Kwestia dzielenia się z głową to coś, czego trzeba się nauczyć. Jest to jednak możliwe, jeżeli pozwolimy dziecku samemu decydować o swoich rzeczach… chyba, że ma ono tendencję do przesady!

Książka o istocie dzielenia się

Moje to obrazkowa książka duetu twórczyń Klary Persson oraz Charlotte Ramel. Tę drugą artystkę możecie kojarzyć z wielu fantastycznych ilustracji, m.in.: w serii Cynamon i Trusia; a także książkach Teraz będziesz kurą czy też Tej nocy Miś chce być duży.

W Moje główną bohaterką jest mała Emi, do której lada moment ma przyjść kolega Eryk. Dziewczynka ma jednak obawy przed dzieleniem się ukochaną przytulanką wiewiórką. Jej mama znajduje jednak na to sposób – radzi Emi, żeby maskotka na czas wizyty chłopca trafiła do szafy.

Przerysowanie oraz karykatura w literaturze dziecięcej

Jak możecie się domyśleć, na wiewiórce wcale się nie kończy. Kiedy maskotka jest już w szafie, Emi zdaje sobie sprawę, jak wieloma rzeczami nie chciałaby się dzielić z Erykiem.

Wkrótce do szafy trafiają więc także: łóżko, sedes, a nawet lodówka. Emi jest zadowolona, kiedy udaje jej się pochować przed kolegą wszystkie przedmioty z mieszania, swoją mamę, ale i również… samego Eryka, bo jak się okazuje – za chwilę ma przyjść koleżanka Ewa.

Dostrzeganie wartości we wspólnym spędzaniu czasu

Moje to humorystyczna, nieszablonowa opowieść obrazkowa ze zwięzłym tekstem, dzięki której dzieci zobaczą jak absurdalnie może zachowywać się ktoś, kto nie chce się niczym dzielić.

Co ważne, narracja nie piętnuje za możliwość schowania kilku ważnych dla bohaterki rzeczy. Historia, ale i postępowanie samej Emi staje się śmieszne dopiero wtedy, kiedy obejmuje cały dom i zaczyna przeczyć wszelkim prawom logiki.

Dla kogo jest ta książka?

Istotny dla całego wybrzmienia tematu dzielenia się, staje się sam koniec opowiastki. Okazuje się, że najlepsza zabawa jest wtedy, gdy możemy wspólnie korzystać z rzeczy i dajemy szansę innym dostrzec potencjał w tym, co należy do nas.

Polecam tę interesującą lekturę dzieciom powyżej 3 lat. Moje pozwoli porozmawiać z maluchami o dzieleniu się, stawianiu granic oraz wystrzeganiu się przesady.

Link do strony wydawnictwa: https://www.zakamarki.pl/produkt/moje/

Artykuł Moje – recenzja książki dla dzieci o istocie dzielenia się pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Pomyślałam, że przy okazji nieubłaganie kończących się wakacji, dobrze kupić sobie uroczy domek nad jeziorem, żeby w dowolnym momencie miło spędzać czas nad wodą. Oczywiście nie trzeba od razu zadłużać się na pół życia, aby spełnić tę zachciankę. Do dobrej zabawy zdecydowanie wystarczy zabawka z kultowej już serii Sylvanian Families. 

(Pudełko zawiera wyłącznie domek z daszkiem, hamak, drabinkę oraz akcesoria zapakowane w mniejsze pudełko)

Skąd pochodzi seria zabawek Sylvanian Families?

,,Sylvanian. Domek nad jeziorem”, a właściwie ,,Sylvanian Families. Lakeside Lodge” to oryginalna propozycja domku do zabawy dla chłopców i dziewczyn. Należy ona do serii Sylvanian Families, stworzonej przez japońską firmę Epoch w 1985 roku. 

Początkowo jej nazwa brzmiała Forest Families ze względu na koncepcję małych zwierzątek żyjących w leśnym otoczeniu. Kiedy jednak zmieniła nazewnictwo, stała się jeszcze bardziej rozpoznawalna i zyskała popularność w Japonii oraz na całym świecie.

(Wystawa zabawek Sylvanian Families uchwycona w londyńskim sklepie Hamleys)

Na co składa się świat Sylvanian Families?

W serii można znaleźć  miękkie, bardzo zróżnicowane figurki (moje to akurat Sunny Rabbit), które – co ciekawe – wszystkie zostały opisane i scharakteryzowane. Tata z zestawu widocznego na zdjęciu podobno jest schludny i uporządkowany. Mama uwielbia gotować oraz tworzyć własne przepisy. Nie jest jednak rannym ptaszkiem i zdecydowanie lubi się wyspać. Z kolei maluch uwielbia szybko jeść (choć wie, że to niebezpieczne) i lubi zgadywać jakiej przyprawy użyto w konkretnym daniu.

