Natasza Socha, autorka wielu książek dla dorosłych i kilku pozycji dla młodszych czytelników, powraca z nową serią literatury dziecięcej. Lena i Hector to cykl skupiony na więzi dwunastolatki z koniem o imieniu Hector – koniecznie pisanym z literką „c”. 

Z przyjemnością daję też znać, że pierwszy tom objęłam swoim bajkochłonkowym patronatem medialnym.

➜ Tytuł: Czy konie da się lubić?
➜ Autorka: Natasza Socha
➜ Ilustracje: Justyna Hołubowska-Chrząszczak
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Wakacje bez internetu?

Lena trochę nałobuzowała w szkole. Rodzice postanawiają więc, że musi odpocząć od internetu i dziwnych pomysłów, po czym wysyłają ją na calutkie dwa miesiące wakacji do cioci na wieś. U cioci Zuzy nie ma Wi-Fi, telewizji ani konsoli. Jest za to kogut budzący wszystkich o piątej rano, są obowiązki, zwierzęta i Hector – czyli koń, który znacząco przerasta Lenę, i to nie tylko wzrostem.

Autorka stworzyła bohaterkę, z którą łatwo utożsamią się typowe mieszczuchy. Lena to postać, która zdecydowanie nie daje się szybko oczarować naturą. Tęskni za koleżankami, grami, komputerem i komiksami. Marudzi, buntuje się, zdarza się, że popełnia błędy. Jest w niej dużo dziecięcej przekory, ale też potrzeba bycia zauważoną i potraktowaną poważnie.

Jak oswoić konia… i odkryć samą siebie?

Czy konie da się lubić? to książka dla dzieci o koniach, ale nie tylko dla tych odbiorców, którzy są ich największymi entuzjastami. Co nie znaczy, że nie można z niej dowiedzieć się wielu praktycznych rzeczy. Dzięki lekturze zdobywa się wiedzę dotyczącą opiekowania się koniem, czesania go, tego, do czego służy kopystka, czym są kantar i uwiąz oraz dlaczego przy jedzeniu lepiej nie wspominać, co konie mają wspólnego z jabłkami. Te informacje pojawiają się naturalnie wplecione w fabułę, jako część codzienności Leny.

Dziewczynka szybko odkrywa, że konia nie da się rozpracować, jak gry komputerowej. Trzeba do niego mówić, obserwować go, zachować cierpliwość i być choć minimalnie otwartym na nową znajomość. Hector rozumie znacznie więcej, niż Lena przypuszcza, ale nie oznacza to, że od razu stanie się jej najlepszym przyjacielem.

Wieś i inna jakość spędzania czasu

Jednym z najciekawszych tematów Czy konie da się lubić? jest czas spędzany na wsi, ukazany jako doświadczenie pełniejsze, bardziej konkretne. Na wsi trzeba coś zrobić, komuś pomóc, pójść na spacer, pogapić się na gwiazdy, których w mieście często w ogóle nie widać. Można też trochę się ponudzić, ale nawet ta nuda jest produktywna, bo prowadzi do ciekawych rozmyślań oraz prawdziwego odprężenia.

Lena pielęgnuje swoją pasję do rysowania i powoli odkrywa, że z własnych osiągnięć naprawdę można być dumnym. Jej relacja z Hectorem buduje się przez drobne czynności: czesanie, sprzątanie, karmienie, powtarzanie tych samych gestów. Ale też przez wydarzenia o znacznie większym znaczeniu, w których na szali waży się nawet ludzkie (czy psie) życie.

Koza Julita i skutki wszystkich psikusów

W książce znalazłam nawet swoją imienniczkę. Co prawda jest to koza Julita, która ma wyraźną tendencję do pakowania się w kłopoty, ale zawsze to jakieś powiązanie. Subtelny humor w historii równoważy poważniejsze wątki: odpowiedzialność, konsekwencje, oswajanie lęku i uczenie się, że wszystkie psikusy mają swoje skutki.

Dodatkowo, tekst przeplatany jest ilustracjami Justyny Hołubowskiej-Chrząszczak, które są lekkie, pełne charakteru i dobrze podkreślają wakacyjny, sielski klimat opowieści.

Dla kogo jest książka Czy konie da się lubić?

To bardzo dobra propozycja dla dzieci mniej więcej od 9 roku życia, zwłaszcza tych, które lubią książki o zwierzętach, wakacjach, przygodach i bohaterkach z charakterem (lub charakterkiem). Spodoba się też czytelnikom, którzy niekoniecznie są fanami koni – wręcz przeciwnie, największa siła tej historii polega właśnie na tym, że więź Leny i Hectora rozwija się powoli, w swoim tempie.

Na końcu lektury można się nawet wzruszyć. Czy konie da się lubić? to nie tylko opowieść o dziewczynce skazanej na wakacje bez internetu, ale historia o tym, że czasem coś, czego najbardziej nie chcemy, okazuje się dokładnie tym, czego potrzebowaliśmy.

Sprawdzajcie jej dostępność na stronie Wydawnictwa Dwukropek.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Czy konie da się lubić?

Czy konie da się lubić? Nataszy Sochy to pierwszy tom serii Lena i Hector. Opowiada o dwunastoletniej Lenie, która po szkolnym psikusie zostaje wysłana na wakacje do cioci na wieś. Zamiast internetu, komputera i koleżanek czekają tam na nią obowiązki, zwierzęta oraz koń Hector, do którego dziewczynka początkowo nie ma zbyt wiele zaufania.

Co to jest seria Lena i Hector?

Lena i Hector to nowa seria książek dla dzieci o relacji dwunastolatki z koniem o imieniu Hector. Pierwszy tom, Czy konie da się lubić?, pokazuje początek tej znajomości, który wcale nie jest łatwy, ale stopniowo przeradza się w ważną więź.

Dla jakiego wieku jest książka Czy konie da się lubić?

Książka najlepiej sprawdzi się dla dzieci od około 9 roku życia. To dobra propozycja dla czytelników w wieku 9–12 lat, szczególnie tych, którzy lubią książki o zwierzętach, wakacjach, wsi, przygodach i bohaterach z charakterem.

Czy Czy konie da się lubić? to książka tylko dla fanów koni?

Nie. To książka o koniach, ale nie tylko dla koniarzy. Lena sama nie jest wielką miłośniczką koni, dlatego młodzi czytelnicy mogą razem z nią stopniowo oswajać temat stajni, opieki nad zwierzęciem i budowania relacji z Hectorem.

Czy książka Czy konie da się lubić? porusza temat wakacji bez internetu?

Tak. Jednym z ważnych tematów książki są wakacje bez internetu, telewizji i konsoli. Lena trafia na wieś, gdzie musi odnaleźć się w zupełnie innej rzeczywistości oraz przyzwyczajeniom. Dzięki temu zaczyna więcej obserwować, myśleć, rysować, rozmawiać i odkrywać, że czas offline wcale nie musi być czasem straconym.

Artykuł Czy konie da się lubić? – recenzja pierwszego tomu serii Lena i Hector pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Po doświadczeniach z poprzednich lektur tej serii, czyli Godziny czarów i Zaklętego Miasteczka, powracamy do znajomego uniwersum oraz bohaterów. Tym razem jednak – zamiast podróżować między światami – czeka nas wyprawa w czasie. Nowa misja, której stawką jest dochodzenie do prawdy oraz przywracanie pamięci o tych, o których wcześniej zapomniano.

Z przyjemnością również ten tom serii objęłam swoim patronatem medialnym. 

➜ Tytuł: Sekretny pokój
➜ Autorka: Małgorzata Starosta
➜ Ilustracje (okładka): Przemek Szukaj
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym jest Sekretny pokój?

Na to pytanie nie da się odpowiedzieć jednym zdaniem. Książka zawiera bowiem tyle znaczeń, że aby dobrze sformułować tę wypowiedź, trzeba podejść do zadania metodycznie.

Na pierwszy plan z całą pewnością wysuwa się postać 8,5-letniego Rolo, który jednak dzięki swojej przenikliwości, elokwencji oraz poczuciu humoru, spokojnie mógłby uchodzić za znacznie starszego. Tak się składa, że to właśnie on znajduje pewne, kieszonkowe urządzenie w dawnym pokoju Elizy i dość szybko przekonuje się, jakiego jest ono przeznaczenia.

Chłopak odkrywa bowiem czasocofacz, który przenosi go kilka pokoleń wstecz, do chwili, gdy Hebanowy Dworek był znacznie młodszą, choć już pełną tajemnic budowlą. Dzięki tej pierwszej podróży Rolo uruchamia machinę zdarzeń, doprowadzając (niemal) wszystkich do nowego, sekretnego pomieszczenia. To właśnie tam, pod grubą warstwą kurzu, kryją się prawdziwe tajemnice oraz wyzwania dla całej rodziny i przyjaciół.

