Jerzy Ficowski był twórcą, który znacząco przysłużył się literaturze pięknej. Słynął jako doskonały tłumacz aż ośmiu języków, pasjonował się dziełami Brunona Schulza i napisał na ten temat kilka książek. 

W swoim życiu tworzył nawet teksty piosenek, które śpiewały największe ówczesne gwiazdy: Anna German, Kalina Jędrusik, Jerzy Połomski, Maryla Rodowicz czy Irena Santor.

Współcześnie wydana książka dla dzieci Jerzego Ficowskiego

Dla nas najbardziej istotne jest jego połączenie z literaturą dziecięcą. Przez dłuższy okres czasu współpracował i pisał dla ,,Płomyczka” oraz ,,Świerszczyka”. Wiele lat temu ukazały się w formie lektur także m.in. jego Syrenka czy Śnieżne rymy białej zimy.

Do niedawna jednak, zupełnie nieznany pozostawał Bylejaczek – przynajmniej w książkowym wydaniu. To zmieniło się dzięki współpracy wydawnictwa Wolno oraz Fundacji im. Jerzego Ficowskiego.

Wierszowana historia o chłopcu, który nie lubił higieny

Ta wierszowana opowiastka zachowała ponadczasowe przesłanie, opowiadając o niepokornym bohaterze, który stronił od higieny i wyszukiwał dla siebie kolejnych usprawiedliwień. Najbardziej podobało mu się porównywanie go do zwierzątka, dlatego też postanowił zostać królem fauny!

Im jednak dłużej podróżował – czy to przez swoją wieś, czy dalej przez las – utwierdzał się tylko w przekonaniu, że zwierzęta dalekie są od bycia sympatykami brudu czy nieporządku.

Bylejaczek musiał przed sobą przyznać, że tylko on jeden tak bardzo się zaniedbał. Ci, którzy żyją wokół niego – bez względu na to jakiego są gatunku, lubią dbać o siebie oraz o swoje domy.

Czym zaskoczy czytelników Bylejaczek?

Dzięki bardzo udanym ilustracjom Gabrieli Gorączko, która skupia się w obrazkach zarówno na mimice jak i na detalach – otrzymujemy Bylejaczka w pełnej okazałości. Prace tej artystki możecie znaleźć także w książkach:

• Karpaccy muzykanci,
• Leśna sprawa.

Bylejaczek, oprócz wspaniałej warstwy graficznej oraz wpadającego w ucho, wartościowo tekstu – ma dla czytelników jeszcze jedną niespodziankę. Wybrana rozkładówka z książki to rozkładówka podwójnie rozkładana. Dzięki połączonym ze sobą trzem stronom, w tym jednej z wyciętymi otworami, można doświadczyć procesu przemiany głównego bohatera i cieszyć się finałem historii.

Polecam Bylejaczka czytelnikom powyżej 4 lat. Książka może być fundamentem rozmowy o życiu w społeczeństwie czy też dbaniu o siebie i pamiętaniu o higienie.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwowolno.pl/ksiegarnia/bylejaczek-jerzy-ficowski-gabriela-goraczko/

Artykuł Bylejaczek – recenzja klasycznego wiersza w nowym wydaniu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Podarowanie imienia pieskowi to wielka sprawa. Imię sprawia, że piesek staje się częścią rodziny, że ktoś bierze za niego odpowiedzialność i chce go wołać oraz zwracać się do niego w konkretny sposób.

Jakie imię dla pieska?

Kiedy zobaczyłam okładkę książki Jak nazwać pieska?, od razu wiedziałam, że w środku znajdę to, co dokładnie chcę tam zobaczyć. I nie ma w tym nic złego. Debiutująca Aleksandra Czudżak oraz jej brat Piotr K. Czudżak stworzyli lekturę dla wszystkich, którzy kochają czworonogi.

Wychodząc od imion, ich znaczenia, powiązania z osobowością zwierzaka, przygotowali lekturę lekką w odbiorze, niezwykle przyjemną do oglądania, pozwalającą odnaleźć w tych rysunkowych mordkach podobieństwa do swoich własnych psich przyjaciół.

Rodzaje psich osobowości

Konstrukcja książki oparta jest o pieski złączone ze sobą na skutek pochodzenia czy wyróżniających się cech ich charakteru. 