Poza tym na Sylvanian Families składają się akcesoria, domki, pojazdy, a nawet zestawy ubraniowe. Wybierając konkretne zabawki dla dzieci, wpływa się na ich rozwój emocjonalny i społeczny.  Seria rozbudza kreatywność, uczy o relacjach, różnorodności oraz pozwala lepiej zrozumieć świat.

Sylvanian. Domek nad jeziorem

Co prawda ,,Sylvanian. Domek nad jeziorem” to zabawka, która nie zawiera w opakowaniu figurek, ale otrzymuje się wraz z nią masę innych akcesoriów. Po rozłożeniu domek ma wymiary: 295 x 172 x 270 mm. Składa się na piętrową podstawę oraz zielony daszek. Pudełko zawiera również:

• hamak i drabinę, które można przymocować w kilku wybranych miejscach,
• kaflowy kominek z paleniskiem i rusztem,
• stół,
• dwa krzesła,
• kubki oraz patyki z nabitymi piankami,
• a nawet małą książkę z przygodami w domku nad jeziorem.

(Mini-książeczka jest niestety tylko po angielsku).

(Tutaj widoczne są wszystkie elementy dostępne w opakowaniu)

(Zaproście swoje zwierzaki do wspólnego bujania się w hamaku, pieczenia pianek lub picia ciepłej herbatki nad brzegiem jeziora!)

W domku mamy również ruchome elementy, takie jak otwierane drzwi lub klapa w podłodze (dzięki niej istnieje możliwość połączenia ,,Domku nad jeziorem” z zestawem ,,Domek na drzewie” i pomnożenia przestrzeni do zabawy). Dach może pełnić także funkcję ślizgawki.

Kolekcjonowanie czy zabawa

Wiele osób kolekcjonuje Sylvanian Families, ale trzeba pamiętać, że to przede wszystkim doskonałe zabawki dla dzieci w wieku przedszkolnym lub starszym. Choć na opakowaniu znajduje się oznaczenie ,,3+”, moim zdaniem, ze względu na obecność małych elementów w zestawie warto dopasować tę zabawkę indywidualnie do odbiorcy.

W przypadku Sylvanian Families można być jednak pewnym jednego – ta seria wciąga! Ja do króliczków szybko dokupiłam wspaniały zestaw śniadaniowy i na tym na pewno moja przygoda z nimi się nie kończy.

,,Sylvanian. Domek nad jeziorem” jest do kupienia w dobrych księgarniach internetowych.

Artykuł Sylvanian Families. Domek nad jeziorem – recenzja zabawki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Ponad dwa lata temu (w 2021 roku) ukazała się  mądra i ciepła książka Tomasza Samojlika z ilustracjami Ani Grzyb. ,,Tarmosia” szybko podbiła serca młodszych oraz starszych czytelników i doskonale uzupełniła przyrodniczą serię wydawnictwa Agora dla dzieci ,,Zwierzaki”. 

Mała Tarmosia – nowa seria przyrodnicza dla dzieci

Jest ona opowieścią o rodzinie borsuków, którzy muszą zmagać się z rozmaitymi przeciwnościami losu, zagrożeniami, ale także którzy potrafią się wzajemnie bronić i miło spędzać czas przy zabawie lub jedzeniu. Wplecione w fabułę prawdziwe przyzwyczajenia tych zwierząt, a także ciekawostki z ich świata sprawiają, że odbiorcy mogą poczuć się jak odkrywcy dzikiej i fascynującej przyrody.

Ostatnio pojawiła się kolejna seria, związana właśnie z ,,Tarmosią”. ,,Mała Tarmosia” to wydane w innym formacie książki kierowane do młodszych czytelników. Historie tutaj są prostsze, krótsze, skupiają się na mniejszej liczbie wątków i są bogato ilustrowane. Na początku ukazały się dwie pozycje:

• Mała Tarmosia. Co w norze piszczy?,
• Mała Tarmosia. Czy borsuki się bawią?

Mała Tarmosia. Co w norze piszczy?

Tarmosia lubiła spać. Na liście jej ulubionych rzeczy spanie było na pewno w pierwszej dziesiątce.

Tomasz Samojlik, Mała Tarmosia. Co w norze piszczy?

