Kolejna część jednej z moich ukochanych serii przewodników dla młodszych i starszych czytelników. Serii, która przyciągnęła mnie ilustracjami, ale z każdą kolejną stroną czarowała narracją oraz doborem ciekawostek czy faktów. Swobodnej, błyskotliwej, pełnej humoru i jednocześnie bardzo merytorycznej. Kocie Ścieżki opowiadają świat. I robią to kociej, pełnej wdzięku perspektywy.

➜ Tytuł: Kocie ścieżki. Wielka Brytania
➜ Seria: Kocie ścieżki
➜ Autorka: Jola Jaworska
➜ Ilustracje: Jola Jaworska
➜ Wydawnictwo: Mamania
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Koci przewodnik po UK – nie tylko dla kociarzy

Każdy tom serii ma swojego kociego bohatera. W przypadku Wielkiej Brytanii ta perspektywa okazuje się szczególnie trafiona. Archibald Fluffington, jako cichy obserwator wprowadza czytelnika w świat brytyjskiej codzienności, historii, legend i kultury z naturalną lekkością. Dzięki temu książka nie przytłacza datami i faktami, ale jednocześnie przekazuje ogrom informacji – także z zakresu historii oraz geografii.

W środku pojawiają się także słynne kocie postacie związane z Wielką Brytanią; nie tylko jako ciekawostka, ale i element większej opowieści o kraju, który kocha tradycję, ekstrawagancję, anegdoty przy herbacie czy nieoczywiste, oryginalne historie.

UK, Wielka Brytania, Anglia – wreszcie wszystko staje się jasne

Jedną z najmocniejszych stron tej książki jest bardzo klarowne uporządkowanie podstawowych pojęć. Wielka Brytania, Zjednoczone Królestwo, Anglia, Szkocja, Walia, Irlandia Północna – te wszystkie nazwy przestają być mglistym skrótem myślowym, a zaczynają tworzyć spójną mapę polityczno-historyczną.

Autorka Jola Jaworska w przystępny sposób tłumaczy zależności między poszczególnymi krajami, ich historię, tożsamość i różnice kulturowe. Dzięki temu młody czytelnik nie tylko „wie więcej”, ale zaczyna naprawdę rozumieć, jak ten kraj funkcjonuje oraz skąd bierze się jego złożoność.

Historia, kultura, geografia – w idealnych proporcjach

Kocie Ścieżki. Wielka Brytania charakteryzują się znakomitym balansem między faktami a narracją nastawioną na opowieść. Obok wydarzeń historycznych znajdziemy tu codzienne ciekawostki, historie o miastach, regionach, krajobrazach, zwyczajach i miejscach, które warto zobaczyć.

To właśnie ten rodzaj książki, który sprawia, że czytelnik myśli: „Byłam/byłem tam – a jednak nie wiedziałem o tym wszystkiego”. Miałam ogromną przyjemność odnaleźć w książce miejsca, które sama odwiedziłam, między innymi Duke Humfrey’s Library w Oksfordzie – najstarszą bibliotekę w mieście, o której autorka pisze z wielkim wyczuciem i w nawiązaniu do jednego z moich ulubionych tematów.

Dla kogo jest ten przewodnik?

Ze względu na ilość i złożoność informacji rekomenduję tę książkę od około 9. roku życia. To lektura, którą warto czytać etapami, bez pośpiechu, pozwalając, by informacje układały się w głowie i zachęcały do dalszych poszukiwań.

To także książka, która zachwyci dorosłych. Jako przewodnik, jako inspiracja podróżnicza, jako doskonała propozycja do wspólnego czytania i rozmów o świecie.

Dlaczego warto mieć go na półce?

Bo Kocie Ścieżki. Wielka Brytania to coś więcej niż przewodnik. To mądra, pięknie zilustrowana i znakomicie napisana opowieść o kraju, który fascynuje swoją historią, kulturą i złożonością. To książka, która uczy myślenia, porządkowania informacji i budowania szerszej perspektywy.

To również jedna z tych pozycji, po które chce się sięgać wielokrotnie – nie tylko przed podróżą, ale także wykorzystując ją jako pomost dla własnych wspomnień czy doświadczeń. Sprawdźcie również pozostałe książki tej serii:

• Kocie ścieżki. Japonia,
• Kocie ścieżki. Skandynawia i Finlandia.

Dostępność Kocie Ścieżki. Wielka Brytania możecie monitorować na stronie wydawnictwa Mamania.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Od jakiego wieku polecane są Kocie Ścieżki. Wielka Brytania?

Najlepiej od około 9 lat, ze względu na dużą liczbę faktów historycznych i politycznych.

Czy książka tłumaczy różnice między Anglią, Wielką Brytanią i Zjednoczonym Królestwem?

Tak, to jeden z jej największych atutów – robi to jasno, logicznie i bardzo przystępnie.

Czy to tylko przewodnik turystyczny?

Nie. To połączenie przewodnika, książki popularnonaukowej i opowieści kulturowej.

Czy książka nadaje się także dla dorosłych?

Zdecydowanie tak. To jedna z tych pozycji, które czyta się z przyjemnością – niezależnie od wieku.