Trzeci tom, który zmienia perspektywę serii

Pierwsza część cyklu wprowadzała czytelników do świata Hebanowego Dworku jako miejsca, w którym realizm przenika się z legendami, a dziecięca ciekawość prowadzi czytelników w stronę tego, co wymyka się prostym wyjaśnieniom. 

Drugi tom, Zaklęte Miasteczko, rozwijał to uniwersum jeszcze szerzej. Powrót Niny oraz Bianki z krainy stworzonej wokół legendy przodków Grimmów nie zamykał wątków, ale kreował nowe zagadki i kolejne rodzinne powiązania z magią. Na tym etapie żaden czytelnik nie miał już wątpliwości, że Godzina czarów będzie cyklem wielowymiarowym (dosłownie!), w której każda kolejna część dorzuca nowe składniki do zupy fabuły i energicznie w niej miesza chochlą dynamicznej akcji. 

Sekretny pokój wyłamuje się jednak nieco z poprzednich schematów, tworząc narrację bardziej detektywistyczną oraz baśniową. Nie mam na myśli wyłącznie tego, że w tej części pojawia się… syrena, ale że historia ma charakter szkatułkowy. Żeby bowiem dotrzeć do kluczowego wątku, trzeba najpierw odnaleźć drogę w korytarzach i w odpowiednim miejscu nacisnąć czy przesunąć, by w końcu trafić na właściwą, dobrze ukrytą szufladkę.

Dzięki tym zabiegom widać, że seria dojrzewa wraz z czytelnikiem. Zamiast bez końca powielać ten sam efekt zachwytu nieznanym, Małgorzata Starosta przesuwa akcent opowieści w stronę pytań o pamięć, dziedziczenie historii i odpowiedzialność za to, co kiedyś zostało przemilczane.

Hebanowy Dworek jako pierwszoplanowy bohater tej opowieści

Punktem zwrotnym (kolejnym już) dla tej historii jest odkrycie sekretnego pokoju, w którym znajduje się sekretara należąca do Edmunda Grinna. W jednej z przegródek dzieci znajdują pamiętnik z 1935 roku, zawierający istotne wskazówki dotyczące zaginięcia Brygidy – przyjaciółki z dawnych lat Elizy. Śledztwo prowadzi bohaterów do jeziora oraz związanej z nim legendy.

Cała akcja rozgrywa się bowiem albo w Hebanowym Dworku, albo w jego bezpośrednim sąsiedztwie. Nie jest on z pewnością zwykłym miejscem akcji. To pełna sekretów przestrzeń, która zawiera w sobie wszystkie historie dawnych i obecnych mieszkańców. 

Tytułowe pomieszczenie można odczytywać wprost lub potraktować symbolicznie – jako składowisko dawnych pamiątek, tego co przeminęło, ale nie znaczy, że nie może zostać ponownie odkryte. Niektóre przedmioty mogły się tam znaleźć, bo przestały być użyteczne lub wręcz przeciwnie – są nadal zbyt niebezpieczne albo niewygodne.

To także metafora tego, jak funkcjonują rodzinne historie. Najważniejsze przedmioty rzadko eksponowane są na widoku. Są schowane i zabezpieczone. Jeżeli chce się do nich dotrzeć, trzeba porozmawiać z odpowiednimi ludźmi, mieć trochę szczęścia, być otwartym na prawdę, ale też znaleźć się w odpowiednim miejscu i czasie.

Co ta książka stara się powiedzieć czytelnikom

Najciekawsze w Sekretnym pokoju wydaje mi się to, że pod warstwą przygodowej narracji kryje się kilka ,,złotych myśli”, które jeszcze długo po lekturze, wybrzmiewają w umysłach odbiorców. Nie bez powodu autorka głównymi i najbardziej sprawczymi bohaterami uczyniła dzieci. To właśnie ich ciekawość oraz chęć rozwiązywania dawnych trudności napędza fabułę. Gdybyśmy tylko skupiali się na konsekwencjach (jak zawsze nam powtarzano), niewiele byśmy w życiu doświadczyli.

Właśnie dzięki nim możemy też odczuć jak istotne są wydarzenia z przeszłości w naszym życiu, i pewnie jak niewiele by trzeba było, żeby je zamienić. Wystarczyłaby tylko mała decyzja przodka, by nie tylko losy rodziny potoczyły się inaczej, ale by wpłynąć na zwykłą codzienność wielu osób.

Bohaterowie Sekretnego pokoju udowadniają jednak, że wszystko jest możliwe. Jedyny warunek to… wspólne działanie!

Dlaczego Sekretny pokój może stać się ulubioną serią młodych czytelników?

Jeśli jeszcze nie mieliście okazji poznać twórczości Małgorzaty Starosty – zapewniam, że już od pierwszych stron docenicie styl autorki. Za każdym razem, kiedy sięgam po tę serię, czuję się tak jak wtedy, gdy miałam osiem lat i po raz pierwszy pochłaniałam cykl o Potterze.

Sekretny pokój to książka, która z jednej strony ma wszystko, czego można oczekiwać od dobrego fantasy: zagadkę, odpowiedni nastrój, niekończące się sekrety, lekki dreszczyk niepokoju oraz grupę bohaterów, którym chce się kibicować. 

Z drugiej jednak strony, nie powiela znanych motywów, potrafi zaskakiwać oraz stopniowo buduje napięcie, która przykuwa każdego odbiorcę do książki na wiele godzin. Hebanowy Dworek ma w sobie coś z baśniowego domu, ale również kilka elementów z dobrej obyczajowej powieści osadzonej w uniwersalnym czasie oraz miejscu. 

Czy warto sięgnąć po Sekretny pokój?

Jeżeli kiedykolwiek mieliście okazję być w starym domu i przyszło Wam do głowy, że gdzieś w ścianie ukryte jest tajemnicze przejście do zagadkowego pokoju – ta książka jest dla Was. Błyskotliwa historia pełna zwrotów akcji i emocjonującej fabuły fantastycznie się sprawdzi dla czytelników powyżej 9. roku życia.

Sprawdzajcie dostępność Sekretnego pokoju na stronie wydawnictwa Dwukropek.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Sekretny pokój Małgorzaty Starosty?

Sekretny pokój to trzeci tom serii Godzina czarów. Fabuła koncentruje się wokół odkrycia tajemniczego pokoju, sekretery Edmunda Grinna oraz pamiętnika z 1935 roku, który prowadzi bohaterów do zagadki zaginięcia Brygidy i związanej z jeziorem legendy. 

Czy Sekretny pokój to osobna historia, czy część serii?

To część serii Godzina czarów i zarazem jej trzeci tom. Książka rozwija wcześniej zbudowane uniwersum Hebanowego Dworku oraz wraca do znanych bohaterów i rodzinnych tajemnic. 

Czy trzeba znać wcześniejsze tomy, żeby przeczytać Sekretny pokój?

Ponieważ jest to trzeci tom cyklu, znajomość Godziny czarów i Zaklętego Miasteczka pomoże lepiej zrozumieć relacje między bohaterami oraz historię Hebanowego Dworku. Zalecam odkrywanie tej serii w kolejności ukazywania się części.

Dla jakiego wieku jest książka Sekretny pokój?

Polecam tę książkę dzieciom powyżej 9 lat – spodoba się także nastolatkom.

Kim jest Małgorzata Starosta?

Małgorzata Starosta jest poetką i prozatorką, autorką opowiadań obyczajowych i kryminalnych, a także twórczynią bajek dla dzieci. W swojej twórczości porusza tematy relacji, trudnych wyborów oraz poszukiwania siebie. 

Czy Sekretny pokój to książka fantasy dla dzieci?

Tak, ale nie jest to fantasy oparte wyłącznie na widowiskowej magii. Książka łączy elementy fantastyczne z tajemnicą, śledztwem i rodzinną historią, dlatego można ją traktować jako połączenie dziecięcej fantasy oraz powieści przygodowo-zagadkowej. 

Artykuł Sekretny pokój – recenzja trzeciego tomu serii. Czy dasz się zaprosić do Hebanowego Dworku? pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

To historia dla czytelników od 9. roku życia, ale znajdujące się w niej wątki są na tyle uniwersalne, że dobrze będzie się przy niej bawił nawet dorosły odbiorca. Komu ufamy, kiedy świat ogarnia kryzys? Dlaczego tak łatwo wierzymy tym, którzy obiecują nas uratować? I co dzieje się wtedy, gdy technologia, komfort oraz demagogiczne hasła o naprawianiu świata zaczynają zastępować zdrowy rozsądek oraz zwykłą czujność? 

Z przyjemnością daję znać, że objęłam tę pozycję swoim bajkochłonkowym patronatem medialnym.

➜ Tytuł: Złodzieje światła
➜ Autorka: Helena Duggan
➜ Tłumaczenie: Anna Kłosiewicz
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

O czym są Złodzieje światła?