Jak po powyższym cytacie nie lubić Tarmosi? Polubicie ją jeszcze bardziej, kiedy poznacie opowiastkę z jej udziałem. Rodzina borsuków w dzień śpi. Mała Tarmosia jednak nie potrafi zasnąć – słyszy jakieś podejrzane dźwięki i nie jest w stanie zmrużyć oka. Budzi więc swoją mamę, tatę i dziadka. Ci znajdują różne powody tajemniczych odgłosów, jednak żaden argument nie przekonuje w pełni Tarmosi.

Borsuczka postanawia sama podążyć za dźwiękami i sprawdzić, kto potrzebuje pomocy w podziemnych korytarzach. ,,Mała Tarmosia. Co w norze piszczy?” to niezwykle urocza opowiastka, w której odwaga łączy się z empatią głównej bohaterki. To historia ukazująca również ważne przesłanie: to, co nam wydaje się oczywiste i bezpieczne, dla kogoś innego może być zupełnie nowe oraz pełne zagadek.

Link do strony wydawnictwa: https://agoradladzieci.pl/mala-tarmosia-co-w-norze-piszczy/

Mała Tarmosia. Czy borsuki się bawią?

Główna bohaterka jest jeszcze bardzo mała. Najchętniej spędzałaby czas na spaniu, zabawie i jedzeniu. Jednak jej mama Majra nie ma złudzeń – życie  może być pełne różnych niespodzianek, warto więc być zawsze gotowym na rozmaite przeciwności losu.

O ile w części ,,Mała Tarmosia. Co w norze piszczy?” gościnnie wystąpił jeż,  w ,,Mała Tarmosia. Czy borsuki się bawią?” pojawiają się w roli bohaterek drugoplanowych dwie zwinne kuny. To właśnie dzięki nim Tarmosia trafia na wspaniałą zabawkę – szyszkę. Jej bliskim nie podoba się jednak to, że mała zamiast pracować woli się bawić. Uważają, że w jej wieku takie zachowanie nie wypada. Kiedy jednak Tarmosia na chwilę spuszcza ich z oka, okazuje się…

,,Mała Tarmosia. Czy borsuki się bawią?” to fantastyczna historia o tym, że czasami dorośli nie są do końca szczerzy i sami mają ochotę… nieco się pobawić! To zdecydowanie moja ulubiona część tej nowej serii, choć muszę szczerze przyznać, że obie opowiastki zrobiły na mnie bardzo dobre wrażenie. Co więcej, na końcu każdej książki znajduje się ciekawy element aktywnościowy. Polecam serię ,,Mała Tarmosia” wszystkim już powyżej 3 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://agoradladzieci.pl/mala-tarmosia-czy-borsuki-sie-bawia/

Artykuł Mała Tarmosia – recenzja nowej serii książek dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Uwaga, proszę opuścić tory! Pan Brumm pędzi pociągiem i za nic nie potrafi go zatrzymać! 

Kolejna pełna humoru opowieść o sympatycznym niedźwiedziu, którego przygody bawią, uczą oraz… zaskakują! Tym razem autor Daniel Napp przygotował coś specjalnie z myślą o fanach pociągów.

(Tematyczne zadanie na wyklejce książki. Więcej można znaleźć na www.daniel-napp.de)

Seria książek obrazkowych

,,Pan Brumm jedzie pociągiem” to trzynasta pozycja w serii książek niemieckiego pochodzenia, które już od niemal 20 lat cieszą dzieci na całym świecie. Cykl picutrebooków oferuje pełnorozkładówkowe, świetne ilustracje i niewielką ilość tekstu, z którą mogą poradzić sobie początkujący czytelnicy. 

Seria ,,Pan Brumm” godna jest polecenia również dla tych dzieci, które nie przepadają za długimi opowieściami i dość trudno przekonać je do spędzania czasu z lekturą. Głównego bohatera jak i same książki na pewno polubią, bo każda z nich wydaje się mówić językiem najmłodszych.

Sprawdźcie także recenzje pozostałych książek z serii:

• Pan Brumm i Megasaurus, 
• Pan Brumm wchodzi na boisko.

Dla miłośników pociągów

Marzeniem wielu dzieci (ale nie tylko dzieci!) jest posiadać piękną kolejkę z rozkładanymi na podłodze torami. Pan Brumm ma to szczęście, że w każdy wtorek bawi się właśnie takim pociągiem w towarzystwie swojej złotej rybki o osobliwym imieniu Kaszalot. Przyjaciółka tymczasowo psuje frajdę, kiedy stwierdza, że pan Brumm nie jest jeszcze prawdziwym maszynistą – do tego musi dorosnąć.