Artykuł Recenzja Kocich Ścieżek. Wielka Brytania – najlepszy książkowy przewodnik o UK dla starszych dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Skunks i Borsuk 3. Kamień, papier, gryzonie
➜ Seria: Skunks i borsuk
➜ Autorka: Amy Timberlake
➜ Ilustracje: Jon Klassen
➜ Tłumaczenie: Barbara Łukomska
➜ Wydawnictwo: Mamania
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Nowe wyzwania Skunksa i Borsuka

W tym tomie powracamy do domu Borsuka – miejsca, które w teorii powinno być oazą spokoju. Odkąd jednak zamieszkał w nim Skunks, wszystko stało się bardziej zaskakujące i nieprzewidywalne (nie wspominając o minionych, brzemiennych w skutkach przygodach z poprzednich części).

Pod opiekę Skunksa i Borsuka trafiają bowiem dwa osierocone szczurki, Zefir i Zenon. Ich mama zginęła w dość tragicznych okolicznościach, o których mogliśmy już przeczytać wcześniej. Uporządkowany Borsuk oraz emocjonalny Skunks staną teraz przed wyzwaniem, którego zupełnie nie są świadomi. Dwójka maleńkich, pełnych energii gryzoni pojawia się w ich domu niczym żywioł: rozsadza plan dnia, niezwykle „ważną pracę nad skałami” i starannie wypracowaną rutynę między tym, że „Skunks gotuje” a „Borsuk sprząta”. 

Niespodziewana odpowiedzialność

Timberlake świetnie wplata do całej tej historii motyw odpowiedzialności. Borsuk jest przekonany, że skoro potrafi godzinami patrzeć na skały, to doglądanie dwóch małych szczurków nie powinno być problemem. Oczywiście wszystko wygląda zupełnie inaczej, niż planował.

Szczurki wymagają opieki, cierpliwości, karmienia, pilnowania, wyjaśniania reguł i… ciągłego upominania. Borsuk reaguje na to w typowy dorosły sposób kogoś, kto nie miał wcześniej wiele wspólnego z dziećmi: tworzy zasady, harmonogramy, plan dnia i liczy na to, że „trochę główkowania i kilka strategicznych drzemek” wystarczy, żeby wszystko szło gładko. 

Odpowiedzialność w tym tomie nie jest więc abstrakcyjnym pojęciem, tylko czymś bardzo realnym: zmęczeniem, wyrzutami sumienia, złością, kiedy znowu coś się nie udaje, i dumą, gdy szczurki uczą się nowych rzeczy. Czytelnicy otrzymują historię o tym, że opiekowanie się kimś to nie tylko przywilej, ale i praca, która bywa trudna – zwłaszcza gdy spada na nas z zaskoczenia, ale zdecydowanie przynosi też ogrom satysfakcji.

Gdyby szczury stawały się po prostu coraz większe, wszystko byłoby w porządku. Ale problem polega na tym, że one są też coraz szybsze. I coraz cichsze! Wpadają na coraz to nowe pomysły. Przychodzą im do głowy różne przedsięwzięcia i realizują je w nocy. To nocne zwierzęta! Wychowanie szczurów… – Podrapał się po pasiastym grzbiecie. – To NIE JEST łatwe. 

Amy Timberlake, Skunks i Borsuk 3. Kamień, papier, gryzonie, Rozdział piąty, str. 64

Relacja bohaterów – jeszcze pełniejsza i wielowymiarowa

Jeśli pierwszy tom był historią o zderzeniu charakterów, a drugi o budowaniu lojalności, trzeci jest opowieścią o odpowiedzialności – zarówno za siebie, jak i za innych. Skunks, jak zawsze impulsywny, rzuca się w każdą sytuację z pełnym entuzjazmem. Borsuk natomiast próbuje trzymać się swojego uporządkowanego świata, choć w głębi duszy coraz lepiej rozumie, że pewne zmiany są nie tylko nieuniknione, ale wręcz potrzebne.

W Kamień, papier, gryzonie ta relacja jest najdojrzalsza z całej serii. Bardziej empatyczna, ale też prawdziwsza – z napięciami, stresem, ale także wsparciem oraz czułymi, rozbrajającymi momentami.

Ilustracje Jonathana Bean’a – jak zawsze ,,w punkt”

Estetyka tomu pozostaje spójna z poprzednimi częściami. Ilustracje są pełne charakteru, nieco retro, trochę surowe, a jednocześnie ujmujące. To styl, który doskonale pasuje do humorystyczno-refleksyjnego tonu serii. I tak jak przy poprzednich częściach, rysunki nadają postaciom dodatkowej głębi.

Miękka okładka

Pod względem treści – ta część broni się tak dobrze jak poprzednie. Jednak muszę przyznać, że przejście z twardej oprawy (tom 1 i 2) na miękką okładkę jest nieco rozczarowujące. Nie jest to jednak temat, który przyćmiewa jakość książki – po prostu dla czytelników posiadających pierwsze wydania w twardej oprawie, takie rozwiązanie może być niezbyt korzystne. Jeżeli ktoś jednak nie zdążył jeszcze zapoznać się z wcześniejszymi częściami – widziałam, że pierwszy tom został wznowiony w miękkiej okładce, więc prawdopodobnie będzie to nowy standard dla tej serii.

Komu polecam Kamień, papier, gryzonie?

To tom, który spokojnie można podsunąć dzieciom mniej więcej od 7. roku życia, ale – tak jak w przypadku całej serii – dobrze sprawdzi się do głośnego, wspólnego czytania. Dla fanów Skunksa i Borsuka będzie to naturalna kontynuacja, dla nowych czytelników – zachęta do sięgnięcia po resztę części.

Jeżeli szukasz książki:

• o odpowiedzialności ukazanej w oryginalny sposób,
• o nagłych zmianach w życiu rodziny,
• o nieszablonowej przyjaźni,

to Kamień, papier, gryzonie sprawdzą się bardzo dobrze.