Już na wstępie Złodziei światła wskakujemy w sam środek akcji. Ziemia przechyliła się względem swojej osi, a na Słońcu pojawiła się tajemnicza ciemna plama. Wszystko wskazuje na to, że światu grozi więc katastrofa i zostało niewiele czasu, żeby odwrócić skutki tego tragicznego, tajemniczego wypadku. Na przysłowiowej scenie społecznej pojawia się jednak miliarder i technologiczny geniusz Howard Hansom, który ogłasza, że ma plan ocalenia planety. 

Gdy siostra głównego bohatera, Griana, nagle znika, chłopiec rusza jej śladem wraz z dwójką przyjaciół, Jeffreyem i Shelli. Trop prowadzi ich do nowoczesnego miasta stworzonego przez Hansoma, ale bardzo szybko okazuje się, że pod hasłami ratowania świata kryje się coś znacznie mroczniejszego. To tak w ekstremalnym skrócie, bo wątków w Złodziejach światła jest znacznie więcej!

Nie warto wierzyć we wszystko, co się widzi

Najciekawsze w tej książce jest to, że nie opiera się ona przede wszystkim na przygodowej, widowiskowej akcji. Owszem, w książce znajdziemy sceny pościgów, tajemnicze przejścia, zagadnienia związane z wiernie strzeżonym sekretem, zaginioną siostrą oraz dziadkiem czy dziwnymi postaciami ukrywającymi się pod pelerynami. Futurystyczne miasto ma jednak do zaoferowania znacznie więcej. 

Pod tym wszystkim kryje się bowiem opowieść o świecie, w którym obraz, narracja i gra pozorów potrafią być skuteczniejsze niż prawda. Howard Hansom nie rządzi przecież tylko dzięki technologii. Jego popularność jest tak znacząca przede wszystkim dzięki temu, że potrafi sprzedać ludziom opowieść o bezpieczeństwie, postępie i wspólnym celu. 

To właśnie dlatego Złodzieje światła tak dobrze czyta się jako książkę o dezinformacji i o niebezpiecznej w skutkach łatwości, z jaką społeczeństwa oddają zaufanie tym, którzy najgłośniej obiecują proste rozwiązania. Sama autorka otwarcie zresztą przyznaje, że w serii (bo Złodzieje światła to dopiero pierwszy tom zapowiadanego cyklu) porusza tematy władzy, chciwości, bogactwa, dezinformacji, technologii, natury czy też wspólnoty. 

Jak wygląda zło? Kiedy pozory mylą

To książka, która bardzo celnie pokazuje, że zło rzadko wysyła jakieś oczywiste sygnały ostrzegawcze. Zwykle pojawia się pod przykrywką sympatii, troski o innych i konieczności działania ,,w dobrej wierze”. Hansom nie mówi przecież otwarcie, że chce kogoś kontrolować czy wykorzystać. On twierdzi, że musi ocalić świat. 

Helena Duggan choć pisze dla młodych czytelników, nie upraszcza mechanizmu manipulacji. Pokazuje, że największe zagrożenia nie zawsze wyglądają groźnie. Czasem przemawiają za pomocą pięknych, poruszających haseł, ukrywają się w nowoczesnych, imponujących rozwiązaniach czy mają twarz człowieka, który wygląda na kogoś, komu można zaufać.

Ufni dorośli i nauka samodzielnego myślenia dla dzieci

No właśnie, bo to, że łatwo dać się zwieść pozorom nie dotyczy tylko dzieci. We współczesnym świecie nawet dorośli – czy to na skutek strachu, wygody czy potrzeby oddania komuś kontroli, wolą często bezrefleksyjnie ufać innym.

Z perspektywy czytelnika Złodzieje światła są więc historią o konieczności odzyskania sprawczości. To bohaterowie-dzieci muszą zacząć zadawać pytania, łączyć fakty, ufać sobie nawzajem i wychodzić poza oficjalną wersję wydarzeń. 

Pod tym względem książka przypomina najlepsze współczesne dystopie dla młodszych czytelników. Nie uczy biernego odbioru świata, tylko podejrzliwości wobec odgórnie narzuconej wersji wydarzeń. Uwrażliwia na zdroworozsądkowe podejście, że: warto sprawdzać, dopytywać, przyglądać się, a nawet kwestionować. Nie warto na pewno wierzyć we wszystko, co się widzi i słyszy – zwłaszcza, jeżeli nie mamy możliwości czegoś zweryfikować w wiarygodnych źródłach.

Technologia jako uzależnienie i narzędzie kontroli

Helena Duggan bardzo wyraźnie podkreśla też temat uzależnienia od elektroniki i ślepego zaufania technologii. W tej powieści nowoczesne rozwiązania organizują codzienność, prowadzą ludzi, podpowiadają decyzje, gromadzą dane i czynią życie wygodniejszym. Właśnie dlatego są tak niebezpieczne. Nie narzucają się, ale skutecznie od siebie uzależniają. 

Nie chodzi jednak o to, żeby demonizować technologię. Problemem jest nasze przyzwyczajenie do tego, że technologia zawsze ma rację, wie lepiej, co dla nas dobre i może podejmować za nas decyzje. Duggan pokazuje, jak łatwo ludzie zaczynają mylić komfort z bezpieczeństwem, a innowację z prawdą. I właśnie dlatego Złodzieje światła są tak aktualne w wymowie. To nie jest opowieść o odległej przyszłości. To książka, która bardzo dobrze wpisuje się w aktualne trendy.

Shelli jako współczesna Pocahontas

Wśród trojga głównych bohaterów, warta wspomnienia jest szczególnie Shelli, którą można uznać za przeciwwagę dla całej opowieści. Znaczące są jej bliskość ze zwierzętami, nieufność wobec nowoczesnej technologii oraz silny związek z naturą. Wprowadza świeżość, oferuje inny punkt widzenia, ale też jest w niej coś ponadczasowego. Być może dlatego – dla mnie – jest kimś w rodzaju współczesnej Pocahontas: dziewczyny, która rozumie więcej, jest bardziej uważna oraz skupiona i ma dar porozumiewania się z przyrodą.

To zresztą bardzo ciekawy kontrapunkt dla całej książki. W świecie zafascynowanym ekranami, systemami i obietnicami wielkich technologicznych rozwiązań Shella wnosi intuicję oraz jakiś element metafizyczny. Jest bohaterką przypominającą, że nie wszystko da się zmierzyć, skatalogować i przeliczyć. Czasem właśnie to, co najbardziej analogowe, okazuje się najlepszą ochroną przed manipulacją.

Czy warto sięgnąć po Złodziei światła?

Złodzieje światła to jedna z tych książek dla dzieci i młodzieży, które trafią do współczesnego odbiorcy skuteczniej, niż niejedna powieść dla dorosłych. Helena Duggan bierze na warsztat dezinformację, techno-utopie, uzależnienie od elektroniki, utratę prywatności i ślepe podążanie za fałszywymi wybawcami, ale nie zamienia tego w toporny manifest. Zamiast tego pisze fascynującą, przygodową historię z tajemnicą, napięciem oraz bohaterami, którym aż chce się kibicować. 

Co po niej zostaje w głowach czytelników? Świadomość, że nie wszystko, co świeci, jest wszystkim, na co powinno się patrzeć. Czasem właśnie to najjaśniej reklamowane rozwiązanie okazuje się dopiero początkiem bardzo mrocznej tajemnicy. I może dlatego Złodzieje światła czyta się nie tylko jako świetny thriller dla młodszych czytelników, ale też jako bardzo współczesną opowieść o konieczności zachowania własnego osądu. Jestem ogromnie ciekawa kontynuacji! Sprawdzajcie dostępność tej książki na stronie wydawnictwa Dwukropek.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedź

O czym są Złodzieje światła Heleny Duggan?

To przygodowa powieść dla młodszych czytelników o świecie zagrożonym katastrofą po tajemniczym przechyleniu Ziemi i ciemnej plamie na Słońcu. Główny bohater, Grian, rusza tropem zaginionej siostry do miasta stworzonego przez technologicznego miliardera Howarda Hansoma, gdzie szybko okazuje się, że nic nie jest tym, czym się wydaje. 

Dla jakiego wieku jest książka Złodzieje światła?

Polecam ją dzieciom powyżej 9. lat jak i nastolatkom oraz dorosłym. 

Czy Złodzieje światła to książka o technologii i dezinformacji?

Tak, i to jeden z jej najmocniejszych współczesnych tematów. Sama autorka mówi o władzy, chciwości, dezinformacji, technologii, naturze i wspólnocie, a dodatkowo warto zwrócić uwagę także na wątki powiązane z dominacją wielkich korporacji, prywatnością i niebezpieczną siłą technologicznych narracji. 

Czy książka porusza temat uzależnienia od elektroniki i ślepego zaufania technologii?

Tak. To historia o sile technologii, ale też o jej ciemniejszych stronach: kontroli, dominacji wielkich firm i wygodzie, która może usypiać czujność ludzi. 