Główny bohater chcąc udowodnić rybce, że się myli, zabiera ją w niepowtarzalną podróż… prawdziwym pociągiem! Okazuje się jednak, że o ile uruchomienie maszyny jest bardzo proste, o tyle jej zatrzymanie może nastręczać pewnych problemów…

Historia o maszyniście

,,Pan Brumm jedzie pociągiem” to książka, która zapoznaje czytelników ze specyfiką toczących się po torach pojazdów – z przymrużeniem oka. Dzieci dowiadują się z niej czym jest zwrotnica, dlaczego hamulec bezpieczeństwa jest kluczowy dla maszynisty oraz z jakiego powodu przed ruszeniem w drogę warto sprawdzić stan mostów, którymi będziemy przejeżdżać.

Ponadto ukazuje moc wyobraźni. Można bowiem całkiem śmiało zakładać, że podczas całej tej przygody pan Brumm wraz ze swoją rybką… ani na chwilę nie wyszli z domu! A jedną zabawę w maszynistę, bohater zamienił za chwilę w zupełnie inne zajęcie.

Dużą frajdą będzie także wyszukiwanie na ilustracjach różnych smaczków. Autor ukrył we wnętrzu pociągu muchomora, lizaka ukrytego wśród trawy czy miniaturowy spodek latający trzymający się dzikich kwiatów.

Polecam książkę ,,Pan Brumm jedzie pociągiem” wszystkim czytelnikom powyżej 3 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwobona.pl/pl/p/Pan-Brumm-jedzie-pociagiem/173

Artykuł Pan Brumm jedzie pociągiem – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Pan Borsuk i pani Lisica. Ale załoga!
➜ Seria: Pan Borsuk i pani Lisica
➜ Scenariusz: Brigitte Luciani
➜ Rysunki: Eve Tharlet
➜ Tłumaczenie: Ernest Kacperski
➜ Wydawnictwo: Egmont
➜ Rok wydania: 2022
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Muszę do czegoś się przyznać… przegapiłam premierę drugiego tomu serii ,,Pan Borsuk i pani Lisica” (czyli ,,Pan Borsuk i pani Lisica. Rozgardiasz!”)! Zupełnie nie wiem jak to się stało, ale byłam przekonana, że ta prezentowana tutaj część jest właśnie bezpośrednią kontynuacją ,,Pan Borsuk i pani Lisica. Spotkanie”. No nic, sprawdźmy zatem, czy pozostanie w nas wrażenie, że czegoś nam brakuje.

Zanim jednak przejdę do premierowego, trzeciego tomu o rodzinie Borsuka i Lisicy – zerknijcie na recenzje pozostałych pozycji z cyklu Wydawnictwa Egmont ,,Mój pierwszy komiks 5+”:

• Opowieści z Bukowego Lasu,
• Dziobak Toto,
• O czym szumią wierzby,
• W cieniu drzew,
• Bartłomiej i Karmelek.

RODZINA BORSUKÓW I LISÓW

W najnowszym komiksie ,,Pan Borsuk i pani Lisica. Ale załoga!” mały borsuk Szperaczek oraz lisiczka Róża nieco pokłócą się o to, kto ma rację. Dla przypomnienia jednak – omawiany tom jest częścią serii, w której poznajemy nietypową, patchworkową rodzinę. Borsuk oraz Lisica zakochali się w sobie i połączyli swoje rodziny. Teraz wszyscy mieszkają w norce i muszą dzielić się miejscem do życia, ale są również poniekąd na siebie skazani. 

Z powodzeniem można ten tom czytać jako indywidualną historię. W pewnym momencie nawet jeden z bohaterów wyjaśnia w kilku słowach kontekst, dzięki czemu nie ma się wrażenia, że coś istotnego w fabule nas ominęło.

KONFLIKT… POMYSŁÓW

Rówieśnicy Róża i Szperaczek (a teraz także przyszywane rodzeństwo) mają bardzo silne charaktery i obydwoje lubią realizować swoje różne pomysły. Chcieliby, żeby wszyscy bawili się w zabawy proponowane przez nich.

Kiedy mały borsuk wymyśla świetną zabawę skakania na liście, lisiczka proponuje innym budowanie łodzi. Szperaczek jest rozczarowany, że to nie on odpowiada za ten świetny pomysł. Dodatkowo jest mu przykro, że inni z takim entuzjazmem spędzają czas z Różą.

JAK ZGODNIE SIĘ BAWIĆ?

Każde ze zwierząt w pewnym momencie czuje się pomijane i zepchnięte na drugi plan. Trudno jest im się porozumieć, bo są jeszcze mali i nie potrafią wyobrazić sobie, co może czuć ta druga osoba. Piękny przykład dają jednak ich rodzice. W niepozornej scenie przygotowania sałatki pokazują czym jest kompromis oraz jak może on uszczęśliwić obie strony.

