Odkąd pamiętam, jestem bardzo wrażliwa na rozmaite historie, w których główną rolę ogrywają psy. Zaczęło się to wszystko chyba od klasyki, czyli ,,101 dalmatyńczyków”, którą poznałam jeszcze jako bardzo mała dziewczynka i niewiele zmieniło się od tamtego czasu. Opowieści, w których pieski trafiają na czarne charaktery są jednak bardzo potrzebne – pomagają kształtować empatię oraz wpływają na wrażliwość odbiorców. Tak jest również w przypadku książki o której opowiadam w tej recenzji.

,,Pieskie sprawy Timona i Lusi” to pod wieloma względami bardzo emocjonalna historia, napisana przez Maję Szanecką-Żołdak. Jej fabuła skupia się wokół dwojga głównych postaci – buldożka francuskiego o imieniu Timon oraz yorkshire terrier, czyli suczki york Lusi.

To, co je łączy, czyli pieski świat

Czytelnik ma szansę poznać historie tych pieskich bohaterów niemal od początku ich narodzin. Choć Lusia jak i Timon zupełnie różnią się od siebie (czy to pod względem wyglądu czy charakteru), to łączy ich pewien fakt – oboje dostali się na ten świat w wyniku ludzkiej chciwości, bezwzględności oraz poniekąd – braku empatii.

Suczka urodziła się w pseudohodowli i część życia spędziła w warunkach, które powinny być obce każdemu psu. Timon z kolei miał być szybkim źródłem zysków – pomijając troskę o jego zdrowie oraz przyszłość.

Historie Timona i Lusi

Autorka prowadzi ciekawą narrację pierwszoosobową, dając zwierzakom głos i pozwalając mówić w swoim imieniu. Dzięki temu czytelnik dowiaduje się wszystkiego ,,z pierwszej łapki”. Historie Lusi i Timona przeplatają się, doskonale wpływając na dramaturgię książki. 

Początkowo tych dwoje bohaterów jest dla siebie zupełnie obcych, choć łączy ich podobna przeszłość. Z czasem okazuje się, że świat jest mniejszy, niż można byłoby przypuszczać. Los sprawia, że Timon i Lusia będą u siebie częstymi gośćmi, a z czasem… może nawet razem zamieszkają. Czy jednak zawiąże się między nimi nić porozumienia?

Książka dla dzieci o rozumieniu psów

Niewiele jest książek takich jak ,,Pieskie sprawy Timona i Lusi”, które nie boją się trudniejszych wątków. Warto też wspomnieć, że pozycja nie tylko opisuje rozmaite, psie perypetie, ale fantastycznie zagłębia się w struktury rodziny – z jednej strony nowoczesnej, z drugiej – absolutnie pogubionej. 

W książce nie brakuje momentów smutnych, takich jak śmierć bliskiej osoby, ale i dających nadzieję na lepsze jutro. Można wynieść z niej spostrzeżenie, że ludzie, którzy lepiej rozumieją zwierzęta, są szczęśliwsi, bo więcej czasu poświęcają na relacje – na to, czego nie da się w żaden sposób kupić za pieniądze.

,,Pieskie sprawy Timona i Lusi” to książka uświadamiająca oraz ciekawa. Każdy, kto rozważa zakup psa powinien ją przeczytać. Moim zdaniem będzie odpowiednia dla osób powyżej 10 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.skrzat.com.pl/index.php?themes=2020&page=pozycja&id=2928&tytul=Pieskie+sprawy+Timona+i+Lusi

Artykuł Pieskie sprawy Timona i Lusi – recenzja książki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autorka: Magdalena Płuciennik

Ilustracje: Tomasz Laskowski

Wydawnictwo: Skrzat

Rok wydania: 2019

Objętość: więcej niż sto 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: ma dużo zalet

Recenzja:

Patrzenie w niebo i wyobrażanie sobie, jakie tajemnice skrywa kosmos, należy do jednego z moich ulubionych zajęć. Podobnie jak w przypadku masy dzieciaków, myślenie o odległych planetach, gwiazdach i księżycu sprawia, że wyobraźnia zaczyna intensywniej pracować, a sami możemy się przekonać, co znaczy pojęcie nieskończoności (zarówno w kontekście wizualizowania sobie rozmaitych zjawisk jak i samego kosmosu).

W tej recenzji sięgam do książki już sprzed kilku lat, która jednak dopiero ostatnio trafiła w moje ręce. Zainteresowała mnie nie tylko kosmiczną tematyką, ale i kreacją głównej bohaterki, która jest asertywna, niepokorna, ale jednocześnie cechuje ją empatia oraz wielki apetyt do zdobywania wiedzy!

,,Podróż w głąb Tęczowej Galaktyki” jest książką napisaną przez Magdalenę Płuciennik. Muszę przyznać, że pozycja ta miała bardzo wysoko zawieszoną poprzeczkę, kiedy do niej siadałam, ponieważ jestem fanką oraz stałą czytelniczką serii Lucy i Stehpana Hawkingów o George’u – pewnym chłopcu zafascynowanym światem astronomii. 

No właśnie… chłopcu! Zdecydowanie brakowało mi tego typu lektury o dziewczynce, a w ,,Podróży w głąb Tęczowej Galaktyki” mamy bohaterkę i to taką z naprawdę interesującym charakterem! Amelia nie jest typem aniołka. Lubi włóczyć się bez nadzoru rodziców, nie przejmuje się konwenansami i zazwyczaj robi to, na co ma ochotę.

