Lektura udowadnia jak niezwykłe oraz złożone istoty zamieszkują z nami Ziemię, gdzie – podobnie jak my – opiekują się swoimi młodymi, budują schronienia, bronią się, współpracują, tworzą społeczności oraz odpoczywają.

➜ Tytuł: Intrygujące życie zwierząt
➜ Autorzy: Caroline Pellissier, Virginie Aladjidi
➜ Ilustracje: Emmanuelle Tchoukriel
➜ Tłumaczenie: Filip Rogalski
➜ Wydawnictwo: Zakamarki
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Książka niczym dawny atlas przyrodniczy

Za niezwykłą ilustracyjną oprawę Intrygującego życia zwierząt odpowiada Emmanuelle Tchoukriel, artystka, którą polscy czytelnicy mogli już poznać przy okazji takich książek jak:

• Ilustrowany inwentarz ptaków, 
• Ilustrowany inwentarz drzew 
• czy Ilustrowany inwentarz kwiatów. 

Jedną z autorek koncepcji i tekstu dla tamtej serii była Virginie Aladjidi, dlatego w nowym albumie czuć też kontynuację estetyczną oraz edukacyjną.

Ilustracje Tchoukriel są realistyczne, szczegółowe, a jednocześnie bardzo subtelne. Mają w sobie coś z dawnych tablic przyrodniczych, ale nie sprawiają wrażenia nieprzystępnych. Są po prostu piękne. Dzięki nim książka sprawdza się nie tylko jako źródło wiedzy, ale również jako przedmiot, po który chce się nieustannie sięgać.

Sprzyja temu także samo wydanie. Płócienna oprawa, duży format i papier o podwyższonej gramaturze sprawiają, że Intrygujące życie zwierząt od razu kojarzy się z książką prezentową. To album, który dobrze wygląda na półce, ale jeszcze lepiej sprawdza się rozłożony na stole, oglądany wspólnie, powoli, bez pośpiechu.

Nie atlas gatunków, ale przekrój zachowań

Niektóre książki popularnonaukowe dla dzieci przytłaczają ilością faktów, obrazków, rozwiązań graficznych czy ciekawostek. W przypadku Intrygującego życia zwierząt, podobnie jak w serii Ilustrowany inwentarz, jest inaczej. Autorki wybrały bardzo konkretny sposób opowiadania o świecie przyrody. Nie skupiają się na jednym zwierzęciu ani nawet na jednej grupie zwierząt. Interesują je ich zachowania.

Książka składa się z wielu kilku rozkładówkowych rozdziałów. Zaczyna się od „Zalotów”, a później prowadzi czytelników przez takie tematy jak „Rozmnażanie”, „Narodziny”, „Opieka nad młodymi”, „Budowanie”, „Obrona”, „Współpraca”, „Tworzenie społeczności” czy „Sen”. Dzięki temu wiedza zostaje uporządkowana nie według nazw gatunków, ale według doświadczeń, które organizują życie zwierząt.

Dziecko nie zapamiętuje więc tylko, jak wygląda dane zwierzę, ale zaczyna rozumieć, po co ono coś robi. Dlaczego buduje schronienie? Jak chroni młode? W jaki sposób zdobywa partnera? Kiedy potrzebuje grupy, a kiedy chce być samo? Takie spojrzenie sprawia, że książka nie jest zwykłym zbiorem ciekawostek, ale opowieścią o strategiach przetrwania, bliskości, komunikacji i codziennym funkcjonowaniu w świecie natury.

Ciekawostki naprawdę intrygujące

Autorki zadbały o to, aby obok informacji ważnych i dość dobrze znanych pojawiły się przykłady mniej oczywiste. Można dowiedzieć się między innymi, że słonie potrafią przez wiele tygodni starać się o względy słonicy, samica orangutana opiekuje się i karmi swojego malucha aż przez osiem lat, a szpak, chcąc pozbyć się pasożytów, wchodzi w osobliwy układ z mrówkami.

Życie zwierząt rzeczywiście okazuje się intrygujące, bo nie sprowadza się wyłącznie do ładnych obrazków i prostych definicji. To świat rytuałów, instynktów, zależności, sprytu, troski, ryzyka i współpracy. 

Dzięki temu Intrygujące życie zwierząt można czytać na kilka sposobów. Od deski do deski, rozdział po rozdziale. Można je też wertować, otwierać w dowolnym miejscu i zatrzymywać się przy jednej ilustracji albo jednym zachowaniu. To książka, która nie wymusza linearnej lektury, ale zaprasza do uważnego eksplorowania.

Piękno natury i bezlitosna walka o przetrwanie

Nie dajcie się jednak zwieść subtelnej, niemal uroczej oprawie. W tej książce pojawiają się również wątki pokazujące bezwzględność natury. Zwierzęta walczą o przetrwanie swoje, swoich młodych, swojej grupy albo całego gatunku. Niektóre treści mogą więc być odrobinę zaskakujące, a nawet szokujące dla bardzo wrażliwych dzieci.

Nie znaczy to jednak, że należy je pomijać. Przeciwnie, mogą stać się punktem wyjścia do ważnych rozmów. Przyroda jest piękna, ale bywa też brutalna. Dlatego w przypadku młodszych odbiorców najlepiej sięgać po Intrygujące życie zwierząt razem z rodzicem lub opiekunem. Wspólna lektura pozwoli oswoić trudniejsze fragmenty i odpowie na wiele pytań.

Dla kogo jest Intrygujące życie zwierząt?

To książka dla dzieci ciekawych świata, dla miłośników zwierząt, dla rodzin doceniających piękne albumy popularnonaukowe i dla wszystkich tych, którzy szukają publikacji mądrej oraz dopracowanej graficznie. Sprawdzi się zarówno przy wspólnym czytaniu z młodszymi dziećmi, jak i u starszych odbiorców, którzy lubią samodzielnie odkrywać przyrodnicze ciekawostki.

Intrygujące życie zwierząt może być także świetnym prezentem. To album, który porządkuje wiedzę. Pokazuje zwierzęta jako istoty żyjące według własnych potrzeb i strategii. Po tej lekturze łatwo spojrzeć na świat fauny z większym podziwem, uważnością oraz szacunkiem.

Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Zakamarki.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Intrygujące życie zwierząt?

Intrygujące życie zwierząt to wielkoformatowy album popularnonaukowy dla dzieci, który pokazuje nie tylko różne gatunki zwierząt, ale przede wszystkim ich zachowania. Autorki opisują m.in. zaloty, narodziny, opiekę nad młodymi, budowanie, obronę, współpracę, tworzenie społeczności oraz sen.

Dla jakiego wieku jest Intrygujące życie zwierząt?

Książka sprawdzi się przede wszystkim dla dzieci w wieku wczesnoszkolnym, szczególnie podczas wspólnego czytania z dorosłym. Starsze dzieci mogą korzystać z niej samodzielnie jako z pięknego albumu przyrodniczego pełnego ciekawostek o świecie fauny.

Czy Intrygujące życie zwierząt to atlas zwierząt?

Nie jest to klasyczny atlas gatunków. Książka nie porządkuje zwierząt według kontynentów czy grup biologicznych, ale według zachowań. Dzięki temu dziecko może lepiej zrozumieć, jak zwierzęta żyją, komunikują się, chronią młode, zdobywają pożywienie i współpracują.

Czy Intrygujące życie zwierząt nadaje się na prezent?

Tak, to bardzo dobra książka na prezent dla dziecka ciekawego świata. Duży format, płócienna oprawa, papier o podwyższonej gramaturze i dopracowane ilustracje sprawiają, że album prezentuje się wyjątkowo elegancko i może być książką, do której wraca się przez lata.

Dlaczego warto sięgnąć po Intrygujące życie zwierząt?

Warto sięgnąć po tę książkę, ponieważ łączy wiedzę przyrodniczą, piękne ilustracje i uporządkowane ciekawaostki. To album, który nie przytłacza faktami, ale pomaga dziecku zapamiętać najważniejsze informacje i spojrzeć na świat zwierząt z większą uważnością, ciekawością oraz szacunkiem.

Artykuł Intrygujące życie zwierząt – recenzja zachwycającego albumu przyrodniczego pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuły: Biuro Detektywistyczne Lassego i Mai. Tajemnica astronauty; Wakacje z Lassem i Mają. Turniej w Valleby
➜ Seria: Biuro Detektywistyczne Lassego i Mai
➜ Autor: Martin Widmark
➜ Ilustracje: Helena Willis
➜ Tłumaczenie: Barbara Gawryluk, Barbara Jankowska
➜ Wydawnictwo: Zakamarki
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina , więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Kosmiczna sprawa w Valleby

W Tajemnicy astronauty do miasteczka przyjeżdża Valfrid Harding, astronauta w słusznym już wieku, przygotowujący się do kolejnej wyprawy poza orbitę ziemską. Planuje podbić Neptun, ale nie zamierza zrobić tego sam. Wśród mieszkańców Valleby wybierze jedną osobę, która uda się w tą podróż razem z nim. Dla Mai i Lassego opowieść astronauty zupełnie się „nie klei”. Młodzi detektywi szybko zaczynają podejrzewać, że za tą kosmiczną wyprawą kryje się coś zupełnie innego.