W końcu borsuk Szperaczek i lisiczka Róża również przekonują się jak ważna jest komunikacja oraz próba zrozumienia się. Co jednak musi się stać, żeby doszli do tych kluczowych wniosków? Sprawdźcie sami, czytając ten komis! 

DLA KOGO JEST TO KOMIKS?

,,Pan Borsuk i pani Lisica. Ale Załoga!” to wyjątkowa opowiastka, który uczy tolerancji oraz mówi o ważnych dla dzieci sprawach – przez pryzmat zwierzęcych rozterek. To historia nie tylko wspaniale opowiedziana, ale i piękne narysowana. Zachwyci wszystkich słuchaczy oraz czytelników powyżej piątego (a moim zdaniem nawet czwartego) roku życia!

Link do strony Wydawnictwa: https://egmont.pl/Moj-pierwszy-komiks-5-.-Pan-Borsuk-i-Pani-Lisica.-Ale-zaloga.-Tom-3,62981147,p.html

Artykuł Pan Borsuk i pani Lisica. Ale załoga! – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: 

Scenariusz: Brecht Evens

Rysunki: Brecht Evens

Tłumaczenie: Olga Niziołek

Wydawnictwo: Timof i cisi wspólnicy

Rok wydania: 2020

Objętość:  prawie jak encyklopedia! 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Muszę przyznać, że kiedy usłyszałam o nowej premierze Brechta Evens’a wiedziałam, że należy spodziewać się emocjonalnej opowieści, której sfera wizualna wprowadzi czytelnika w stan niepokoju i narkotycznych wizji. Będąc już po lekturze ,,Jest zabawa” mogę tylko dodać, że większość przewidywań pokryło się z rzeczywistością, dla czytelnika pozostało jednak wciąż wiele zaskoczeń, o których chciałabym teraz wspomnieć. 

O tym artyście pisałam już przy okazji książki obrazkowej z 2017 roku, ,,Pantera”. Obecnie jej nakład został wyprzedany, ale być może uda się ją jeszcze dostać z drugiej ręki. ,,Jest zabawa” to historia o kilku dorosłych, którzy zamieszkują to samo miasto. Oprócz tego łączą ich także starania o odnalezienie się we własnym życiu. Kilkoro z nich jest u progu wielkich zmian, jednak przychodzą im one z wielkim trudnem, jakby życie które wiedli do tej pory, nie chciało ich wypuścić z krępujących szponów.

Na początku poznajemy Jonę. Mężczyzna spędza w mieście ostatni dzień, nazajutrz ma wyjechać do Berlina i na zawsze porzucić miasto swojej młodości. Za namową żony postanawia się z nim pożegnać, ale każdy z jego znajomych wykręca się od spotkania. Jona idzie więc sam, trafiając wkrótce do restauracji, w której poznajemy także innych bohaterów.

Brecht Evens posiadł umiejętność doskonałego operowania przestrzenią. Czytając ,,Jest zabawa” mamy wrażenie jakbyśmy byli w centrum wydarzeń. Poruszane wątki pomiędzy stołami naturalnie się przenikają, czasami – od niechcenia przecinając się ze sobą i tworząc kolejny wymiar tej opowieści.

Akcja rozgrywa się nocą, w świetle neonów, wątpliwie oświetlonych uliczek i mieniących się zapraszającymi kolorami witryn klubów, restauracji i podejrzanych melin. Ta pora dnia dodatkowo wpływa na atmosferę fabuły, wywołując w czytelniku pewnego rodzaju wrażenia mistycyzmu. Młodzi dwudziestolatkowie chcą korzystać z życia, ale jednocześnie budzi się w nich poczucie odpowiedzialności. Pragną się bawić, ale mogą nie być w stanie zmierzyć się z konsekwencjami swoich decyzji.

Wszystko rozgrywa się zarówno w warstwie tekstowej jak i wizualnej. Przedstawianie ludzi na podobieństwo dzikich zwierząt to zabieg typowy dla Evens’a. Artysta często rezygnuje także z mimiki, pozostawiając na miejscu twarzy jednokolorową plamę, która wyraża więcej niż ściągnięte brwi czy grymas niezadowolenia. 

Głównym bohaterem w ,,Jest zabawa” jest przede wszystkim kolor. To on – zarówno w dialogach jak i na postaciach czy wokół nich, określa reguły. Intensywne zabawy cieniem, przeplatanie historii białymi planszami i rozkładówkami wypełnionymi tysiącami barw i kształtów. 

