➜ Tytuł: Hitomi
➜ Scenariusz: HS Tak
➜ Rysunki: Isabella Mazzanti
➜ Tłumaczenie: Bartosz Czartoryski
➜ Wydawnictwo: Lost in Time
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Esencja japońskich legend o samurajach, szkolących swoich uczniów sensejach i historiach w których walka o honor oraz podążanie drogą zemsty staje się silnikiem napędowym całej fabuły.

Opowieści z czasów feudalnej Japonii

Hitomi to komiks zbiorczy składający się z pięciu albumów twórców HS Tak oraz Isabelli Mazzanti, który ukazał się nakładem wydawnictwa Lost In Time. Opowieść rozgrywająca się w czasach feudalnej Japonii, w której główną bohaterką jest młoda dziewczyna szukająca zemsty, w odwecie za zabójstwo swojej rodziny.

Tak też się składa, że obecnie rozgrywam Ghost of Tsushima na PS5, grę która narracyjnie bardzo odpowiada i świetnie uzupełnia się z komiksem. Chociaż w jej przypadku to złożona opowieść o ocalałym XIII-wiecznym samuraju, który odpiera atak mongolskiego najeźdźcy, jednocześnie zbierając armię do jego finalnego pokonania.

Wizualne historie o samurajach

Mam wrażenie, że akcja Hitomi rozgrywa się nieco później na osi czasu, chociaż nie brak w niej podobnych motywów. Dziewczyna postanawia na własną rękę odnaleźć czarnoskórego samuraja, którego zapamiętała jako zabójcę jej bliskich. Chce dokonać aktu zemsty. Zanim jednak do tego dojdzie, decyduje się posłuchać rady starego mnicha.

Dziewczyna ma zamiar wzbudzić zaufanie w starym samuraju, wykształcić się pod jego okiem na wojowniczkę, a następnie… pomścić swoją rodzinę. Co z tego wszystkiego wyniknie? Czy jej się to uda? A może w kluczowym momencie zmieni zdanie?

Jaka jest główna bohaterka?

Bardzo mocnymi atutami Hitomi jest jednak nie tylko fabuła – trzeba przyznać, że dość prosta, ale jednak niezwykle satysfakcjonująca dla odbiorcy. Tym, co liczy się nawet bardziej, jest świetne połączenie charakteru głównej bohaterki z wizualną stroną komiksu.

Ta dziewczyna jest po prostu intrygująca – wyszczekana, nie mająca niczego do stracenia, odważna i utalentowana. W połączeniu z nieco wycofanym i tajemniczym drugim bohaterem, stają się interesującym duetem, którego losy śledzi się z przyjemnością.

W Hitomi nie można mieć też zastrzeżeń do wizualnego przedstawienia opowieści. Dynamiczne kadry, bardzo filmowe detale czy niezwykły wręcz fragment fabuły, gdzie dziewczyna zostaje czymś odurzona, widząc świat zniekształcony, niepokojący i jeszcze bardziej dziki.

Hitomi jest komiksem po który zdecydowanie warto sięgnąć. Widać w nim zafascynowanie kulturą Japonii, ale także sprawną umiejętność prowadzenia narracji, która skutkuje dużą satysfakcją z lektury.

Polecam tę książkę wszystkim powyżej 15 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://lostintime.pl/sklep/komiksy/przygodowe/hitomi/

Artykuł Hitomi – recenzja komiksu o czasach feudalnej Japonii pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Bethany i Bestia. Zemsta Bestii
➜ Seria: Bethany i Bestia
➜ Autor: Jack Meggitt-Phillips
➜ Ilustracje: Isabelle Follath
➜ Tłumaczenie: Magdalena Korobkiewicz
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2022
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Kiedy budzi się bestia, dobrze mieć przy boku zaufanego przyjaciela, z którego pomocą uda się ją przezwyciężyć. Przekonała się o tym bohaterka, którą mieliście szansę już poznać przy okazji zeszłorocznej premiery Wydawnictwa Dwukropek. Teraz przyszedł czas na drugi tom ,,Bethany i Bestia” i coś czuję, że to jeszcze nie koniec historii…

Bethany chce się zmienić

Bethany nie jest typową główną bohaterką, z którą można sympatyzować i się utożsamiać. Już w pierwszej części poznaliśmy jej dość paskudny charakterek – ciągła chęć płatania innym psikusów, skupianie się tylko na własnych emocjach czy dogryzanie oraz przezywanie, nikomu jeszcze nie przysporzyły przyjaciół.