W tym tomie autor Martin Widmark zwraca uwagę na wiele ciekawych kwestii – m.in także na tę, że detektywistyczne myślenie nie polega wyłącznie na szukaniu sprawcy. Czasami równie ciekawe może być postawienie zupełnie innego rodzaju pytania. Czym różni się astronauta od astrologa? Dlaczego astronomia jest nauką, a astrologia nie powinna być traktowana jak źródło wiedzy o świecie? Jak sprawdzić, czy to, co ktoś mówi z wielką pewnością siebie, ma jakikolwiek sens?

W Tajemnicy astronauty pojawiają się zagadnienia związane z fizyką, kosmosem, horoskopami i krytycznym myśleniem. Widmark ponownie opiera się na lubianym przez siebie schemacie: dzieci są tymi, które potrafią lepiej łączyć fakty i słuchać, a dorośli okazują się zaskakująco… naiwni. Jestem przekonana, że to będzie bardzo pouczająca lektura dla wszystkich!

Sprawdzajcie jej dostępność na stronie Wydawnictwa Zakamarki.

Turniej i zadania na wakacje

Drugą z ostatnich premier tej serii jest Wakacje z Lassem i Mają. Turniej w Valleby. Ta książka ma formułę zbliżoną do podstawowej serii, ale przewidziano w niej kilka aktywizujących niespodzianek. Najpierw otrzymujemy opowiadanie, w którym Valleby staje do rywalizacji z Sandby w pięciu sportowych konkurencjach. Stawka jest wysoka i bardzo apetyczna, bo zwycięska drużyna ma otrzymać tort. Problem w tym, że gdy przychodzi czas ogłoszenia wyników, nagroda niespodziewanie znika.

To kolejna okazja do rozpoczęcia śledztwa, ruszenia tropem okruszk… to znaczy śladów i ujęcia winnych lub winnego! W przypadku jednak Wakacje z Lassem i Mają. Turniej w Valleby część z opowiadaniem można potraktować jako rozgrzewkę. Prawdziwym wyzwaniem będzie druga połowa pozycji. Pojawiają się w niej quizy, zadania, gimnastyka mózgu, planszówka, zagadki logiczne, wykreślanki, zabawy kreatywne, przepisy – na przykład na kulki mocy – a nawet miejsce do opisania własnych wakacji. 

To już nie tylko książka do przeczytania, ale także do zabrania w podróż, na działkę, do plecaka albo na spokojne popołudnie z dala od ekranów. Szukajcie jej na stronie Wydawnictwa Zakamarki.

Idealne książki dla dzieci na wakacje

Obie nowości kolejny raz udowadniają, dlaczego Biuro Detektywistyczne Lassego i Mai od lat tak świetnie sprawdza się w samodzielnym czytaniu. Duże litery, szybka akcja, nietuzinkowe ilustracje Heleny Willis oraz satysfakcjonujące śledztwa dają dzieciom poczucie satysfakcji, a dorosłym pewność, że pod pozornie lekką historią kryje się coś więcej.

Obie pozycje doskonale sprawdzą się dla dzieci powyżej 7 lat. 

FAQ – Biuro Detektywistyczne Lassego i Mai

Jakie są nowe książki z serii Biuro Detektywistyczne Lassego i Mai na wakacje?

Nowe wakacyjne propozycje to Tajemnica astronauty oraz Wakacje z Lassem i Mają. Turniej w Valleby. Pierwsza książka należy do podstawowej serii detektywistycznej, druga łączy opowiadanie z częścią aktywizującą.

O czym jest Tajemnica astronauty?

Tajemnica astronauty opowiada o wyjątkowym spotkaniu w Valleby z Valfridem Hardingiem, który przedstawia się jako astronauta i zapowiada niezwykłą kosmiczną przygodę. Lasse i Maja szybko zaczynają jednak sprawdzać, czy wszystko, co słyszą, rzeczywiście ma sens.

Czym różni się astronauta od astrologa?

Astronauta to osoba przygotowana do lotów kosmicznych, a astrolog zajmuje się interpretowaniem położenia ciał niebieskich w sposób nienaukowy. Tajemnica astronauty może być dobrym punktem wyjścia do rozmowy z dzieckiem o astronomii, astrologii, nauce i weryfikowaniu informacji.

O czym jest Wakacje z Lassem i Mają. Turniej w Valleby?

W tej książce Valleby rywalizuje z Sandby w pięciu konkurencjach. Nagrodą dla zwycięskiej drużyny ma być pyszny tort, ale w chwili ogłoszenia wyników okazuje się, że główna nagroda zniknęła. To początek kolejnej wakacyjnej zagadki dla młodych detektywów.

Czym Turniej w Valleby różni się od zwykłych tomów serii?

Turniej w Valleby składa się z dwóch części. Pierwsza to opowiadanie detektywistyczne, a druga zawiera aktywności dla dzieci: quizy, zadania logiczne, wykreślanki, planszówkę, zabawy kreatywne, przepisy i miejsce na opisanie własnych wakacji.

Dla jakiego wieku jest seria Biuro Detektywistyczne Lassego i Mai?

Seria najczęściej sprawdza się u dzieci w wieku wczesnoszkolnym, szczególnie od około 6–7 lat. To dobry wybór dla początkujących samodzielnych czytelników, ponieważ książki mają krótkie rozdziały, duży font i ilustracje wspierające lekturę.

Czy trzeba znać wcześniejsze tomy, żeby przeczytać Tajemnicę astronauty lub Turniej w Valleby?

Nie trzeba znać wszystkich wcześniejszych części. Każda zagadka z serii jest zamkniętą historią, dlatego po nowe tomy można sięgnąć niezależnie. Znajomość bohaterów i miasteczka Valleby zwiększa jednak przyjemność czytania.

Dlaczego warto czytać książki z serii Biuro Detektywistyczne Lassego i Mai?

Książki Martina Widmarka i Heleny Willis łączą prostą, angażującą fabułę z humorem, zagadką i nauką uważności. Dzieci ćwiczą logiczne myślenie, spostrzegawczość, czytanie ze zrozumieniem oraz umiejętność łączenia faktów.

Artykuł Biuro Detektywistyczne Lassego i Mai na wakacje – recenzja dwóch części pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Moja ciąża, czyli czas oczekiwania
➜ Autorka/Autor: Ty!
➜ Tłumaczenie: Agnieszka Stróżyk-Dembińska
➜ Wydawnictwo: Zakamarki
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Pamiętnik ciąży zamiast kolejnego poradnika

Nie znajdziecie w tej książce porad czy wskazówek. Ta pozycja zachęca raczej, żeby zajrzeć wgłąb siebie. Zastanowić się, co aktualnie się czuje, jak przechodzi się ten niezwykły czas tworzenia nowego życia. Być może niektóre z towarzyszących zdarzeń wydają się wówczas mało znaczące, ale kiedy Wasze dziecko będzie już duże – to właśnie one będą wspomnieniami na wagę złota.

Moja ciąża to książka do wypełniania, pomagająca zachować chwile z od czasu ciąży aż po pierwsze momenty obecności dziecka na świecie. W tej pozycji odpowiecie na pytania dotyczące rodziny, różnych reakcji bliskich, a także diety czy też szczegółów medycznych.

To bardzo szczera i bezpośrednia pozycja. Ale ta książka ma być przede wszystkim dla Was – a w przyszłości, także dla Waszego dziecka. Finalnie i tak wypełnicie miejsca pod tymi pytaniami, na które będziecie miały ochotę. W środku znajdziecie również strony zachęcające do wklejenia zdjęć czy zrobienia rozmaitych list.

Książka dla mamy, ale kiedyś także dla dziecka

Moja ciąża, czyli czas oczekiwania dobrze wpisuje się w rosnącą popularność książek-pamiątek: nie tyle albumów, ile prywatnych archiwów rodzinnych. To publikacja, do której można wracać po latach, kiedy dziecko zapyta: „Jak to było, kiedy na mnie czekałaś?”. 

W tym sensie blisko jej do wydanych także przez Zakamarki książek Mamo, opowiedz mi o swoim życiu i Tato, opowiedz mi o swoim życiu – tomów, które również oddają głos rodzicom i zamieniają wspomnienia w prezent dla dziecka. 

Dlaczego warto ją podarować przyszłej mamie?

To dobry prezent dla kobiety w ciąży. Ofiarowując jej tę książkę, dajesz przyszłej mamie coś rzadkiego: zachętę do zatrzymania się i skupienia na sobie. Aby czas ciąży nie kojarzył się tylko z badaniami, listami zakupów czy cudzymi – niekoniecznie pożądanymi – radami. 

Moja ciąża, czyli czas oczekiwania może pomóc nazwać radość, lęk, wzruszenie, zmęczenie, niecierpliwość i wszystkie te uczucia, które nie mieszczą się w idealnym obrazku macierzyństwa. Gwarantuję jednak, że po latach przywoła mnóstwo ciepłych emocji. 