To książka pełna błyskotliwości, życiowej mądrości i znakomitego humoru. Timberlake po raz kolejny udowadnia, że opowieści o zwierzętach potrafią mówić o człowieku często bardziej trafnie niż realistyczne historie. Sprawdzajcie dostępność tej pozycji na stronie wydawnictwa Mamania.

FAQ – Skunks i Borsuk. Kamień, papier, gryzonie

1. O czym jest książka Skunks i Borsuk. Kamień, papier, gryzonie?

To trzeci tom serii o duecie Skunksa i Borsuka. Tym razem pod ich dach trafiają dwa osierocone szczurki, Zenon i Zefir, co całkowicie wywraca do góry nogami dotychczasowy rytm życia bohaterów i wystawia ich przyjaźń oraz poczucie odpowiedzialności na najpoważniejszą próbę.

2. Czy Kamień, papier, gryzonie można czytać bez znajomości poprzednich tomów?

Można, bo fabuła jest zamkniętą historią, ale pełnię smaczków, nawiązań i rozwoju relacji Skunksa i Borsuka najlepiej widać po przeczytaniu dwóch wcześniejszych części: Skunks i Borsuk oraz Miejsce jest oznaczone jajkiem.

3. Dla jakiego wieku jest odpowiedni trzeci tom Skunksa i Borsuka?

Książka dobrze sprawdzi się dla dzieci mniej więcej od 7. roku życia.

4. Jakie tematy porusza Kamień, papier, gryzonie?

Książka mówi o odpowiedzialności, nagłych zmianach w życiu, żałobie po mamie szczurków, dorastaniu do roli opiekuna, ale też o przyjaźni, współpracy i sile społeczności. Ważny jest również motyw godzenia pracy (naukowych ambicji Borsuka) z obowiązkami domowymi.

5. Co dziecko może wynieść z lektury tego tomu?

Młody czytelnik zobaczy, że opiekowanie się kimś to nie tylko przygoda, ale też wysiłek, kompromisy i uczenie się na błędach. Książka pomaga zrozumieć, że dorośli również miewają dylematy, są zmęczeni, boją się o przyszłość, a mimo to próbują robić to, co uważają za najlepsze dla innych.

Artykuł Skunks i Borsuk: Kamień, papier, gryzonie – recenzja trzeciego tomu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

To książka, która bawi, zaskakuje i pokazuje, że nawet najbardziej nieoczywisty bohater może stać się kimś wyjątkowym – jeśli tylko znajdzie się ktoś, kto w niego uwierzy.

➜ Tytuł: Pandyczne święta
➜ Autorka: Monika Kamińska
➜ Ilustracje: Marcin Południak
➜ Wydawnictwo: Mamania
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym są Pandyczne święta?

Panda postanawia opuścić zoo i pozwiedzać świat. Zimą okazuje się to jednak kiepskim pomysłem – niskie temperatury szybko dają się jej we znaki. Kiedy na mieście zauważa plakat z postacią w ciepłym, czerwonym płaszczu, dochodzi do wniosku, że potrzebuje dokładnie takiego stroju.

Nie wie, kim jest Mikołaj. Nie rozumie tradycji świąt. Jej jedynym pragnieniem jest pożyczenie ciepłego ubrania, w którym dalej będzie mogła realizować swój plan. Drogę wskazuje jej para gadatliwych gilów, a dalsze wydarzenia to już seria absurdalnych pomyłek, które ostatecznie wciągają Pandę… w rolę samego Świętego Mikołaja. Łącznie z umiejętnością przeciskania się przez kominy, latania w saniach i wszystkimi tego konsekwencjami.

Humor oparty na podobieństwach

Najmocniejszym elementem książki jest komizm sytuacyjny. Panda i Mikołaj fizycznie są do siebie zaskakująco podobni: okrągłe kształty – rozpoznawalna sylwetka. Autorka wykorzystuje to w zręczny sposób, tworząc zabawne sceny, w których bohaterka przypadkiem musi wcielić się w rolę Mikołaja – bez większej świadomości, co tak naprawdę robi.

Świąteczna tradycja pod lupą absurdu

Pandyczne święta przewrotnie pokazują świąteczne zwyczaje:

• wchodzenie przez komin,
• lądowanie na dachach,
• latanie na magicznych saniach.

Z perspektywy kogoś, kto nie zna świąt – wszystkie te elementy brzmią nieprawdopodobnie. A jednak są częścią tradycji i wielu opowieści, którą dzieci przyjmują jako pewnik bez mrugnięcia okiem. Książka subtelnie zadaje więc pytanie: czym różni się wiara od pewności? I dlaczego tak bardzo lubimy wierzyć w coś, co na pozór wydaje się niemożliwe?

Odwaga, wiara i wspólne działanie

Panda wcale nie jest odważną, gotową na wszystko bohaterką. Waha się, ma obawy (uzasadnione) co do wchodzenia do kominów i nie do końca rozumie swoją misję. A mimo to podejmuje kolejne kroki – czasem tylko dlatego, że ktoś obok niej wierzy, że da sobie radę. To bardzo uroczy przekaz: nie trzeba być odważnym w pojedynkę. Czasem wystarczy, że ktoś kogo mamy obok siebie, wierzy razem z nami. Końcowy morał także jest prosty i piękny: każdy może wierzyć w Świętego Mikołaja – nawet jeśli jest to zupełnie dorosłe dziecko.