W Jak nazwać pieska? opisywane, a właściwie bardziej ilustrowane są więc czworonogi o arystokratycznym rodowodzie, psy miejskie, wiejskie, wystawowe, doceniające miękkość własnej kanapy, rozrabiaki, psy hałaśliwe czy związane z konkretną profesją.

Nie zabrakło tutaj również rozkładówek poświęconych prawdziwym psim oryginałom. Jestem przekonana, że ich widok rozczuli niejednego psiego fana.

Jaki pan, taki pies

Kiedy patrzy się w pyszczki psów z Jak nazwać pieska?, łatwo można w nich dostrzec podobieństwo do ludzi. Wystarczy spojrzeć na rozdziały wyszczególnione powyżej, żeby wyobrazić sobie konkretne osoby z własnego otoczenia, mogące do tych grup przynależeć.

Być może jest to powód, dlaczego właśnie psy są tak lubiane wśród ludzi. Szukają oni psiego przyjaciela, który będzie do nich podobny. Nie bez powodu mówi się przecież, że ,,jaki pan, taki pies”. 

To podobieństwo – czasem zabawne, czasami zaskakująco trafne – staje się punktem wyjścia do całej koncepcji książki. Autorzy bawią się stereotypami, tworząc świat, w którym każdy może odnaleźć kogoś znajomego… zarówno w czworonożnej postaci z ogonem, jak i dwunożnej bez ogona.

Artystyczna książka dla dzieci o psach

Czy to ze względu na fantastyczne, humorystyczne teksty wprowadzające do rozdziałów, czy wspaniałe, przerysowane miny psich bohaterów – ich podkręcone cechy wyglądu oraz wybór niebanalnych okoliczności uchwycenia postaci, Jak nazwać pieska? to książka nad wyraz udana.

Uzupełniona o spis imion na końcu, będzie piękną, absurdalną podróżą do zróżnicowanego świata czworonogów. Ze względu na uniwersalny przekaz – mocno ją polecam czytelnikom zarówno 7-letnim, 17-letnim jak i 70-letnim. 

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwowolno.pl/ksiegarnia/jak-nazwac-pieska/

Artykuł Jak nazwać pieska? – recenzja książki o psach pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Orkiestra świata
➜ Autorka: Magdalena Mrozińska
➜ Ilustracje: Kasia Walentynowicz
➜ Wydawnictwo: Wolno / Teatr Lalek ,,Pleciuga”
➜ Rok wydania: 2022
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Mogłoby się wydawać, że literatura dziecięca pełna jest tomików poezji dla najmłodszych. Okazuje się jednak, że napisać jeden, a co mówić więcej dobrych wierszy – melodyjnych, urokliwych i z morałem, jest naprawdę bardzo trudno. Czasami zdarzy się jednak perełka, obok której nie da się przejść obojętnie. 

Właśnie taką książką jest ,,Orkiestra świata” – zbiór wierszy Magdaleny Mrozińskiej, na podstawie którego powstał nawet spektakl w szczecińskim Teatrze Lalek PLECIUGA pod tytułem ,,Orkiestra świata, czyli bajki leśnej szajki”.

Przyrodniczy kalendarz

Pozycja została podzielona na cztery pory roku, gdzie każdej przypada kilka tematycznych wierszy. Choć traktują one zazwyczaj o naturze, zjawiskach przyrodniczych czy zwierzętach – pełne są dźwięków, onomatopei i wykrzykników. 

Autorka w ,,Orkiestrze świata” skupiła się na tym, co można usłyszeć latem, jesienią, zimą czy wiosną. Bez względu na to czy będzie to szelest liści, szum rzeki lub śpiew ptaków – każdy dźwięk zwiastuje w pewien sposób trochę inny czas w przyrodniczym kalendarzu. 

Ponadczasowy urok wierszy dla dzieci

Same wiersze są krótkie i łatwo wpadają w ucho. Czytanie ich maluchom lub samodzielne poznawanie przez dzieci, które potrafią już składać litery, to fantastyczna zabawa. Często humorystyczne akcenty pozwalają lepiej zapamiętać konkretny utwór, a mnogość nowych dla młodych odbiorców słów jest atutem, dzięki któremu można poznać znaczenie kolejnych pojęć.