Sprawdzajcie jej dostępność na stronie Wydawnictwa Zakamarki.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Czym jest książka Moja ciąża, czyli czas oczekiwania?

Moja ciąża, czyli czas oczekiwania to książka-pamiętnik dla przyszłej mamy, przeznaczona do samodzielnego uzupełniania. Nie jest klasycznym poradnikiem medycznym, ale miejscem na zapisywanie wspomnień, emocji, zmian w ciele, pierwszych ruchów dziecka, przygotowań do porodu i najważniejszych chwil z okresu oczekiwania.

Dla kogo jest Moja ciąża, czyli czas oczekiwania?

To książka przede wszystkim dla kobiet w ciąży, które chcą zachować osobistą pamiątkę z tego wyjątkowego czasu. Sprawdzi się także jako prezent dla przyszłej mamy – od partnera, przyjaciółki, siostry, rodziców albo bliskich osób zaproszonych na baby shower.

Czy Moja ciąża, czyli czas oczekiwania to poradnik ciążowy?

Nie, to nie jest poradnik ciążowy w medycznym sensie. Książka nie zastępuje wiedzy lekarza ani położnej. Jej celem jest raczej zatrzymanie wspomnień i stworzenie osobistego zapisu ciąży.

Co można zapisywać w książce Moja ciąża, czyli czas oczekiwania?

W książce można notować wspomnienia związane z ciążą, pierwsze reakcje na wiadomość o dziecku, wybór imienia, zmiany w codzienności, ważne daty, myśli, obawy, wzruszenia, przygotowania do narodzin oraz pierwsze chwile po pojawieniu się dziecka na świecie.

Czy Moja ciąża, czyli czas oczekiwania nadaje się na prezent?

Tak, to bardzo dobry prezent dla przyszłej mamy, zwłaszcza jeśli szukamy czegoś bardziej osobistego niż ubranka, akcesoria czy typowy poradnik. Taka książka może z czasem stać się rodzinną pamiątką i jedną z pierwszych opowieści, jakie mama przekaże dziecku.

Artykuł Moja ciąża, czyli czas oczekiwania – pamiętnik dla przyszłej mamy pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Pomelo wspomina Ramony Bădescu z ilustracjami Benjamina Chauda to kolejny powrót do tego pełnego czułości uniwersum. Do książki, która tym razem zachęca także czytelników, żeby stali się częścią opowieści o małym różowym słoniu.

➜ Tytuł: Pomelo wspomina
➜ Seria: Pomelo
➜ Autorka: Ramona Bădescu
➜ Ilustracje: Benjamin Chaud
➜ Tłumaczenie: Katarzyna Skalska
➜ Wydawnictwo: Zakamarki
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Co pamięta Pomelo?

Pomelo to postać związana z poznawaniem świata, emocji, upływu czasu i dochodzenia do wielkich pytań odkrywanych w skutek uczestniczenia w codziennych, zwykłych sytuacjach. Jeżeli jeszcze nie mieliście okazji go poznać, odsyłam Was do kilku moich poprzednich recenzji tej serii:

• Pomelo rośnie,
• Pomelo i wielka przygoda,
• Pomelo i niezwykły skarb.

W Pomelo wspomina wydaje się podsumowywać wszystkie perypetie małego bohatera. Pokazuje w jaki sposób należy doceniać to, co było i jak wielką radość można czerpać z sięgania po wspomnienia. Literatura dziecięca często mówi o odkrywaniu, rośnięciu, przeżywaniu pierwszych razów oraz zdobywaniu nowych doświadczeń. Rzadziej pozwala dziecku zatrzymać się przy wspomnieniach, jakby pamięć była czymś zarezerwowanym tylko dla dorosłych.

A przecież dzieci też pamiętają – czasem w sposób bardzo intensywny. Zapachy, kolory, drobne rytuały, miejsca, które przestały być dostępne, choć nadal istnieją w ich pamięci. Pomelo wspomina uświadamia znaczenie powracania do momentów z przeszłości, które również pokazują jak same dzieci się zmieniają i dojrzewają. 

Książka aktywizująco-zachęcająca

Pomelo wspomina stosuje bardzo ciekawy fortel na swoich małych odbiorców. Nie komunikuje jasno, że to pozycja przeznaczona do wypełniania, uzupełnienia czy kolorowania. Rozkładówki stworzono jednak w taki sposób, że ewidentnie widać na nich pewne braki. Odbiorca sam, z własnej woli, ma ochotę sięgnąć po kredki i zacząć je uzupełniać.

To jest bardzo w duchu całego cyklu Pomelo – nic na siłę. Żadnego edukacyjnego zadęcia czy przymuszania do kreatywności. To z inicjatywy dziecka ma wyjść potrzeba ,,dokończenia” tej książki i stania się jej istotną częścią. Bo gwarantuję – kiedy maluchy ją uzupełnią, będzie to piękna pamiątka oraz prawdziwe dzieło sztuki.

Ramona Bădescu i Benjamin Chaud – duet, który sprawdza się od lat

Pomelo po raz pierwszy pojawił się we Francji w 2003 roku w książce Pomelo est bien sous son pissenlit. Serię tworzą Ramona Bădescu i Benjamin Chaud, a jej bohaterem jest maleńki słoń ogrodowy z wyjątkowo długą trąbą. Nakładem Wydawnictwa Zakamarki ukazało się wiele pięknych książek o tej postaci.

W Pomelo wspomina tekst i ilustracje nie konkurują ze sobą. Ramona Bădescu pisze lekko, oszczędnie, z filozoficznym podtekstem, ale bez nadęcia. Benjamin Chaud tworzy z kolei świat, który jest pełen detali, humoru, subtelnego absurdu, ale także wizualnych niespodzianek. Jego ilustracje często dopowiadają znaczenia i otwierają dodatkowe ścieżki interpretacji, pozwalając dziecku czytać obraz niezależnie od narracji dorosłego. 

Dla kogo jest Pomelo wspomina?

Najnowsza książka tego duetu jest przede wszystkim pozycją dla przedszkolaków oraz młodszych dzieci szkolnych, którzy zdążyli już polubić Pomelo lub ich przyjaźń ma szansę dopiero rozkwitnąć.

Sprawdzi się podczas rozmów o wspomnieniach, zajęć bibliotecznych, w przedszkolu oraz w domu. Może też być bardzo dobrym prezentem dla dziecka, które lubi rysować i samodzielnie dopowiadać historie. Sprawdzajcie jej dostępność na stronie Wydawnictwa Zakamarki.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Pomelo wspomina?

Pomelo wspomina Ramony Bădescu i Benjamina Chauda to książka obrazkowa o pamięci, tęsknocie i dziecięcych wspomnieniach. Różowy słoń Pomelo wraca myślami do swojego ogrodu, dmuchawca, poziomek, kartofli, dawnych radości i smutków.

Dla jakiego wieku jest książka Pomelo wspomina?

Pomelo wspomina sprawdzi się już u przedszkolaków, ale może być czytana także ze starszymi dziećmi. Polecam ją odbiorcom powyżej 3 lat.

Czy trzeba znać wcześniejsze książki o Pomelo?

Nie trzeba, choć znajomość wcześniejszych części oferuje dodatkową przyjemność. Pomelo wspomina można czytać jako osobną książkę, ale dla fanów serii powrót do ogrodu, dmuchawca i charakterystycznego świata Pomelo będzie miał więcej emocjonalnych znaczeń.

Czy Pomelo wspomina to książka aktywnościowa?

Tak, ale w bardzo subtelnym sensie. Książka zaprasza dziecko do współuczestnictwa, rysowania, dopowiadania i przypominania sobie własnych historii, jednak nie funkcjonuje jak typowy zeszyt ćwiczeń. Nie wymusza aktywności, tylko daje na nią przestrzeń.

O czym można rozmawiać z dzieckiem po lekturze Pomelo wspomina?

Po lekturze można porozmawiać o wspomnieniach, przeprowadzkach, dawnych miejscach, ulubionych zabawkach, tęsknocie, dzieciństwie i tym, że niektóre rzeczy zostają w nas nawet wtedy, gdy fizycznie są już daleko.

Czy Pomelo wspomina nadaje się na prezent?

Tak, szczególnie dla dzieci, które lubią książki obrazkowe, rysowanie, spokojne historie oraz nietypowych bohaterów. To także dobry prezent dla rodzin, które znają wcześniejsze tomy serii o Pomelo.

Czy warto przeczytać książkę Pomelo wspomina?

Warto, jeśli szukacie książki obrazkowej, która mówi o pamięci i tęsknocie w prosty, a jednocześnie głęboki sposób. Pomelo wspomina pokazuje, że nawet mały słoń może mieć wielkie „kiedyś”, a wspomnienia pomagają zrozumieć, kim jesteśmy.