W ,,Bethany i Bestia. Zemsta Bestii” dziewczynka chce się jednak zmienić. Widząc jak wiele złego zrobiła Bestia, postanawia skupić się na dobrych uczynkach. Czy jednak sąsiedzi będą potrafili jej zaufać? Czy dzieci z sierocińca, z którymi mieszkała Bethany, szybko zapomną o jej dawnych przewinieniach?

Największa wartość ludzkiego życia

Jack Meggitt-Phillips napisał książkę (już kolejną w tej serii!), która pokazuje czytelnikom jak łatwo wpaść w pułapkę złych uczynków. Jak prosto robić przykre rzeczy, kiedy czujemy się niedocenieni, nielubiani i niesprawiedliwie traktowani. Tytułowa Bestia, która jest najprawdziwszą i dość straszną bestią, uosabia to, co w ludziach najgorsze. Zachęca bohaterów, aby oddawali się przyjemnościom, myśleli tylko o sobie i skupiali na własnej wygodzie.

Okazuje się jednak, że zarówno Bethany jak i jej nowy opiekun prawny Ebenezer, który formalnie ma już ponad 500 lat, wcale nie pragną najbardziej pięknych ubrań, bogatych sprzętów czy wymyślnych smakołyków. Wspólnie dochodzą do wniosku, że jedną z największych wartości ludzkiego życia jest… no właśnie, co takiego? Koniecznie sięgnijcie po ,,Bethany i Bestia. Zemsta Bestii”!

Zemsta w zemście

A jest po co sięgać, bo druga część to mnóstwo doskonałej fabuły oraz ekscytujących splotów akcji! Bethany razem ze swoją papuzią przyjaciółką Claudette postanawiają zorganizować ,,odbestwianie” domu. Początkowo rzeczom, które ofiarowała Ebenezerowi Bestia, udaje się znaleźć nowych właścicieli. Niestety szybko się okazuje, że nie do końca zachowały one swoje właściwości. 

Co gorsza, papuga zaczyna coraz dziwniej się zachowywać, a na przyjęcie przeprosinowe Bethany nikt nie przychodzi i dziewczynka zaczyna się załamywać. Kiedy okazuje się, że wszyscy od niej się odwrócili, główna bohaterka planuje zemstę… Nie wie jednak, że sama ma stać się ważną postacią w zemście kogoś zupełnie innego.

Dla kogo jest ta książka?

,,Bethany i Bestia. Zemsta Bestii” to doskonała książka z fragmentami wywołującymi delikatny dreszczyk emocji, która spodoba się czytelnikom powyżej 9 roku życia. Świetnie wpasuje się w okres zbliżającego się powoli Halloween, ale z powodzeniem można ją czytać w każdej porze roku!

Link do strony Wydawnictwa: https://dwukropek.com.pl/ksiazki/zemsta-bestii-bethany-i-bestia/

Artykuł Bethany i Bestia. Zemsta Bestii – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Maja Lunde

Ilustracje: Lisa Aisato

Tłumaczenie: Milena Skoczko

Wydawnictwo: Literackie

Rok wydania: 2021

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Równowaga jest bardzo ważna – nie tylko, kiedy myślimy o otaczającej nas przyrodzie, ale także o nas samych. Potrzebujemy spokoju ducha, poczucia bezpieczeństwa i świadomości, że jesteśmy kochani.

,,Strażniczka Słońca” to kolejny, absolutnie wybitny przykład literatury dziecięcej, której autorkami są Maja Lunde oraz Lisa Aisato. Nie trzeba chyba nikomu przypominać o ich poprzedniej pozycji, ale zrobię to wyłącznie dla formalności. Zimą zachwycaliśmy się ,,Śnieżną siostrą”, a wiosna przyniosła nam za pośrednictwem Wydawnictwa Literackiego kolejnego perełkę.

Główną bohaterką tej książki jest dziewczynka Lili, która razem ze swoim dziadkiem mieszka w bardzo smutnym i pozbawionym kolorów miasteczku. Jej dnie wypełnione są monotonnym stukaniem deszczu o parapet i przeskakiwaniem wielkich kałuż. Miejscowość Lili cierpi na pewną, bardzo ważną przypadłość – od wielu nad ich domami nie zaświeciło słońce. Wszyscy cierpią głód i są niezwykle przygnębieni.