Czas spędzony z ,,Orkiestrą świata” kojarzy mi się z własnym dzieciństwem, kiedy zaczytywałam się w piękne wiersze Ewy Szelburg-Zarembina. Teksty Magdaleny Mrozińskiej również w doskonały sposób opisują rzeczywistość, zdradzając wielką wrażliwość autorki na otaczający świat. 

Doskonała zabawa słowem

Gdybym miała jednak wskazać różnice między klasycznymi wierszami Szelburg-Zarembina czy Konopnickiej, a ,,Orkiestrą świata” z pewnością zwróciłabym uwagę na nowoczesny ton, który posiadają te drugie. Jest w nich trochę potocznego słownictwa, ale również swobodnego podejścia do omawianego tematu, dzięki któremu utwory z pewnością trafią w gust dzieci.

Te bardzo bezpośrednie i radosne podejście do twórczości nie stwarza bariery między tekstem, a odbiorcą. Pokazuje jednak najmłodszym, że słowem można się świetnie bawić!

Dla kogo jest ta książka?

Jestem przekonana, że maluchom spodobają się również ilustracje Kasi Walentynowicz – artystki znanej z m.in.  z książki ,,Coś i Nic”. Bogate w ciepłe kolory, proste, przypominające wręcz rysunki dzieci, pięknie uzupełniają wiersze, tworząc razem zgrany duet!

Polecam ,,Orkiestrę świata” wszystkim powyżej 3 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://wydawnictwowolno.pl/ksiegarnia/orkiestra-swiata/

Artykuł Orkiestra świata – recenzja premierowa książki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Peter Milčalák

Ilustracje: Alicja Biała

Tłumaczenie: Bohdan Zadura

Wydawnictwo: Wolno

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu 

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Dorośli mogą wiele nauczyć się od dzieci. Przepuszczając rzeczywistość przez filtr młodzieńczej perspektywy, zyskujemy uproszczony, czysty i zarazem piękny obraz świata.

Książka ,,Bracia krwi” korzysta z narracji, w której głównymi bohaterami są dzieci, ale ma wiele do opowiedzenia przede wszystkim młodzieży i dorosłym. Jej autorem jest Peter Milčalák, słowacki poeta i prozaik, autor przekładów oraz wydawca. Stara się on w tych krótkich tekstach, które przypominają uchwycone w locie chwile, przekazać swoje spostrzeżenia na ważne tematy. 

Fundamentem jego rozważań staje się dziecięca przyjaźń – więź krwi, która na szeroko rozumianym podobieństwie buduje bogato znaczeniowe sytuacje. Wiktor i Karol są dwójką rówieśników, ale równie dobrze może to być ta sama osoba na różnym etapie życia. 

W ich przygodach nie należy upatrywać się fabularnych wątków i wartkiej akcji. To poetyckie i filozoficzne charakterystyki, które opierają się przede wszystkim na bogatej symbolice. Najlepiej podejść do nich niespiesznie, może nawet wyrywkowo. 

,,Bracia krwi” zaskoczą czytelników niewinnością i zarazem świadomością. To zbiór utworów, który pozwala spojrzeć nam na rzeczy znane w sposób nieszablonowy  i przepuszczony przez zasłonę wrażliwości. Odnajdziemy tutaj zachwyt drobnostkami, refleksję o przemijaniu i nieuchronności zdarzeń, rozważania na temat świadomości oraz planowania czy raczej realistycznego postrzegania siebie w sytuacjach z przyszłości. 

Książka daje sposobność pozostania sam na sam ze swoimi myślami lub wręcz przeciwnie – zachęca do dyskusji na temat przeczytanych mini-rozdziałów w gronie przyjaciół. 

To lektura do której często się wraca, i która, w pewien sposób, zostaje z nami na zawsze. 

Wydawnictwo Wolno pięknie wydało ją w wygodnym formacie, twardej oprawie i ze zszywanymi czerwonymi nićmi stronami. Dodatkowo strony ubarwiają rysunki Alicji Biała, które nadają ,,Braciom krwi” aury tajemniczości i melancholii. 