Artykuł Pomelo wspomina – recenzja książki trochę do rysowania pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

To zdecydowanie zmiana na lepsze – szansa, żeby dzieci mogły dorastać nie tylko obok jednego rodzica, ale by w ich życie angażowało się obydwoje dorosłych. Tata i ja to książka, która pokazuje piękno relacji między córką a ojcem właśnie. Jej autorem jest ceniony szwedzki pisarz Ulf Nilsson, autor takich pozycji jak m.in.: Kret sam na scenie czy Hurra, są Święta!.

➜ Tytuł: Tata i ja
➜ Autor: Ulf Nilsson
➜ Ilustracje: Lisen Adbåge
➜ Tłumaczenie: Agnieszka Stróżyk-Dembińska
➜ Wydawnictwo: Zakamarki
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym jest książka Tata i ja?

Bohaterką książki jest Maja, czteroletnia dziewczynka, która spędza sporo czasu ze swoim tatą. W lekturze podzielonej na osiem rozdziałów, czytelnicy znajdą różne momenty z ich wspólnego życia. Nie są to historie o niezwykłych wyprawach w dalekie miejsca. To raczej opowieści o codziennych sytuacjach, które z perspektywy dziecka są ważne, bo dotyczą tego, co jest znajome dla większości młodych odbiorców.

Maja z tatą m.in. schodzą do piwnicy, wybierają choinkę, mierzą się ze strachem przed szczekającym psem, przeżywają rozczarowanie prezentem, odwiedzają bibliotekę czy oczywiście – w każdym z rozdziałów – dziewczynka wymyśla piosenki o tym, co ją spotyka. To właśnie te krótkie rymowanki są bardzo interesującą częścią tej książki  – porządkują fabułę oraz pozwalają podsumować bieżące wydarzenia.

Książka o tacie, który jest zaangażowany i obecny w życiu dziecka

Nie da się jednak ukryć, że na pierwszy plan wysuwa się w Tata i ja relacja ojca z córką. Mama, choć także obecna, nie bierze aktywnego udziału w przygodach tych dwojga głównych bohaterów. To tata słucha, rozmawia, towarzyszy, robi z córką rzeczy zwyczajne oraz trochę szalone. Razem mają swoje tajemnice i sekrety. 

Jednocześnie, bardzo podoba mi się, że ta relacja nie jest pokazana w sposób przesłodzony. Maja bywa zadowolona, ale też rozczarowana, przestraszona, czy uparta. Tata również nie musi być idealny. W tej książce chodzi bowiem o bliskość. Nawet w najbardziej niepozornych wydarzeniach, można odnaleźć radość, beztroskę oraz ogromną przyjemność z bycia razem.

Tata i ja jako część akcji #TataTeżCzyta2026

Akcja #TataTeżCzyta2026, zainicjowana przez Fundację Powszechnego Czytania oraz Wydawnictwo Tatarak, zwraca uwagę na ważną rzecz: ojcowie mają ogromne znaczenie w budowaniu dziecięcych nawyków czytelniczych. Nie tylko jako osoby, które okazjonalnie przeczytają potomstwu bajkę na dobranoc, ale także i ci, którzy mogą współtworzyć domową kulturę czytania.

Książka Tata i ja doskonale pasuje do tej inicjatywy, bo opowiada o relacji ojca z dzieckiem w sposób naturalny. Pokazuje tatę, który jest częścią świata dziecka. Nie tylko siedzi obok czy pojawia się gdzieś w tle, ale aktywnie uczestniczy w codzienności malucha. To może być świetna książka do wspólnego czytania właśnie przez ojców, ponieważ oferuje prosty, ale jednocześnie bardzo konkretny obraz bliskości.

Świąteczny początek książki i ważna uwaga dla rodziców

Trzy pierwsze rozdziały książki toczą się wokół Bożego Narodzenia. Pojawia się choinka, świąteczna atmosfera, upominki i rodzinne przygotowania. Warto jednak odnotować jedną istotną rzecz – szczególnie jeśli w Waszym domu funkcjonuje konkretna tradycja związana z wręczaniem prezentów.

W opowiadaniu o Wigilii to bliscy wręczają sobie podarki. Nie pojawia się tu postać Świętego Mikołaja. To istotny szczegół, który warto znać przed wspólną lekturą, zwłaszcza jeżeli macie inne rodzinne zwyczaje albo dziecko jest właśnie na etapie bardzo intensywnego zadawania pytań o to, skąd biorą się prezenty pod choinką.

Ilustracje Lisen Adbåge – ekspresja, ruch i emocje

Ilustracje Lisen Adbåge świetnie pasują do tej opowieści. Są żywe, dynamiczne i bardzo dobrze odwzorowują emocje głównej bohaterki. Dzięki temu książka może się sprawdzać także w przypadku dzieci, które jeszcze nie skupiają się długo na samym tekście. Obraz pokazuje im szczegóły i dopowiada to, co w słowach nie zostało ujęte w sposób przesadnie bezpośredni.

Lisen Adbåge możecie już kojarzyć z kilku innych książek dla najmłodszych. To bowiem nie tylko ilustratorka, ale również szwedzka autorka literatury dziecięcej. W Polsce zasłynęła serią książek o Bułeczce.

Dla kogo jest Tata i ja?

Tata i ja to książka dla przedszkolaków, szczególnie dla dzieci około trzeciego, czwartego i piątego roku życia. To dobra propozycja dla tych maluchów, które lubią historie o codzienności, rodzinie i małych przygodach. Sprawdzi się także u odbiorców, którzy oswajają właśnie strach przed ciemnością, uczą się radzić sobie z rozczarowaniem albo potrzebują książek pokazujących, że trudne emocje są naturalną częścią życia.

Widzę w niej również bardzo dobry wybór dla ojców, którzy chcą czytać dzieciom coś, co nie sprowadza ich roli do żartu, nieporadności czy epizodycznej obecności. W Tacie i ja ojciec jest blisko dziecka, ale książka nie robi z tego wielkiego ,,halo”. 

Czy warto przeczytać książkę Tata i ja?

Ulf Nilsson pokazuje dzieciństwo z perspektywy kogoś, kto doskonale potrafi ,,wejść w buty najmłodszych”. Każde jedno opowiadanie wyda się Wam znajome, bo pewnie w jakimś stopniu Wy także byliście już jego bohaterami. Tata i ja to książka idealna dla tych dzieci, które są gotowe na nieco dłuższą formę opowieści, a jednocześnie potrzebują jeszcze ilustracji i przede wszystkim – tematów, które ich bezpośrednio dotyczą.

Sprawdzajcie jej dostępność na stronie Wydawnictwa Zakamarki.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Tata i ja?

Tata i ja to książka dla przedszkolaków o czteroletniej Mai i jej tacie. W ośmiu rozdziałach obserwujemy ich codzienne przygody.

Dla jakiego wieku jest książka Tata i ja?

Książka Tata i ja jest przeznaczona przede wszystkim dla dzieci w wieku przedszkolnym, szczególnie około 3–5 lat. Bohaterka ma 4 lata, dlatego jej emocje, pytania oraz sposób przeżywania świata mogą być bardzo bliskie dzieciom w podobnym wieku.

Jakie tematy porusza książka Tata i ja?

Książka porusza tematy relacji dziecka z tatą, współczesnego tacierzyństwa, dziecięcych emocji, strachu przed ciemnością, rozczarowania, odwagi, rodzinnych rytuałów, wspólnego czytania oraz dziecięcego sposobu porządkowania świata.

Czy Tata i ja pomaga oswajać trudne emocje?

Tak. W książce pojawia się m.in. strach przed ciemnością, lęk przed szczekającym psem i niezadowolenie z prezentu. Ulf Nilsson pokazuje te emocje z perspektywy czteroletniego dziecka, bez zbędnego moralizowania.

Czym jest akcja #TataTeżCzyta2026?

#TataTeżCzyta2026 to ogólnopolska kampania promująca czytanie dzieciom przez ojców. Jej celem jest wzmacnianie roli taty jako czytającego wzorca i pokazanie, że wspólna lektura buduje więź, rozwija dziecko i może stać się naturalną częścią rodzinnej codzienności.

Czy Tata i ja nadaje się do głośnego czytania?

Tak. Krótkie rozdziały, codzienne sytuacje, wyrazista bohaterka i powtarzający się motyw piosenek sprawiają, że Tata i ja bardzo dobrze sprawdza się jako książka do wspólnego, głośnego czytania z przedszkolakiem.

Czy warto kupić książkę Tata i ja?

Warto, zwłaszcza jeśli szukacie książki dla przedszkolaka o relacji z tatą, codziennych przygodach i oswajaniu emocji. Tata i ja pokazuje, że dla dziecka wielkie znaczenie mogą mieć najprostsze chwile spędzone z bliskim dorosłym.

Artykuł Jak wygląda współczesne tacierzyństwo? Tata i ja – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

To opowieść o dziewczynce, której tata niespodziewanie znika, bo – jak się wkrótce okazuje – trafia do szpitala psychiatrycznego. Z perspektywy dorosłego można nazwać tę książkę historią o depresji lub kryzysie psychicznym. Z punktu widzenia dziecka będzie ona jednak historią przede wszystkim o pytaniach bez odpowiedzi i o czekaniu, które dla niedorosłego może być w takiej sytuacji niezwykle niezrozumiałe oraz dotkliwe.