Pewnego dnia jednak Lili wyrusza w głąb lasu – wbrew ostrzeżeniom dziadka i lokalnych legend. Tam, trafia do wyjątkowego miejsca i poznaje… kogoś równie niezwykłego, kto sprawi, że życie jej oraz jej bliskich i sąsiadów zmieni się na zawsze.

,,Strażniczka Słońca” wyciska z czytelników łzy, bo porusza najczulsze struny swoją opowieścią. Autorka pokazała jak zgubne może być działanie pod pretekstem zemsty i jak ważny jest balans we wszystkim, co nas otacza. 

Książka jest także swego rodzaju hymnem pochwalnym pór roku. W opowieści pojawiają się wyłącznie skrajności, w których życie jest nie tylko niewygodne, ale nawet i niebezpieczne. Dostając co roku piękną wiosnę, złotą jesień czy białą zimę zupełnie nie myślimy jak wystarczy brak jednej z nich, by wszystko poszło nie tak jak trzeba.

W ,,Strażniczce Słońca” pojawia się także bardzo ważna kwestia relacji dziadka z wnuczką. Lili bojąc się odtrącenia, nie potrafi wystarczająco zbliżyć się do jedynego bliskiego człowieka jakiego ma. To pokazuje jak wiele w takich sytuacjach zależy od wrażliwości dorosłego i jak duża odpowiedzialność na nim spoczywa. 

Pisząc o tej książce, nie można nie wspomnieć o jej wydaniu jak i przede wszystkim ilustracjach. Każdy z obrazków śmiało można byłoby oprawić w ramkę i powieści w honorowym miejscu na ścianie! Emocjonalne i pełne artyzmu rozkładówki przenoszą nas w kolejne światy i zabierają w jedną z najpiękniejszych podróży. 

Tym bardziej ubolewam, że mój egzemplarz przyszedł do mnie uszkodzony, za sprawą źle zabezpieczonej paczki. Namawiam więc, żeby kupować tę książkę stacjonarnie (o ile będzie taka możliwość), bo niestety jest ona podatna na uszkodzenia.

,,Strażniczkę Słońca” polecam jako lekturę obowiązkową, która gwarantuje każdemu czytelnikowi powyżej 9. roku życia moc wzruszeń, emocji i przeżyć.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.wydawnictwoliterackie.pl/produkt/3838/strazniczka-slonca

Artykuł Strażniczka Słońca – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Szare uszko”

Autor: Mieczysław Piotrowski

Ilustracje: Mieczysław Piotrowski

Wydawnictwo: Wolno

Rok wydania: 2018 (1963)

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Wczoraj pisałam o książce dla dzieci, która choć wydana, napisana i zilustrowana współcześnie, kojarzy się z bardzo nieudanymi publikacjami sprzed dziesiątek lat. W tym wpisie chcę pochylić się nad lekturą wydaną po raz pierwszy w 1963 roku, która swoim nowoczesnym przesłaniem i świeżością mogłaby zawstydzić wiele tytułów z tego lub z kilku poprzednich lat.

,,Szare uszko” to powiastka obrazkowa Mieczysława Piotrowskiego, której wydanie wznowiło Wydawnictwo Wolno w 2018 roku. Snuje historię o wielkiej ucieczce i lepszym świecie z perspektywy głównego bohatera – małego zajączka.

Pewnego dnia tytułowa postać Szare Uszko pogrążona jest w swoich myślach, dopóki nie wyrywa ją z nich pewien hałas. Wystraszony jak to zając, zaczyna biec przed siebie, aż trafia do miasteczka. Tam ma jeszcze mniej szczęścia, bo na swojej drodze spotyka myśliwego, który natychmiast telefonuje do swoich znajomych, żeby zorganizować na biednego szaraka obławę. 

W ten sposób – od jednej ucieczki, czytelnik zostaje rzucony w sam środek pościgu, który odbywa się na ulicach miasta, w zoo czy nawet w domu dzieci, próbujących zajączka obronić. Myśliwi ciągle depczą bohaterowi bo piętach, ale nie udaje im się go pochwycić. Szare Uszko szczęśliwe trafia do miejsca, gdzie dla myśliwych jest wstęp surowo wzbroniony. To niezwykłe miasteczko, w którym mieszkają tylko zwierzęta i żyją zgodnie – mimo różnic gatunkowych. 

,,Szare uszko” nie do końca jest komiksem, ani książką obrazkową – to coś po środku co znajduje idealny balans pomiędzy tymi dwoma rodzajami opowieści. Autorowi udało się utrzymać odpowiedni dynamizm, mimo częstego wtrącania tzw. myśli spoza kadru. Taki zabieg często stosuje się w filmach, gdy widzimy jakieś retrospekcje, a na nich nałożony jest głos z offu, czyli słyszymy opowieść głównego bohatera. 