Czy Złodzieje światła to bardziej przygodówka czy książka z przesłaniem?

Jedno i drugie. Znajdziecie w niej intrygę, tajemnicę, szybkie tempo i cliffhangery, ale także pod warstwą przygody ukrytą opowieść o polityce, technologii, środowisku, manipulacji oraz odpowiedzialności. 

Czy warto czytać Złodziei światła?

Tak, bo to książka wyjątkowo celnie dotykająca tematów bardzo współczesnych: dezinformacji, techno-utopii, władzy wielkich firm, prywatności i łatwości, z jaką ludzie ufają pozornie dobrym rozwiązaniom. Właśnie dlatego Złodzieje światła sprawdzą się nie tylko jako przygodowa seria dla dzieci, ale też jako mocna opowieść o świecie, w którym obecnie żyjemy. 

Artykuł Złodzieje światła Heleny Duggan – powieść dla dzieci o dezinformacji i ślepym zaufaniu do technologii pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Za każdym razem, gdy sięgam po kolejne tomy serii Zuza Wróbel na tropie, mam wrażenie, że wyruszam w podróż – nie tylko do zupełnie innego czasu, ale również – do całkowicie odmiennego świata. Międzywojenna Warszawa w ujęciu Tomasza Duszyńskiego nie jest jedynie tłem wydarzeń – to pełnoprawny bohater tych historii. Miasto pulsuje życiem, skrywa sekrety i przyciąga tajemnice, które tylko czekają, żeby ktoś je odkrył.

➜ Tytuł: Zuza Wróbel na tropie. Człowiek Zagadka i Liga Złoczyńców
➜ Seria: Zuza Wróbel na tropie. Detektywi Domu pod Dębem
➜ Autor: Tomasz Duszyński
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Miejsca z książki, które możesz odwiedzić w Warszawie

Autor z ogromną swobodą łączy historię z literacką fikcją. W części Zuza Wróbel na tropie. Człowiek zagadka i Liga Złoczyńców pojawiają się realne miejsca – Kercelak, Teatr Wielki, Zamek Królewski – a także postacie, które rzeczywiście ówcześnie istniały, takie jak np. prezydent Ignacy Mościcki (urzędujący w latach 1926–1939) czy słynny Szpicbródka. Dzięki temu czytelnik może umiejscowić akcję w konkretnym czasie, a jednocześnie czuć, że uczestniczy w czymś więcej niż tylko przygodowej powieści.

Tomasz Duszyński przygotował tak emocjonujące zwroty akcji, pełną niespodzianek fabułę oraz cały przegląd postaci, że spadną Wam wąsy… to znaczy – czapki z głów! Z przyjemnością oraz wielką dumą także ten tom objęłam swoim bajkochłonkowym patronatem medialnym.

Jeżeli jeszcze nie znacie poprzednich części, koniecznie zerknijcie tutaj:

• Zuza Wróbel na tropie,
• Zuza Wróbel na tropie. Mechaniczny Człowiek i szkoła złodziei.

Porwanie, które wywołuje napływ pytań

Tytułową Zuzę mieliśmy szansę poznać już w poprzednich częściach, ale rodzina Wróblów jest znacznie większa, niż sam komisarz Antoni Wróbel oraz jego bratanica. Tom wcześniej czytelnicy otrzymali informację, że Zuza ma także siostrę Krysię. Dziewczynka nie mogła wręcz się doczekać, żeby spotkać się z nią po długiej rozłące.

Krysia zdecydowała się odwiedzić młodszą siostrę w stolicy, ale nie przewidziała, że jej podróż pociągiem zmieni się w zupełnie zaskakującą… lekcję przetrwania! Kiedy zostaje uprowadzona przez tajemniczego współpasażera z przedziału, udaje się jej tylko pozostawić kilka wykonanych palcem rysunków na szybie. Czy policji uda się odgadnąć ten szyfr oraz odnaleźć Krysię? Jaki jest motyw tego porwania? I co wspólnego ma z tym sama Zuza?

Zuza – bohaterka, której nie da się przewidzieć

Zuza pozostaje jedną z najbardziej wyrazistych postaci w literaturze dziecięcej ostatnich lat. Jej ogromnym atutem jest nie tylko inteligencja, ale przede wszystkim… nieprzewidywalność. To bohaterka, która potrafi działać intuicyjnie, łamać schematy i znajdować rozwiązania tam, gdzie inni widzą jedynie ślepy zaułek.

Okazuje się, że jej brak przewidywalności może ocalić finalnie naprawdę sporo osób… a także kosztowności o charakterze państwowym! Jak zwykle Zuza może liczyć również na swoich wiernych przyjaciół – grupę młodych Detektywów z Domu pod Dębem czy też durzącego się w niej Franka.

W tym tomie szczególnie wyraźnie widać, jak ważne są relacje. Zuza nie działa sama – ta sieć powiązań sprawia, że opowieść nabiera głębi, a stawka staje się jeszcze wyższa.

Szpicbródka i Liga Złoczyńców – między legendą a historią

Ciekawym momentem książki jest wprowadzenie postaci Szpicbródki – inspirowanej prawdziwą osobą Kazimierza Cichockiego. Autor umiejętnie, ale przy okazji również bardzo subtelnie, wplata ciekawostki na temat historycznych bohaterów. 

Równie dobrze na wyobraźnię działa także motyw Ligi Złoczyńców, choć akurat w tym przypadku nie ma oczywistych potwierdzeń istnienia takiej organizacji. Bez względu jednak czy jest to tylko literacka konstrukcja, czy echo rzeczywistych struktur przestępczych działających w międzywojennej Warszawie – Tomasz Duszyński pozostawia czytelnikowi przestrzeń do interpretacji. A odbiorca może sam pobawić się w detektywa i nieco pobuszować w internecie na ten temat.

Mistrzowska konstrukcja intrygi

Trzeci tom serii to pokaz narracyjnej dojrzałości. W Zuza Wróbel na tropie. Człowiek zagadka i Liga Złoczyńców buduje się historię opartą na sieci zależności, w której każdy bohater ma swoje miejsce i znaczenie. Wątki splatają się, rozchodzą i powracają w najmniej oczekiwanych momentach.

To opowieść, która wymaga uważności, ale jednocześnie daje ogromną satysfakcję. Czytelnik nie jest tu biernym odbiorcą – staje się uczestnikiem śledztwa, analizuje tropy i próbuje wyprzedzić bohaterów.

Czy warto sięgnąć po ten tom?

Jeśli szukacie książki, która łączy przygodę, historię i zagadkę detektywistyczną w jednej, spójnej opowieści – to jest wybór, który trudno przebić. Trzeci tom wyłącznie potwierdza, że mamy do czynienia z jedną z najciekawszych serii detektywistycznych dla dzieci w Polsce. Oj, jakże chciałabym obejrzeć kiedyś jej ekranizację!

Polecam niezmiennie czytelnikom od 9. roku życia – ale uprzedzam: to lektura, która wciąga również dorosłych. Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Dwukropek.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Zuza Wróbel na tropie. Człowiek zagadka i Liga Złoczyńców?

To detektywistyczna historia osadzona w międzywojennej Warszawie, w której Zuza próbuje rozwikłać zagadkę porwania swojej siostry i odkryć tajemnice Ligi Złoczyńców.

Czy trzeba znać poprzednie tomy serii?

Nie jest to konieczne, ale znajomość wcześniejszych części pozwala lepiej zrozumieć relacje między bohaterami.

Dla jakiego wieku jest ta książka?

Polecam ją dla czytelników 9+, choć starsi odbiorcy również znajdą tu wiele dla siebie.

Czy postać Szpicbródki istniała naprawdę?

Tak, inspiracją dla tej postaci był Kazimierz Cichocki – znany przestępca z okresu międzywojennego.

Dlaczego akcja książki jest osadzona w międzywojennej Warszawie?

Ten okres historyczny pozwala autorowi połączyć realne wydarzenia i miejsca z fikcyjną, detektywistyczną fabułą.

Artykuł Porwanie w międzywojennej Warszawie i tajemnicza Liga Złoczyńców – kolejny tom Zuzy Wróbel na tropie pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Dziś, jako patronka także drugiego tomu, mogę powiedzieć jedno: Zaginiony profesor. Las Szeptów. Tom 2 to fantastyczny cykl, w którym jedna przygoda rodzi drugą, a postacie odkrywają nie tylko nowe miejsca, ale także sami sprawdzają się w kolejnych, wymagających sytuacjach.

Autorem serii jest Andreas Suchanek, twórca doskonale rozumiejący literaturę przygodową dla młodszych czytelników. Drugi tom cyklu Las Szeptów nie opiera się już wyłącznie na zachwycie odkrywania magicznego świata. Tym razem bohaterowie otrzymują ważne zadanie – muszą odszukać zaginionego profesora, który od miesięcy nie pojawił się w swoim domu.

