Dobra książka nie zawsze musi mieć galopującą fabułę, szereg zwrotów akcji czy charyzmatycznych, nieustraszonych bohaterów, ryzykujących własnym życiem. Czasami dobrze jest posłuchać o ludziach takich jak my – zwyczajnych, może trochę nieśmiałych i chcących być po prostu sobą.

Dostrzeganie wartości w samym sobie

Ja to ja to kolejna książka od Emmy Adbage, ale w porównaniu z jej innymi autorskimi tytułami – Zamkiem oraz Dołkiem, ta jest zdecydowanie najdłuższa. 25-rozdziałowy zbiór krótkich opowiadań o prawie 8-letniej dziewczynce imieniem Mika, która chodzi do pierwszej klasy szkoły podstawowej. 

To kombinacja różnych wątków, za sprawą których dzieci lepiej zrozumieją własne emocje, obawy, lęki. Przede wszystkim jednak dostrzegą wartość samych siebie, bo nie trzeba być klasową popularną dziewczynką, żeby coś znaczyć.

Nie ma nic złego w byciu innym

Linia fabularna w Ja to ja krąży wokół kilku istotnych wydarzeń – zbliżających się urodzin Miki, zaginionych rybek oraz jej marzeniu posiadania nowego zwierzątka, przedstawieniu klasowemu, a także po prostu szkoły i tym, co jest z nią związane.

Dziewczynka ma jedną dobrą koleżankę, poza tym przejawia postawę dziecka raczej introwertycznego. Nie uważa się za nieśmiałą, po prostu niewiele mówi, bo nie czuje takiej potrzeby. Najlepiej spędza jej się czas w swoim towarzystwie. Mika jest mądrą dziewczynką i wie, że nie ma nic złego w byciu innym.

Jak być dla siebie bardziej wyrozumiałym

Ja to ja to rodzaj pamiętnika, w którym główna bohaterka dzieli się swoimi przemyśleniami z czytelnikiem. Prosta narracja stawia przede wszystkim na emocje, ograniczając opisy otoczenia, wydarzeń, a nawet relacji do minimum. 

Doskonałym uzupełnieniem dla tej książki są więc również jej ilustracje – bezpośrednie, przypominające prace dzieci, gdzie nikt nie skupia się na realizmie czy aspektach estetycznych. W Ja to ja liczy się to, co jest głębiej. 

Historia o Mice kończy się nagle. Jest urwana w zasadzie w środku sceny. Nie jest to jednak żadna przeszkoda, żeby uważać ją za wartościową i ciekawą. Można Ja to ja traktować jako fragment czyjegoś życia, które uczy dzieci jak być dla siebie bardziej wyrozumiałym, śmielej komunikować własne potrzeby i rozumieć swój strach – nawet jeżeli jest absurdalny z punktu widzenia kogoś innego.

Polecam dzieciom powyżej 7 roku życia. Ta książka to fundament budowania większej wrażliwości, empatii, ale przede wszystkim – to sztuka akceptowania siebie.

Link do strony wydawnictwa: https://www.zakamarki.pl/produkt/ja-to-ja/

Artykuł Ja to ja – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Mon i Netka. Moja pierwsza ekonomia
➜ Autor: Montse Junyent
➜ Ilustracje: Lucia Serrano
➜ Tłumaczenie: Anna Kozaczewska
➜ Wydawnictwo: Jupi Jo!
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Pieniądze i zakupy to nie jest prosta sprawa – szczególnie dla kogoś, kto jeszcze nie do końca wie, jak to wszystko działa. Na szczęście twórcy książek dla najmłodszych objaśniają nawet i takie kwestie, sprawiając, że świat ekonomii jest już na wyciągnięcie ręki!

Urodziny mamy i pomysł na prezent

Mon i Netka. Moja pierwsza ekonomia to pozycja z kartonowymi stronami, okienkami, naklejkami i mnóstwem innych niespodzianek! Opowiada historię rodzeństwa, dwóch tytułowych myszek o imionach Mon oraz Netka. 

Pewnego dnia orientują się one, że właśnie nadeszły urodziny ich mamy. Wymarzyły sobie, że podarują jej piękny słomkowy kapelusz. Kiedy jednak udały się do sklepu, szybko się okazało, że… nie mają pieniędzy. Co zrobiły przedsiębiorcze myszki?

Nauka rozsądnego wydawania pieniędzy dla dzieci

Ta świetnie wydana i niezwykle pomysłowa książka składa się z rymowanego tekstu prowadzącego narrację oraz aktywizujących poleceń umieszczonych w czerwonych kołach. Dzięki pytaniom oraz prostym zadaniom do czytelników, pozycja uczy liczenia pieniędzy, prostego planowania wydatków czy podstawowego myślenia o zakupach.

Co ważne, w Mon i Netka. Moja pierwsza ekonomia pieniądze nie są stawiane na pierwszym miejscu. Cała idea książki opiera się bowiem na zrobieniu przyjemności bliskiej osobie. Autorzy zaznaczają także, że prezentu nie trzeba kupować, można go zrobić – ale dzięki temu, że myszki decydują się na kapelusz, odbiorcy biorą udział w kreatywnych, ciekawych ćwiczeniach.