Książka nie tylko neguje polowania i pokazuje ich absurd. Cała zgraja mężczyzn uganiająca się za jednym małym zajączkiem, mogłaby być niezłą  komedią, gdyby nie fakt, że tymi mężczyznami są myśliwi ze śmiercionośną bronią. Autor pokazuje jednak, że mogą istnieć miejsca, które skupiają się przede wszystkim na edukacji, empatii i życiu w pełnej zgodzie – gdzie nie trzeba się bać o siebie i swoich bliskich. Mało tego, kiedy nasz bohater ponownie spotyka swoich dawnych oprawców, mając nad nimi niewątpliwą przewagę, rezygnuje z zemsty, uzasadniając, że ,,nie leży ona w naturze zajęcy”. 

,,Szare uszko” to mądra, zabawnie narysowana i bardzo prosta historia, którą polecam wszystkim dzieciom powyżej 4 roku życia. To jedna z tych przykładów klasycznych bajek, która nigdy nie powinna się zestarzeć.

Link do strony Wydawnictwa: https://wydawnictwowolno.pl/ksiegarnia/szare-uszko/

Artykuł Szare uszko – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: 

Autor: Hakon Ovreas

Ilustracje: Oyvind Torseter

Tłumaczenie: Milena Skoczko

Wydawnictwo: Dwie Siostry

Rok wydania: 2020

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Kiedy wyobrażamy sobie superbohatera, raczej widzimy go w jakimś pięknym i intensywnym kolorze. Łopocąca na wietrze błękitna peleryna, czerwony trykot lub żółty obcisły kostium to zazwyczaj znak rozpoznawczy nieustraszonego łowcy rzezimieszków. 

Bardzo trudno jest uwierzyć, że bohater mógłby zaprezentować się w… brązowej opasce na oczach i brązowej pelerynie! A jednak, właśnie ten kolor wybrał sobie Rune na swój znak rozpoznawczy. 

Ostatnia nowość Wydawnictwa Dwie Siostry – ,,Brune” to bardzo mądra opowieść Hakona Ovreasa, norweskiego pisarza książek dla dzieci. To pierwsza część serii, której kolejny tom został już napisany (ale jeszcze nie przetłumaczony), a następne dwa są w przygotowaniu.

Głównym bohaterem książki jest właśnie chłopiec Rune, który dowiedział się, że zmarł jego dziadek. Z tego powodu musi zostać ze swoją ciocią (za którą nie przepada). Rodzice i rówieśnicy często pytają go o samopoczucie, ale on mówi, że wszystko jest w porządku i po prostu stara się żyć dalej. 

Rune chyba nie do końca zdaje sobie sprawę z tego, co się wydarzyło. Nie wie, że rozstanie z dziadkiem, którego bardzo lubił, jest nieodwołalne. Wyobraża go sobie w ulubionym miejscu staruszka – mężczyzna staje się ważną częścią odważnego planu chłopca. 

Równocześnie bowiem z wydarzeniami rodzinnymi, Rune musi uporać się z kilkoma chłopakami, którzy niszczą przyjacielską bazę jego i kolegi, własnoręcznie przez dzieci zbudowaną. Rune zamieniając się w Brune’a (co po norwesku oznacza po prostu brązowy), słodko mści się na wyrostkach. Co prawda intryga zaczyna przybierać nieplanowany rozmach i wkrótce staje się głównym wątkiem w tej pełnej akcji książce. 

,,Brune” to pod wieloma względami bardzo typowa lektura skandynawska – oszczędna w charakterystyce, pisana prostym językiem niemal pozbawionym ozdobników, ale bardzo obficie wypełniona emocjami. 

Autorowi udaje się za pomocą oddziałujących na czytelnika wydarzeń, przekazać to, co czuje główny bohater. Nie sposób nie współczuć Rune’owi, kiedy jego domek zostaje zniszczony. Z drugiej strony – moment odegrania się na chłopakach jest niezwykle satysfakcjonujący. Nie jednak zemsta jest tu głównym tematem (finalnie źli bohaterowie wpadają w kłopoty przez własny brak wyobraźni), ale umiejętność pogodzenia się z losem, otworzenie się na innych i zaakceptowanie śmierci bliskiej osoby. 

