➜ Tytuł: Iskry. Tom 5 Wielkie rzeczy
➜ Seria: Iskry
➜ Scenariusz: Krzysztof Łuczyński
➜ Rysunki: Krzysztof Łuczyński
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Ronan Arris, czyli futurystyczny Conan

W piątym tomie wracamy do głównego bohatera cyklu, czyli Ronana Arrisa – ponad trzystuletniego Selenity, najemnika obdarzonego nadnaturalnymi zdolnościami i niepokojąco świecącymi oczami. Po latach udziału w wyniszczających wojnach, Ronan dobrowolnie skazał się na banicję. Teraz dowodzi grupą najemników, przemierza Galaktykę i podejmuje się niebezpiecznych zleceń, próbując przy okazji poradzić sobie z własną przeszłością.

Przynajmniej w teorii Ronan jest więc postacią mocno poturbowaną przez życie. Być może dlatego autor komiksu ma tendencje do wybielania jego decyzji. Kiedy w jednej z pierwszych scen piątej części Ronan zabija przypadkową postać, tłumaczy swoje zachowanie, że ten sam chciał, żeby ktoś zakończył jego cierpienie. Fabuła Wielkich rzeczy nieuchronnie ma jednak lekko naruszać ten idealny wizerunek. Ronan w końcu zdecyduje się nagiąć własne zasady, ale… nie wyprzedzajmy faktów. 

Jeżeli jeszcze nie mieliście okazji poznać tego bohatera, to najłatwiej będzie go porównać do kultowego Conana: obaj są ponadprzeciętnie silnymi, świetnie wyszkolonymi wojownikami, którzy przez lata zarabiali jako najemnicy i przemierzali kolejne krainy w poszukiwaniu niebezpiecznych zleceń. Łączy ich także niezależność, nieufność wobec władzy oraz skłonność do rozwiązywania problemów za pomocą miecza. Jeden i drugi żyją jednak w zupełnie innych czasach oraz muszą mierzyć się z odmiennymi problemami.

Ramię w ramię z piratem

W Iskry. Tom 5 Wielkie rzeczy Ronan i jego drużyna łączą siły z kapitanem Javedem Halmadim – piratem, który zbudował wokół siebie oddaną społeczność. Ich współpraca szybko przeradza się w udany sojusz, a przecież nic nie cementuje przyjaźni równie skutecznie, jak wspólne wycinanie w pień wrogów. 

Spora część fabuły tej części poświęcona jest zdobyciu istotnych elementów do sterowania statkiem. Trzeba przyznać, że miłośnicy kosmicznych wehikułów będą zachwyceni zawartością tego nowego tomu. Krzysztof Łuczyński bardzo dobrze obmyślił kolejne lokacje, wprowadzając do kadrów sporo futurystycznych elementów – scenografia, choć czasami symboliczna, bardzo dobrze osadza historię w surowym, intrygującym otoczeniu. W Iskrach najważniejsi są jednak bohaterowie, a także ich niezwykła różnorodność wizualna.

Kim właściwie jest tajemnicza dziewczyna?

No właśnie, coraz więcej pytań budzi bowiem niema, zielonowłosa dziewczyna, którą w jednej z poprzednich części wyciągnięto z komory kriogenicznej. W trakcie lektury tego tomu dowiadujemy się, że nie udało się jej przypisać do żadnej znanej rasy. Bohaterka staje się więc jeszcze bardziej zagadkowa.

Nie jest obdarzona żadną widoczną na pierwszy rzut oka mocą, ale to właśnie jej Ronan zawdzięcza swoje życie. Być może dlatego zdecyduje się zamieszać trochę na końcu tej części, a może między tym dwojgiem zaczyna kwitnąć jakieś uczucie. 

Dziewczyna jest „ładunkiem”, który drużyna miała dostarczyć tajemniczemu zleceniodawcy. Kiedy w końcu dochodzi do spotkania z tą tajemniczą postacią, nic nie przebiega zgodnie z planem. Ronan musi zdecydować, czy ważniejsza jest umowa, czy osoba, którą zgodnie z ustaleniami powinien przekazać w obce ręce. I chyba nietrudno zgadnąć, na którą z tych opcji się zdecyduje.

Czy warto było czekać na piąty tom Iskier?

Nie da się ukryć, Krzysztof Łuczyński po raz kolejny dowiózł. Napięcie utrzymuje się od pierwszych stron komiksu aż do końca, mamy liczne zwroty akcji, dobrze napisane interakcje między bohaterami i oczywiście nieco ironiczny, ale bardzo zjadliwy humor. Akcja nie jest przegadana, a odpowiednio rozmieszczone pauzy pozwalają wybrzmieć zarówno scenom widowiskowym, jak i tym z ładunkiem emocjonalnym. Fabuła została zrealizowana z rozmachem – narracyjnym oraz wizualnym. 

Oczywiście historia kończy się klasycznym klifhangerem. Autor urywa akcję w kluczowym momencie i wydaje się sugerować, że po trzech latach czekania na pewno mamy już wprawę w uzbrajaniu się w cierpliwość. Czy znowu będzie warto? Po lekturze Wielkich rzeczy wszystko wskazuje na to, że tak. Oby tylko tym razem na premierę szóstego tomu nie trzeba było czekać całe lata świetlne.

Sprawdzajcie dostępność komiksu na stronie Wydawnictwa Timof Comics.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest komiks Iskry. Tom 5. Wielkie rzeczy?

Piąty tom serii opowiada o dalszych losach Ronana Arrisa i jego drużyny, którzy łączą siły z piratami kapitana Javeda. Bohaterowie muszą zmierzyć się z kolejnymi przeciwnikami, dostarczyć tajemniczą dziewczynę zleceniodawcy oraz odkryć, co łączy znikające monolity z tysiącem planet.

Kto jest autorem serii komiksowej Iskry?

Autorem scenariusza i rysunków do serii Iskry jest Krzysztof Łuczyński. To autorski polski cykl łączący elementy fantasy, science fiction, kosmicznej przygody i humoru.

Czy trzeba znać poprzednie tomy przed lekturą Wielkich rzeczy?

Tak, ponieważ piąty tom bezpośrednio kontynuuje wydarzenia, tajemnice i relacje rozwijane w poprzednich częściach. Szczególnie istotne są losy dziewczyny wyciągniętej z komory kriogenicznej oraz sprawa znikających monolitów.

Czy warto przeczytać Iskry. Tom 5. Wielkie rzeczy?

Tak, szczególnie jeśli lubicie dynamiczne komiksy science fiction, kosmiczne bitwy, niezwykłe statki, fantastyczne rasy i historie prowadzone z rozmachem. Piąty tom utrzymuje napięcie, rozwija najważniejsze tajemnice i kończy się mocnym klifhangerem.

Artykuł Trzy lata czekania na nowe „Iskry”. Czy było warto? pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

W Bestiariuszu Isy jeden nierozważny gest wystarczy, żeby narazić się na ogromne niebezpieczeństwo, ale przy okazji także przemeblować swoje życie.

➜ Tytuł: Bestiariusz Isy
➜ Scenariusz: Joana Afonso
➜ Rysunki: Joana Afonso
➜ Tłumaczenie: Jakub Jankowski
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Zwierzoły są wszędzie

Joana Afonso opowiada historię Isy, pracowniczki firmy zwalczającej plagi. Tyle że w jej świecie „plaga” nie jest równoznaczna z inwazją mrówek czy karaluchów. Firma specjalizuje się w wyłapywaniu oraz usuwaniu z życia zwykłych śmiertelników istot dziwnych, mitycznych, często niebezpiecznych, ale zarazem niezwykle fascynujących. Isa nie chce ich tylko łapać. To empatyczna dusza, która pragnie zrozumieć te bestyjki oraz jak najlepiej chce  opisać je światu. Isa marzy o własnym bestiariuszu.

Pewnego dnia zabiera do pracy siostrzeńca, Miguela. To właśnie jego obecność przyczynia się do zmiany perspektywy dziewczyny. Miguel jako kilkulatek jest nieco lekkomyślny, ale zarazem niebywale odważny i pełen entuzjazmu. Dzięki niemu komiks staje się opowieścią o ciekawości, wrażliwości i patrzeniu uważniej na to, co inni są w stanie łatwo przeoczyć.