➜ Tytuł: Tamtego lata
➜ Autorka: Sara Stridsberg
➜ Ilustracje: Sara Lundberg
➜ Tłumaczenie: Agnieszka Stróżyk-Dembińska
➜ Wydawnictwo: Zakamarki
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Kiedy tata nagle znika, czyli o czym jest książka Tamtego lata?

Bohaterką książki jest Zoe. Pewnego dnia jej tata znika z domu, a potem okazuje się, że musiał na jakiś czas zamieszkać w szpitalu. Dziewczynka odwiedza go razem z mamą, ale tata z nimi nie wraca – później przestaje nawet chcieć widywać się z córką. 

Podczas tych wizyt Zoe poznaje jednak Sabinę, panią która również mieszka w tym samym szpitalu, co tata głównej bohaterki. Kobieta nosi strój kąpielowy oraz marzy o wielkiej karierze pływaczki. Dostrzega w relacji z Zoe ogromną wartość i zachęca ją do wspólnej zabawy. Podobnie jak i dziewczynka cieszy się na każde spotkanie z Sabiną.

W Tamtego lata opowieść o depresji rodzica staje się więc historią o czekaniu, nadziei, ale także nowej przyjaźni, która zawiązuje się w najmniej spodziewanych okolicznościach.

Dziecięca perspektywa na trudne sprawy dorosłych

Przez ostatnie dekady depresję ukrywano przed dziećmi. Wiele badań wydaje się jednak potwierdzać, że takie rozwiązanie im nie służy. Znacznie bardziej wartościowa jest szczerość, ale podana w odpowiedni, odpowiedzialny sposób.

Ukazana w książce dziecięca perspektywa nie stawia małej bohaterki w roli terapeutki czy kogoś, kto w ogóle musi pojmować taki stan zdrowia rodzica. Zoe rozumuje to, co dzieje się w jej rodzinie na swój własny sposób. Nie ma potrzeby dogłębnego analizowania, ale przesiewa wszystko przez wewnętrzny filtr emocji. 

Tego typu prowadzona narracja pokazuje, że dziecko nie musi rozumieć wszystkich medycznych czy psychologicznych aspektów, żeby zasłużyć na prawdę. Książka także nie tłumaczy depresji za pomocą podręcznikowych definicji. Uświadamia jednak jak ta choroba wygląda z perspektywy kogoś, kto kocha i nie potrafi zrozumieć, dlaczego sama miłość nie wystarcza do uleczenia bliskiego. 

Wtedy tata się śmieje.

Dobrze, że się śmieje.

Bo tak naprawdę jest taki smutny,

że nie chce mu się żyć.

Sara Stridsberg, Tamtego lata

Tamtego lata – odpowiedni balans między nadzieją a smutkiem

Wiele książek dla dzieci, które poruszają trudne tematy, są zbyt infantylne oraz – z obawy o surową ocenę dorosłych – pełne niedopowiedzeń. Z kolei inne, stają się nieadekwatne do wieku odbiorcy, gdy decydują się mówić zbyt wprost o zagadnieniach, które mogą traumatyzować dzieci. 

Wbrew pozorom stworzenie pozycji dobrze wyważonej jest zadaniem niezwykle skomplikowanym. Sara Stridsberg oraz Sara Lundberg znajdują jednak między tymi skrajnościami niezwykle rzadki kompromis. Tamtego lata nie zamienia depresji w metaforę pozbawioną realizmu, ale też nie odbiera dziecku przestrzeni dla wyobraźni i czerpania przyjemności z książki. Dzięki temu lektura choć mówi o chorobie dorosłego, nie przytłacza młodego czytelnika – pozostawiając miejsce na wzruszenie i refleksję. 

Dlaczego warto sięgać po książki z ilustracjami Sary Lundberg

Sara Lundberg jest artystką, którą możecie już kojarzyć m.in. z:

• Ja i inni, 
• Spacer z kotem, 
• Ten ptak, co mieszka we mnie leci, dokąd chce, 
• Nikt, tylko ja.

Jej ilustracje są niezwykle malarskie, bogate w niedopowiedzenia, emocje oraz drobne niuanse, które budują scenografię książki. W Tamtego lata dają tekstowi przestrzeń, by należycie wybrzmiał. Są czytelne, skupiają się na ukazaniu bohaterów oraz ich mimiki, gestów, ale także miejsc, do których się udają. 

Jeżeli uczyć dziecka estetyki na przykładzie książek – to właśnie takich. Nawet najtrudniejsza tematyka przedstawiona w tak subtelny, piękny sposób staje się naturalnie bardziej przystępna.

Czy Tamtego lata to książka dla każdego dziecka?

Nie nazwałabym tej książki uniwersalną, w tym najprostszym rozumieniu tego stwierdzenia. To nie jest tytuł, który podsunęłabym też każdemu dziecku tylko dlatego, że jest pięknie zilustrowany i mądry. Jest w nim zbyt dużo emocjonalnego ciężaru, by traktować go jak neutralną opowieść na dobranoc. 

Ta lektura szczególnie dobrze sprawdzi się w przypadku dzieci, które już zetknęły się z długotrwałym smutkiem, nieobecnością emocjonalną dorosłego, pobytem rodzica w szpitalu albo po prostu z doświadczeniem, którego nikt im dobrze nie wyjaśnił. 

Podczas takiej lektury ogromne znaczenie ma też obecność dorosłego obok. Tamtego lata może stać się początkiem bardzo ważnej rozmowy. Polecam ją odbiorcom powyżej 6 lat. Sprawdzajcie dostępność tej książki na stronie Wydawnictwa Zakamarki.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Tamtego lata?

Tamtego lata to poruszająca książka obrazkowa o dziewczynce, której tata zmaga się z kryzysem psychicznym i trafia do szpitala. Sara Stridsberg pokazuje tę historię z perspektywy dziecka, skupiając się na emocjach, tęsknocie, niepewności oraz potrzebie bliskości.

Czy Tamtego lata porusza temat depresji rodzica?

Tak, to jeden z najważniejszych wątków tej książki. Tamtego lata opowiada o depresji rodzica w sposób delikatny, ale jednocześnie bez nadmiernych uproszczeń i bez infantylizowania młodego odbiorcy.

Dla jakiego wieku jest książka Tamtego lata?

To książka dla dzieci w wieku wczesnoszkolnym i starszych, ale wiele zależy od wrażliwości dziecka oraz gotowości dorosłego do wspólnej rozmowy po lekturze. To nie jest lekka opowieść na wieczór, lecz wartościowa książka do czytania razem.

Czy Tamtego lata to dobra książka o emocjach dla dzieci?

Tak, ale w bardziej pogłębionym sensie niż wiele typowych książek o emocjach. To nie jest prosty poradnik emocjonalny, lecz literacka i wizualna opowieść, która pomaga dziecku nazwać lęk, smutek, tęsknotę i nadzieję.

Czy warto przeczytać Tamtego lata?

Zdecydowanie tak, zwłaszcza jeśli szukasz wartościowej książki obrazkowej, która traktuje dziecięcego czytelnika poważnie. To mądra, pięknie zilustrowana oraz emocjonalnie ważna lektura, która może zostać z czytelnikiem na długo.

Artykuł Jak rozmawiać z dzieckiem o depresji? Recenzja książki ,,Tamtego lata” pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Jaka jest Mama Mu?

Przygody Mamy Mu i Pana Wrony zostały przełożone na ponad trzydzieści języków, a sama tytułowa bohaterka należy do jednej z najbardziej rozpoznawalnych szwedzkich postaci literatury dziecięcej. Sukces serii nie wynika z żadnej jej konkretnej chwytliwej cechy, ale z całego misternie zbudowanego świata. Mama Mu jest zabawna, ale nie stara się na siłę udawać śmiesznej. Mądra, ale nie prawi nużących morałów. Czuła, ale daleka od przesłodzonego obrazka bohaterek innych serii. 

A dodatkowo ma kompana, Pana Wronę! W dużym uproszczeniu można byłoby go określić mianem okropnego marudy… gdyby nie to, że w rzeczywistości jest jedną z najlepiej skonstruowanych postaci w literaturze dla dzieci. Pełen lęków, śmieszny, lojalny, zazdrosny, dumny oraz paradoksalnie bardzo ludzki. Oficjalny opis serii bardzo dobrze podsumowuje: Mama Mu chce zobaczyć świat, a Pan Wrona „już wszystko widział”. 

Kim była Mama Mu zanim trafiła do książek

Jedną z interesujących, zakulisowych ciekawostek dotyczących tej serii jest to, że Mama Mu nie stała się od razu bohaterką książek obrazkowych. Jujja Wieslander wspomina, że wszystko zaczęło się od piosenek, które dziecięce radio chciało emitować w swoim porannym programie. Potrzebni byli jedynie bohaterowie, którzy dopowiadaliby coś między utworami. 