Książka dla najmłodszych o oszczędzaniu

Mon i Netka. Moja pierwsza ekonomia zawiera także pudełko/skarbonkę do samodzielnego złożenia, naklejki (np. z ważnymi hasłami oraz bohaterami książki), a także papierowe pieniądze ułatwiające naukę liczenia.

Pozycja finalnie zachęca więc nie tylko do planowania swoich wydatków, ale również oszczędzenia. Pokazuje, że dobrze jest myślec o swoich przyszłościowych zakupach z wyprzedzeniem, dzięki czemu można uzbierać środki lub zarobić je pomagając komuś, kto będzie chętny nam zapłacić.

Mon i Netka. Moja pierwsza ekonomia jest więc świetną, interaktywną książką o nauce wydawania i gospodarowania pieniędzmi, która powinna być czytana nie tylko w domach, ale także w szkole, w pierwszych klasach podstawówki.

Dzięki miłym bohaterom, angażującej fabule i aktywizującym zadaniom – na odbiorców czeka świetna, wartościowa zabawa, która z pewnością przyniesie maluchom korzyści. Polecam Mon i Netka. Moja pierwsza ekonomia dzieciom powyżej 4 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://jupijo.pl/strona-glowna/188-mon-i-netka-moja-pierwsza-ekonomia.html

Artykuł Mon i Netka. Moja pierwsza ekonomia – recenzja książki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Mandragora
➜ Autorzy: Bruno Cathala, Florian Sirieix
➜ Wydawnictwo: FoxGames
➜ Rok wydania: 2023
➜ Czas gry: około 20 minut
➜ Liczba graczy:  od 2 do 4 osób
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Lubicie od czasu do czasu zaszaleć na zakupach? A może jesteście fanami magicznych zjawisk, tajemnych eliksirów oraz zakurzonych ksiąg pełnych zaklęć? Nakładem wydawnictwa FoxGames ukazała się właśnie karcianka, która doskonale łączy ze sobą zakupy i magię!

,,Mandragora” to tytuł, którego twórcami jest Bruno Cathala oraz Florian Sirieix. Gra przeznaczona dla od dwóch do czterech graczy w wieku powyżej 8 lat. Czas pojedynczej rozgrywki zamyka się w dwudziestu minutach.

Co zawiera pudełko?

W środku zgrabnie zaprojektowanego na tzw. szufladkę pudełka znajdziecie:

• krótką i łatwą do przyswojenia instrukcję,
• aż 82 karty magicznych przedmiotów (w tym wiele z nich ma odmienne ilustracje, nawet jeżeli przedstawia tę samą wartość),
• 24 karty zaklęć, dzięki którym zgromadzicie finalnie większą ilość punktów lub ułatwicie sobie dalszą grę,
• 10 kafelków sklepów, z których układa się coś na kształt planszy,
• znacznik asystenta na plastikowej podstawce,
• żeton klątwy oraz końca gry.

Magiczne sprawunki

W ,,Mandragorze” wszyscy gracze wysyłają jednego asystenta do sklepów, w których zdobywa on składniki na zaklęcia, ale także księgi ze swego rodzaju przepisami. Istnieją dwa rodzaje sklepów – dzienne i nocne. W dziennych dobrze widać, co można dostać do talii. W przypadku nocnych karty są zakryte, dlatego wybierając je, ponosi się pewnego rodzaju ryzyko.

A co to za ryzyko? Gra zawiera przeklęte zwoje. W zależności od ich siły, gracza który je gromadzi, może dosięgnąć klątwa, wpływająca oczywiście na końcową punktację. Ale jest też pewien twist! Zwoje można sobie podrzucać niczym kukułcze jajo – świetnie wpływa to na rywalizację z pozostałymi uczestnikami zabawy.

Mandragora – gra dla fanów fantastyki

Mechanika opiera się przede wszystkim na dwóch możliwościach – pozyskania nowych składników oraz rzucania zaklęć. Dzieje się tak do momentu wyczerpania stosu kart, które stopniowo dokładane są wokół stworzonej przez nas planszy sklepów. 

Kiedy do końca gry pozostają już tylko trzy rundy, na stół wykłada się żeton końca gry. To on odlicza ostatnie momenty zabawy, motywując czarodziejów do jeszcze większego skupienia!

A skąd taki tytuł? Otóż mandragora jest tutaj jokerem – kartką, która może uratować nas z wielu opresji. Dobrze zatem rozglądać się za nią podczas zakupów!

Czy może być grą kooperacyjną?

,,Mandragora” to zmyślna planszówko-karcianka, której zasady szybko się tłumaczy i w którą mogą zaangażować się nawet uczniowie pierwszych klas szkoły podstawowej. Jedyną trudność mogą sprawić karty zaklęć – aby rozszyfrować, co znaczy dana karta, trzeba początkowo zerkać do instrukcji.

Twórcy gry polecają także wersję częściowo kooperacyjną w przypadku grup czteroosobowych. Może ona bardzo fajnie się sprawdzić np. w szkołach podczas turniejów planszówkowych lub w trakcie rodzinnych spotkań.

Link do strony wydawnictwa: http://foxgames.pl/mandragora/

Artykuł Mandragora – recenzja gry rodzinnej pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.