Miejski bestiariusz

Jeżeli mieliście kiedyś wrażenie, że coś Wam mignęło przy śmietniku – możliwe, że nie był to tylko gołąb czy zabłąkany szczur. W Bestiariuszu Isy taki miejski krajobraz to plac zabaw, ale i naturalne siedlisko rozmaitych stworzeń. Zwierzoły, które można tam spotkać niemal na każdym kroku, są przypomnieniem, że miasto nie należy wyłącznie do ludzi.

Afonso świetnie korzysta z języka komiksu. Jej plansze są pełne ekspresji i ruchu, a stworzenia mają w sobie jednocześnie śmieszność, urok oraz grozę. To istoty, które z całą pewnością mogłyby się czaić za śmietnikiem, na strychu albo pod klapą studzienki – właśnie dlatego tak łatwo uwierzyć, że istnieją naprawdę.

Początek czegoś większego

Ten komiks czyta się z dużą przyjemnością, ale…  pozostawia po sobie lekki niedosyt. Choć niczego mu brakuje, trudno jednak oprzeć się wrażeniu, że świat Isy nie powinien mieć jeszcze jednej części – lub kilkunastu. Każdy zwierzoł mógłby posiadać w tej serii własną historię, a każde zlecenie byłoby powodem do kolejnych spotkań z bohaterami. Relacja Isy i Miguela ma bowiem ogromny potencjał do dalszego rozwoju.

Bestiariusz Isy to propozycja dla dzieci, nastolatków oraz dorosłych, którzy lubią komiksy przygodowe oraz pasjonują się fantastycznymi stworzeniami. To historia o podążaniu drogą marzeń i aspiracji – żeby starać się robić w życiu to, co jest dla nas naprawdę znaczące.

Sprawdzajcie dostępność komiksu na stronie Wydawnictwa Timof Comics.

FAQ, czyli pytania o Bestiariusz Isy

O czym jest komiks Bestiariusz Isy?

Bestiariusz Isy to komiks przygodowy o Isie, która zajmuje się tropieniem i opisywaniem niezwykłych stworzeń zwanych zwierzołami. Wraz z Miguelem trafia na kolejne dziwne istoty, a zwyczajne miejskie przestrzenie zmieniają się w teren pełen tajemnic, pościgów i niespodziewanych odkryć.

Kim są zwierzoły w komiksie Bestiariusz Isy?

Zwierzoły to fantastyczne stworzenia, które żyją blisko ludzi, choć nie zawsze są przez nich zauważane. Mogą być groźne, zabawne, dziwaczne i fascynujące jednocześnie. Dzięki nim komiks łączy klimat miejskiej przygody z elementami bestiariusza i opowieści o potworach.

Czy Bestiariusz Isy to komiks dla dzieci?

Tak, Bestiariusz Isy sprawdzi się jako komiks dla dzieci. To opowieść pełna humoru i przygody, ale bez przesadnie mrocznego klimatu.

Czy warto przeczytać Bestiariusz Isy?

Tak, szczególnie jeśli szuka się komiksu lekkiego oraz pomysłowego. Bestiariusz Isy wyróżnia się wyrazistymi stworzeniami i światem, do którego chciałoby się wracać.

Artykuł Nie śmieć, bo przyjdzie zwierzoł. Recenzja komiksu „Bestiariusz Isy” pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

To książka raczej dla dorosłych, ale jej najważniejszy wniosek dotyczy również dzieci. Baśnie warto czytać. Nie tylko te wygładzone oraz uwspółcześnione. Baśnie są po to, żeby pozwolić sobie czasem na strach i niedogodności nieszczęśliwych zakończeń. Najlepiej oczywiście pod kocem oraz z ciepłym kakao – a także z dorosłym, który kojącym głosem przeczyta: „dawno, dawno temu i daleko stąd”; upewniając, że wszystko co złe, nie znajduje się przecież zbyt blisko nas.

➜ Tytuł: Na końcu wszyscy umierają. Brudna prawda o bajkach dla dzieci
➜ Scenariusz: Lou Lubie
➜ Rysunki: Lou Lubie
➜ Tłumaczenie: Wojciech Birek
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Grimm, Perrault, Basile – jak różnią się ich baśnie

Lou Lubie rozkłada najsłynniejsze historie na części pierwsze i pokazuje, jak bardzo różniły się wersje spisane przez baśniową „trójcę”: braci Grimm, Charles’a Perraulta i Giambattistę Basilego. To trochę jak porównywanie trzech rodzinnych przepisów na sernik. Niby wszyscy zmierzają w tym samym kierunku, ale u jednych są rodzynki, a u drugich ktoś włożył do pieca nie to, co trzeba (i na zbyt długo).

Autorka w sposób niezwykle swobodny i błyskotliwy porządkuje baśnie, dzieli je na kategorie, zagląda do ich źródeł oraz oprawia w ramkę psychoanalizy. Nie zapomina wspomnieć o pochodzeniu dawnych podań ustnych, nawiązuje do popularnych filmów Disney’a, dzieli baśnie według płci i sprawdza procentowy udział mężczyzn oraz kobiet w tych najsłynniejszych historiach. Pochyla się również nad twórczością Andersena oraz rozważa jego utożsamianie się z… Arielką.

Czy dzieci naprawdę trzeba chronić przed każdą strasznostką?

Na końcu wszyscy umierają. Brudna prawda o bajkach dla dzieci sprawiły mi tym większą radość, bo ostatnio pisałam artykuł o Jasiu i Małgosi w nowej interpretacji Stephena Kinga. Tam również pochyliłam się nad współczesnym odbiorem baśni, ale i zagadnieniu związanym ze strachem… sięgania po tego rodzaju literaturę (bo teraz mało kto przekazuje je ustnie). Przecież baśń to jeden z najbezpieczniejszych poligonów do testowania lęku. Baba Jaga jest przerażająca, ale finalnie zostaje skutecznie spacyfikowana. Wilk może połknąć babcię, ale nie wyskoczy spod łóżka na warszawskim Mokotowie.

Oczywiście nie chodzi o to, żeby serwować kilkulatkowi literacki horror na dobranoc. Mam na myśli bardziej to, żeby nie odbierać baśniom ich pierwotnej funkcji. Disneyowskie księżniczki niewiele mają wspólnego z prawdziwymi baśniami. To historie od oswajania tego, co trudne: samotności, zazdrości, śmierci, niesprawiedliwości, głodu, przemocy, straty czy dorastania. 

Brudna prawda bywa potrzebna

Lubie (co za wspaniałe nazwisko!) pokazuje też, że niektóre baśnie znikały albo zmieniały się pod wpływem ówczesnej „poprawności politycznej”. Każda epoka miała własne nożyczki i własną listę niewygodnych tematów. Współcześnie równie chętnie sięgamy po korektor, ale skupiamy się na wymazywaniu czegoś zgoła innego – przemocy, nierówności społecznej, braku różnorodności czy zgody na zniewolenie.

Dlatego Na końcu wszyscy umierają jest taką radosną, inteligentną prowokacją. Śmieszy, ale zarazem nie spłyca. Przypomina, że baśnie nie przetrwały dlatego, że były grzeczne oraz jasno formułowały morały. Przetrwały, bo są uniwersalne i ponadczasowe. Bawią oraz uczą z tą samą intensywnością, co niegdyś. 

To komiks dla dorosłych, ale po jego lekturze łatwiej zrozumieć, dlaczego dzieci też potrzebują baśni – i to tych nie odartych ze wszystkich strasznostek. Jestem absolutnie zachwycona tą książką. Mam nadzieję, że będziecie się przy niej bawić równie dobrze, co ja. Polecam odbiorcom powyżej 16 lat.

Sprawdzajcie jej dostępność na stronie Wydawnictwa Timof Comics.

FAQ, czyli co warto wiedzieć o Na końcu wszyscy umierają

O czym jest książka Na końcu wszyscy umierają Lou Lubie?

Na końcu wszyscy umierają. Brudna prawda o bajkach dla dzieci to komiks popularnonaukowy o baśniach, ich dawnych wersjach, mrocznych motywach i zmianach, które przez lata wprowadzali autorzy, wydawcy oraz które zmieniały się na skutek kolejnych epok. Lou Lubie pokazuje, że znane historie o Kopciuszku, Roszpunce, Jasiu i Małgosi czy Śpiącej Królewnie wcale nie zawsze były tak grzeczne, jak ich współczesne wersje.

Czy Na końcu wszyscy umierają to książka dla dzieci?

Nie, to książka raczej dla dorosłych i starszych czytelników, choć opowiada o bajkach kojarzonych z dzieciństwem. Jej humor, kontekst kulturowy, odniesienia do przemocy, seksualności, psychoanalizy i historii baśni sprawiają, że najlepiej czytać ją jako błyskotliwy komiks dla dorosłych miłośników literatury, folkloru oraz popkultury.