➜ Tytuł: Zaginiony profesor. Las Szeptów. Tom 2
➜ Seria: Las Szeptów
➜ Autor: Andreas Suchanek
➜ Ilustracje: Timo Grubing
➜ Tłumaczenie: Emilia Skwrońska
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Poszukiwanie zaginionego profesora

W pierwszym tomie osią fabularną było odkrywanie – Lukas, czyli nasz główny bohater, co krok doświadczał poznawania innego świata. Przeprowadzka do nowego domu dosłownie otworzyła przed nim drzwi do miejsc, do których w innym wypadku nigdy nie mógłby trafić.

W tomie drugim w centrum wydarzeń pojawia się jednak nowa bohaterka – Ella i jej osobista motywacja. Zaginięcie dziadka, profesora, który wszedł do Lasu Szeptów i nie wrócił, staje się dla niej, ale i dla Lukasa oraz przyjaciół z Lasu Szeptów powodem kolejnych, emocjonujących przygód.

Las pełen tajemnic

To bardzo świadomy zabieg konstrukcyjny. O ile w części pierwszej dominowała ekscytacja nowością, o tyle tutaj czytelnik dostaje historię z mocno zarysowaną stawką. Poszukiwanie zaginionego członka rodziny to temat silnie oddziałujący emocjonalnie na czytelników.

 Suchanek buduje napięcie poprzez tajemnicę, podrzucane tropy oraz stopniowe odsłanianie informacji. Las w tej części przestaje być jedynie przestrzenią przygody. Staje się miejscem, które może być niebezpieczne oraz pełne niewygodnych zagadek.

Kim jest Ella?

Wprowadzenie Elli to najistotniejszy element drugiego tomu. To postać nie tylko charakterna, ale i decyzyjna oraz lubiąca postawić na swoim, dzięki czemu fabuła staje się jeszcze ciekawsza. Jej determinacja zmusza Lukasa do ponownego wejścia do świata, który dopiero co nauczył się rozumieć. 

Relacja między bohaterami opiera się na współpracy, wzajemnej nieufności i stopniowo rodzącym się zaufaniu. W efekcie historia nabiera warstwy relacyjnej, której w pierwszym tomie – siłą rzeczy – było mniej. To również dobry przykład literatury przygodowej, w której dziewczęca postać nie jest tylko mało znaczącą rolą drugoplanową, ale ma realny wpływ na przebieg fabuły.

Książka dla opornych odbiorców

Seria Las Szeptów charakteryzuje się krótkimi rozdziałami, z wyraźnie zaakcentowanymi punktami kulminacyjnymi oraz dialogami rozwijającymi akcję. To wszystko sprawia, że te książki bardzo łatwo utrzymują przy sobie uwagę młodych czytelników.

Drugi tom zachowuje dynamikę pierwszej części, ale dodatkowo wprowadza bardziej rozbudowaną intrygę. Zagadki stają się w niej mechanizmem napędowym. Czytelnik prowadzony jest od jednego miejsca do drugiego, gdzie bohaterowie stopniowo zbierają więcej informacji. Taka konstrukcja przypomina nieco grę, w której należy zdobyć niższe poziomy, żeby trafić do finałowej lokacji.

Dla kogo jest ten tom?

Drugi tom szczególnie dobrze sprawdzi się u czytelników w wieku 9+, którzy:

• lubią literaturę przygodową prowadzącą do konkretnego celu,
• cenią niebanalne zagadki i tropy prowadzące do rozwiązania,
• potrzebują dynamicznej narracji, ale bez przytłaczającej objętości i zbyt wielu opisów otoczenia,
• szukają serii, z którą będą mogli dorastać.

Dlaczego warto zajrzeć do tej serii?

Jako patronka pierwszego i drugiego tomu mogę napisać z pełnym przekonaniem: ta seria rozwija się we właściwym kierunku. Drugi tom pokazuje, że Las Szeptów ma potencjał na długofalową, spójną opowieść – taką, która nie tylko wciąga, ale i buduje relację z czytelnikiem. A w literaturze dziecięcej to przecież wartość bezcenna.

Na końcu Zaginiony profesor. Las Szeptów. Tom 2 znajdziecie również bonusowe opowiadanie, które… wprowadza jeszcze więcej zagadek i tajemnic! Sprawdzajcie dostępność tej serii na stronie wydawnictwa Dwukropek.

FAQ – Zaginiony profesor. Las Szeptów. Tom 2

Czy Zaginiony profesor. Las Szeptów. Tom 2 trzeba czytać po pierwszym tomie?

Polecam zagłębiać się w tę serię chronologicznie, ponieważ tom drugi rozwija wydarzenia i relacje zarysowane w Początku przygody. Las Szeptów. Choć fabuła zawiera wystarczająco dużo kontekstu, aby nowy czytelnik zrozumiał podstawy świata przedstawionego, pełnię emocjonalnego i fabularnego napięcia osiąga się, znając tom pierwszy.

O czym jest Zaginiony profesor. Las Szeptów. Tom 2?

Drugi tom koncentruje się na zaginięciu dziadka Elli – profesora, który wszedł do Lasu Szeptów i nigdy nie powrócił. Poszukiwania prowadzą bohaterów w głąb magicznego świata, gdzie zagadka staje się osią napędową fabuły. To historia o odpowiedzialności, współpracy i konsekwencjach przekraczania granic tego, co nieznane.

Dla jakiego wieku przeznaczona jest książka?

Polecam ją czytelnikom 9+. To literatura przygodowa z elementami fantasy i zagadki, napisana dynamicznym, przystępnym językiem, ale z fabularną złożonością, która angażuje również bardziej zaawansowanych młodych czytelników.

Czy tom drugi jest bardziej mroczny niż pierwszy?

Nie jest mroczny w sensie gatunkowym, jednak wyraźnie dojrzalszy emocjonalnie. Wątek zaginięcia bliskiej osoby wprowadza poważniejszy ton, choć całość pozostaje w konwencji przygodowego fantasy bez treści nieadekwatnych dla młodszych odbiorców.

Czy seria Las Szeptów ma charakter zamknięty, czy to rozbudowany cykl?

Cykl ma konstrukcję rozwojową – poszczególne tomy zawierają domknięte wątki przygodowe, ale jednocześnie budują bardziej złożoną narrację, która rozwija się wraz z kolejnymi częściami.

Artykuł Zaginiony profesor. Las Szeptów. Tom 2 – recenzja patronatu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Roryk. Nieśmiały detektyw. Porwanie córki Króla Sosów
➜ Seria: Roryk. Nieśmiały detektyw
➜ Autor: Oliver Schlick
➜ Tłumaczenie: Emilia Skowrońska
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Fabuła Porwania córki Króla Sosów

Punktem wyjścia tej historii jest wydarzenie, które tylko z pozoru wygląda jak humorystyczny epizod z życia bohaterów: Matylda zostaje zaproszona na rand… to znaczy musical, przez kolegę poznanego w jednej z poprzednich części serii. Musical nie jest tu jednak przypadkowy – to kulminacja wątku programu telewizyjnego Mordercze żony, który przewijał się przez wszystkie tomy i przez długi czas funkcjonował raczej jako przewrotny motyw poboczny, niż realna oś fabularna.

Tym razem jednak scena teatru zamienia się w miejsce prawdziwego przestępstwa. W trakcie spektaklu dochodzi bowiem do porwania jednej z aktorek – dziewczyny przebranej za pannę młodą. Szybko okazuje się, że ofiara nie jest przypadkową osobą, lecz córką ekscentrycznego milionera znanego jako Król Sosów. Od tego momentu historia nabiera tempa. Na pierwszy plan wysuwa się pełnoprawna intryga, w której stawką są nie tylko pieniądze, ale też bezpieczeństwo, rodzinne relacje czy wizerunek medialny.

Wielki finał serii

Tym, co czyni ten tom naprawdę wyjątkowym, jest jego rola w całym cyklu. Porwanie córki Króla Sosów nie jest po prostu kolejną zagadką – to książka, która świadomie zbiera wszystkie najważniejsze motywy serii i zamienia je w jeden niezwykle ekscytujący, spójny finał. Musical, kulinarny program telewizyjny, powracające postacie, znajome miejsca – wszystko wydaje się być ukłonem autora w stronę czytelników. Dla odbiorcy, który zna wcześniejsze tomy, ten zabieg może być szczególnie satysfakcjonujący. 

Koniecznie sprawdźcie, czy znacie już wszystkie poprzednie części:

• Roryk. Nieśmiały detektyw. Sprawa zaginionej perły,
• Roryk. Nieśmiały detektyw. Sprawa czerwonej ważki,
• Roryk. Nieśmiały detektyw. Tajemnica zamku Wiewiórzec,
• Roryk. Nieśmiały detektyw. Zniknięcie Amandy Kent,
• Roryk. Nieśmiały detektyw. Podejrzany klaun.