,,Jest zabawa” zostanie jeszcze długo z czytelnikiem po skończonej lekturze. Chce się do niej wracać i kolejny raz odkrywać bohaterów. Poza tym obcowanie z nią – wydaną w płóciennej okładce, na doskonałym papierze i ze srebrną rozkładówką, to doskonała alternatywa na spędzenie wieczoru. 

Polecam ją wszystkim powyżej 18 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Jest+zabawa/pokaz.html

Artykuł Jest zabawa – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Gry i zabawy dla dzieci”

Autor: Małgorzata Cieślak

Ilustracje: Joanna Zagner-Kołat

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2020

Objętość:  prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla rodziców

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Zbliża się rok szkolny, a jak rok szkolny to i prawie jesień, a jak jesień to wiecznie brzydka pogoda i trzeba będzie zostać w domu, bo nikomu nie będzie się chciało wyściubiać nosa na zewnątrz (uff!). 

Już wcześniej warto uzbroić się w odpowiednie materiały edukacyjne, tym razem trochę bardziej dla rodziców, opiekunów czy starszego rodzeństwa niż dla samych dzieci, bo to one będą w finalnym rozliczeniu przez nas zabawiane. 

Jeżeli tytuł ,,Gry i zabawy dla dzieci” Małgorzaty Cieślak wydaje się być znajomym, to prawdopodobnie kojarzycie wydanie z 2007 roku. To jest tym najnowszym i uzupełnionym przez autorkę, które ostatnio ukazało się nakładem Wydawnictwo Nasza Księgarnia.

Dla komfortu korzystania, książka została podzielona według wieku odbiorców lub – co ciekawe – także według miejsca zabaw. Autorka przygotowała ćwiczenia na każdy miesiąc życia dziecka – do roku, a następnie propozycje rozróżniła według aktywności dla maluchów rocznych, dwuletnich oraz tych powyżej trzech lat. 

W książce znajdziemy także pomysły na zajęcia podczas urodzin, jazdy samochodem, zabawy nad morzem, w lesie, w ogrodzie czy w wannie. ,,Gry i zabawy dla dzieci” to zdecydowanie obszerna lektura, która może uratować dzień, ale i zmotywować do aktywnego spędzania czasu razem. 

To nie tylko książka z propozycjami na walkę z nudą, ale także bogate źródło zadań wzbudzających w dzieciach kreatywność, uczących je samoświadomości czy rozwijających wyobraźnię. Nie ma co zwlekać z rozpoczęciem wspólnej zabawy. Jest tyle rodzajów aktywności, że można pomysłowo spędzać czas zarówno z dzieckiem kilkuletnim jak i kilkumiesięcznym. 

Autorka zwraca uwagę jak wiele rodzajów zabaw rozróżniamy – manipulacyjne, tematyczne czy konstrukcyjne. Możemy także wykorzystać potencjał gier dydaktycznych bądź ruchowych. W książce ,,Gdy i zabawy dla dzieci” odnajdziemy całe spektrum propozycji przyjemnego zapełnienia czasu i budowania więzi – z korzyścią dla obu stron! 

Bardzo spodobała mi się propozycja dla 2-latka o nazwie ,,Coś mi to przypomina”, gdzie bawimy się w rozpoznawanie i nazywanie dźwięków. Ciekawym przykładem są także ,,Wesołe paluszki”, którymi możemy zająć 3-miesięcznego malucha. Korzystając z flamastrów urządzamy mu swego rodzaju małe przedstawienie z udziałem naszych własnych dłoni (uwaga, trzeba być ostrożnym przy wybieraniu mazaków – lepiej unikać tych niezmywalnych!). 

Polecam ,,Gry i zabawy dla dzieci” nie tylko rodzicom do sięgania po codzienne inspiracje, ale również dziadkom, nianiom czy nauczycielom. Choć bardzo możliwe, że o większości wymienionych w książce aktywności już słyszeliście, to jednak mając je na wyciągnięcie ręki, z pewnością o nich nie zapomnicie.

Link do strony Wydawnictwa: https://nk.com.pl/gry-i-zabawy-dla-dzieci/2816/ksiazka.html#.Xz1aRC3USX0

Artykuł Gry i zabawy dla dzieci – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Emma Adbåge

Ilustracje: Emma Adbåge

Tłumaczenie: Katarzyna Skalska

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Dlaczego zawsze tak jest, że przedmioty i miejsca nie służące do zabawy, zawsze są ciekawsze niż zabawki ze sklepu? 

Wydawnictwo Zakamarki z ostatnią nowością ,,Dołek” z pewnością nie podaje gotowej odpowiedzi na to pytanie, ale porusza kilka ważnych kwestii, nad którymi warto chwilę się zastanowić.