Dlaczego warto przeczytać Na końcu wszyscy umierają?

Warto, bo Lou Lubie w zabawny i bardzo przystępny sposób pokazuje, skąd wzięły się najsłynniejsze baśnie i jak bardzo różniły się ich wersje spisane przez braci Grimm, Charles’a Perraulta czy Giambattistę Basilego. To książka, po której inaczej patrzy się na klasyczne bajki, ich morały, okrucieństwo i ukryte społeczne mechanizmy.

Artykuł Na końcu wszyscy umierają – recenzja humorystycznej oraz przenikliwej analizy baśni pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Mangusta Joany Mosi jest opowieścią pozornie oszczędną, minimalistyczną, a jednocześnie pełną emocji, które wykraczają poza ramy werbalne. Główną bohaterką jest Julia – z jej ogródkiem oraz tajemniczym zwierzęciem, którego nikt poza kobietą nie widzi. Mangusta jednak niszczy jej sadzonki. Julia nie jest w stanie zrobić żadnego kroku, żeby definitywnie się z nią rozprawić.

➜ Tytuł: Mangusta
➜ Scenariusz: Joana Mosi
➜ Rysunki: Joana Mosi
➜ Tłumaczenie: Jakub Jankowski
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Kim jest Joana Mosi?

Joana Mosi to portugalska artystka wizualna, autorka komiksów i powieści graficznych związana z Lizboną. W swoich pracach chętnie opowiada o tym, co niewygodne, trudne do nazwania oraz ukryte pod powierzchnią codzienności. Mangusta jest jej pełną, dojrzałą powieścią graficzną, która pokazuje, jak dobrze autorka rozumie komiks jako medium ciszy i niedopowiedzenia.

Joana Mosi w wywiadach mówi o żałobie raczej jako o doświadczeniu uniwersalnym niż autobiograficznym (to na wypadek, gdybyście zastanawiali się, czy historia jest inspirowana życiem artystki). Podkreśla, że interesował ją szczególny etap żałoby: zaprzeczanie i dryfowanie obok własnego bólu, a nie terapeutyczna opowieść o „przepracowaniu” straty. Być może właśnie dlatego Mangusta sprawia wrażenie historii tak intymnej.

Matka, córka i rozmowy, które nie pomagają

Ten komiks stoi relacjami. Tą wysuwającą się na pierwszy plan jest relacja matki i córki.  Matka Julii to kobieta zatroskana, kochająca, ale patrząca na młodą kobietę przez pryzmat swoich lęków, oczekiwań, przekonań oraz własnej, trudnej historii. Nie dostrzega, że jej troska może być odbierana jako osądzanie. Nie rozumie, że Julia czuje się nie tylko samotna, ale też osaczona, niesamodzielna, pozbawiona sprawczości i niedoceniana.

W tej relacji nie ma łatwego do scharakteryzowania konfliktu dobrej i złej strony. To z czym mamy do czynienia, to raczej bolesne rozmijanie się intencji ze skutkiem. Matka chce pomóc, ale nie potrafi słuchać swojego dziecka – córka z kolei potrzebuje bliskości, ale każdy kontakt z matką tylko pogarsza ich stosunki.

Kolejną, w interesujący sposób ukazaną relacją jest ta między Julią a jej młodszym bratem. Obydwoje znajdują się w trudnej sytuacji, jednak to mężczyzna czuje się bardziej przytłoczony brakiem możliwości wsparcia siostry. Choć spędza znaczną część dnia przed ekranem, zanurzony w grę – dostrzega znacznie więcej i jest bardziej świadomy rzeczywistości, niż jego siostra, która nie ucieka w technologię.

Mangusta jako niewidzialny przeciwnik

Tytułowa mangusta jest w tym wszystkim najbardziej znaczącym symbolem. Metaforą braku zrozumienia. Poczucia beznadziejności. W końcu – symbolem mężczyzny z przeszłości, którego obecność chce się odepchnąć, ale nie potrafi się tego zrobić.

To połączenie historii obyczajowej z reportażem przyrodniczym jest wyjątkowo przejmujące. Natura to przecież synonim życia i śmierci. Ciągłej przemiany, walki o przetrwanie. Mangusta w komiksie to drapieżnik, ale drapieżnik, który także chce żyć. Jeżeli będziemy się nad nim litować, zniszczy nasz ogródek i pozbawi plonów. Żeby ocalić rabatki trzeba zrobić tylko jedno – podjąć bardzo drastyczne kroki.

Komiks, który trzeba przeczytać dwa razy

Mangusta jest jedną z tych historii, które po zakończeniu aż proszą się o ponowną lekturę. Za drugim razem zupełnie inaczej odczytacie rozmowy między bohaterami, ich postawy. Choć już pierwsze zetknięcie z kadrami zrobi wrażenie. Joana Mosi przygotowała bowiem całe sekwencje, które opowiadane są tylko za pomocą obrazu: zapadanie się w pościel, próba uciszenia myśli alkoholem, ciała pozbawione twarzy, a mimo to pełne emocji. 

Bohaterom czasem brakuje nosa, ust i oczu, ale wystarczy dynamika ciała oraz bogata gestykulacja, żeby spotęgować wrażenie słów, które postaci wypowiadają.

Mangusta to niebanalny komiks o żałobie. O tym, co dzieje się wewnątrz człowieka, który przechodzi trudne chwile, ale nie pozwala sobie pomóc. To opowieść o czasie, który nie leczy raz, tylko sieje większą ciszę i pustkę. Polecam go dorosłym odbiorcom.

Sprawdzajcie dostępność komiksu na stronie Wydawnictwa Timof Comics.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest komiks Mangusta Joany Mosi?

Mangusta to psychologiczny komiks o Julii, kobiecie mierzącej się z żałobą, samotnością i niezrozumieniem ze strony najbliższych. Tytułowa mangusta nie jest tu zwykłym zwierzęciem, ale symbolem niewidzialnego przeciwnika, z którym bohaterka próbuje walczyć.

Czy Mangusta to komiks o żałobie?

Tak, Mangusta jest niebanalnym komiksem o żałobie. Nie opowiada jednak o niej wprost, lecz przez gesty, ciszę, relacje rodzinne, powracające wspomnienia i symboliczny motyw niszczonego ogródka.

Dla kogo jest komiks Mangusta?

Mangusta będzie dobrym wyborem dla czytelników szukających dojrzałych komiksów psychologicznych. To propozycja dla osób, które doceniają historie o emocjach, żałobie, rodzinnych napięciach i narracji prowadzonej z równą intensywnością samym obrazem, jak i gęstymi dialogami.

Artykuł Mangusta – recenzja komiksu o żałobie i umiejętności proszenia o pomoc pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Chcę latać
➜ Scenariusz: Kachisou
➜ Rysunki: Kachisou
➜ Tłumaczenie: Jakub Jankowski
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Dom, w którym dziecko nie ma prawa do własnego życia

W domu Kyle’a panowały żelazne zasady. To miejsce, w którym miłość była warunkowa, a brak widocznych efektów uznawano za nieposłuszeństwo i grzech. Zabraniano mu swobody, nie pozwalano mieć własnej opinii. Jego jedynym zadaniem było spełnianie chorobliwych oczekiwań rodziców. Uczył się więc, osiągał najlepsze wyniki w szkole, a mimo to ciągłe słyszał słowa pretensji. Ciągle był za mało doskonały. W pewnym momencie nie wytrzymał.

Chcę latać Kachisou to lapidarny, czarno-biały komiks o chłopaku, któremu rodzice podcinali skrzydła, ale usprawiedliwiali się, że robią to dla jego dobra. Kachisou, właściwie Cátia Mariline Sousa – portugalska autorka komiksów i ilustratorka urodzona w Faro w 1994 roku, stworzyła opowieść o dorastaniu, któremu nie dano szansy się wykazać.

Ucieczka, która nie przynosi wolności

Kyle wyjeżdża, by odnaleźć Jacka, przyjaciela z czasów dzieciństwa. Jeszcze nie wie, że życie dawnego kolegi także jest dalekie od beztroski, tylko z zupełnie innych powodów. Jack funkcjonuje na granicy prawa, handluje nielegalnymi substancjami i tabletkami, a jego pozorna niezależność okazuje się tylko kolejnym ślepym zaułkiem.