Polecam tę książkę czytelnikom powyżej 13 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://wydawnictwowolno.pl/ksiegarnia/bracia-krwi-peter-milcak-bohdan-zadura/

Artykuł Bracia krwi – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Szare uszko”

Autor: Mieczysław Piotrowski

Ilustracje: Mieczysław Piotrowski

Wydawnictwo: Wolno

Rok wydania: 2018 (1963)

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Wczoraj pisałam o książce dla dzieci, która choć wydana, napisana i zilustrowana współcześnie, kojarzy się z bardzo nieudanymi publikacjami sprzed dziesiątek lat. W tym wpisie chcę pochylić się nad lekturą wydaną po raz pierwszy w 1963 roku, która swoim nowoczesnym przesłaniem i świeżością mogłaby zawstydzić wiele tytułów z tego lub z kilku poprzednich lat.

,,Szare uszko” to powiastka obrazkowa Mieczysława Piotrowskiego, której wydanie wznowiło Wydawnictwo Wolno w 2018 roku. Snuje historię o wielkiej ucieczce i lepszym świecie z perspektywy głównego bohatera – małego zajączka.

Pewnego dnia tytułowa postać Szare Uszko pogrążona jest w swoich myślach, dopóki nie wyrywa ją z nich pewien hałas. Wystraszony jak to zając, zaczyna biec przed siebie, aż trafia do miasteczka. Tam ma jeszcze mniej szczęścia, bo na swojej drodze spotyka myśliwego, który natychmiast telefonuje do swoich znajomych, żeby zorganizować na biednego szaraka obławę. 

W ten sposób – od jednej ucieczki, czytelnik zostaje rzucony w sam środek pościgu, który odbywa się na ulicach miasta, w zoo czy nawet w domu dzieci, próbujących zajączka obronić. Myśliwi ciągle depczą bohaterowi bo piętach, ale nie udaje im się go pochwycić. Szare Uszko szczęśliwe trafia do miejsca, gdzie dla myśliwych jest wstęp surowo wzbroniony. To niezwykłe miasteczko, w którym mieszkają tylko zwierzęta i żyją zgodnie – mimo różnic gatunkowych. 

,,Szare uszko” nie do końca jest komiksem, ani książką obrazkową – to coś po środku co znajduje idealny balans pomiędzy tymi dwoma rodzajami opowieści. Autorowi udało się utrzymać odpowiedni dynamizm, mimo częstego wtrącania tzw. myśli spoza kadru. Taki zabieg często stosuje się w filmach, gdy widzimy jakieś retrospekcje, a na nich nałożony jest głos z offu, czyli słyszymy opowieść głównego bohatera. 

Książka nie tylko neguje polowania i pokazuje ich absurd. Cała zgraja mężczyzn uganiająca się za jednym małym zajączkiem, mogłaby być niezłą  komedią, gdyby nie fakt, że tymi mężczyznami są myśliwi ze śmiercionośną bronią. Autor pokazuje jednak, że mogą istnieć miejsca, które skupiają się przede wszystkim na edukacji, empatii i życiu w pełnej zgodzie – gdzie nie trzeba się bać o siebie i swoich bliskich. Mało tego, kiedy nasz bohater ponownie spotyka swoich dawnych oprawców, mając nad nimi niewątpliwą przewagę, rezygnuje z zemsty, uzasadniając, że ,,nie leży ona w naturze zajęcy”. 

,,Szare uszko” to mądra, zabawnie narysowana i bardzo prosta historia, którą polecam wszystkim dzieciom powyżej 4 roku życia. To jedna z tych przykładów klasycznych bajek, która nigdy nie powinna się zestarzeć.

Link do strony Wydawnictwa: https://wydawnictwowolno.pl/ksiegarnia/szare-uszko/

Artykuł Szare uszko – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Jak ciężko być królem”

Na podstawie: ,,Król Maciuś Pierwszy” Janusza Korczaka

Opracowanie: Anna Czerwińska, Tamara Sztyma

Ilustracje: Iwona Chmielewska

Wydawnictwo: Wolno

Rok wydania: 2018

Objętość: chudzina

Dla kogo:  dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Korona często ciąży na głowie, a władza potrafi przygnieść skalą swoich konsekwencji. W literaturze często pojawia się motyw króla lub władcy na którym spoczywa ogromna odpowiedzialność, i który – z mniejszym lub większy powodzeniem sobie z tą odpowiedzialnością radzi.