Mama Mu i Pan Wrona sprawdzili się w tej formule tak skutecznie, że z ich udziałem powstało ponad sto audycji radiowych. W kolejnym etapie, pojawił się radiowy kalendarz adwentowy, a dopiero później książki. 

Gdybyśmy chcieli uporządkować sobie chronologię: pierwszy raz Mama Mu zagościła w radiu w 1985 roku, w 1990 roku pojawił się radiowy kalendarz bożonarodzeniowy, w 1991 roku powstała pierwsza książka, a dwa lata później ukazał się pierwszy picturebook. 

To także sporo wyjaśnia, dlaczego dialogi w tej serii są tak znakomite. Mama Mu i Pan Wrona naprawdę ,,przemawiają” w głowie czytelnika. Ich rozmowy mają odpowiedni rytm i dźwięczność, które pod wieloma względami przypominają słuchowisko lub nawet spektakl teatralny. Wychodzi więc na to, że to idealne książki do czytania na głos!

Mama Mu i jej niezwykła dziecięca ciekawość 

Jujja Wieslander wielokrotnie wspominała, że fundamentem jej twórczości pozostaje obserwacja dzieci; ich osobliwego humoru, powagi, ciekawości oraz ogromnej zdolności do rozwoju. Mama Mu jest świetną kalką tych cech. Ona nie robi tych wszystkich nietypowych rzeczy (jak na krowę) po to, żeby wprawiać kogoś w osłupienie. Wspina się, huśta, czyta i jeździ na rowerze dlatego, że naprawdę interesuje ją otaczający świat. 

Mama Mu często w książkach podgląda i obserwuje dzieci. Są dla niej inspiracją. Pragnie robić to co one, bo widzi w tym wartość oraz… czystą frajdę. Wrona z kolei stale pilnuje, „jak rzeczy powinny wyglądać”. Wspaniale kontrastuje entuzjazm głównej bohaterki sprawiając, że każda z opowieści staje się jeszcze ciekawsza. 

Można potraktować tę relację jako równowagę między spontanicznością a społecznym porządkiem, czy też między dziecięcym eksperymentowaniem a dorosłym „daj spokój, tak nie wypada”. I pewnie to jeden z powodów, dlaczego seria o Mamie Mu nie starzeje się mimo upływu lat – bo dzieci nadal chcą rzucać światu wyzwanie, a dorośli niezmiennie zbyt często studzą ich zapał. 

Klasyczne wydania książek obrazkowych w większym formacie

Klasyczne książki obrazkowe, wydawane – zresztą jak cała seria – przez Wydawnictwo Zakamarki, są pomyślane jako duże, twardookładkowe pozycje. Mamę Mu dzieci mogą więc oglądać w odpowiednim formacie, na stronach na których naprawdę sporo się dzieje. 

To właśnie od nich polecam rozpocząć przygodę z cyklem. Krótkie, spójne opowiastki, pełne humoru, mądrego przesłania oraz niebanalnych wątków. Ukazały się:

• Mama Mu na zjeżdżalni,
• Mama Mu czyta,
• Mama Mu nabija sobie guza,
• Mama Mu buduje,
• Mama Mu sprząta,
• Mama Mu na sankach,
• Mama Mu na huśtawce,
• Wigilia Mamy Mu i Pana Wrony.

Książki-powieści są naturalnym kolejnym krokiem

To jednak nie wszystko. Kiedy dziecko przeczyta każdą z powyższych pozycji sto pięćdziesiąt razy, ale też poczuje się już gotowe na dłuższą formę – Wydawnictwo Zakamarki przygotowało dwie wyjątkowe książki: Mama Mu na rowerze i inne historie oraz Mama Mu na drzewie i inne historie. Znajduje się w nich odpowiednio dwanaście i dziesięć opowiadań o tej nietuzinkowej parze przyjaciół. Co istotne, oba tomy mają już format nieco mniejszy, ale poręczniejszy. Świetnie sprawdzą się jako lektura na dobranoc.

Te książki sprawdzają się jak bardzo naturalne przejście między obrazkowymi historiami a dłuższą formą. Dziecko zna już bohaterów, rozumie zależności oraz relacje – chętnie dowiedziałoby się więc o nich jeszcze czegoś więcej. A skoro chce więcej, to jest też gotowe, żeby potrenować swoje skupienie. To również odpowiednie lektury dla dzieci, które ćwiczą lub czytają już samodzielnie.

A jak Mama Mu sprawdza się w komiksie

Mama Mu na wycieczce i inne komiksy to z kolei zbiór czterech historii o Mamie Mu i Panu Wronie, który pozwala tej serii pokazać się z zupełnie nowej strony. Można powiedzieć, że jest najbliższym etymologii powstania całego cyklu, bo skupia się na rozmowie oraz szybkiej, dynamicznej akcji. Dzięki minimalnej ilości tekstu oraz zapisie wielkimi literami – komiks może być szczególnie przyjazny dla początkujących lub opornych czytelników. 

Sven Nordqvist i jego udział w serii

Nie da się pisać o Mamie Mu bez Svena Nordqvista. Sama Jujja Wieslander mówi o nim nie tylko jako o ilustratorze, ale wręcz współtwórcy historii. Nordqvist stworzył ich charakterystyczny wygląd. Bo choć obydwoje (Mama Mu jak i Pan Wrona) są przecież zwierzętami, które dobrze znamy, to dzięki niuansom wyglądu – można poznać ich z łatwością w każdej, innej formie (np. maskotek, ale o tym za chwilę).

W tej serii ilustracja wzmacnia tekst, dodaje osobowości bohaterom oraz tworzy bezpieczny świat dla czytelników. To ponadczasowe obrazki, które mają w sobie mnóstwo uroku.

Mama Mu w ruchomych obrazkach

Pierwszy film z Mamą Mu powstał w 2008 roku, a kolejne już w 2022 i 2023. Adaptacje były pokazywane także w formie serialowej, w szwedzkiej telewizji publicznej SVT. W 2017 roku bohaterowie weszli również do segmentu książek dla jeszcze młodszych dzieci, a w 2025 roku seria świętowała swoje wielkie, czterdzieste urodziny. 

Mama Mu doskonale sprawdziła się jako słuchowisko, książka obrazkowa, zbiór opowiadań, komiks, film oraz serial. Prawdopodobnie byłaby też wielkim hitem jako gra komputerowa, spektakl teatralny czy inne, dowolne medium, które kiedykolwiek zostanie wymyślone. A to wszystko za sprawą znakomicie skonstruowanych postaci oraz mądrych, uniwersalnych  opowieści. Niby tak niewiele, a jednak!

Maskotka i figurki z serii Mama Mu – wspaniały prezent dla dziecka

W Bajkowni pojawił się zestaw licencjonowanych produktów wiernych ilustracjom Svena Nordqvista: maskotek, figurek, puzzli, a nawet walizeczki. Sam sklep podkreśla, że to zabawki przeznaczone do przytulania i odgrywania scen z książek. Pluszowa Mama Mu idealnie sprawdzi się jako przytulanka podczas wspólnego czytania wieczornych bajek, ale też doskonały towarzysz podróży, mieszczący się do dziecięcego plecaka czy kieszeni kurtki. Figurki Mamy Mu i Pana Wrony pomogą w wymyślaniu własnych przygód oraz będą ładną ozdobą dziecięcego pokoju.

Ukochane książki sprawdzają się przecież nie tylko w momencie czytania, ale także w zabawie, w powtarzaniu scen czy w przywiązaniu do bohaterów. Z tej perspektywy zabawki z Bajkowni nie konkurują z książkami, ale rozszerzają ich zasięg.

Dlaczego fenomen Mamy Mu nie znika mimo upływu lat?

Odpowiem krótko: bo ta seria jest pochwałą dzieciństwa oraz zachwytem nad dziecięcą ciekawością świata. Mama Mu nie chce się podporządkować, pragnie odkrywać, sprawdzać, doświadczać i się bawić. Z kolei Pan Wrona – choć ma tendencje do marudzenia – finalnie i tak wiernie trwa przy krowie oraz zawsze okazuje się dla niej pomocny. 

Ta seria będzie idealna dla dzieci już powyżej 2 lat. Sprawdzajcie jej dostępność na stronie wydawnictwa Zakamarki.

FAQ

Kim jest Mama Mu i dlaczego ta seria jest tak popularna?

Mama Mu to bohaterka stworzona przez Jujję i Tomasa Wieslanderów, ilustrowana przez Svena Nordqvista. Jej fenomen opiera się na połączeniu dziecięcej ciekawości, humoru i świetnie napisanej relacji z Panem Wroną, a same książki zostały przełożone na około 30 języków. 

Dlaczego Mama Mu nie starzeje się mimo upływu lat?

Seria wciąż się sprawdza, bo nie opiera się na chwilowej modzie, tylko na uniwersalnym konflikcie między ciekawością a ostrożnością. Mama Mu chce próbować nowych rzeczy i poznawać świat, a Pan Wrona stale przypomina, „jak powinno coś wyglądać” – dzięki czemu ich dialogi pozostają aktualne dla kolejnych pokoleń dzieci i dorosłych. 

Kim jest Pan Wrona w książkach o Mamie Mu?