Interaktywna przygoda dla czytelnika

W pewnym, kluczowym momencie w historii, książka zaprasza czytelnika do większego zaangażowania się w sprawę Pandy. Aby mogła ona dostarczyć prezenty, odbiorca musi udowodnić, że wierzy w Mikołaja. To świetny zabieg narracyjny – dziecko staje się częścią akcji, a książka zmienia się w zabawę. Dzięki tego rodzaju zmiennej narracji oraz bardzo wielu przyjemnych ilustracjach, to pozycja od której trudno się oderwać.

Dla kogo jest ta książka?

Pandyczne święta sprawdzą się szczególnie dobrze u dzieci, które lubią humor i niespodziewane zwroty akcji czy w rodzinach szukających nietypowych historii świątecznych. To książka zarówno dla najmłodszych odbiorców (powyżej 3 lat), jak i tych, którzy święta traktują z przymrużeniem oka. I choć nie do końca spodobał mi się wątek z gryzącymi psami (spokojnie można byłoby go pominąć), to uważam Pandyczne święta za ciepłą, nieszablonową i godną polecenia lekturę. Książkę znajdziecie m.in. na stronie wydawnictwa Mamania.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Czy Pandyczne święta to książka o Świętym Mikołaju?

Tak, ale w bardzo nietypowym ujęciu – główną bohaterką jest panda, której przypadkowo przypada jego rola.

Czy książka jest śmieszna?

Humor jest w niej kluczowym elementem – to świetna komedia pomyłek.

Czy książka nadaje się na prezent świąteczny?

Zdecydowanie. To oryginalny, lekki wybór dla dzieci i rodziców.

Od jakiego wieku warto czytać?

Około 3 lat, ale humor docenią także starsze dzieci i dorośli.

Artykuł Czy panda może zostać Świętym Mikołajem? Pandyczne święta – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuły: Zwyczajny piątkowy wieczór z rodziną Janssonów, Zwyczajna wieś z rodziną Janssonów, Zwyczajna gwiazdka z rodziną Janssonów, Zwyczajne wakacje z rodziną Janssonów, Zwyczajny tydzień z rodziną Janssonów
➜ Seria: Rodzina Janssonów
➜ Autor: Martin Widmark, (Petter Lidbeck)
➜ Ilustracje: Pelle Forshed
➜ Tłumaczenie: Marta Dybula/Marta Dybula Östholm
➜ Wydawnictwo: Mamania
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Kim właściwie jest rodzina Janssonów?

Seria Z rodziną Janssonów to skandynawska propozycja literatury dla dzieci, od której bardzo ciężko się oderwać. Autorem cyklu jest przede wszystkim Martin Widmark (w Polsce znany przede wszystkim z Biura Detektywistycznego Lassego i Mai oraz Nelly Rapp). Wyjątkiem jest część Zwyczajny tydzień z rodziną Janssonów, gdzie drugim autorem był Petter Lidbeck. 

Za ilustracje odpowiada Pelle Forshed. W Szwecji seria ukazuje się jako Familjen Jansson i liczy już co najmniej sześć samodzielnych tomów: tydzień, wakacje, Boże Narodzenie, pobyt na farmie, piątkowy wieczór i filmową przygodę na planie.

Zamiana ról

To, co wyróżnia rodzinę Janssonów, to całkowite odwrócenie ról: dorośli zachowują się jak rozpuszczone dzieci, a dzieci – Kajsa i Alvin – przejmują funkcje tych odpowiedzialnych. Ten pomysł przewija się przez wszystkie części serii i jest on punktem wyjścia do żartów o rodzinie, codzienności oraz naszych oczekiwaniach wobec dzieci. 

• Wydawnictwo Mamania sukcesywnie wprowadza serię na polski rynek. Do tej pory ukazały się:
• Zwyczajny tydzień z rodziną Janssonów, 
• Zwyczajne wakacje z rodziną Janssonów, 
• Zwyczajna gwiazdka z rodziną Janssonów, 
• Zwyczajna wieś z rodziną Janssonów 
• oraz najnowszy tom – Zwyczajny piątkowy wieczór z rodziną Janssonów.

Zwyczajny piątkowy wieczór z rodziną Janssonów – kiedy dorośli dają się naciągnąć

Rodziny Janssonów oraz Yolmazów mają w planach spędzić razem spokojny piątkowy wieczór – taki, jak tysiące innych rodzin. Oczywiście nic z tego nie wychodzi. Gdy na progu pojawia się podejrzany mężczyzna zbierający fundusze na dom dla osieroconych małpek, rodzice gotowi są sprzedać pół domu, żeby tylko wspomóc tę inicjatywę. To dzieci – zdecydowanie bardziej czujne i rozsądne – zaczynają zadawać pytania i próbują odkryć, kim tak naprawdę jest nieznajomy.

Z perspektywy dorosłego czytelnika to przewrotna, ale boleśnie znajoma sytuacja: dorośli, którzy dają się porwać emocjom, chcą „czynić dobro” bez zastanowienia, a jednocześnie nie do końca kontrolują, co dzieje się w ich własnym domu. Dla dzieci to świetna historia o:

• krytycznym myśleniu („czy każdy zbierający pieniądze ma dobre intencje?”),
• bezpieczeństwie w kontakcie z obcymi,
• tym, że odwaga i rozsądek nie zawsze idą w parze z wiekiem.

Jednocześnie Zwyczajny piątkowy wieczór z rodziną Janssonów to książka niezwykle lekka w odbiorze i bardzo zabawna. Znajdziecie ją na stronie wydawnictwa Mamania.