Dla Kyle’a jednak to pozorne wrażenie wolności, swobody oraz braku zasad i kontroli jest wystarczające. Nie mija wiele czasu, gdy chłopak ponownie zaczyna odczuwać stagnację. To ciągle nie jest to, czego szukał. Mimo sprzeciwów przyjaciela, Kyle sięga po ,,towar”. Jego marzenie o lataniu spełnia się, ale zupełnie nie w taki sposób na jaki liczył.

Komiks niczym rolka z TikToka

Chcę latać nie rozwleka fabuły. To komiks szybki, miejscami przypominający współczesną rolkę na TikToku. Kachisou nie tworzy rozbudowanych scen psychologicznych, nie egzaltuje każdej emocji. Sprawnie przechodzi do sedna. Jednocześnie potrafi skutecznie pokazać to, co dzieje się w głowie głównego bohatera. Doświadczyć jego punktu widzenia oraz zbyt późnych refleksji.

Autorka skupia się na momentach przełomowych w życiu Kyle’a: odczuwanej presji, ucieczce, złudzeniu wolności, stagnacji i desperackiej potrzebie doświadczenia czegoś, dzięki czemu chłopak poczuje, że żyje. Sama mangowa warstwa graficzna wydaje się doskonale pasować do prowadzonej narracji. Kachisou gdy chce podkreślić scenę szczególnie ważną, robi to z bardzo dobrym skutkiem. Bazując na ciszy, przestrzeni, niedopowiedzeniach, oferuje czytelnikowi łatwą w odbiorze opowieść o współczesnych bolączkach wielu młodych ludzi.

Współczesna historia Ikara

Chcę latać to komiks dość gorzki w wyrazie, ale zarazem poruszający: dziecko zmuszane do doskonałości nigdy nie staje się silniejsze. Często najlepsze intencje rodziców stają się powodem zbyt brawurowego lotu oraz bliskiego kontaktu ze słońcem, a później – bolesnego upadku.

Sprawdzajcie dostępność komiksu na stronie Wydawnictwa Timof Comics.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest komiks Chcę latać?

Chcę latać to krótki, czarno-biały komiks o Kyle’u, chłopaku wychowywanym w domu pełnym surowych zasad, presji i wygórowanych oczekiwań. Gdy nie wytrzymuje rodzicielskiej kontroli, ucieka z domu i próbuje odnaleźć własną drogę.

Czy Chcę latać to manga?

Chcę latać nie jest japońską mangą, ale komiksem silnie inspirowanym mangową estetyką. Widać to w sposobie prowadzenia emocji, ekspresji postaci, czarno-białej oprawie i dynamicznym tempie narracji.

Jakie tematy porusza komiks Chcę latać?

Komiks porusza temat presji rodzicielskiej, ambicji projektowanych na dzieci, ucieczki z domu, samotności, utraty kontroli, uzależnień i mylenia wolności z autodestrukcją.

Dla kogo jest komiks Chcę latać?

To propozycja raczej dla starszej młodzieży i dorosłych czytelników, którzy szukają krótkich, intensywnych komiksów psychologicznych. Ze względu na tematykę narkotyków, ucieczki z domu i przemocy emocjonalnej nie jest to lektura dla najmłodszych.

Czy Chcę latać to smutny komiks?

Tak, Chcę latać ma gorzki, przejmujący ton. Nie jest jednak wyłącznie opowieścią o upadku, ale także o tym, jak brak akceptacji, rozmowy i prawa do własnego życia może doprowadzić młodego człowieka do dramatycznych decyzji.

Czy warto przeczytać Chcę latać Kachisou?

Tak, szczególnie jeśli interesują Cię komiksy krótkie, oszczędne i mocno symboliczne. Chcę latać nie rozwija fabuły w szerokich psychologicznych opisach, ale działa przez obraz i bolesną metaforę lotu, który zamiast wyzwolenia przynosi utratę kontroli.

Artykuł Chcę latać – recenzja portugalskiej mangi o presji i złudzeniu wolności pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Problem polega na tym, że cała ta teoria nie do końca potwierdzona jest przez samych zainteresowanych: eksperci wzywali do sceptycyzmu wobec późniejszych sensacyjnych twierdzeń Davida Gruscha, Pentagon zaprzeczał wiedzy o „odzyskanych” pozaziemskich statkach, a przedstawiciel włoskich archiwów wprost odrzucił sugestie o dokumentach dotyczących wspomnianych już istot. 

Z tej nietuzinkowej mieszanki – politycznego mitu i popkulturowej ufologii – wyrasta Latająca forteca. Lorenzo Palloni i Miguel Vila nie oddają historii zero-jedynkowo. Czuć wyraźną inspiracje tą miejską legendą, ale panowie zamieniają ją w komiks retro z elementami science fiction, noir i political fiction, dodając nowe wątki, kreując głównych bohaterów oraz manipulując szczątkowymi informacjami.

➜ Tytuł: Latająca forteca
➜ Scenariusz: Lorenzo Palloni
➜ Rysunki: Miguel Vila
➜ Tłumaczenie: Agnieszka Bienias
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym jest Latająca forteca

Fabuła rozpoczyna się od letniej nocy 1933 roku, kiedy w pobliżu Vergiate rozbija się tajemniczy obiekt, zostawiając po sobie różowy dym, zabijając bydło oraz przypadkowego, bogu ducha winnego chłopca. Sprawę bardzo szybko przejmuje władza, próbując za wszelką cenę ukryć to zdarzenie.

Reżimowi nie do końca zależy na ustaleniu, czym jest tajemniczy obiekt. Początkowo zakładają, że to wrogie wojskie w statku nowoczesnej technologii. Powołany gabinet, który ma przejąć śledztwo i zamknąć temat, odkrywa jednak coś fascynującego – coś, co może być początkiem wielkiej dominacji Włoch na wojennej mapie świata.

Palloni nie zatrzymuje się jednak na samym pomyśle: „a co, gdyby faszyści naprawdę przejęli pozaziemską technologię?”. Twórca łączy science fiction z powieścią historyczną, thrillerem szpiegowskim i dystopijną wizją Europy, w której obcy statek staje się zapalnikiem dla jeszcze większej eskalacji przemocy. 

UFO jako dodatek do fabuły o ludziach

W tym komiksie teoria spiskowa pełni funkcję fundamentu. To od niej rozpoczyna się cała machina politycznych wątków, ale także – a może przede wszystkim – życie kilku bohaterów przechodzi całkowitą przemianę. Prawdziwym, pierwszoplanowym tematem Latającej fortecy są właśnie ludzie wrzuceni w tryby autorytarnego systemu. 

W Latającej fortecy znajdziecie rozbudowaną, wielopostaciową obsadę, a także całe spektrum ludzkich emocji, słabości i wyzwań. Bohaterowie muszą mierzyć się nie tylko z trudnymi relacjami, ale również ostrożnie podchodzić do kwestii światopoglądowych. 

To właśnie dlatego ten komiks jest dużo bardziej pogłębiony oraz wielowymiarowy, niż większość historii o UFO. Sensacyjne wątki z pewnością napędzają fabułę oraz wzmacniają dramaturgię, ale równie intrygujący są w niej ludzie, którym ogranicza się wolność oraz wrzuca w wir politycznych gierek.

Miguel Vila – rysownik, który lubi różowy

Słyszałam wiele opinii, że gdyby Latająca forteca była narysowana w bardziej klasycznym  stylu, mogłaby się zamienić w przewidywalny thriller historyczny. Być może. Akurat to nazwisko nie było jednak tym, co przekonało mnie do tego komiksu. 

Swego czasu próbowałam przebrnąć przez jego autorską pozycję Mleczna droga i niestety poległam. Miguel Vila choć na pewno intrygujący pod kątem drobiazgowości, niebanalnych kadrów oraz zabawy formatem – nie przekonał mnie jako scenarzysta.

Na szczęście w przypadku Latającej fortecy odpowiadał tylko za wizualną stronę komiksu, dlatego ciężar narracji dzieli się tutaj po równo. Moim zdaniem, ten tytuł powinien być drukowany w większym formacie. Niektóre kadry są tak małe i nadziubdziane, że powinno się je odczytywać z lupą. Trzeba jednak przyznać, że pasują one do stylu science fiction i ściągają ciężar gatunkowy z wątków politycznych, przy okazji może odrobinę je infantylizując. 