Król Sosów – antybohater bez filmowej przemiany

Jednym z najciekawszych i najbardziej zaskakujących elementów tej części jest postać Króla Sosów. W literaturze dziecięcej przyzwyczailiśmy się do schematu, w którym nawet najbardziej problematyczny dorosły przechodzi na końcu symboliczną przemianę – zaczyna rozumieć swoje błędy, okazuje skruchę czy zmienia podejście do rzeczywistości.

Tutaj zdecydowanie tak się nie dzieje. Król Sosów od początku do końca pozostaje bardzo konsekwentną postacią – chłodną, skupioną na pieniądzach, wizerunku oraz całkowitej kontroli. Jego córka jest dla niego bardziej elementem publicznego wizerunku niż realnym  człowiekiem z własnymi aspiracjami i emocjami. Ten brak hollywoodzkiego ,,happy endu” robi ogromne wrażenie – dodaje historii realizmu i pokazuje młodemu czytelnikowi, że świat nie zawsze podporządkowany jest wyidealizowanej moralności.

To bardzo dojrzały zabieg, który sprawia, że ta książka wykracza poza typowy schemat „kryminału dla dzieci” i zaczyna dotykać tematów znacznie poważniejszych: władzy, pieniędzy, relacji opartych na interesie, a nie na bliskości.

Czy to naprawdę ostatni tom serii?

Wszystko wskazuje na to, że Porwanie córki Króla Sosów jest finałową częścią serii Roryk. Nieśmiały detektyw. W internecie nie znalazłam zapowiedzi kolejnych, po tym szóstym tomie cyklu. Co nie znaczy jednak, że w przyszłości sytuacja nie ulegnie zmianie. Być może, pod naporem zachęt czytelników, autor zdecyduje się dopisać jeszcze kolejne opowieści (bardzo na to liczę!).

Seria Roryk. Nieśmiały detektyw pod patronatem Bajkochłonki od 2022 roku

Dla mnie cała ta seria jest nie tylko zbiorem pojedynczych książek, które znalazły na mojej półce stałe miejsce. Roryk. Nieśmiały detektyw od kilku lat funkcjonuje na bajkochlonka.pl jako projekt długofalowy – z recenzjami kolejnych tomów, powrotami do wcześniejszych części i naturalnym śledzeniem rozwoju bohaterów. 

Dobrze pamiętam wcześniejsze zagadki, ulubione motywy, czy drobne ,,smaczki” ukrywające się w poprzednich tomach – i widzę, jak autor świadomie, w niezwykle angażujący sposób, prowadzi przez nie czytelnika. Ten wieloletni, bo od 2022 roku, patronat czytelniczy napawa mnie dumą, ale i przekonaniem, że niewielkie jest takich serii jak ta – którą mogę rekomendować odbiorcom niemal w każdym wieku.

Dlaczego ta seria spodoba się czytelnikom?

Cały cykl o Roryku od samego początku opowiadał o czymś więcej niż tylko rozwiązywanie zagadek. To seria o:

• wierze we własne możliwości,
• ufaniu intuicji,
• uważności na szczegóły i umiejętności wyłapywania detali,
• akceptowaniu własnych ograniczeń,
• budowaniu relacji pomimo nieśmiałości.

Polecam ją wszystkim – łącznie z Roryk. Nieśmiały detektyw. Porwanie córki Króla Sosów – powyżej 9. roku życia. Jestem przekonana, że dla każdego (młodszego czy starszego) będzie to niezwykle emocjonująca lektura. Sprawdzajcie jej dostępność na stronie wydawnictwa Dwukropek.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Czy Porwanie córki Króla Sosów to ostatni tom serii?

Tak, wszystko wskazuje na to, że jest to finałowa część cyklu Roryk. Nieśmiały detektyw.

Czy trzeba znać wcześniejsze tomy?

Nie jest to obowiązkowe, ale zdecydowanie potęguje przyjemność z lektury.

Dla jakiego wieku jest ta książka?

Dla dzieci od około 9 roku życia.

Czy to bardziej kryminał czy powieść humorystyczna?

To pełnoprawny kryminał z bardzo wyraźnym, charakterystycznym humorem.

Artykuł Roryk. Nieśmiały detektyw. Porwanie córki Króla Sosów – recenzja ostatniego tomu kultowej serii pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Święta dla wszystkich
➜ Autorka: Maike Harel
➜ Ilustracje: Laura Bednarski
➜ Tłumaczenie: Anna Taraska
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym są Święta dla wszystkich

Maike Harel i Laura Bednarski opowiadają historię mieszkańców ulicy Słowiczej, na której można być świadkiem różnego rodzaju grudniowych tradycji. W jednych oknach łatwo dostrzec bożonarodzeniowe drzewko czy rozświetloną gwiazdę; w innych – chińskie lampiony na Nowy Rok lub żydowską menorę. 

Dwójka głównych, dziecięcych bohaterów – Amir oraz Sara nie obchodzą Bożego Narodzenia, choć akcja dzieje się właśnie w wigilijny wieczór. Zauważają jednak, że ten dzień różni się od poprzednich. Uliczki są wyludnione, a w oknach widać zgromadzone przy stołach rodziny. Dzieci trochę się nudzą i – co gorsza – piłka wpada im do ogródka nieprzyjemnego sąsiada. Sara jest jednak zdeterminowana, żeby ją odzyskać. Gdy wciskają dzwonek pana Wiórka, jeszcze nie wiedzą, jak świąteczny będzie to wieczór także dla nich.

Samotność i tęsknota ukryta pod maską wrogości

Pan Wiórek przypomina nieco współczesną wariację Ebenezera Scrooge’a: zrzędliwy, gderliwy i pragnący jedynie świętego spokoju. To jednak tylko maska. Pod spodem mężczyzna skrywa ciężar samotności oraz tęsknotę za towarzystwem. W Świętach dla wszystkich ten wątek staje się nie tylko międzypokoleniowym pomostem, ale także uniwersalnym, świątecznym symbolem. Dzieci w swoim byciu bezpośrednimi oraz otwartymi, szybko znajdują powód, dla którego pan Wiórek jest taki nieprzyjemny. To dorosły „antybohater”, który nie tylko zyskuje drugą szansę, ale odmienia świąteczny wieczór małych bohaterów. To również ważne przesłanie dla młodych czytelników – nie każdy mruk jest „zły”; często jest to po prostu ktoś, kto jeszcze nie znalazł swojego powodu do świętowania.

Zaproszenie do bycia otwartym na innych

Święta dla wszystkich nie jest książką, która cokolwiek narzuca. Ona w piękny, poruszający sposób pokazuje różne podejścia do świętowania. Zaprasza do bycia uważnym oraz otwartym na innych. Młodzi bohaterowie wiedzą, że świętowanie nie ogranicza się do narzuconych odgórnie konstruktów społecznych, ale może być spontanicznym wyrazem odnajdywania szczęścia w danej chwili.  Dzięki temu Święta dla wszystkich są świetnym punktem wyjścia do rodzinnych oraz szkolnych rozmów o empatii i o tym, że nie każdy świętuje tak samo – i to jest w porządku.

Ilustracje Laury Bednarski

Rysunki, choć akcja historii dzieje się w mroźny dzień, budują atmosferę bliskości oraz ciepła. Miękkie światło, przytulne wnętrza i sporo detali pozwalają poczuć się wyczekiwanym gościem na ulicy Słowiczej. Czasami ilustracje lekko wyprzedzają tekst, dzięki czemu młodsi czytelnicy mogą wcześniej sami dostrzegać różne niuanse fabuły.

Dla kogo jest ta książka

Dla rodzin, które chcą wyjść poza schemat. Chcą rozmawiać o różnorodności tradycji, byciu samotnym w święta czy o ważnym aspekcie budowania wspólnoty. Dla wszystkich, dla których magia Świąt to coś więcej, niż tylko komercyjne symbole. To książka, która dobrze sprawdzi się od około 5. roku życia. 

Święta dla wszystkich dostępna jest na stronie wydawnictwa Dwukropek.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Czy Święta dla wszystkich to książka tylko o Bożym Narodzeniu?

Nie. To picture book o różnych sposobach świętowania zimą i o tym, że nie każdy obchodzi te same święta – najważniejsze są wspólnota, życzliwość i bycie razem.

Od jakiego wieku sprawdzi się Święta dla wszystkich?

Najlepiej od około 5. roku życia, do wspólnego czytania z rodzicem.

Czy w książce pojawiają się wątki religijne?

Tak, w tle widać różne tradycje (np. bożonarodzeniowe drzewko, menora), ale historia pozostaje inkluzywna i skupia się na sąsiedzkim, „ponadreligijnym” świętowaniu.

Czy Święta dla wszystkich będzie odpowiednia dla dzieci, które nie obchodzą świąt?

Tak. Książka normalizuje różnorodność zwyczajów i pokazuje, że świętować można po swojemu albo… wcale, pozostając częścią wspólnoty.