Zwyczajna Gwiazdka z rodziną Janssonów – Święta bez lukru

Zwyczajna Gwiazdka z rodziną Janssonów to wcześniejszy tom serii, ale w związku z tym, że za pasem mamy święta – dobrze go sobie odświeżyć. Zbliża się Gwiazdka, w domu trwa gorączkowe przygotowywanie do Bożego Narodzenia, a dzieci Kajsa i Alvin usiłują ogarnąć kompletnie nieprzewidywalnych rodziców.

Rodzice Janssonowie psocą, kradną choinkę z parku, zaczynają śnieżne bitwy w najmniej odpowiednich momentach i potrafią zjeść wszystkie pierniczki, zanim te trafią na świąteczny stół. Do tego dochodzi jeszcze obecność pradziadka, który dopełnia tego obrazu absolutnego chaosu.

Książka pozwala w humorystyczny sposób przyjrzeć się temu, jak wyglądają nasze przyzwyczajenia oraz oczekiwania wobec rodziny. To nie jest lukrowana opowieść o idealnych Świętach: znajdziecie w niej bałagan, zmęczenie, mnóstwo nieporozumień oraz poczucie, że nic nie jest tak, jak być powinno. A jednak, na końcu czytelnicy mogą być świadkami upragnionego ciepła oraz bliskości, bo każda rodzina, nawet Janssonowie, potrafią dać się oczarować magii Świąt.

Zwyczajna Gwiazdka z rodziną Janssonów dostępna jest na stronie wydawnictwa Mamania.

Dlaczego warto czytać serię Z rodziną Janssonów z dziećmi 6+?

• Odwrócenie ról bawi, ale daje też do myślenia
  Dzieci mogą zobaczyć, jak wyglądałby świat, w którym to one są „mądrzejsze” i bardziej odpowiedzialne, a dorośli zachowują się jak kilkulatki (w bardzo buntowniczym nastroju). To świetny punkt wyjścia do rozmów o granicach, obowiązkach i o tym, że dorośli też popełniają błędy.
• Seria, która rośnie razem z dzieckiem
  Najmłodsi będą się śmiać z prostych rzeczy – potknięć, bałaganu czy absurdalnego zachowania rodziców i ich powiedzonek. Starsze dzieci oraz dorośli dostrzegą ironię wobec współczesnych rodzinnych rytuałów czy „kultury bycia idealnym rodzicem”.
• Przystępna forma dla początkujących czytelników
  Książki mają twardą oprawę, nieco ponad 100 stron, są podzielone na krótkie rozdziały i bogato ilustrowane – co szczególnie ułatwia czytanie dzieciom z klas 1–3.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Od jakiego wieku polecane są książki z serii Z rodziną Janssonów?
Książki z serii Z rodziną Janssonów są polecane przede wszystkim dla dzieci w wieku około 6–9 lat. Sprawdzą się zarówno jako lektura do samodzielnego czytania w klasach 1–3, jak i do głośnego, rodzinnego czytania z młodszymi dziećmi.

Czy książki z serii Z rodziną Janssonów trzeba czytać w kolejności?
Każdy tom z serii Z rodziną Janssonów to osobna, zamknięta historia, więc nie trzeba czytać książek w ściśle określonej kolejności. Warto jednak znać cały cykl, żeby lepiej orientować się w zależnościach między bohaterami.

Od której części serii Z rodziną Janssonów najlepiej zacząć?
Na dobry początek świetnie sprawdzi się Zwyczajny tydzień z rodziną Janssonów albo najnowsza część Zwyczajny piątkowy wieczór z rodziną Janssonów. W okresie przedświątecznym idealnym wyborem będzie Zwyczajna Gwiazdka z rodziną Janssonów.

Czy książki Z rodziną Janssonów są podobne do innych serii Martina Widmarka?
Seria Z rodziną Janssonów ma podobne poczucie humoru jak inne książki Martina Widmarka, ale jest mocno skupiona na relacjach rodzinnych i zdecydowanie nieszablonowa, jeżeli mowa o pomyśle na fabułę.

Artykuł Z rodziną Janssonów – recenzja serii książek dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

No dobrze, musiałam tutaj zastosować mały fortel, żeby opowiedzieć o książce, której rodzice czytać nie powinni. Na szczęście miałam jeszcze gdzieś swoją czapkę odmładzającą i specjalny rodzaj kaloszy, dlatego weszłam w buty 8-latka, a teraz mogę wreszcie dzielić się wrażeniami!

Książka, której nie powinni czytać rodzice

Rodzice. Instrukcja obsługi dla dzieci to pełna humoru, fantastyczna książka Agnieszki Elbanowskiej – także autorki serii Cześć i czołem, reżyserki filmowej oraz scenarzystki; z ilustracjami Bartosza Minkiewicza.

Dlaczego rodzice nie powinni jej czytać? Bo odbiorą sobie całą frajdę zostania królikami doświadczalnymi dzieci, które stosując się do rozmaitych wskazówek, będą chcieli ułatwić wszystkim życie

Jak zrozumieć rodziców?

Poznajcie Chałytkę oraz jej rodziców. Dziewczynka ma mnóstwo cierpliwości do swoich wiecznie zabieganych, zatroskanych oraz zupełnie pozbawionych wyobraźni najbliższych. Szczęśliwie, na skutek doświadczenia i spędzenia już z nimi tych kilku lat, nauczyła sobie radzić z rodzicami w różnych sytuacjach.