Czy wybór akurat tego rysownika był w 100% trafiony? Raczej nie. Na pewno chętnie zobaczyłabym tę historię w innej interpretacji, co nie znaczy, że Latająca forteca w tym wydaniu nie jest ciekawa i oryginalna, bo z pewnością to propozycja jedyna w swoim rodzaju. 

Czy warto?

Latająca forteca wykorzystuje mało znaną teorię spiskową, ale mówi przede wszystkim o politycznej dyktaturze oraz żądnych władzy ludziach, którzy – nie bacząc na koszty – chcą tylko niszczyć i zwyciężać. 

To nie jest lekka rozrywka. To przerysowany album pełen sprzeczności, trudnych wyborów bohaterów oraz nieoczekiwanych splotów akcji. Zdecydowanie lektura dla dorosłego, dojrzałego odbiorcy. Jeżeli interesuje Was tematyka i chcecie przeczytać coś innego – sięgnijcie po ten komiks. Sprawdzajcie dostępność Latającej fortecy na stronie Wydawnictwa Timof Comics.

FAQ

O czym jest komiks Latająca forteca?

Latająca forteca to komiks science fiction i political fiction osadzony we Włoszech lat 30. Punktem wyjścia jest tajemniczy obiekt, który rozbija się w pobliżu Mediolanu w 1933 roku, a śledztwo wokół niego szybko zostaje przejęte przez aparat faszystowskiej władzy. 

Czy Latająca forteca bazuje na prawdziwej teorii spiskowej?

Tak. Komiks inspiruje się legendą o rzekomym katastrofie UFO we Włoszech w 1933 roku, czasem nazywanej „włoskim Roswell”. Twórcy przygotowali autorską, fabularną reinterpretację tego mitu. 

Kto stworzył komiks Latająca forteca?

Za scenariusz odpowiada Lorenzo Palloni, a za rysunki Miguel Vila.

Dla kogo jest komiks Latająca forteca?

To propozycja przede wszystkim dla dorosłych czytelników, którzy lubią oryginalne, nietuzinkowe komiksy łączące historię, teorie spiskowe, retrofuturyzm i polityczny niepokój. 

Czy warto przeczytać Latającą fortecę?

Tak, zwłaszcza jeśli interesują Cię komiksy, które zaczynają się od sensacyjnej zagadki, ale szybko okazują się czymś więcej niż tylko opowieścią o UFO. 

Artykuł Czy Mussolini ukrywał UFO? Latająca forteca – komiks bazujący na mało znanej teorii spiskowej pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Prosto z piekła. Edycja kolorowa
➜ Scenariusz: Alan Moore
➜ Rysunki: Eddie Campbell
➜ Tłumaczenie: Marek Cieślik, Michał Chaciński
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

To nie jest zwykły komiks o Kubie Rozpruwaczu

Najłatwiej byłoby przyciągnąć Wasze zainteresowanie komunikatem, że Prosto z piekła. Edycja kolorowa to opowieść o jednej z najsłynniejszych zbrodni w historii. Mam jednak wrażenie, że byłoby to w gruncie rzeczy mylące uproszczenie. 

Owszem, punktem wyjścia są morderstwa z Whitechapel z 1888 roku, ale Moore nie tworzy klasycznego kryminału ani sensacyjnej rekonstrukcji. Interesuje go przede wszystkim to, w jaki sposób zbrodnia nabiera ,,znaczenia” – jak staje się narzędziem narracji, polityki, mitu czy społecznej histerii. 

W efekcie Prosto z piekła. Edycja kolorowa może funkcjonować jednocześnie jako powieść graficzna, historyczna fantazja, metafizyczny horror, studium zgłębiania miasta oraz opowieść o przemocy systemowej. Spotkałam się z opiniami, że jest to najwybitniejsza powieść graficzna wszech czasów – i biorąc pod uwagę jej wielowymiarowy charakter, jako studium nad złem, policyjne śledztwo czy komentarz do epoki wiktoriańskiej – trudno z tym polemizować.

Alan Moore zmienia teorię spiskową w literaturę graficzną wielkiej próby

Warto od razu zaznaczyć rzecz fundamentalną: fabularna oś Prosto z piekła wyrasta z teorii Stephena Knighta przedstawionej w książce Jack the Ripper: The Final Solution. Ta teoria – łącząca rodzinę królewską, masonerię, Williama Gulla i próbę tuszowania skandalu – była swego czasu szeroko krytykowana. Dziś uchodzi jednak, w dużej mierze, za umiejętnie zamiecioną pod dywan. 

Kluczowy informator Knighta wycofał swoją wersję wydarzeń, a badacze wskazywali liczne sprzeczności i brak wiarygodnych dowodów. Jednocześnie to właśnie ta sensacyjna, być może chybiona hipoteza stała się dla Moore’a znaczącym punktem wyjścia – początkiem opowieści utkanej na kanwie nowoczesnych mitów. 

Trzeba sobie zdawać sprawę, że zamiarem Moore’a prawdopodobnie nie było ,,rozwiązanie sprawy”. Znacznie bardziej interesująca wydawała mu się perspektywa społeczeństwa – tak rozpaczliwie pragnącego jakiejkolwiek namiastki prawdy oraz sensu w tym, co się wydarzało.

Whitechapel w roli pełnoprawnego bohatera

To, że człowiek, któremu nadano pseudonim Kuby Rozpruwacza jest bohaterem tej historii, nie pozostawia wątpliwości. Trzeba jednak równocześnie zaznaczyć, że niemal w tym samym stopniu znaczący wydaje się w komiksie sam Londyn. Miasto, które nie pełni roli tylko scenografii, bo ta historia po prostu nie mogłaby się wydarzyć nigdzie indziej na świecie.

To miejsce funkcjonuje w Prosto z piekła jak żywy organizm. Ulice, kościoły, zaułki, powozy, domy publiczne czy dzielnice biedy lub arystokracji są naturalnym przedłużeniem zdarzeń i postaci. Moore i Campbell zamieniają topografię Londynu w siatkę znaczeń. Być może z tego powodu tak łatwo ,,zanurzyć się” w tym świecie. Poczuć deszczową aurę oraz usłyszeć kroki stawiane na błotnistej drodze.  

Kolorowa edycja kultowego Prosto z piekła

Kolorowe wydanie komiksu jest zdecydowanie bardziej dobitne, a tym samym – przejmujące.  Eddie Campbell w wywiadach zaznaczał, że powrót do Prosto z piekła miał nadać planszom nową warstwę psychologiczną i wizualną. Korzystając z narzędzi cyfrowych, do których w latach 80 i 90-tych miał trudniejszy dostęp, mógł nie tylko zbudować bogatszą paletę barw, lecz również wprowadzić drobne zmiany w perspektywie czy architekturze budynków. 

Dlaczego ten komiks uchodzi za arcydzieło

Zdecydowanie sama, tak ,,nośna” tematyka historii nie wystarczy, żeby otrzymać miano arcydzieła. Prosto z piekła wyróżnia się przede wszystkim skalą ambicji i konsekwencją realizacji. Obejmuje historię zbrodni, teorię mitu, komentarz społeczny, refleksję nad płcią i władzą, analizę nowoczesnego miasta oraz niemal mistyczną opowieść o przemocy. 

To książka wymagająca, gęsta i chwilami bezwzględna, ale właśnie dlatego tak często powraca w zestawieniach najważniejszych powieści graficznych. Świadczy o tym nie tylko jej reputacja krytyczna, lecz także konkretne wyróżnienia: pięć nagród Eisnera, Prix de la Critique w Angoulême, nagrody Harvey i Ignatz dla najlepszej powieści graficznej oraz International Horror Guild Award. 

Czy Prosto z piekła. Edycja kolorowa jest dla każdego?

Nie, z całą pewnością. To nie jest ,,lekki” komiks na wieczór, ani lektura dla czytelników poszukujących prostego thrillera o seryjnym mordercy. Trzeba w pełni się w niego zanurzyć, pozostawać otwartym na dygresyjność czy historyczne wzmianki, żeby zrozumieć kreowaną postać. Przez długi czas nie pozbędziecie się z głowy pojedynczych kadrów, będziecie rozważać słowa postaci oraz rozmyślać nad tamtymi wydarzeniami. Czy warto?

Czy warto sięgnąć po edycję kolorową?

Mimo wszystko, tak. Prosto z piekła. Edycja kolorowa jest tą, po którą zdecydowanie należy sięgnąć. Jej dostępność nie unieważnia wersji czarno-białej, ale poszerza możliwości odbioru. To niezmiennie ten sam monumentalny, intelektualnie prowokujący komiks Moore’a i Campbella – jednak uzupełniony o dodatkową warstwę realizmu. A ponieważ sam Campbell traktował koloryzację także jako szansę na korekty dawnych decyzji artystycznych, mamy tu do czynienia z autorskim powrotem do jednego z najważniejszych komiksów współczesnych. 