To również przede wszystkim opowieść o tym, że każdy z nas może być superbohaterem – zawalczyć o swoje, przeciwstawić się złu i niesprawiedliwości oraz poczuć się wartościowym człowiekiem. 

,,Brune” to także przynajmniej w połowie świetnie ilustracje Oyvinda Torsetera, który bazując na mało nasyconych barwach, nieco nawiązując do klasyki komiksu oraz wybiórczo stosując kolor, doskonale podkreślił znaczenie tekstu.

Polecam tę książkę wszystkim dzieciom powyżej 7. roku życia. 

Link do strony Wydawnictwa: https://www.wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/autorzy/prod-brune.html

Artykuł Brune – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Janusz Leon Wiśniewski

Ilustracje: Ania Jamróz

Wydawnictwo: Tadam

Rok wydania: 2018

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Każdy człowiek jest skomplikowany. Nie ma dwóch takich samych osób i to niezwykłe, że udało się ludziom znaleźć wspólny język, żeby opisać to, co czują.

,,Uczucia. Dziecinne opowieści o tym, co najważniejsze” Janusza Leona Wiśniewskiego są chyba tylko dlatego dziecinne, że zostały napisane z myślą o najmłodszych. Rzeczywiście, najważniejsze znane nam emocje zostały przedstawione za pomocą prostych historii i fenomenalnych ilustracji (ale o tym za chwilę). Z całą pewnością nie mają jednak nic wspólnego z potocznym rozumieniem tego słowa, czyli dziecinny równa się infantylny lub niedojrzały.

Te krótkie historie są bardzo głębokie, wzruszające i bezbłędnie trafią w samo sedno poruszanych haseł. W ,,Uczuciach” przeczytamy o wstydzie, samotności, radości lub np. zaufaniu. Można je czytać pojedynczo, albo ciągiem. Można wybierać je także wyrywkowo, ponieważ nieistotna jest w nich chronologia.

Głównym bohaterem tej książki jest chłopiec chodzący do szkoły podstawowej. Ma różnych kolegów i koleżanki, spotykają go rozmaite rzeczy. Na każdym kroku towarzyszą mu odmienne uczucia. Chłopiec jednak jest mądry. Słucha Babci, która daje dobre rady i w ten sposób uczy się rozumieć otaczający go świat.

Bardzo podoba mi się to, że tak dużo jest w tej książce o zwierzętach. Autor mówi otwarcie, że np. pies też potrafi tęsknić. Uczucia nie są przynależne tylko dla ludzi. Zwykle rzadko porusza się ten temat, a nauka empatii do futrzaków i nie tylko, powinna zacząć się jak najwcześniej.

Co jeszcze sprawa, że ta książka jest tak wyjątkowa?

Wydanie. Wydawnictwo Tadam zaskakuje po raz kolejny. Mało jest wydawców, którzy przykładają tak dużą wagę do tego jak WYGLĄDA książka. Trzeba jednak pamiętać, że w wypadku literatury dziecięcej ma to ogromne znaczenie. Dzieci, szczególnie jeszcze nieczytające, albo te, które dopiero uczą się składania liter, chłoną obrazki, dotykają kartek i w ten sposób obcują z książką.

Wydawnictwo Tadam poszło jeszcze o krok dalej. ,,Uczucia. Dziecinne opowieści o tym, co najważniejsze” jest pełne różnych kompozycji z papieru. Jest interaktywna, zachęca młodego czytelnika do otwierania jej, oglądania, sprawdzania i badania. Jest jednak w tym pewna głębia, a to już za sprawą ilustratorki, utalentowanej Ani Jamróz, która wniknęła wgłąb ludzkich emocji i prześwietliła je niczym rentgen.

Badając strony i otwierając je, czytelnik odkrywa różne oblicza tego samego chłopca. Dowiaduje się, że za wstydem coś się kryje, a gniew powoduje, że czujemy się splątani i bezsilni.

,,Uczucia. Dziecinne opowieści o ty, co najważniejsze” to książka odpowiednia dla dzieci powyżej 7-ego roku życia. Jestem przekonana, że odciśnie ślad w młodym odbiorcy i sprowokuje go do pytań oraz rozmowy z rodzicami. To jedna z tych książek, które z całą pewnością mogę nazywać ważnymi.

Uważam jednak, że temat nie został jeszcze wyczerpany i pozostawiam sobie cichą nadzieję na kolejną część.

Link do strony wydawnictwa: http://wydawnictwo-tadam.pl/publikacje/uczucia/

Artykuł Uczucia. Dziecinne opowieści o tym, co najważniejsze – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.