Przyznajcie sami – rodzice to nie jest prosty mechanizm do obsłużenia. Każdy jest inny, ale w zaskakująco wielu przypadkach łączy ich zamiłowanie do porządku w pokoju, prowadzenia dzieci do dentysty czy karmienia ich warzywami. 

I chociaż czasami może się wydawać, że nie jest możliwe dogodzić każdemu, to jednak książka Rodzice. Instrukcja obsługi dla dzieci udowadnia, że zawsze istnieje złoty środek, którego warto poszukać.

Co warto, a czego nie warto

Autorka daje dość konkretne rady, co robić gdy dorośli każą czekać, kiedy wydają się przemęczeni, gdy za długo wpatrują się w telefony lub okropnie się złoszczą. Mało tego! W książce dzieci znajdą także wskazówki, czego absolutnie lepiej nie wypróbowywać!

Chałytka ,,wykorzystuje” do tego anegdotki jej kolegi Kazika, któremu nie raz, nie dwa, zdażyło się zrobić coś zupełnie przeciwnego, co miało duży wpływ na niezadowolenie jego rodziców.

Świetny prezent na Dzień Dziecka

Rodzice. Instrukcja obsługi dla dzieci to masa frajdy, dystansu, ale i uniwersalnych mądrości czy aktywizujących treści, dzięki którym odbiorcy jeszcze chętniej zaangażują się w treść. Polecam ją dzieciom powyżej 8 lat – świetnie sprawdzi się w roli prezentu na Dzień Dziecka.

Link do strony wydawnictwa: https://mamania.pl/product-pol-1924-Rodzice-Instrukcja-obslugi-dla-dzieci-Agnieszka-Elbanowska.html

Artykuł Rodzice. Instrukcja obsługi dla dzieci – recenzja książki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Codziennie jesteśmy atakowani przez wiele bodźców – migające obrazy, dochodzące zewsząd dźwięki czy zapachy. Żyjemy intensywnie, rzadko kiedy kontemplujemy i zatrzymujemy się, żeby po prostu czymś się zachwycić lub na coś popatrzeć.

O potrzebie doświadczania ciszy

Cisza staje się więc coraz częściej pojęciem abstrakcyjnym. Wiele osób boi się ciszy, utożsamiając ją z pustką lub samotnością. Może być ona jednak piękna i z całą pewnością – jest potrzebna.

Kiedy potrzebuję ciszy to artystyczna książka obrazkowa bułgarskiego duetu: Zornitsa Hristova oraz Kiril Zlatkov. Ukazała się nakładem wydawnictwa Mamania, w lekko teksturowanej, nawiązującej do ilustracji okładce.

Sztuka rozumienia własnego dziecka

Ta pozycja nie krzyczy kolorami, nie jest wypełniona pełnymi detalów obrazkami. Powstała tylko z czerni i bieli, a także subtelnych, krótkich pociągnięć tuszu lub rysika. 

Nie zawiera wielu słów, ale każde zdanie, które się w niej znalazło, wydaje się nieść duży ładunek znaczeniowy. Szczególnie, że to pozycja bazująca na symbolice. Głównym bohaterem jest w niej niedźwiedź, a może tylko niedźwiadek, który stara się być zrozumiany na głębszym poziomie niż tylko werbalny.

W książce zwraca się do czytelnika, choć trudno oprzeć się wrażeniu, że tak naprawdę przemawia do swoich bliskich. Można skojarzyć go z dzieckiem, który milcząc oraz zamykając się w sobie, daje znać, że potrzebuje zrozumienia i pomocy rodziców.

Posłuchaj mnie, gdy milczę.

Zornitsa Hristova, Kiedy potrzebuję ciszy

Kiedy słowa nie wystarczają

W Kiedy potrzebuję ciszy nie neguje się wartościowego znaczenia słów. To po prostu historia o tym, że nie wszystko są one w stanie pomieścić. Czasami słowa są niewystarczające.

Należy być uważnym, mieć otwarty umysł oraz starać się zachowywać empatycznie, żeby nie tylko lepiej rozumieć innych, ale także – aby dać głos swojemu wewnętrznemu ,,ja”. Kiedy potrzebuję ciszy zachęca do czerpania radości z chwil, kiedy nie otacza nas głośna muzyka czy gwar miasta. 

To pięknie ilustrowane, minimalistyczne zaproszenie poszukiwania szczęścia w ciszy. Polecam tę lekturę dzieciom powyżej 4 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://mamania.pl/product-pol-1915-Zapowiedz-Kiedy-potrzebuje-ciszy-Zornitsa-Hristova.html

Artykuł Kiedy potrzebuję ciszy – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Dorastając, niezmiennie uczymy się nowych rzeczy. Czasami jest nam łatwiej, innym razem pojawiają się komplikacje i trudniej odnaleźć się w nowej sytuacji. Opieramy się na doświadczeniu starszych, albo wielokrotnie próbujemy, popełniając błędy i sukcesywnie starając się je eliminować.

Niezmiennie jednak, czy jesteśmy mali czy duzi, chcemy być każdego dnia lepsi. Najlepiej osiągać to, mając wsparcie kogoś bliskiego. O tym właśnie jest książka, o której opowiadam w tej recenzji.

Jak zrobić samolot z papieru?

Aby się wznieść to piękna pozycja obrazkowa autorki Cori Doerrfeld, znanej z A królik słuchał czy Do widzenia, dzień dobry. Twórczyni, prostymi słowami oraz za pomocą łatwych do przyswojenia obrazków, opowiada o tym, co jest ważne.