To dzieło mroczne, ambitne i momentami przytłaczające, lecz właśnie dzięki temu pozostaje jednym z tych tytułów, obok których nie da się przejść obojętnie. Jeśli szukasz komiksu, który nie tylko zrobi wrażenie, ale naprawdę zostawi po sobie ślad, Prosto z piekła. Edycja kolorowa spełni tę obietnicę z nawiązką. Polecam tylko dojrzałym odbiorcom.

Sprawdzajcie dostępność komiksu na stronie wydawnictwa Timof Comics.

FAQ – Prosto z piekła. Edycja kolorowa

Czy Prosto z piekła. Edycja kolorowa to komiks o Kubie Rozpruwaczu?

Tak, ale nie jest to klasyczny kryminał. Komiks opowiada o zbrodniach Kuby Rozpruwacza, jednocześnie pokazując szerszy kontekst społeczny, historyczny i kulturowy Londynu końca XIX wieku.

Czy historia w komiksie jest oparta na faktach?

Częściowo. Alan Moore bazuje na autentycznych wydarzeniach oraz teorii spiskowej opisanej przez Stephena Knighta, ale traktuje ją jako punkt wyjścia do stworzenia własnej, rozbudowanej interpretacji.

Czy trzeba znać historię Kuby Rozpruwacza przed lekturą?

Nie, choć podstawowa znajomość tematu może pogłębić odbiór. Komiks sam wprowadza czytelnika w realia epoki i wydarzenia.

Czym różni się edycja kolorowa od oryginalnej?

Edycja kolorowa to odświeżona wersja klasycznego komiksu. Eddie Campbell dodał kolor, poprawił detale i nadał ilustracjom nowy wymiar wizualny, który wzmacnia historię.

Czy Prosto z piekła to komiks dla każdego?

Nie. To wymagająca, gęsta i momentami brutalna opowieść, przeznaczona dla dorosłych czytelników.

Dlaczego ten komiks jest uznawany za arcydzieło?

Ze względu na swoją złożoność, głębię interpretacyjną i sposób, w jaki łączy historię, teorię spiskową, analizę społeczną oraz elementy horroru.

Artykuł Kuba Rozpruwacz w komiksie ,,Prosto z piekła. Edycja kolorowa” – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Anubis. Thin Places 3
➜ Seria: Anubis. Thin Places
➜ Autorka: Joanna Karpowicz
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Czym jest projekt Thin Places?

Cykl Anubis. Thin Places to konsekwentnie rozwijana seria malarska, w której Joanna Karpowicz umieszcza postać Anubisa – opiekuna zmarłych i przewodnika dusz – we współczesnych lub realnie istniejących lokacjach. Ten stały bohater nie jest jednak symbolem grozy. Jego obecność można odczytywać na wiele sposobów – jako postać pojawiająca się w momentach granicznych lub w celu zaakcentowania ulotności chwili.

„Thin places” – cienkie miejsca – to pojęcie odnoszące się do przestrzeni, w których granica między tym, co materialne i metafizyczne, staje się niemal przeźroczysta. W malarstwie Joanny Karpowicz to nie tylko metafora, ale również metoda narracyjna. Anubis stoi pod znanym sklepem, siedzi przy stole, pojawia się w pejzażu miejskim – jest obok i jest częścią naszej rzeczywistości.

Album Thin Places 3 stanowi kolejny rozdział tej wizualnej opowieści. To zbiór reprodukcji prac z ostatnich lat – uporządkowany w przemyślany sposób oraz tworzący spójną kontynuację z poprzednimi tomami.

Anubis i Twin Peaks – doskonała synergia

W serii pojawia się motyw szczególny i też szczególnie mi bliski: dialog z uniwersum Twin Peaks. I choć mogłoby się wydawać, że to tylko popkulturowe nawiązanie i ,,puszczenie oka” do konkretnego odbiorcy – w istocie jest to bardzo uzasadnione spotkanie dwóch sposobów opowiadania o tajemnicy.

Twin Peaks od zawsze było historią o miejscach, w których rzeczywistość poddaje się siłom nadprzyrodzonym i w której tworzą się rozmaite pęknięcia. Jeśli „thin places” to punkty, przez które do świata przenika coś pozornie ,,obcego” – to miasteczko Lyncha jest ich symboliczną mapą.

Anubis w tym kontekście nie jest tylko bohaterem crossoveru. Jest metaforą oraz strażnikiem przejścia. Osobowością, która nie rozwiązuje zagadek, ale pozwala je dostrzec i docenić.

Nasz obraz z Anubisem

Moja fascynacja projektem zaczęła się już od pierwszego tomu. Od razu wpadł mi w oko obraz „Anubis in Twin Peaks II”, niestety jego pierwotna wersja była nieosiągalna. Kilka lat później, przy okazji mojej i męża 5. rocznicy ślubu oraz jednocześnie wspólnych urodzin, postanowiliśmy zrobić sobie prezent. Oboje kochamy Twin Peaks – dla mnie to jeden z najważniejszych seriali wszechświata. Napisałam do Joanny Karpowicz, a ona zgodziła się namalować dla nas „Anubis in Twin Peaks III”.

Dziś ten obraz wisi w naszym salonie. Jest jego główną atrakcją – mimo setek książek, które go otaczają. Towarzyszy nam w ważnych chwilach, podczas rodzinnych wydarzeń, świąt i spotkań z przyjaciółmi. Choć mamy go już prawie 2 lata, nie przestaje nas zachwycać.

Dlaczego te obrazy są „na granicy rzeczywistości”?

Obrazy tworzone przez Joannę Karpowicz balansują na granicy rzeczywistości i właśnie tam sytuują swojego bohatera. Anubis w cyklu Thin Places nie należy ani wyłącznie do świata mitu, ani do codzienności, w którą zostaje wpisany. Funkcjonuje pomiędzy – w przestrzeni przejścia, gdzie to, co znane, zaczyna się rozszczelniać.

W zestawieniu z Twin Peaks ta graniczność staje się szczególnie zauważalna. Karpowicz nie ilustruje uniwersum serialu, lecz wprowadza do niego bohatera, który z definicji wpisuje się w ten nastrój. Ten brak oczywistości przyciąga odbiorców do tego rodzaju malarstwa. Lubimy to, co nie zdradza nam swoich sekretów od razu, ale pozwala się powoli odkrywać w kolejnych rzutach okiem i rozważaniach. 

Jak oglądać Thin Places 3?

Thin Places 3 najlepiej oglądać niespiesznie, czerpiąc radość z każdej rozkładówki. Uwzględnione w tej pozycji reprodukcje mogą być dla odbiorcy fragmentem osobnej historii, ale nie są jej prostą opowieścią. Warto wracać do tych obrazów, obserwować relację postaci z otoczeniem, światłem i przestrzenią. Oglądanie tego albumu przypomina bardziej kontemplację niż konsumpcję wizualną. Każdy obraz przypomina osobny kadr filmu, który aż chciałoby się poznać. 

Artbook, który trzeba mieć

Ta pozycja jest przykładem klasycznego artbooka. Nie jest katalogiem ani zbiorem ilustracji czy obrazów. To pewna spójna całość, która zachęca do rozmowy i zagłębiania się w to uniwersum. Album porządkuje obrazy, pozwala zobaczyć ich ciągłość oraz konsekwencję motywu.

W świecie szybkiej, cyfrowej reprodukcji fizyczny album przywraca malarstwu wagę. Daje możliwość obcowania z nim w ciszy oraz w swojej prywatnej przestrzeni. W przypadku Thin Places 3 książka staje się jego integralną częścią projektu.

Dlaczego warto

Cykl Joanny Karpowicz funkcjonuje niczym współczesny mit. Anubis wchodzi w przestrzenie współczesności, dialoguje z kulturą Zachodu, Azji czy Ameryk. To bogaty, wielowymiarowy przykład sztuki współczesnej, która wywołuje ciarki ekscytacji i od której trudno oderwać wzrok. Polecam każdemu. Sprawdzajcie dostępność Thin Places 3 na stronie wydawnictwa Timof Comics.

FAQ – Anubis, Twin Peaks i Thin Places 3 Joanny Karpowicz

Czym jest projekt Anubis. Thin Places Joanny Karpowicz?