Jakie tematy do rozmowy z dzieckiem podsuwa ta książka?

Tolerancję, empatię, samotność w święta, sąsiedztwo oraz wymyślanie własnych, małych rytuałów (np. „Święto Świętego Spokoju” czy „Święto Pysznej Owsianki”).

Jakie wartości wynosi dziecko po lekturze Święta dla wszystkich?

Że nie istnieje „jedyny słuszny” sposób świętowania, a za czyjąś szorstkością często stoi potrzeba kontaktu. Małe gesty i otwartość budują wspólnotę.

Artykuł Święta dla wszystkich – recenzja patronatu o świętowaniu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Łowca dusz z Elbow Alley
➜ Autorka: Cat Gray
➜ Tłumaczenie: Dominika Ciechanowicz
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym jest Łowca dusz z Elbow Alley?

Jeżeli czytaliście już Strażniczkę Wyjącego Zamku, to znacie styl, którym posługuje się autorka. Choć tamta historia dotyczyła zupełnie innych bohaterów oraz poruszała odmienne wątki – przepełniona była magią, nowymi przyjaźniami oraz ludźmi mającymi słabość do starych przedmiotów.

W Łowcy dusz dwunastoletni Pipp przeprowadza się z rodzicami do Elbow Alley, gdzie sąsiedztwo wydaje się nie być zbyt otwarte na nowoprzybyłych. Kiedy z rodzicami chłopca zaczyna dziać się coś bardzo niepokojącego, Pipp dowiaduje się nieco więcej o tamtejszej społeczności. Na sąsiadów składają się bowiem banshee, duchy, harpie czy wampiry. 

Widmo zbliżających się urodzin

Nie one jednak zagrażają rodzinie oraz głównemu bohaterowi – a przynajmniej nie zagrażają w największym stopniu. Jednym z miejscowych jest istota wysysająca ludzkie dusze – pod warunkiem, że masz więcej niż 13 lat. Tak się składa, że Pipp obchodzi swoje urodziny dokładnie za kilka dni… w sam środek Halloween. 

Dokładnie w tym samym czasie, 13 lat świętować też będzie nowa sąsiadka Pippa, czyli Fliss. Dziewczynka na pierwszy rzut oka wygląda zupełnie zwyczajnie (jeżeli do zwyczajnych można zaliczyć jej niecodzienny sposób ubierania się). Skrywa jednak pewną tajemnicę, którą za nic nie chce podzielić się z chłopakiem. Postanawia mu jednak pomóc – przywrócić rodziców do normalności oraz ocalić przed… duszożercą!

Bohaterowie: szarość kontra niezwyczajność

Pipp i Fliss mają energię klasycznego duetu detektywistycznego – on lubi być w cieniu, jest wycofany oraz niepewny. Ona jest motorem napędowym akcji, wydaje się nieustraszona oraz świetnie zorientowana. Razem doskonale się równoważą oraz uzupełniają. Pokazują, że można nosić szare, nudne ubrania i mieć bogatą osobowość, ale także ukrywać się za kolorowymi strojami i być pełnym wątpliwości.

Świat Łowca dusz z Elbow Alley jest zbudowany na intrygujących postaciach. Każdy sklepik to tajemnicze miejsce z równie tajemniczymi mieszkańcami. Czytelnik może z ogromną frajdą odkrywać zakamarki Elbow Alley uświadamiając sobie jedną, bardzo ważną kwestię.

Magia tuż za rogiem

Magię można odnaleźć wszędzie – po prostu większość ludzi przestała już ją dostrzegać. W książce pada kilka istotnych zdań dotyczących takich zwizualizowanych na kartach historii enklaw – sama wiara w nadprzyrodzone zjawiska może nas przybliżyć do niesamowicie kolorowych i różnorodnych światów. Wystarczy się nie zamykać na to, co w pierwszym odruchu nie wydaje się do końca realne – oczywiście wszystko w granicach rozsądku

Stawka i napięcie

Łowca dusz z Elbow Alley to książka przygodowa, która z każdym rozdziałem zbliża nas do ,,momentu zero”. Jeżeli Pipp i Fliss nie zdążą na czas, sami mogą stać się ciałami bez duszy. Napięcie w książce autorka buduje przez spotkania, naginanie zasad oraz czasami, bardzo nierozsądne decyzje bohaterów. Stawka jest jednak ogromnie wysoka – jeżeli nie uda się dzieciakom pokonać łowcy dusz… ich życie będzie zupełnie pozbawione sensu, dosłownie!

Dla kogo?

Książka będzie doskonała dla czytelników powyżej 9. roku życia. Sprawdzi się jako lektura na Halloween, wakacje czy każdą inną okazję, gdy chcemy przenieść się do zupełnie innego świata.

Łowca dusz z Elbow Alley  dostępna jest na stronie wydawnictwa Dwukropek.

FAQ, czyli pytania na które warto znać odpowiedź

O czym jest Łowca dusz z Elbow Alley?

O chłopcu i jego przyjaciółce, którzy próbują pokonać istotę wysysającą dusze mieszkańców tajemniczej alejki w Londynie.

Jaki to gatunek i dla jakiego wieku?

Middle grade urban fantasy, czyli literatura fantastyczna której akcja dzieje się w mieście. Docelowy wiek to 9–12 lat i starsi czytelnicy.

Jaki jest główny motyw książki?

Ponadczasowe „uważaj, o czym marzysz” – szczególnie w kontekście pragnienia „innego życia” bez „nudnych rodziców”.

Czy książka jest straszna?

Nie, to historia z dreszczykiem, ale pozbawiona brutalności i typowych cech horroru.

Czy to pierwszy tom serii?

To samodzielna, zamknięta historia.

Artykuł Łowca dusz z Elbow Alley – recenzja i patronat pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Papiernik. Księga Opowiadaczy
➜ Seria: Papiernik
➜ Autor: Roch Urbaniak
➜ Ilustracje: Roch Urbaniak
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Kim jest Papiernik?

To świeży pomysł oraz zupełnie inne podeście do literatury, niż w poprzednich książkach autora. Wspominałam już w recenzjach o:

• Papiernik. Bajki Tygrysa,
• Papiernik, czyli skąd się biorą opowieści,
• Papiernik. Targowisko opowieści.

Wszystkie te powyższe tytuły łączy postać Papiernika – kolekcjonera opowieści; kogoś, kto wyłapuje historie, dostrzega je w miejscach, które inni mogą pominąć. To niezwykle inspirująca, piękna literacko postać, spajająca serię oraz zapraszająca do przekraczania granic światów, ukazywania znanych motywów w nowy sposób czy łącząca różne fantastyczne elementy w jedną całość.

Aktywizująca książka ucząca opowiadać

Papiernik. Księga Opowiadaczy składa się z 26 krótkich opowiadań – właściwie, zalążków historii, z zarysami bohaterów, prostą akcją oraz bezzwłocznie podaną puentą. A jednak, mimo tej lapidarności autorowi udało się przemycić między linijkami tekstu ponadczasowe wartości i nawiązania do mitologii z różnych szerokości geograficznych.

Po każdym opowiadaniu następuje seria kilku pytań. Ich zadaniem jest zachęcić dzieci do myślenia, kreowania własnych scenariuszy i wychodzenia poza ramy historii. To nie są proste pytania do tekstu sprawdzające uważne słuchanie (choć ono również jest tu istotne). To pytania na które nie ma złych odpowiedzi, bo dotyczą tego, co nie zostało powiedziane wprost. 

Bo czym byłyby bajki i mity, gdyby nie ci, którzy przekazują je dalej? Zaledwie opisem wydarzeń, który zostanie zapomniany w natłoku innych spraw. Iskrą, która zgaśnie, nim rozpali płomień. A opowieści zasługują przecież na to, by traktować je z troską i pieczołowitością! W nich żyją magia i zachwyt, one przemieniają codzienność w fascynującą przygodę. Dzięki nim możemy zrozumieć szczęście i smutek, wytłumaczyć niewytłumaczalne, zobaczyć niewidzialne.

Roch Urbaniak, Papiernik. Księga Opowiadaczy, Wstęp, str. 7

Zachwycające obrazy w książce dla dzieci

Przyznam, że takie podejście do literatury jest niespotykane, nowe i bardzo intrygujące. Trzonem Papiernika. Księgi Opowiadaczy są jednak niezwykłe obrazy samego autora. Ich baśniowość, detale, łączenie kolorów oraz zamykanie znanych kształtów w nieoczywistych formach – sprawia wrażenie, jakby odwiedzało się świat snu.

Swoimi opowiadaniami Roch Urbaniak podpowiada znaczenie ilustracji, jednak – mam taką nadzieję – nie miałby nic przeciwko, gdyby wymyślić dla nich własne, zupełnie nowe historie. Może to być świetna zabawa w domu lub ćwiczenie w szkole. Rolą książki Papiernik. Księga Opowiadaczy jest bowiem trenować wyobraźnię i rozwijać swój wewnętrzny świat – ubogacać go oraz karmić pięknymi treściami.

