Tytuł: Hoho wraca do domu

Autor: Katarzyna Zych & Natan Grech

Ilustracje: Katarzyna Zych & Natan Grech

Wydawnictwo: Bajkopis

Rok wydania: 2019

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Każdy z nas potrzebuje ciepła – szczególnie tego wewnętrznego, jakim można obdarzyć innych ludzi oraz zwierzęta. Jest ono dla nas synonimem poczucia bezpieczeństwa, ale także domu.

Cała opowieść o ,,Hoho wraca do domu” rozpoczyna się własnie od słów 5-letniego chłopca, Natana Grecha, syna autorki Katarzyny Zych, który pewnego dnia powiedział, że dla niego dom jest tam, gdzie ktoś przytula. 

Te piękne słowa dały początek niezwykłej histori, której akcja rozgrywa się w Laponii, jednym z najbardziej magicznych zakątków Finlandii. 

Bohaterką jest mieszkająca w tradycyjnej wiosce Sami – mała dziewczynka, która cały swój czas spędza na zabawie na rozgległych terenach leżących dookoła jej osady. Zachwyca się otaczającą ją naturą, dając możliwość wyobrażenia sobie piękna przyrody także czytelnikowi i jednocześnie ukojenia oraz wyciszenia każdego słuchacza.

W ,,Hoho wraca do domu” właśnie zaczyna się wiosna. Powoli ustępuje lód, zaczynają gdzieniegdzie pojawiać się zielone prześwity wśród śniegu. Najważniejszym jednak jej zwiastunem są powracające na lato renifery. 

Dziewczynka wraz z przyjaciółką skrzętnie je liczą, żeby za rok sprawdzić ile z nich wróciło do domu. Kiedy zapada zmrok i Sami idzie spać, odwiedza ją niespodziewany gość – osiemdziesiąty drugi renifer! Ten jednak jest wyjątkowy – zarówno dziewczynka jak i zwierzak od razu czują między sobą niezwykłą więź. Postanawiają się zaprzyjaźnić, a Sami nadaje reniferowi imię – Hoho.

Wspólnie spędzają razem uroczy czas. Opisywane przez autorkę perypetie przyjaciół są niezwykle kojące. Przywodzą na myśl na przykład bajki z serii ,,W Jeżynowym Grodzie” lub ,,O czym szumią wierzby”, które doskonale można czytać wieczorną porą po trudnym i pełnym emocji dniu.

,,Hoho wraca do domu” nie kończy się jednak tylko na początku przyjaźni. Najważniejszy jest w niej moment rozstania.

Przychodzi czas, kiedy renifer wraz ze stadem musi opuścić wioskę i migrować w stronę łagodniejszych i bardziej sprzyjających zimą miejsc. Jak Sami uda się pożegnać z przyjacielem? A jak Hoho zareaguje na rozłąkę?

Nie chcę zdradzać niezwykle wzruszającego zakończenia tej historii, ale jestem pewna, że każdy czytelnik będzie usatysfakcjonowany jej finałem.

Do bajkowego świata zostaniemy przeniesieni także za sprawą własnoręcznie wykonanych przez autorów ilustracji. 

Niezwykle ciepłe, pełne różne tekstur i faktur obrazki przywodzą na myśl cudowną zimową baśń, w której śnieg jest ciepły, a zorza polarna mieni się tysiącami kolorów. 

Polecam opowieść o niewinnej dziecięcej przyjaźni, której siła potrafi ocalić nawet ludzkie życie! 

Miło mi poinformować, że ,,Hoho wraca do domu” został objęty przez Bajkochłonkę patronatem medialnym. Z tego powodu na hasło: bajkochlonka, możecie otrzymać na stronie Wydawnictwa -10%! 

Książka będzie odpowiednia dla dzieci już od 3. roku życia. 

Link do Wydawnictwa: https://bajkopis.pl/

Artykuł Hoho wraca do domu – recenzja patronatu! pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Potwory książkowe”

Autorzy: Katarzyna Zych, Natan Grech

Ilustracje: Katarzyna Zych, Natan Grech

Wydawnictwo: Bajkopis

Rok wydania: 2018

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją 

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Książki także boją się potworów, zupełnie podobnie jak czasem małe dzieci! O ile potwory z bajek są tylko wytworem wyobraźni pisarza, o tyle te z książek są zupełnie realne. Znają je ci najmłodsi i ci zupełnie dorośli czytelnicy.

Zadaniem każdego, kto lubi czytać, jest bronić lektur przed potwornymi sytuacjami.

Książka ,,Potwory książkowe” Katarzyny Zych i jej synka Natana Grech doskonale je opisuje i pozwala stanąć z nimi oko w oko!

Spis treści wygląda jak policyjna kartoteka. Skazańcami są potwory, które najczęściej zatruwają egzystencję wszystkich książek. Wymienione, opisane oraz narysowane zostały m.in. Bazgraj Pospolity, Zginacz Narożnik, Nieczytacz Pospolity czy Literożerca Żarłoczny. Każdy z nich jest poważnym zagrożeniem dla stron oraz okładek. Niektóre rodzą się w głowach małych czytelników, inne pojawiają się już na etapie pisania lub wydawania książek.

Mówienie o nich daje szansę na to, że potwory będą trzymać się z dala od domowej, ale i nie tylko, biblioteczki.

Autorzy przy okazji mówią także o budowie książek oraz o osobach, które pracują nad jej wydaniem. W jednym zdaniu została tutaj opisana rola korektora, drukarza czy ilustratora.