Thin Places to cykl malarski Joanny Karpowicz, w którym postać Anubisa –- egipskiego przewodnika dusz – pojawia się w przestrzeniach współczesnych. Projekt bada motyw „cienkich miejsc”, czyli momentów i przestrzeni przejścia między tym, co realne i metafizyczne. Każdy tom albumu stanowi zbiór reprodukcji prac tworzących spójną, wizualną opowieść.

O czym jest album Anubis. Thin Places 3?

Trzeci tom to kolejny rozdział projektu, prezentujący najnowsze prace artystki. Album nie ma klasycznej narracji fabularnej – to zbiór obrazów, które łączy motyw granicy, obecności i transformacji. To propozycja dla odbiorców zainteresowanych sztuką współczesną oraz symbolicznym malarstwem figuratywnym.

Dlaczego w cyklu pojawia się motyw Twin Peaks?

Motyw Twin Peaks w pracach z serii „Anubis in Twin Peaks” stanowi dialog z kultowym serialem Davida Lyncha. Zarówno projekt Karpowicz, jak i serial operują kategorią przejścia, tajemnicy i pęknięcia rzeczywistości. To nie ilustracja serialu, lecz interpretacja jego nastroju i symboliki.

Kim jest Anubis w interpretacji Joanny Karpowicz?

Anubis nie jest tu przedstawiony jako „bóg śmierci” w sensie dosłownym. Artystka traktuje go jako figurę przejścia – obecność w momentach granicznych, strażnika cienkiej linii między światami. To symbol transformacji i towarzyszenia, a nie grozy.

Czy Thin Places 3 to kontynuacja poprzednich tomów?

Tak. Thin Places 3 rozwija koncepcję znaną z wcześniejszych albumów, zachowując spójność stylistyczną i tematyczną. Każdy tom można oglądać osobno, ale dopiero w całości widać konsekwencję i ewolucję projektu.

Czy obrazy z serii „Anubis in Twin Peaks” można kupić?

Oryginalne obrazy Joanny Karpowicz są dostępne w ograniczonej liczbie i często szybko znajdują nabywców. Część prac dostępna jest również w formie kolekcjonerskich printów, natomiast album Thin Places prezentuje reprodukcje w wysokiej jakości druku.

Dla kogo jest album Anubis. Thin Places 3?

To propozycja dla odbiorców sztuki współczesnej, miłośników malarstwa figuratywnego oraz osób zainteresowanych symboliką, mitologią i dialogiem sztuki z popkulturą, w tym z serialem Twin Peaks.

Co oznacza pojęcie „thin places”?

„Thin places” to metafora miejsc, w których granica między światem materialnym a duchowym staje się niemal niewidoczna. W projekcie Joanny Karpowicz termin ten odnosi się do stanów przejścia – momentów zawieszenia, transformacji i wewnętrznej zmiany.

Artykuł Anubis w świecie Twin Peaks – Thin Places 3 Joanny Karpowicz i obrazy na granicy rzeczywistości pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Ósmy tom to kolejna porcja ekscytującej lektury, ale i nowych zaskoczeń oraz nieprzewidywalnych zwrotów akcji. Panowie Joann Sfar oraz Lewis Trondheim kontynuują epicką narrację, a Guy Delisle, Aude Picault, Bertrand Gatignol i Obion wizualizują ten świat, pozostawiając trwały ślad na umysłach odbiorców. 

➜ Tytuł: Donżon. Wydanie zbiorcze 8
➜ Seria: Donżon
➜ Scenariusz: Joann Sfar, Lewis Trondheim
➜ Rysunki: Aude Picault, Bertrand Gatignol, Guy Delisle, Obion
➜ Tłumaczenie: Wojciech Birek
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Epoka Zmierzchu i Monstra

Donżon. Wydanie zbiorcze 8 rozpoczyna się od przygód Monstra 16, następnie przechodzi do epoki Zmierzchu 112, 113, aby ponownie powrócić do Monstra 17 i 18. Ta kompozycja nie jest przypadkowa.

Monstra, które zadebiutowały w czwartym tomie, wprowadzają bowiem czytelnika w narrację niejednoznaczności – mroczną, ironiczną, często brutalną. To historie, które znacząco poszerzają uniwersum, ale pokazują świat Donżonu z innej perspektywy; często przez pryzmat postaci stojących nieco z boku głównej osi konfliktu. 

Epoka Zmierzchu to, jak sama nazwa wskazuje, znacząca część fabuły, zarysowująca jej koniec. Zdominowana przez klasyczną walkę dobra (lub mniejszego zła) ze złem oraz bardziej polityczna. Bohaterowie stają się siłą napędową całej historii, a konsekwencje ich decyzji są bardziej znaczące.

Andrea – wycofana asystentka i jej powiązania z duchami

To właśnie w Monstrach poznajemy nową bohaterkę. Andrea nie zaskakuje umiejętnościami czy nie powala na kolana charyzmą. To postać niejednoznaczna oraz pełna sprzeczności.

Przedstawiona zostaje jako asystentka adwokata, która wydaje się dość lękliwa. Andrea ma jednak pewną słabość – uwielbia prawo. Wizja wielogodzinnego studiowania akt przekonuje ją nawet do pozostania w mieście, w którym lwią część klientów stanowią… umarli. 

To jednak dopiero zalążek tego, co ukazują czytelnikom twórcy. Jej wątek rozpoczyna jak i zamyka Donżon. Wydanie zbiorcze 8. Trudno również oprzeć się wrażeniu, że Adrea będzie miała jeszcze sporo do powiedzenia w kolejnych tomach serii. Bo choć czas pod wieloma względami nie jest jej sprzymierzeńcem, jej przypadłość może zadecydować o losach Terra Amata.

Świat oddany kolejnemu pokoleniu

Wątek starzenia się i przekazywania schedy powraca zresztą w tomie ósmym z wyraźną intensywnością. Bohaterowie, których znamy od lat, nie są już młodymi, pełnymi wigoru awanturnikami. Zmęczenie, słabszy refleks, odpowiedzialność za potomstwo czy świadomość przemijania – to wszystko zaczyna realnie wpływać na ich losy.

Donżon pokazuje, że jest pełnoprawną sagą. Że świat – nawet ten pełen demonów, politycznych machinacji i groteskowych stworzeń – musi zostać przekazany w ręce kolejnego pokolenia. Tyle że przekazanie władzy nie oznacza beztroskiego odpoczynku na rajskiej wyspie. Niewłaściwe wybory dzieci lub lęk przed wymierzaną przez wrogów sprawiedliwością, nie pozwala przejść im na emeryturę.

Humor, brutalność i dylematy

Ze względu jednak na charakter tej serii, nie musimy obawiać się szybkiego jej zakończenia. Kolejne wydania zbiorcze pozwolą nam zapewne powrócić jeszcze do młodszej wersji ulubionych bohaterów, oferując przy tym niezmiennie czarne poczucie humoru, wymieszane z brutalnością, absurdem oraz moralnymi rozterkami.

Nowy Donżon nie zawodzi również pod względem dialogów, które potrafią być jednocześnie groteskowe i filozoficzne. Ta mieszanka jest przecież znakiem rozpoznawczym serii. Sprzeczność, a właściwie ciągłe przeciwstawianie elementów fabuły nie jest tu wadą – to niezwykle skuteczna metoda prowadzenia narracji. Komiks nie traktuje czytelnika protekcjonalnie. Zakłada, że odbiorca dostrzeże niuanse, zrozumie ironię oraz wyłapie poukrywane w historii konteksty.

Gratka dla kolekcjonerów

Donżon. Wydanie zbiorcze 8 zachwyca również (bez zmian) samym wydaniem. Duży format, owijka, a pod nią płócienna oprawa ze złotym uszlachetnieniem. To estetyka, która współgra z treścią. Kolekcjonerski komiks, który dumnie będzie zdobił półkę każdego entuzjasty fantastyki.

I choć także ten tom nie przynosi ostatecznych odpowiedzi, można go traktować jako kolejny rozdział w otwartym, wciąż rozwijającym się uniwersum. Są tu pewne momenty finalizacji wątków, ale przede wszystkim dla bohaterów tworzone są nowe możliwości, a dla czytelników – powstają kolejne powody, by czekać na świeże wydania.