Pan Wrona to najlepszy przyjaciel Mamy Mu i zarazem jej przeciwieństwo: sceptyczny, lękliwy, przekonany, że wszystko wie najlepiej. To właśnie kontrast między jego ostrożnością a otwartością Mamy Mu buduje znaczną część humoru całej serii. 

Czy Mama Mu funkcjonuje tylko w książkach?

Nie. Seria zaczynała od radia, później rozwinęła się w książki, a z czasem doczekała się także adaptacji filmowych i telewizyjnych. Oficjalna strona projektu pokazuje, że Mama Mu od lat działa w wielu formatach, nie tracąc swojej tożsamości. 

Czy są dostępne maskotki i figurki Mamy Mu i Pana Wrony?

Tak. W Bajkowni dostępne są między innymi maskotki Mamy Mu i Pana Wrony oraz figurki i inne akcesoria związane z serią, co pozwala dzieciom przenieść bohaterów z książki do codziennej zabawy. 

Artykuł Dlaczego wciąż czytamy Mamę Mu? Fenomen szwedzkiej serii, która się nie starzeje pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Nie jestem milutki Mii Öström z ilustracjami Marii Jönsson jest obrazkową książką, która w pozornie prostej, humorystycznej historii pokazuje ich prawdziwe oblicze! Przy okazji podejmuje również niezwykle istotne zagadnienie: traktowania zwierząt domowych jak maskotek oraz braku respektowania ich granic.

➜ Tytuł: Nie jestem milutki
➜ Autorka: Mia Öström
➜ Ilustracje: Maria Jönsson
➜ Tłumaczenie: Agnieszka Stróżyk
➜ Wydawnictwo: Zakamarki
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Kot kontra człowiek

Koty to krwiożercze bestie. Drapieżcy, których jedynym celem jest polowanie i… dużo spanka. W Nie jestem milutki narracja prowadzona jest z perspektywy głównego bohatera, czyli kota. Czytelnik wchodzi więc w kocie buty – do świata, w którym wszystko wygląda inaczej niż z ludzkiej perspektywy. 

Sam kot widzi siebie jako odważnego strażnika domu – czujnego i niezależnego. Kogoś, kto ratuje sytuację, gdy tylko pojawia się ryzyko zagrożenia. W jego narracji nie ma miejsca na infantylizację. Jest duma, poczucie sprawczości oraz świadomość własnej wartości.

Tymczasem ludzie traktują kociego bohatera zupełnie inaczej. Zamiast podziwu i głębokiego szacunku, oferują mu tarmoszenie i głaski. Zamiast uczucia trwogi, którą powinien wywoływać – odczuwają wobec niego jedynie tkliwość i zasypują czułymi zdrobnieniami. 

Nie jestem milutki zestawia więc ze sobą ta dwa zupełnie różne punty widzenia, na których opiera ten nietypowy ,,konflikt”. 

Kot to nie zabawka

Człowiek ma czasami skłonność do traktowania zwierząt w sposób, jakby nie do końca były one autonomicznymi istotami. Chcemy, żeby były wdzięczne oraz w wyraźny sposób nam to okazywały, na przykład entuzjastycznie reagowały na nasz widok lub tuliły się, sygnalizując potrzebę bliskości.

Kot w Nie jestem milutki stawia na głowie te oczekiwania. Oryginalny tytuł książki brzmi Jag är inte gosig, co w dosłownym tłumaczeniu znaczy „Nie jestem do przytulania/Nie jestem przytulaśny”.

Koty nie muszą reagować zgodnie z wyobrażeniem opiekuna, bo – tak jak nasz bohater – nie czują potrzeby spełniania czyichś oczekiwań. I nic dziwnego, że właśnie te ich cechy: indywidualizm oraz niezależność; często traktuje się jako główne zalety. Na tym polega kocia natura, a książka Nie jestem milutki jest ważną lekcją dotyczącą szanowania granic zwierząt oraz nauczenia się ich ,,języka”.

Humorystyczny ton oraz karykatura

Mia Öström prowadzi narrację bez mówienia komukolwiek, co się powinno robić. Nie tworzy dydaktycznej przypowieści o prawidłowej opiece nad zwierzęciem. Zamiast tego buduje opowieść opartą na ironii sytuacyjnej oraz subtelnym przerysowaniu.

Kot jest bardzo charakterny, a ludzie – rozczulająco nieświadomi. Już sam ten kontrast może wywoływać uśmiech, jednak zdecydowanie nie jest to uśmiech pozbawiony refleksji.

Ilustracje Marii Jönsson są z kolei niezwykle ekspresyjne. Mimika kota, dynamika kadrów oraz sposób ukazywania poszczególnych scen – wszystko składa się na historię, która każdemu z czytelników pozostanie ,,z tyłu głowy”.

Dzień Kota

17. lutego to data w kalendarzu, która może być doskonałym pretekstem, by sięgnąć po tę książkę. Zamiast kolejnej opowieści o „słodkim kociaku”, dostajemy bowiem historię, która zachęca do rozmowy:

• Dlaczego nie każdy lubi być przytulany (i to nie tylko w kontekście kota)?
• Jak rozpoznać, że ktoś potrzebuje przestrzeni?
• Czy wszystkie koty mają takie same charaktery?

Dlaczego warto ją przeczytać?

Choć książka opowiada o kocie, jej przesłanie można czytać znacznie szerzej. To historia o autonomii, o prawie do własnej tożsamości i o odwadze bycia innym. Dla wszystkich dzieci powyżej 4 lat może być cenną lekcją empatii. Sprawdzajcie dostępność Nie jestem milutki na stronie wydawnictwa Zakamarki.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Nie jestem milutki?

Nie jestem milutki to picturebook o kocie, który nie chce być traktowany jak maskotka. Bohater opowiada historię z własnej perspektywy, pokazując, że ma prawo do niezależności i swoich granic. To zabawna, ale refleksyjna opowieść o relacji człowiek–zwierzę.

Dla jakiego wieku przeznaczona jest książka?

Książkę polecam dzieciom od około 4. roku życia. Prosty tekst i wyraziste ilustracje sprawiają, że młodzi odbiorcy z łatwością mogą śledzą historię, a dorośli wykorzystać ją jako punkt wyjścia do rozmowy o granicach i emocjach.

Czy Nie jestem milutki to dobra książka na Dzień Kota?

Tak. 17 lutego, czyli w Dzień Kota, książka może stać się pretekstem do rozmowy o tym, jak właściwie okazywać zwierzętom czułość i jak rozpoznawać ich potrzeby.

Artykuł Nie jestem milutki – recenzja książki na Dzień Kota (i nie tylko) pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Rysuję i rozwiązuję z Albertem
➜ Seria: Albert Albertson
➜ Ilustracje: Gunilla Bergström
➜ Tłumaczenie: Katarzyna Skalska
➜ Wydawnictwo: Zakamarki
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Sposób na nudę

Skąd taki szeroki przedział wiekowy dzieci? Maluchy powyżej 3 lat dopiero zaczynają czerpać radość z rozwiązywania zadań, ale wciąż potrzebują jasnej struktury i wsparcia dorosłego. Poziom trudności w Rysuję i rozwiązuję z Albertem jest dobrze wyważony: zawarte w pozycji aktywności nie rodzą u maluchów frustracji, ale też nie są nużące przez nadmierną prostotę dla starszych dzieci.

To nie do końca jest jednak zeszyt, który można zabrać ze sobą w podróż. Mimo obecności naklejek, duża część zadań opiera się na kolorowaniu, rysowaniu i łączeniu elementów, co wymaga kredek oraz solidnego podparcia. Rysuję i rozwiązuję z Albertem najlepiej sprawdza się więc w domu, w domku letniskowym, podczas ferii „u babci” – wszędzie tam, gdzie można spokojnie usiąść i wrócić do zadań bez pośpiechu.

Zadania, które nawiązują do książek o Albercie

Tym, co wyróżnia ten zeszyt na tle wielu innych publikacji aktywizujących, to jego silne zakorzenienie w uniwersum Alberta. Niemal każde zadanie nawiązuje do znanych postaci – Alberta, taty Alberta, Miki, Wiktora – albo do konkretnych historii z książek. Dziecko nie rozwiązuje więc przypadkowych łamigłówek, lecz porusza się po świecie, który już dobrze zna oraz z którym wiąże go jakaś emocjonalna relacja.

Jeżeli więc jeszcze do tej pory nie mieliście okazji sięgnąć po fabularne książki o Albercie, odsyłam Was np. do tych z moich recenzji:

• Co mówi tata Alberta?,
• Niech żyje tata Alberta!,
• Kto straszy, Albercie?,
• Opowiedz coś strasznego, Albercie,
• Albercie, ty złodzieju!,
• Albert mówi NIE.

Jakie ćwiczenia zawiera ta pozycja

Aktywności są celowo nieskomplikowane: liczenie, łączenie elementów, wyszukiwanie różnic, kolorowanie, naklejanie, pierwsze próby czytania. Rysuję i rozwiązuję z Albertem można określić subtelnym wprowadzeniem w myślenie zadaniowe. Ogromnym plusem są tutaj naklejki, bo w tym właśnie wieku one często stają się „nagrodą” za skupienie.