,,Jak ciężko być królem” jest ważną książką na kilku poziomach. To pozycja, która łączy w sobie klasykę literatury dziecięcej z wspaniałymi ilustracjami jednej z najbardziej uzdolnionych polskich artystek – Iwony Chmielewskiej. 

W tej pozycji zainspirowano się powieścią Janusza Korczaka ,,Król Maciuś Pierwszy”, która debiutowała prawie 100 lat temu, w 1923 roku. Chyba nie muszę nikomu przypominać o czym ona była. Dla porządku dodam tylko, że historia osieroconego chłopca, który przypadkowo staje się spadkobiercą tronu, niezmiennie inspiruje dzieci od dziesięcioleci. 

Do ,,Jak ciężko być królem” zostały wybrane fragmenty z tej powieści, które ukazane w formie graficznej, niosą niezwykle silny i wciąż aktualny przekaz. Tytułowy król zastanawia się jak rządzić, żeby wszystkich uszczęśliwić. Nazywa się przedstawicielem dzieci i to dla nich przede wszystkim organizuje kolejne reformy. 

Maciuś ma dobre intencje, jest prostolinijny i chciałby, żeby świat pełen był beztroskich ludzi. Zarówno ta książka jak i powieść Korczaka pokazują jednak, że taka utopia nie istnieje. 

To dość gorzka w wymowie lektura – szczególnie pozostawiana w miejscu zupełnego odrzucenia Maciusia; która ma uzmysłowić dzieciom jak ważna jest polityka, ale i zarazem jak wiele niesie wyrzeczeń i piętrzy problemów. 

Tak jak każda książka Iwony Chmielewskiej, zachwyca wrażliwością ujętą w obrazkach. Symboliczne sceny, takie jak – chłopiec w białej koszuli i czerwonych spodniach, trzymający białą lilię czy korona złożona z listów potrzebujących dzieci, chwytają za serce i na długo pozostają w pamięci. 

Jedna rozkładana rozkładówka z galerią różnorakich koron pokazuje jak wszechstronny musi być władca. ,,Jak ciężko być królem” łączy w sobie dwie skrajne emocje – podziw dla władzy i zarazem pogardę dla niej, dlatego tak mocno oddziałuje na emocje.

Polecam tę niezwykłą książkę, która daje pełne pole do długich rozmów w gronie rodzinnym lub w szkole. Będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 7 lat.

Link do strony Wydawnictwa: https://wydawnictwowolno.pl/ksiegarnia/jak-ciezko-byc-krolem/

Artykuł Jak ciężko być królem – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Iwona Chmielewska

Ilustracje: Iwona Chmielewska

Wydawnictwo: Wolno

Rok wydania: 2018

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Niezwykła książka, którą wyciąga się z tekturowej kieszonki z okienkiem. Kolejne potwierdzenie niezwykłego talentu Iwony Chmielewskiej.

,,Kołysanka na cztery” to oryginalna pozycja, która ukazała się dzięki staraniom Wydawnictwa Wolno. To książka obrazkowa i artystyczna, której treść jest swego rodzaju poezją. 

Dziecko wraz ze swoim szczeniakiem przygotowują się do snu. Widzimy pokój, który wzbudza w czytelniku poczucie bezpieczeństwa – cztery widoczne w nim ściany to schronienie dla bohaterów tej opowiastki. 

Czteroliczbowa skala w zasadzie wyznacza tutaj rytm, tak jak piosenka lub kołysanka może być rozpisana na cztery takty. Tego typu zabieg działa nie tylko kojąco, ale i ciągłe odliczanie narratora: ,,raz, dwa, trzy, cztery”, jest swego rodzaju medytacją. 

To zaklęcie, które pozwala się odprężyć, wyciszyć i przygotować do snu. Sugestywne ilustracje, na których ziewa pies, dziecko – ziewa nawet mężczyzna w ramach obrazu i lalka. Sprawiają oni, że czytelnik także zaczyna ziewać i ma ochotę zasnąć.