Osobom, które znają uniwersum Donżonu, ale zatrzymały się na którymś z poprzednich tomów – warto przypomnieć, że każda część jest jak czekoladowe jajko z niespodzianką. Dużo przyjemności z odkrywania każdego tomu, a później można wracać i bawić się fabułą, odczytując ją na własnych zasadach. Polecam tę rozrywkę dorosłym odbiorcom.

Dostępność Donżon. Wydanie zbiorcze 8 sprawdzajcie na stronie wydawnictwa Timof Comics.

FAQ – Donżon. Wydanie zbiorcze 8

O czym jest Donżon. Wydanie zbiorcze 8?

Ósmy tom zbiorczy kontynuuje rozbudowane uniwersum serii Donżon, łącząc historie z cykli Monstra (16–18) oraz Zmierzch (112–113). To opowieści pełne czarnego humoru, brutalności i moralnych dylematów, które rozwijają świat znany z poprzednich części.

W jakiej kolejności ułożone są historie w tomie 8?

Tom rozpoczyna się od Monstra 16, następnie przechodzi do Zmierzch 112 i Zmierzch 113, a kończy historiami Monstra 17 i Monstra 18. 

Czy trzeba znać poprzednie tomy, aby czytać część 8?

Znajomość wcześniejszych tomów jest zdecydowanie wskazana. Choć pojedyncze historie można czytać samodzielnie, pełna satysfakcja płynie ze znajomości kontekstu, relacji między bohaterami oraz rozwoju świata przedstawionego.

Do którego cyklu należy tom 8?

Tom obejmuje historie z dwóch linii czasowych serii: Monstra oraz Zmierzch. Donżon jako projekt narracyjny składa się z kilku przeplatających się cykli, które pokazują świat w różnych momentach jego historii.

Czy Donżon to komiks fantasy?

Tak, ale w nieoczywisty sposób. Seria dekonstrukuje klasyczne fantasy, łącząc groteskę, satyrę, czarny humor i filozoficzne refleksje. To komiks dla dojrzałego czytelnika, który ceni wielowarstwową narrację.

Kto jest twórcą serii Donżon?

Serię stworzyli Joann Sfar oraz Lewis Trondheim. Rysunki w poszczególnych albumach wykonywane są przez różnych artystów współpracujących przy projekcie.

Artykuł Donżon. Wydanie zbiorcze 8 – recenzja i nowe zaskoczenia w kultowej serii pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

To także jedna z tych publikacji, które – choć bolesne dla autorki – są niezwykle potrzebne. Nie budują napięcia tanim dramatyzmem. Posługują się prostym, klarownym językiem o sytuacjach, które niestety wciąż mają miejsce.

➜ Tytuł: Nasz mały sekret
➜ Scenariusz: Emily Carrington
➜ Rysunki: Emily Carrington
➜ Tłumaczenie: Wojciech Jędrak
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Autobiografia, która rozkłada grooming na czynniki pierwsze

Od wydarzeń, które zupełnie zmieniły życie Emily minęło już kilkadziesiąt lat. Autorka nie opowiada jednak swojej historii  z bezpiecznej perspektywy czasu. Prowadzi czytelnika przez własne doświadczenia z niezwykłą precyzją: pokazuje, jak wyglądała jej codzienność, jakie miała relacje rodzinne i jak stopniowo w jej życiu pojawił się dorosły, który najpierw był jedynym realnym wsparciem, a później stał się oprawcą.

Autorka była piętnastoletnią dziewczyną z rozbitego domu. Rodzice – emocjonalnie nieobecni, przeciążeni własnymi frustracjami, często przerzucający odpowiedzialność na dziecko – nie byli dla niej oazą bezpieczeństwa. Właśnie w takiej przestrzeni grooming zapuszcza korzenie najszybciej. Dorosły, która ma być opiekunem i ostoją, wchodzi w rolę powiernika, kogoś, kto rozumie, słucha, oferuje realną pomoc. To zaufanie jest budowane stopniowo. Komiks bardzo wyraźnie pokazuje, że przemoc nie zaczyna się od dotyku. Zaczyna się od relacji, uwodzenia, manipulacji.

Mechanizmy izolacji i seksualizacji

Jednym z największych atutów Naszego małego sekretu jest to, że nie opowiada on jedynie „co się wydarzyło”. Opowiada w jaki sposób się to stało – pomijając najbardziej drastyczne momenty, używając symboliki czy samej narracji tekstowej.

Carrington pokazuje proces izolowania ofiary od rówieśników, od rodziny, od świata, który mógłby być punktem odniesienia. Wskazuje momenty, w których granice są przesuwane. Jak normalizuje się rzeczy, które nie powinny być normalne. Jak buduje się poczucie winy u dziecka. Jak odpowiedzialność zostaje przerzucona na nastolatkę, a problem staje się tylko jej problemem.

To niezwykle ważny edukacyjnie zapis. Bo dzięki niemu widać, że grooming jest procesem. I że wiele z jego etapów wygląda z zewnątrz niegroźnie. Bardzo ważne jest umiejętne obserwowanie dzieci, które mogą być na niego narażone – oraz reagowanie.

Komiks, który mówi: co robić, jak reagować, gdzie szukać pomocy

To, co odróżnia Nasz mały sekret od wielu innych publikacji o przemocy, to fakt, że nie kończy się on tylko na doświadczeniach autorki. Carrington jasno mówi, jak można reagować, gdzie szukać pomocy, dlaczego sprzeciw, przerwanie milczenia i rozmowa są kluczowe. Nie moralizuje. Nie upraszcza. Nie stawia ofiary w roli osoby, która „powinna była wiedzieć”.

To komiks, który może być realnym narzędziem rozmowy z młodzieżą – nie tylko o zagrożeniach, ale o granicach, o prawie do sprzeciwu, o tym, że dorosły nie może przekraczać tych granic, nawet jeśli zna naszych rodziców, oni mu ufają i otrzymywali jakąkolwiek od niego pomoc.

Warstwa wizualna

Rysunki są minimalistyczne, momentami mogą nawet sprawiać wrażenie niedokończonych. Brak tu estetyzowania traumy. Kadry są podporządkowane narracji i emocjom – ciszy, napięciu, zagubieniu. Ta powściągliwość sprawia, że przekaz staje się jeszcze bardziej przejmujący i dobitny.

Dla kogo jest Nasz mały sekret

To nie jest komiks, który czyta się z doskoku. To książka dla nastolatków, rodziców, nauczycieli, pedagogów, bibliotekarzy – dla tych wszystkich, którzy chcą rozumieć, jak działa grooming i jak można mu zapobiegać. To także bardzo ważna pozycja dla dorosłych, którzy chcą nauczyć się rozmawiać z młodymi ludźmi o bezpieczeństwie, granicach oraz zaufaniu.

Tematy poruszane w komiksie pokazują również, jak ważna jest dziś profesjonalna pomoc psychologiczna oraz dostęp do specjalistów, którzy potrafią pracować z osobami po doświadczeniach przemocy czy manipulacji. Współczesne formy wsparcia coraz częściej obejmują także konsultacje online, dzięki którym pomoc może być dostępna niezależnie od miejsca zamieszkania. Osoby zainteresowane taką ścieżką zawodową mogą sprawdzić aktualne oferty praca psycholog zdalnie, związane z pracą terapeutyczną i wsparciem psychologicznym prowadzonym na odległość.

Bo to, co pokazuje Carrington, jest brutalnie prawdziwe: przemoc bardzo często nie zaczyna się od przemocy. Zaczyna się od zaufania oraz bierności otoczenia. Sprawdzajcie dostępność Nasz mały sekret na stronie wydawnictwa Timof Comics.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Czy Nasz mały sekret to autobiografia?

Tak. Komiks jest autobiograficznym zapisem doświadczeń Emily Carrington z okresu nastoletniego, związanych z groomingiem i przemocą seksualną.

Czy to komiks dla młodzieży?

Tak, ale z wyraźnym zastrzeżeniem tematycznym. To lektura dla starszej młodzieży i dorosłych, najlepiej czytana z opiekunem lub w kontekście rozmowy o bezpieczeństwie oraz stawianiu granic.

O czym jest Nasz mały sekret?

To opowieść o procesie groomingu, izolacji ofiary, seksualizacji i drodze do przerwania przemocy, oparta na prawdziwej historii autorki.

Czy ten komiks może pomóc w edukacji?

Tak. To bardzo wartościowa publikacja edukacyjna, pokazująca mechanizmy przemocy i sposoby reagowania oraz szukania pomocy.

Artykuł Gdzie kończy się zaufanie, a zaczyna przemoc? Recenzja Nasz mały sekret pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.