Głównym bohaterem książki jest mały chłopiec, który buduje samolot z papieru. Rzecz, z którą niemal każdy może się utożsamić. Jeżeli nie próbowaliście wybierać odpowiedniego papieru, zginać go w odpowiedni sposób i posyłać w świat, to znaczy, że albo ominęła Was podstawówka, albo wyjątkowo nie interesują Was samoloty.

Niepotrzebne nikomu rady

Okazuje się, że ta z pozoru prosta czynność – jak puszczanie papierowego samolotu, może finalnie stać się bardzo skomplikowana. Wystarczy tylko, że natrafimy na tych, którzy mają wyjątkowo dużo dobrych rad.

Pewnie, wskazówki od starszych i doświadczonych są cenne. Dużo ludzi nie potrafi jednak się dzielić swoją wiedzą. Dzieci niechętnie będą się uczyć od kogoś, kto przemawia do nich z wyższością i nie traktuje swoich słuchaczy poważnie. Poza tym, nie wszystkie rady pasują do każdej osoby. Trzeba wiedzieć, czego ktoś potrzebuje, żeby potrafić mu pomóc.

Książka dla dzieci i nauczycieli

Mam wrażenie, że w Aby się wznieść można odnaleźć dużo wspierającej, wartościowej treści. Ta książka to przesłanie w pięknym wydaniu, które mówi, żeby nie otaczać się krytykującymi i szukającymi dziury w całym, osobnikami.

Znacznie bardziej pomoże nam ktoś, kto będzie pozytywnie nastawiony oraz będzie nam kibicował. Z tego też powodu Aby się wznieść to idealna książka z przesłaniem dla nauczycieli. Nagrodzi ich starania w codziennym wspieraniu maluchów, a także doda sił w kolejnych zmaganiach.

Polecam Aby się wznieść dzieciom i dorosłym, do wspólnego, bliskościowego czytania.

Link do strony wydawnictwa: https://mamania.pl/product-pol-1517-Aby-sie-wzniesc.html

Artykuł Aby się wznieść – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Trudno mieć wiosnę w sercu, kiedy cierpi się po starcie kogoś bliskiego. Gdy czujemy się samotni i nieszczęśliwi, często chcielibyśmy, żeby wokół nas była zima, która to najlepiej oddaje taki stan.

Martin Widmark & Emilia Dziubak

Jest jednak coś, co może ponownie zasiać nadzieję i ocieplić zamrożone serduszko. O tym, co to jest, można dowiedzieć się z najnowszej, pięknej książki wydawnictwa Mamania.

Szpinakowa Staruszka jest kolejnym projektem Martina Widmarka oraz polskiej ilustratorki Emilii Dziubak. Pozycja powstała we współpracy również z Emmą Karinsdotter – szwedzką, młodą autorką literatury dziecięcej.

Zanim jednak Emma dołączyła do sprawdzonego duetu, ukazały się takie książki jak m.in.:

• Dom, który się przebudził,
• Długa wędrówka,
• Dinks,
• Biblioteka Astrid.

Przypadkowe spotkanie w głębi lasu

Najnowsza pozycja obrazkowa zabiera czytelników w leśne ostępy. Narratorem jest wiekowy już dąb, który ze swojego punktu widzenia, snuje opowieść o pewnej, niewielkiej wzrostem bohaterce oraz znacząco wyższym, ale jednak bardzo młodym chłopcu.

To niewinne i zupełnie przypadkowe spotkanie w głębi lasu, zmieniło życie tych dwojga diametralnie. Zanim jednak do niego doszło, mieliśmy szansę nieco poznać charakterek wspomnianej bohaterki, od której imienia zresztą, wziął się tytuł tej książki.

Szpinakowa Staruszka

Zgryźliwa, opryskliwa i bardzo niemiła dla zwierząt oraz roślin Szpinakowa Staruszka nie była w stanie dopuścić do siebie myśli, że zbliża się wiosna. Wiosna ją irytowała. Sprawiała, że niewielka postać wpadała w jeszcze gorsze samopoczucie.

W podobnym nastroju był chłopiec, który spacerował z mamą po lesie. Kobieta próbowała przekonać go do niezwykłości miejsca, w którym się znajdują, ale on zupełnie zdawał się nie widzieć tego, co ona mu pokazywała.

Malec zauważył jednak Szpinakową Staruszkę, którą postanowił… zabrać ze sobą. Jak potoczyła się ich historia? Czego obydwoje nauczyli się od siebie? I kto zasiał w nich złość i żal?

Drugie znaczenie tej książki dla dzieci

Szpinakowa Staruszka to książka, która z jednej strony przekonuje czytelników jak wiele niespodzianek może skrywać las, a z drugiej pokazuje, że nie każdy kto jest zły lub niemiły, był taki od zawsze.

Być może to bycie okropnym dla innych, to tylko taka maska, pod którą skrywa się zraniona i smutna osoba. To szczególnie ważne w kontekście szkolnych łobuzów, którzy utrudniając życie innym uczniom, wołają w ten sposób o pomoc i uwagę.

Ta bajka jest bezsprzecznie mądra, momentami zabawna, ale przede wszystkim fantastycznie pozwala rozwinąć się wyobraźni. Pomagają w tym piękne ilustracje Emilii Dziubak, dzięki którym czujemy się niczym mała muszka zerkająca z kępy traw i paproci.

Polecam Szpinakową Staruszkę wszystkim powyżej 4 lat.

