nie zadbać. Podstawą jest oczywiście sprzątanie po sobie i ograniczanie odpadów, ale warto również organizować akcje, których celem jest przywracanie naturalnych miejsc do stanu sprzed działalności człowieka.

Ciekawa jest także próba podważenia wielokrotnie powielanego stereotypu, że ,,dzieci i ryby głosu nie mają” – bohaterka złota rybka okazała się najlepszym, mówiącym przykładem, że trzeba być ostrożnym z tego typu frazesami.

Z kwestii mniej pozytywnych, nie trafił do mnie fragment, że łowienie ryb jest w porządku, argumentowany, że ,,silniejszy zjada słabszych”, jednak to jeden z nielicznych zgrzytów, który zwrócił moją uwagę w tej książce. 

,,Trzy życzenia” to książka pięknie zilustrowana, wydana na dobrej jakości papierze i z twardą oprawą. Jeżeli jesteście ciekawi życzeń złotej rybki, sięgnijcie do jej treści!

Polecam ją czytelnikom powyżej 4. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.wydawnictwo-widnokrag.pl/produkt/trzy-zyczenia/

Artykuł Trzy życzenia – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Katarzyna Majsner

Ilustracje: Katarzyna Majsner

Wydawnictwo: Novae Res

Rok wydania: 2018

Objętość:  więcej niż sto 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: nudy na pudy

Recenzja:

Pewne stare porzekadło mówi, żeby nie oceniać książki po okładce. Kiedy jednak widzi się tak ładną i tajemniczą ilustrację, jak tą w przypadku ,,Pana Ryby”, nie sposób się oprzeć i nie zacząć czytać.

Autorką książki jest Katarzyna Majsner, która odpowiada także za znajdujące się w niej ilustracje. Można odnieść wrażenie, że to osoba niezwykle utalentowana plastycznie. Wystarczy zerknąć na lalkę animacyjną, która została stworzona przez autorkę na podstawie głównej bohaterki książki: https://www.youtube.com/watch?v=rS9xsD5-Hiw

Jak jednak wypada książka pod względem treściowym?

Z jednej strony książka aspiruje na miano baśni. Z drugiej – brak jej niestety lekkiego pióra czy fantazji, która nie kłóciłaby się z podstawami logiki.

Tak wiele części fabuły nie składa się w całość, że aż trudno je tu wszystkie wymienić.

Książka miała opowiadać historię dziewczynki Klary Leszczyk, która stara się być dobrym wędkarzem. Zależy jaj na złowieniu Rybki Złotej, ponieważ liczy, że ta spełni jej życzenie.

Jest tu pewna tajemnica, która może zainteresować czytelnika. Szczególnie na początku książki pojawia się też wiele wtrąceń ze świata snu, złudzeń czy też fantazji. Jak później się okazuje – są to swego rodzaju wizje z przyszłości.

Są jednak one tak mroczne, że z pewnością wielu dorosłych miałoby dreszcze podczas czytania ich opisów. Zdecydowanie nie jest to treść przeznaczona dla najmłodszych dzieci.

Ma się wrażenie, że chociaż jest to pozycja o świecie wody, brakuje w niej głębi. Trudno identyfikować się z główną bohaterką, która bardzo prosto przyjmuje wszystko to, co się jej przytrafia. Mimo, że ma tylko (albo aż) 7 lat, więcej rzeczy powinno ją zastanawiać.

Dziewczynce brak charakteru. Kiedy otrzymuje komplement od złego bohatera – rumieni się, chociaż powinna raczej być nieczuła na słowa kogoś, kto więzi ryby z imionami ojców jej przyjaciół.

Następnie ten zły bohater z jakiegoś (niewytłumaczonego w książce) powodu staje się dobry. Co więcej, można wyczuć tutaj pewien sarkazm ze strony autorki, która czyni go weganinem, wkładając w jego usta słowa, że to teraz modne. Nie jestem pewna czy taka postawa w książce, która stara się promować ekologię jest właściwa.

Niestety nie widzę w ,,Panie Rybie” także zachwalanej na okładce nauki empatii. Książka kończy się źle i nie jest satysfakcjonująca dla czytelnika.

Co więcej, postanowiono umieścić w niej słowa, które nie do końca są właściwe dla książki dla dzieci: ,,trakcja”, ,,masochizm”, ,,otwór gębowy”.

Zdarzają się też błędy wynikające z nieuważnej korekty, jak np.: ,,Klara bezwładnie opada na dno i powoli zamyka oczy. Zamyka oczy.”

Co prawda widać w niej trochę inspiracji japońską animacją, szczególnie w warstwie wizualnej. Najmocniejszą stroną tej pozycji są właściwie ilustracje, które mimo że reprezentują mroczną stronę lektury, na pewno spodobałyby się dzieciom z ostatnich klas szkoły podstawowej.

Czytając ,,Pana Rybę” ma się wrażenie, że był tam gdzieś pewien zamysł, który mógł się udać. Niestety czy to ze względu na pośpiech, czy przez brak dokładnej redakcji i korekty jest to raczej książka, której polecić nie mogę.

Link do strony wydawnictwa: https://novaeres.pl/katalog/tytuly?szczegoly=pan_ryba,druk

Artykuł Pan Ryba – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.