Pewni dorośli mogliby ją określić nawet mianem niegrzecznej i ciekawskiej, ale, przecież dobrze wiemy, że są to wspaniałe, dziecięce cechy, których zdecydowanie nie powinno się tłamsić, a wręcz przeciwnie – należy pozwolić im się wykazać.

Amelka na skutek nieszczęśliwego wypadku, trafia pod opiekę swojego sąsiada. Nie jest to jednak zwyczajny staruszek, a znany naukowiec Dragomir Orbiter, który właśnie pracuje nad kosmiczną wyprawą. Jego celem jest odkrycie… Tęczowej Galaktyki! Czy uda mu się potwierdzić swoje wielkie badania? Jaki w nich udział będzie miała Amelka i co z tego wszystkiego wyniknie – dowiecie się w niniejszej książce.

Niekwestionowanymi zaletami tej lektury jest wartka akcja, częste zwroty narratora do czytelników czy ciekawi, nieszablonowi bohaterowie. Mam jednak wielki żal do redaktorki za sporo przeoczeń, powtórzeń i braku doszlifowania tego tekstu. Zabrakło także korekty, która mogłaby wyeliminować drobne błędy.

W ogólnym zestawieniu są to jednak drobiazgi. Podobnie jak niewielkie znaczenie ma umykająca momentami logika czy brak konsekwencji ilustracji w stosunku do tekstu. 

Jestem przekonana, że dzieci zanurzające się w tę historię, wezmą sobie do serca kilka ważnych przesłań z tej opowiastki. Jednym z najważniejszych jest to, żeby szczerze rozmawiać z rodzicami o swoich uczuciach. Mówienie o tym, co sprawia, że nie jest nam dobrze, może nie tylko przynieść ulgę, ale i zupełnie odmienić nasz los.

Polecam ,,Podróż w głąb Tęczowej Galaktyki” wszystkim dzieciom powyżej 7 roku życia, które pragną odkryć planetę Puzzli, odwiedzić Planetę Ziszczonych Wyobrażeń czy przenieść się do miejsca niezwykłych domów oraz muzycznych pupili!

Link do strony Wydawnictwa: https://www.skrzat.com.pl/index.php?themes=2020&page=pozycja&id=2247&tytul=Podróż+w+głąb+Tęczowej+Galaktyki

Artykuł Podróż w głąb Tęczowej Galaktyki – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: Święta u Zuzi

Seria: Zuzia i Dobre Wróżki

Autor: Anna Potyra

Ilustracje: Agnieszka Filipowska

Wydawnictwo: Skrzat

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Być może znacie już Zuzię – bohaterkę książkowej serii ,,Zuzia i Dobre Wróżki” dla najmłodszych, od Wydawnictwa Skrzat. Do tej pory w jej ramach ukazało się już 7 tytułów! Autorką jest Anna Potyra, a za ilustracje odpowiada Agnieszka Filipowska. Ja szczerze mówiąc jeszcze nie miałam z tą serią do czynienia, ale przy okazji świątecznej nowości – musiałam się skusić!

,,Święta u Zuzi” to opowiastka, której akcja ma miejsce w samą Wigilię! Pisana jest z punktu widzenia głównej bohaterki, która w całym tym przedświątecznym zamieszaniu czuje się trochę niepotrzebna. 

Łatwo sobie wyobrazić sytuację, kiedy rodzice zajęci gotowaniem i ostatnimi przygotowaniami przed nadejściem gości, proszą dzieci tylko o to, żeby znalazły sobie jakieś zajęcie i nie przeszkadzały. Plany Zuzi na ten czas są początkowo skromne – ma zamiar poczytać książki, a później spróbować porozmawiać ze swoim psem Hultajem. Lektury jednak nie potrafią wystarczająco tego dnia skupić na sobie jej uwagi, a psiak okazuje się niezbyt rozmowny.

Jeżeli znacie tę serię, to podejrzewam, że znajomy jest Wam też wątek Dobrych Wróżek. Są one swego rodzaju opiekunkami dziewczynkami. Przyjaźnią się z nią, a niektóre nawet mają na nią oko, kiedy robi coś bardziej niż zazwyczaj ryzykownego (na przykład gdy wspina się na drzewa).

Tego dnia jednak Wróżki nie mogą dotrzymywać towarzystwa Zuzi, bo muszą pomóc Mikołajowi w przygotowaniach prezentów. Dziewczynce udaje się przekonać jedną z nich, żeby zabrała ją do tego niezwykłego warsztatu. Przypadkowo, za pomocą magicznego zaklęcia, na miejsce przenosi się także pies Hultaj… a jego imię zobowiązuje, możecie mi zaufać!

,,Święta u Zuzi” to lekka do czytania i bardzo ciepła opowiastka, która momentami wywołuje nawet łzę wzruszenia. Zawiera w sobie wszystkie świąteczne symbole – Mikołaja, renifera z czerwonym nosem, pracowite elfy i oczywiście magię, która nie tylko pozwala unosić w powietrze czy mieni się kolorowymi drobinkami, ale także (a może i przede wszystkim) sprawia, że wierzymy w szczęśliwe zakończenia.

Polecam tę książkę dla dzieci wszystkim maluchom powyżej 4 roku życia.

,,Święta u Zuzi” są dostępne w sprzedaży w dobrych księgarniach internetowych.

Artykuł Święta u Zuzi – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.