Dlaczego właśnie Albert?

Albert dobrze oddziałuje na maluchy nie dlatego, że jest idealnym dzieckiem, ale właśnie dlatego, że jest zwyczajny. Prosty język, klarownie pokazane emocje, bliska relacja z tatą oraz przyjaciółmi sprawiają, że mali czytelnicy łatwo się z nim identyfikują. Ta aktywizująca książka została zachowana dokładnie w takim stylu. Sprawdzajcie dostępność Rysuję i rozwiązuję z Albertem na stronie wydawnictwa Zakamarki.

FAQ – Rysuję i rozwiązuję z Albertem

Dla jakiego wieku przeznaczona jest książka Rysuję i rozwiązuję z Albertem?

Zeszyt najlepiej sprawdza się u dzieci w wieku 3–7 lat. To moment, w którym maluch zaczyna czerpać radość z rozwiązywania prostych zadań, a jednocześnie nie zniechęca się, gdy coś wymaga chwili zastanowienia. 

Czy to zeszyt do samodzielnej pracy, czy do wspólnej zabawy?

To publikacja, która bardzo dobrze funkcjonuje „pół na pół”. Część zadań dziecko wykona samodzielnie, ale wiele z nich naturalnie prowokuje do rozmowy, tłumaczenia i wspólnego zastanawiania się. Dzięki temu zeszyt nie zamyka dziecka w aktywności indywidualnej, lecz sprzyja relaksującemu byciu razem.

Jakiego rodzaju zadania znajdują się w środku?

Zeszyt opiera się na prostych, ale angażujących aktywnościach: liczeniu, łączeniu elementów, wyszukiwaniu różnic, kolorowaniu, naklejaniu oraz pierwszych próbach czytania.

Czy zadania nawiązują do książek o Albercie?

Tak – to jedna z największych zalet tego zeszytu. Każde ćwiczenie odnosi się do znanych postaci (Alberta, Miki, Wiktora) lub do konkretnych historii z serii. 

Czy warto sięgnąć po niego, jeśli dziecko nie zna jeszcze Alberta?

Tak, choć pełnia przyjemności pojawia się wtedy, gdy dziecko zna już kontekst książek (wystarczy jedna lektura poprzedzająca).

Artykuł Rysuję i rozwiązuję z Albertem – aktywizująca książka na ferie pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Podobno dorośli
➜ Autorka: Annica Hedin
➜ Ilustracje: Hanna Klinthage
➜ Tłumaczenie: Agnieszka Stróżyk
➜ Wydawnictwo: Zakamarki
➜ Rok wydania: 2022
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Nietypowy punkt widzenia – książka o dorosłych dla dzieci

Co jest zupełnie oczywiste – większość książek dla dzieci dotyczy bohaterów w ich wieku: ich przygód, codzienności czy też emocji. Podobno dorośli to pozycja, która pod tym kątem jest oryginałem, bo skupia się niemal wyłącznie na dorosłych. Jest niczym przyrodniczy dokument o gorylach, ale zamiast goryli mamy bardzo różnych (i jednocześnie niezwykle do siebie podobnych) dorosłych. 

Autorka zaczyna od – być może niespodziewanego – założenia, że dzieci często obserwują dorosłych i zastanawiają się, co tak naprawdę ci robią, kiedy nikt nie patrzy; co myślą w konkretnych sytuacjach; czy dlaczego zachowują się w określony sposób i jakie tajemnice skrywają. Książka zachęca do zadawania pytań oraz pokazuje, że między dorosłymi a dziećmi może być więcej podobieństw, niż wydaje się ,,na pierwszy rzut oka”.

Czego uczy ta książka? Inspiracja do filozoficznych rozmów o świecie dorosłych

Podobno dorośli nie próbuje podsuwać dziecku gotowych odpowiedzi, ale raczej zachęca do samodzielnego stawiania pytań. Dlaczego dorośli czasem mówią jedno, a robią drugie? Czym zajmują się w chwilach, kiedy dzieci ich nie widzą? Dlaczego dorośli śmieją się z dziwnych rzeczy i miewają dziwne nawyki? Te zagadnienia pozwalają się otworzyć na rozmowę nie tylko dzieciom, ale również dorosłym. Zachęcają do dyskusji jak wygląda codzienność dorosłych, ale także o różnicach pokoleniowych, wyobrażeniach i empatii.

To książka filozoficzna w przystępnej, nieprzegadanej narracji, która idealnie sprawdza się podczas wspólnego czytania rodzica z dzieckiem, budując przestrzeń do rozmowy i refleksji nad tym, co w ogóle znaczy „bycie dorosłym”.

Ilustracje Hanny Klinthage

Rysunki to integralna część tej książki – ich kolorystyka, ale także subtelne nawiązania do karykatur sprawiają, że są one jednocześnie zabawne i bliskie emocjonalnie. Klinthage potrafi w kilku kreskach uchwycić absurdalne zachowania dorosłych i pokazać je tak, by rozbawić dzieci, a dorosłych – skłonić do uśmiechu i refleksji. To ilustracje, które nie tylko towarzyszą tekstowi, ale także ubogacają go, dodając potrzebną bohaterom mimikę czy kontekst. 

Odczarowywanie ideału dorosłego

W książce dorośli stają się ludzcy, a ich wybory czy zachowania są w sposób humorystyczny (ale też całkiem logiczny) wyjaśniany. Autorka pokazuje dorosłych, którzy także boją się różnych rzeczy, marzą o urodzinowym prezencie czy stresują się w towarzystwie. To właśnie dzięki połączeniu empatii i humoru książka łączy pokolenia – nie stawia żadnej ze stron w opozycji, ale raczej zaprasza do wzajemnego rozumienia i akceptacji. Co więcej, nie narzuca także ,,tradycyjnej” potrzeby odgórnego traktowania dorosłych z szacunkiem, tylko dlatego, że są oni dorośli. Wręcz przeciwnie – uświadamia, że dorośli wcale nie różnią się tak bardzo od swoich młodszych wersji, akcentując równość.

Dla kogo jest ta książka?

Podobno dorośli można z powodzeniem czytać z dziećmi powyżej około 6. roku życia, choć jej uniwersalne przesłanie przypadnie do gustu również starszym – zarówno młodzieży, jak i dorosłym. Sprawdzi się:

• jako książka do wspólnego czytania w domu,
• jako fundament do rozmów o emocjach i zachowaniach/motywacjach,
• w przedszkolu lub na zajęciach edukacyjnych,
• jako prezent (np. pod choinkę czy osiemnastkę), który wywoła uśmiech i refleksję.

To wyjątkowa książka, bo choć dedykowana dzieciom, mówi także wiele o nas – dorosłych. Dzięki mądremu tekstowi Annici Hedin i subtelnej, wyrazistej grafice Hanny Klinthage dostajemy pozycję, która bawi, uczy oraz inspiruje. Zachęca do pytań, które często wydają się banalne, prowadzą do najważniejszych rozmów – tych o sobie nawzajem.

Sprawdzajcie dostępność Podobno dorośli na stronie wydawnictwa Zakamarki.

FAQ – Podobno dorośli

1. O czym jest książka Podobno dorośli?

Książeczka Podobno dorośli w humorystyczny sposób pokazuje świat dorosłych dzieciom. Autorka opisuje typowe zachowania, nawyki i emocje dorosłych, pokazując, że za ich „powagą” kryje się zagubienie, marzenia i niepewność – dokładnie tak samo jak u dzieci.

2. Dla jakiego wieku jest przeznaczona ta książka?

Najlepiej sprawdza się u dzieci od około 6. lat, ale jej treść jest na tyle uniwersalna, że docenią ją również starsze dzieci, nastolatki, a nawet dorośli. To książka, którą można czytać wspólnie, bo zachęca do rozmowy między pokoleniami.

3. Czy Podobno dorośli nadaje się do rozmów o emocjach?

Tak, to jedna z jej największych zalet. Książka w bardzo przystępny sposób otwiera temat emocji dorosłych, ich wątpliwości i stresów. Pozwala dziecku zobaczyć, że dorośli także nie zawsze wiedzą, jak sobie radzić z codziennymi wyzwaniami – co wzmacnia zrozumienie i empatię.

4. Jakie tematy porusza książka?

Porusza tematy: dorosłości, codziennych nawyków, poczucia humoru, zachowań niezrozumiałych dla dzieci, presji, zmęczenia, marzeń oraz różnic między światem dorosłych a dzieci. To lekka i zabawna książka filozoficzna o tym, kim są ludzie, „którzy nazywają się dorosłymi”.

5. Czy książka jest zabawna?

Oj tak, humor odgrywa w niej dużą rolę. Ilustracje pełne są sytuacyjnych żartów, a tekst często opisuje dorosłych w ciepły, lekko ironiczny sposób.

Artykuł Podobno dorośli – recenzja książki, która tłumaczy świat dorosłych pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.