Oficjalna premiera: 17.04.2024 rok

Link do strony wydawnictwa: https://mamania.pl/pol_m_Nowosci-i-zapowiedzi-657.html

Artykuł Szpinakowa Staruszka – przedpremierowa recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Jeszcze nie tak dawno temu, pojęcie równości między kobietami i mężczyznami nie istniało. Kobiety nie miały praw wyborczych, nie mogły wykonywać wielu zawodów (a wręcz było to nie do pomyślenia) i nawet nie pozwalano im decydować o własnym życiu. 

Czym jest równość?

Współcześnie jest inaczej. Szczególnie dzieci nie powinny zauważać żadnych różnic, ze względu na to czy są chłopakiem czy dziewczynką, ale również skąd pochodzą i jak zamożni są ich rodzice.

Równość i Simone de Beauvoir to książka o jednej z najsłynniejszych filozofek, a właściwie o tym, co chciała ona przekazać ludziom. O myśli, która zrewolucjonizowała dotychczasowy porządek i wprowadziła znaczenie bycia sobie równym, bez uprzedzeń. 

Książki filozoficzne dla najmłodszych

Pozycja przeznaczona jest dla najmłodszych i należy do fantastycznego cyklu wprowadzającego do filozofii Wielkie Idee dla Małych Filozofów. Autorami są Duane Armitage oraz Maureen McQuerry. Z kolei za ilustracje odpowiada Robin Rosenthal.

W ramach tej serii ukazały się już:

• Szczęście i Arystoteles,
• Prawda i Sokrates,
• Wyobraźnia i Kartezjusz.

Nie mogłabym się bardziej zgodzić z doborem odpowiednich słów dla danego filozofa. Równość i Simone de Beauvoir także pasują do siebie idealnie.

Kim była Simone de Beauvoir?

O Simone rozmawialiśmy chwilę na moich studiach. Zapamiętałam o niej przede wszystkim to, że pochodziła z Francji, gdzie obracała się w gronie intelektualistów oraz feministek (a właściwie grupy kobiet, które walczyły o swoje prawa). Jej najbardziej znaną publikacją jest ,,Druga płeć”, w której rozważała rolę kobiet w społeczeństwie.

W książce Równość i Simone de Beauvoir autorzy skupiają się jednak nie tylko na jednej płci. Tam rozważania dotyczą przede wszystkim szeroko rozumianej równości – prawa do wyrażania emocji, do własnych wyborów, a przede wszystkim do bycia sobą i nie wpasowywania się na siłę w odgórnie wyznaczone ramy.

Równość i Simone de Beauvoir to kartonowa książka, która w bardzo prostych słowach pokazuje jak można żyć w zgodzie ze sobą i dlaczego nie warto we wszystkim naśladować innych.

Link do strony wydawnictwa: https://mamania.pl/product-pol-1530-Rownosc-i-Simone-de-Beauvoir.html

Artykuł Równość i Simone de Beauvoir – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Stęskniliście się za filozofami? Szczerze mówiąc, ja tak. Bardzo czekałam na kontynuację serii wydawnictwa Mamania ,,Wielkie Idee dla Małych Filozofów” i muszę przyznać, że jestem trochę rozczarowana, że… ukazała się tylko jedna nowa część! 

Poprzednio trafiły do rąk czytelników aż dwie pozycje: 

• Szczęście i Arystoteles,
• Prawda i Sokrates.

Do tego znakomitego grona dołączył właśnie Kartezjusz,

Kim był Kartezjusz?

Rene Descartes, czyli po polsku Kartezjusz, żył na przełomie XVI i XVII wieku. Z pochodzenia był Francuzem, choć zdecydowanie bardziej niż Francję cenił sobie podobno Amsterdam. Znany jest przede wszystkim ze swoich odkryć w dziedzinie matematyki, fizyki czy anatomii. Był wszechstronnie uzdolniony i na jego teoriach bazowali naukowcy oraz myśliciele w kolejnych latach, przekształcając je i rozwijając.

Nic więc dziwnego, że najnowsza kartonówka serii ,,Wielkie Idee dla Małych Filozofów” nosi tytuł ,,Wyobraźnia i Kartezjusz”. Żeby wpaść na tak wiele genialnych pomysłów, w tak wielu różnych dziedzinach – trzeba mieć potężną wyobraźnię zasilaną niezwykłą kreatywnością!

Cogito ergo sum

Jest jedną z najpopularniejszych sentencji, która funkcjonuje niezmiennie w obiegu. Znaczy po prostu: myślę, więc jestem. Dobrze oddaje ona także zawartość książki, gdzie autorzy Duane Armitage z Maureen McQuerry wydają się za pośrednictwem sylwetki filozofa, zachęcać młodych odbiorców do zastanawiania się nad rozmaitymi sprawami.

Można powiedzieć, że ,,Wyobraźnia i Kartezjusz” to ćwiczenia z myślenia. Narrator zadaje wprost odbiorcom różne pytania. W ten sposób pozwala im zrozumieć tok myślowy Kartezjusza. Książka zmierza do konkluzji odnoszącej się do myślenia i istnienia. Przekaz został ujęty jednak w taki sposób, aby być prostym oraz zrozumiałym dla najmłodszych.

Wielkie Idee dla Małych Filozofów

Ten cykl opisujący myślicieli i ich najważniejsze odkrycia to doskonały początek przygody z filozofią. Książka ,,Wyobraźnia i Kartezjusz” będzie odpowiednia dla dzieci już powyżej 4 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://mamania.pl/product-pol-1290-Wyobraznia-i-Kartezjusz.html

Artykuł Wyobraźnia i Kartezjusz – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.