Autorką książki jest znana nam już ilustratorka. Mieliśmy szansę widzieć jej rysunki chociażby w takich książkach jak ,,Hurra, są Święta!” czy ,,Okropny rysunek!”. 

Reprezentuje ona dość charakterystyczny styl wizualny dla szwedzkiej literatury – postacie są przerysowane, nieco zniekształcone, z pewnością nieidealne. Cały urok takiej stylistyki opiera się jednak przede wszystkim na niedoskonałościach. Ludzie także nie są idealni, dlatego równocześnie wydają się być bardzo ciekawi. 

Ten sposób przedstawiania świata bardzo dobrze współgra też z treścią ,,Dołka”.

To historia o dzieciach, które uwielbiały bawić się niedaleko ich szkoły w wydrążonej przez dorosłych dziurze. Rodzice i nauczyciele nie potrafili zrozumieć, dlaczego nie korzystają z pięknego placu zabaw albo sali gimnastycznej, dlaczego nie grają w piłkę na boisku, ale większą radość sprawia im brudzenie się w glinie, wspinanie po korzeniach drzew czy budowanie szałasów z patyków. 

Fabuła książki jest bardzo prosta. Wydaje się być wyjęta z codziennego życia, dlatego wywiera na każdym czytelniku tak ogromne wrażenie! ,,Dołek” przedstawia w zasadzie dość smutny obraz tego, jak dorośli potrafią być niesprawiedliwi. Jak punkt widzenia dzieci diametralnie różni się od punktu widzenia ich rodziców, i co trzeba przyznać – jak starsi wiekiem nie zawsze mają rację. 

Autorka opowiada się przede wszystkim po stronie dzieci. Można więc powiedzieć, że ,,Dołek” jest książką dla dorosłych (żeby mogli przypomnieć sobie, jacy byli kiedyś) – szczególnie dla tych, którzy zbyt mało ufają swoim dzieciom. Kiedy przesadnie się o nich troszczą, mogą stłamsić ich kreatywność. Odbierają całą przyjemność kreowania świata ze zwyczajnych przedmiotów, na rzecz przesadnej obawy o ich zdrowie. 

Co ciekawe, w ,,Dołku” rzeczywiście ma miejsce drobny wypadek. Zdarza się jednak w zupełnie niespodziewanych okolicznościach i jeszcze bardziej podkreśla słuszność wyborów dzieci. 

Ten picturebook to esencja dzieciństwa. Świat widziany oczami najmłodszych jest prostszy i ciekawszy niż rzeczywistość dorosłych. 

Każde miejsce i każdy przedmiot może być częścią wspaniałej zabawy, wystarczy tylko, że rodzice będą o tym pamiętać, a może sami zapomną się na chwilę w byciu dorosłymi?

Jeżeli macie ochotę na taką cenną lekcję w towarzystwie świetnych bohaterów i równie zaskakującego zakończenia – koniecznie sięgnijcie po tę książkę! Bardzo polecam ją już od 4. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.zakamarki.pl/produkt/dolek/

Artykuł Dołek – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: 

Autor: Sally Nicholls

Ilustracje: Bethan Woollvin

Tłumaczenie: Katarzyna Piętka

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2020

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją 

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Guziki cieszą się w bajkach ogromną popularnością! Przygody Kuby Guzika można oglądać w animowanym serialu, a w Akademii Pana Kleksa w magiczny guzik zmieniał się sam Pan Kleks, gdzie wcześniej za jego pomocą bohaterowie przeobrażali się w dowolne zwierzę. 

Nic dziwnego, że guziki cieszą się takim zainteresowaniem. Nie tylko łączą ze sobą różne warstwy tkanin, ale także ich naciśnięcie wywołuje rozmaite reakcje!

,,Guzikowa książka” to książka aktywnościowa, której celem jest zainteresowanie najmłodszych literaturą, rozwijanie ich zmysłów oraz zwracanie uwagi na funkcjonalność niektórych przedmiotów. 

Dużą rolę odgrywają tutaj także kolory, dlatego może to być ciekawy sposób na naukę podstawowych barw. 

Bohaterami ,,Guzikowej książki” są ciekawe świata zwierzaki, które sprawdzają użyteczność różnych przycisków. Naciskając czerwony włącznik, uwolnimy z niego trąbkę wydającą dźwięk. Z kolei po dotknięciu pomarańczowego trójkąta, wszyscy zaczynają klaskać. 

Treść książki sama zachęca najmłodszych, do włączenia się do zabawy i robienia dokładnie tego, co robią bohaterowie. Wspólnie podczas lektury będziemy śpiewać, pokazywać język, skakać, przytulać się i łaskotać!