,,Kołysanka na cztery” to złożona opowieść; podkreślają to nawet obrazki, które widzimy na jej stronach. W pokoju dziecka stoi makieta, która jest niczym innym jak tym pomieszczeniem, w którym dzieje się teraz akcja. Kiedy malec zagląda do książki – widzi książkę z tym dokładnie, co widzi czytelnik. Ta pozycja jest więc wielowymiarową matrioszką, w której można zanurzyć się tak głęboko jak człowiek czasami zanurza się w sen.

Dodatkowo, lekko wypłowiałe kolory i obecność przedmiotów, które dzieci dobrze znają sprawi, że poczują się rozluźnione. 

To nietypowa, ale z pewnością piękna książka na dobranoc.

Polecam ją wszystkim dzieciom już od 3 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://wydawnictwowolno.pl/ksiegarnia/kolysanka-na-cztery/

Artykuł Kołysanka na cztery – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Tomasz Kędra

Ilustracje: Gabriela Gorączko

Wydawnictwo: Wolno

Rok wydania: 2020

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna 

Recenzja:

Czasami mając jednego wspólnego wroga, można zjednoczyć się z nawet najbardziej zagorzałym przeciwnikiem. Kiedy sprawa dotyczy wyższego dobra, zapomina się o wszelkich codziennych niesnaskach i z dotychczasowym nieprzyjacielem staje się w jednej linii obrony… lub ataku.

,,Leśna sprawa” to najnowsza książka orazkowa od Wydawnictwa Wolno. Jej autorem jest Tomasz Kędra, z kolei ilustracje stworzyła Gabriela Gorączko. 

Głównymi bohaterami są przedstawiciele dwóch leśnych rodów – bóbr Tuhaj-bej z imponującymi przednimi siekaczami oraz borsuk-szaman Sławosław III Ślepy herbu Żółta Skolopendra. Zagrzewają oni członków swojej rodziny do toczącej się walki pomiędzy gatunkami. Nikt już nie pamięta, co było powodem konfliktu, jednak ze względu na tradycję, nikt też nie zamierza przestać rezygnować z wieloletniej wojny.

Impas przerywa dopiero pojawienie się w lesie nowego gracza – najstraszniejszego i najbardziej bezlitosnego, czyli człowieka. Chce on nie tylko wyciąć drzewa, ale także przerobić zwierzęta na tłuszcz. W sytuacji zbliżającego się widma niebezpieczeństwa i rychłego końca, rody bobrów i borsuków jednoczą się, żeby wspólnie stanąć w obronie swoich domów oraz życia.

Czytając ,,Leśną sprawę” przypomniałam sobie o kilku książkach, w których także poruszane są wątki bezcelowości wojen czy starcie natury z ingerującym w nią człowiekiem. We ,,Wrogu” bohaterowie również stają do walki w imię ideałów, które nie do końca są dla nich zrozumiałe. Czasami argumenty wysuwane z powodu wojen przeczą logice, a mimo to wiele osób nie chce ich kwestionować. Z kolei w ,,Dziwolągach” ludzie, tak jak w ,,Leśnej sprawie”, przedstawiani są jako dziwnie przemieszczające się, wynaturzone potwory z paskudnymi uśmiechami. Trudno się z nimi utożsamiać, a przecież to właśnie my – czytelnicy jesteśmy przedstawicielami tego samego gatunku.

Taki sposób pokazania antagonisty to dobitna metoda uświadamiania najmłodszych, że ludzie często są zapatrzonymi w siebie egoistami, którzy roszczą sobie prawo do wszystkiego, co istnieje na Ziemi.

Książki takie jak ,,Leśna sprawa” mają zwracać uwagę, że dobrze jest czasami się sprzeciwić, stanąć w obronie własnych wartości i egzekwować przyzwyczajenia – szczególnie, jeżeli wydają się nam niezgodne z naszą moralnością. 

Kolorytu tej pozycji dodają folkowe ilustracje – pełne dynamiki, czy to ze względu na dobór barw czy rozkład elementów na rozkładówkach. 

Jestem przekonana, że przygoda z ,,Leśną sprawą” może przynieść wyłącznie tylko same korzyści. Książka będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 5 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://wydawnictwowolno.pl/ksiegarnia/lesna-sprawa-tomasz-kedra-gabriela-goraczko/

Artykuł Leśna sprawa – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.