Do roli opowiadaczy poszukiwane są dzieci w wieku powyżej 8 lat. Książka dostępna jest na stronie wydawnictwa Dwukropek.

FAQ, pytania na które warto znać odpowiedzi

Czym różni się ta część od poprzednich tomów Papiernika?

To aktywizująca odsłona serii – po każdej miniopowieści otrzymujemy pytania do dalszego snucia historii.

Czy książka nadaje się do szkoły?

Tak. Świetnie pracuje się z nią na lekcjach języka polskiego, plastyki i zajęciach kreatywnych – wzmacnia myślenie narracyjne oraz mówienie pełnymi zdaniami.

Ile historii zawiera tom?

26 krótkich opowiadań z puentą i zestawem pytań.

Czy trzeba znać wcześniejsze części?

Nie, ale znajomość poprzednich tomów poszerza kontekst postaci Papiernika.

Na czym polega praca z ilustracją?

Obrazy Rocha Urbaniaka są pełne symboli – można z nich „czytać” jak z mapy oraz budować własne wątki.

Dla jakiego wieku jest Księga Opowiadaczy?

Najlepiej sprawdza się u dzieci 8+, ale przy wsparciu dorosłego zadziała także z młodszymi twórcami.

Artykuł Papiernik. Księga Opowiadaczy – recenzja o snuciu opowieści pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Każda pozycja tej serii została pomyślana w taki sposób, żeby przełamać lody na linii – początkujący czytelnik i fabuła. Opracowane przez specjalistów, napisane przez uznanych twórców literatury dziecięcej, a także złożone z troską o tych, którzy mogą mieć trudność ze skupieniem: są to tytuły niezwykle angażujące oraz ciekawe.

➜ Tytuł: Pieśń wieloryba
➜ Seria: To się czyta
➜ Autorka: Jasbinder Bilan
➜ Ilustracje: Skylar White
➜ Tłumaczenie: Joanna Jagiełło
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Dlaczego dzieci niechętnie sięgają po książki?

Wielu rodziców i nauczycieli staje przed codziennym wyzwaniem: jak zachęcić dziecko do samodzielnego czytania? Brak koncentracji, nuda, alternatywne sposoby na spędzanie czasu (niekoniecznie optymalne) albo zbyt trudny tekst mogą skutecznie zniechęcać do lektury.

 Wydawnictwo Dwukropek znalazło jednak sposób, żeby przełamać ten impas. Ich cykl To się czyta został stworzony z myślą o młodych odbiorcach, którzy do tej pory stronili od książek. Oferując historie atrakcyjne wizualnie, angażujące i dostosowane do możliwości czytelników, oswajają dziecko z książką, dając nadzieję na długodystansowe zauroczenie literaturą.

Czym wyróżnia się seria To się czyta?

To się czyta to kolekcja już sześciu książek (stan na wrzesień 2025 rok), skierowanych zarówno do dzieci, jak i do nastolatków, które nie zawsze potrafią odnaleźć przyjemność z czytania. Pozycje te wyróżniają się przede wszystkim:

• zwięzłą fabułą bez rozwlekłych opisów – skondensowana akcja oraz skupienie na jej najważniejszych punktach, wciąga dzieci w wir przygód bohaterów,
• dużym fontem i przejrzystym składem – tekst jest przyjazny wizualnie i sprawia wrażenie szybkiego czytania,
• ciekawą warstwą ilustracyjną – rysunki wspierają fabułę, pomagają utrzymać uwagę oraz są umieszczone w idealnych miejscach względem narracji,
• różnorodnością tematyczną – od wzruszających historii, po tematykę sportową czy książki humorystyczne,
• uniwersalnością – pozycje te sprawdzą się równie dobrze w domu, jak i w bibliotece szkolnej.

To seria, która pokazuje, że literatura dla dzieci może być nie tylko edukacyjna, ale też dostosowana do różnych stylów uczenia się, indywidualnych potrzeb oraz rodzajów wrażliwości młodych odbiorców. 1% ze sprzedaży serii wspiera Fundację Powszechnego Czytania.

Pieśń wieloryba – nowość w serii (wzruszająca, z ekologicznym przesłaniem)

Ostatnią pozycją wydaną w ramach serii To się czyta jest Pieśń wieloryba autorki Jasbinder Bilan z ilustracjami Skylar White.

O autorce

Jasbinder to utytułowana brytyjska autorka literatury dziecięcej, laureatka Costa Children’s Book Award 2019 za debiut Asha & the Spirit Bird, a wcześniej zwyciężczyni Times/Chicken House Children’s Fiction Competition 2017. Jej książki inspirowane są częściowo indyjskimi korzeniami (nawet w Pieśni wieloryba jest mała wzmianka na temat babci bohaterki wyznającej hinduizm), łączą realizm z nutą magii oraz koncentrują się na przyjaźni, rodzinie i nadziei.

Dlaczego ta książka jest wartościowa?

Pieśń wieloryba to poruszająca, 88-stronicowa historia w przekładzie Joanny Jagiełło. Opowiada o Anice oraz Oliverze, którzy żyją wraz z rodzicami przy szkockim wybrzeżu, w malowniczym otoczeniu małych wysepek. Pewnego dnia dziewczynie wydaje się, że słyszy nieznany jej dźwięk. Wiedziona przeczuciem, w towarzystwie przyjaciela trafia do miejsca, gdzie odnajduje jego źródło.

Dzieci znajdują w płytkiej wodzie humbaka, który zaplątał się w sieci. Majestatyczny ssak komunikuje się z nimi za pomocą swojego śpiewu. Bohaterowie na własną rękę próbują mu pomóc, jednak ich starania przerywa nagła zmiana pogody – zbliża się burza. Pieśń wieloryba trzyma w napięciu. To historia, która jest wzruszającą opowieścią o odwadze oraz sprzeciwianiu się niesprawiedliwości.

Książka nie tylko zachęca do samodzielnego poznania finału, ale również zmienia myślenie względem środowiska oraz ochrony bezbronnych zwierząt, które cierpią na skutek działalności człowieka. Polecam ją czytelnikom powyżej 6 lat.

Pieśń wieloryba dostępna jest na stronie wydawnictwa Dwukropek.

Wszystkie tytuły cyklu To się czyta

W ramach serii ukazały się również:

• Hela i Kotka, Malorie Blackman – przewrotna książka o nieznośnej dziewczynce, którą babcia postanawia zamienić w… kota. Czy zmieniając perspektywę, bohaterce uda się dostrzec to, czego wcześniej nie zauważała?
• Wszystko, by grać, Eve Ainsworth – idealna lektura dla fana piłki nożnej. Książka opowiada o wielkiej pasji Leona, który marzy o wstąpieniu do prawdziwej drużyny. Niestety, na drodze chłopca staje mama, która zupełnie nie zgadza się z jego planami. Czy Leonowi uda się spełnić marzenie?
• Kiedy moja rodzina zniknęła, Jo Simmons – pozycja dla fanów kultowego filmu Kevin sam w domu. Kuba też ma dość swoich rodziców i marzy, żeby zniknęli. Kiedy jednak to pragnienie się realizuje, chłopak zaczyna podważać jego znaczenie. Przede wszystkim jednak musi przypomnieć sobie podstawowe zasady survivalu i ruszyć na poszukiwanie rodziny.
• Motyle dla dziadka, Nicola Davies – to bardzo ciepła książka, która łączy wątek przechodzenia żałoby, empatii oraz relacji wnuczka z dziadkiem. Kiedy babcia umiera, dziadek traci zapał nawet do swojej największej pasji jaką są motyle. Benek stanie na głowie, żeby ponownie przywrócić w ukochanej osobie chęć do życia.
• Jak czkawka przejęła kontrolę, Jo Simmons – kolejna pozycja od popularnej autorki, w której humor łączy się z niebanalną fabułą. Czy Frankowi uda się pokonać czkawkę w ten ważny dla niego dzień?

Współczesna literatura dla dzieci – jak bardzo się zmieniła?

Książki z cyklu To się czyta są przykładem tego, jak mocno ewoluowała współczesna literatura dla dzieci. Już nie chodzi tylko o bajki czy klasyczne opowiastki. Dziś książki dostosowują się do indywidualnych potrzeb młodych czytelników. Uwzględniają różne style uczenia się, poziomy wrażliwości i zdolności językowe, oferują tematy społeczne oraz ekologiczne – a do tego wspierają codzienną praktykę czytania (również u dzieci z mniejszym poziomem skupienia uwagi).

To literatura, która nie tylko bawi, ale także wspiera rozwój emocjonalny, uczy empatii i pokazuje, że każde dziecko znajdzie w biblioteczce coś dla siebie.

Artykuł Jak zachęcić dzieci do samodzielnego czytania? Seria To się czyta pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.