Czasami jeden guzik można nacisnąć dwa razy, szczególnie kiedy to nasz ulubiony przycisk.

Na sam koniec pozostawiono włącznik, który jest wszystkim dobrze znany. Ma niezwykłą właściwość… gaszenia światła! Dzięki niemu, bohaterowie usypiają. 

Nie polecam jednak tej książki tuż przed snem – energia wyzwolona podczas czytania i oglądania sprawi, że później komukolwiek trudno będzie zasnąć!

,,Guzikowa książka” jest jednak doskonałą propozycją wspólnego spędzania czasu i dobrej zabawy. To lektura, która nie kojarzy się z nudnym czytaniem i biernym słuchaniem. Dzięki niej, maluch ma szansę trochę poszaleć, powygłupiać się, ale przy okazji nauczyć się nowych kolorów i miło spędzić czas z najbliższymi. 

Ma twarde tekturowe strony i zaokrąglone rogi, dlatego jest rekomendowana także do samodzielnego korzystania. 

Polecam ją już od 1. roku życia. Kto wie, może w przyszłości wyrośnie dzięki niej wielu nowych filobutonistyków*?

Link do strony Wydawnictwa: https://nk.com.pl/guzikowa-ksiazka/2758/ksiazka.html#.XkBJvy2BhGw

*Filobutonistyka – hobby polegające na kolekcjonowaniu guzików.

Artykuł Guzikowa książka – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Strachu ciachu”

Autor: Florent Wilmart

Ilustracje: Tomek Larek

Wydawnictwo: Fabryka Kart Trefl – Kraków

Rok wydania: 2019

Czas gry: ok. 10 minut

Ilość graczy: od 2 do 4

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Potwory? Ziejące ogniem smoki? Zakurzone lochy? Proszę bardzo! To wszystko znajdziemy w nowej karciance od Wydawnictwa Fabryka Kart Trefk – Kraków.

,,Strachu ciachu” to gra autorstwa Florent Wilmart z ilustracjami Tomka Larka, która ma niezwykle proste zasady i bardzo wciągającą mechanikę rozgrywek. 

W zabawie może brać udział od 2 do 4 osób, a ich indywidualny wiek powinien przekraczać 7 lat. 

W bardzo zgrabnie wydanym pudełku wielkości zeszytu A5 znajdziemy krótką instrukcję obsługi, 48 kart Lochów, 16 kafelków Ekwipunku, 12 kart Smoków oraz 4 kafelki drzwi (dla poziomu 2). 

Cel gry jest niezwykle prosty i polega na zdobyciu jak największej liczby kart. 

To co, zaczynamy?

Na poziomie 1 potrzebne są tylko karty Lochów oraz Ekwipunku. Na tych pierwszych rozróżniamy zarówno rewers (gdzie znajdują się 4 losowe symbole) oraz awers (gdzie jest potwór). Liczba znajdującego się wśród symboli pergaminu, pokazuje ile kart mamy odwrócić. Przewracając je na drugą stronę, jednocześnie losujemy potwora. 

W tej grze liczy się spostrzegawczość. Im szybciej dostrzeżemy broń z symboli w tym samym kolorze co potwór – tym szybciej będziemy mogli zacząć działać! 

Teraz pora na kafelki Ekwipunku. Są one nam potrzebne do ułożenia tej broni, która kolorystycznie dubluje się z potworną postacią na awersie. 

Rundę wygrywa oczywiście ten, kto jest najszybszy! 

Oprócz topora, łuku i księgi mamy jeszcze do dyspozycji tarczę, której należy użyć w przypadku, kiedy żadna broń na karcie Lochów nie powtarza koloru z potworem.

Kiedy jesteśmy już wystarczająco dobrze rozegrani – czas na rundę drugą. Tutaj sprawę utrudniają Smoki, które oczywiście mają ogromny apetyt na wszystkich graczy! Naszym zadaniem jest schować się za wybranymi drzwiami. Wybieramy dokładnie ten kolor, którego NIE MA na karcie symboli z pergaminem.

,,Strachu ciachu” to świetna gra, która dzięki odpowiedniej dozie rywalizacji nie nudzi się i można w nią grać w grupie osób naprawdę zróżnicowanych wiekowo! To pozycja uniwersalna, swego rodzaju ,,pewnik” na wszelkie uroczystości rodzinne czy prezenty zarówno dla chłopców jak i dziewczynek.

Pojedyncza rozgrywka to tylko około 10 minut, ale emocje – pierwszorzędne! 

Grę do recenzji przekazało Wydawnictwo Fabryka Kart Trefl – Kraków:

Artykuł Strachu ciachu – recenzja karcianki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.