To bardzo ciekawe zagadnienie, które rzadko jest poruszane w literaturze dziecięcej.

Z ,,Potworów książkowych” młody czytelnik może nauczyć się szacunku do lektur. Treść pozwala mu utożsamić się z książką i postawić na jej miejscu.

Autorzy piszą jednak także o jednym potworze, który jest uwielbiany przez wszystkie lektury, czyli o pożeraczu książkowym. W środku jest nawet zamieszczony krótki tekst, który pozwoli ocenić w jakim stopniu jest się miłośnikiem literatury.

Książka zachęca do interaktywnego obcowania z nią. Zwraca uwagę, że teoretycznie nie powinno się po niej pisać, ale warto rysować w miejscach, które są do tego przeznaczone.

Ciekawe jest także opracowanie graficzne książki, wykonane również przez autorów. Łączą w niej oni różne techniki. Są wycinanki, farby wodne (które bardzo kojarzą się właśnie z Wydawnictwem Bajkopis) czy zdjęcia różnych tekstur i faktur, np. wyrwana strona.

,,Potwory książkowe” polecam wszystkim przedszkolakom, które wkrótce rozpoczną swoją samodzielną przygodę z książkami. Jestem jednak zdania, podobnie jak autorzy tej pozycji, że dzieci trzeba uczyć w jaki sposób obchodzić się z literaturą, już od najmłodszych lat.

Link do strony wydawnictwa: https://bajkopis.pl/tag/potwory-ksiazkowe/

Artykuł Potwory książkowe – recenzje pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: Pani Imbir i szkoła elfów

Autor: Katarzyna Zych & Natan Grech

Ilustracje: Monika Kuropatnicka – Marciniak

Wydawnictwo: Bajkopis

Rok wydania: 2018

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Są takie smaki, zapachy i obrazki, które nieodłącznie kojarzymy ze Świętami Bożego Narodzenia. Czy strata jednego z najważniejszych elementów może zakłócić świąteczną atmosferę? Kto nad nią czuwa?

Na te pytania należy szukać odpowiedzi w książce ,,Pani Imbir i szkoła elfów”, autorów Katarzyny Zych oraz Natana Grech, mamy i synka.

To niecodzienna opowieść w której czytelnik wędruje do Napapijri, czyli za koło podbiegunowe w Finlandii, będącego oficjalnym miejscem zamieszkania Świętego Mikołaja. W książce występuje one jednak, jako magiczna kraina, z której nigdy nie znika biały śnieg oraz w której mieszkają elfy – pomocnicy dobrodusznego staruszka w czerwonym kombinezonie.

Pierwsza część książki przeznaczona jest właśnie na ich opis. Autorzy zwrócili uwagę na najważniejsze cechy elfów oraz wspomnieli o ich zadaniach, których jednym z najbardziej istotnych jest chodzenie do szkoły.

Nie jest o jednak zwykła szkoła, jaką znamy z dzieciństwa, ale miejsce w którym można dowiedzieć się, jak funkcjonuje czas i że nie wszędzie jest ta sama godzina, jak pięknie pakować prezenty oraz jakie wyróżniamy rodzaje śniegu.

Jeżeli elf spisze się na końcowym ,,egzaminie z magii świąt”, może liczyć na szybkie zostanie pomocnikiem Świętego Mikołaja!

,,Pani Imbir i szkoła elfów” jest bogata w wiele złotych myśli, którymi warto dzielić się z najmłodszymi. Mówi o tym, że jeśli czegoś nie widać, to nie znaczy, że nie istnieje. Że nie trzeba bać się ciemności oraz, że nawet jeżeli nie dzielimy się marzeniami na głos, możliwe, że ktoś pracuje nad tym, żeby się spełniły.

Profesorowie w elfiej szkole przestrzegają ich także przed gubieniem marzeń, co można odczytać dosłownie, jak i w bardziej szerszym znaczeniu. Elfom nie powinny zawieruszać się życzenia spisane na kartkach, ale ludzie powinni wierzyć w swoje marzenia i robić wszystko, żeby się spełniły.

,,Pani Imbir i szkoła elfów” to książka, która także dzięki ciepłym i poetyckim ilustracjom Moniki Kuropatnickiej – Marciniak, natychmiast rozbudzi w czytelnikach magię świąt.

Zwraca uwagę, co jest najbardziej istotne podczas tych niezwykłych dni oraz co my możemy zrobić, żeby uczynić je wyjątkowymi.

Polecam ją dzieciom od 3-ego roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://bajkopis.pl/ksiazka/pani-imbir-i-szkola-elfow/

Artykuł Pani Imbir i szkoła elfów – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Katarzyna Zych & Natan

Ilustracje: Agata Krzyżanowska

Wydawnictwo: Bajkopis

Rok wydania: 2017

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Wydawnictwo Bajkopis po raz kolejny zaskoczyło mnie wysokimi walorami estetycznymi, jakością wykonania oraz trwałością książki. Poza tym, prawie każda mama musi zmierzyć się z buntem młodego człowieka, który bojąc się o własne włosy – otwarcie wzbrania się przed odwiedzeniem fryzjera.

Zupełnie przeciwnie, niż bohater książki ,,Gdy lew się wybiera do fryzjera”, który to sam podejmuje decyzję o zmianie swojego wyglądu. Król zwierząt wstaje pewnego ranka z postanowieniem odwiedzenia Dobrego Salonu w celu pozbycia się grzywy i przyprawienia sobie brody.

U fryzjera lew spotyka inne zwierzęta. Każde z nich chce coś w sobie zmienić. W większości nie myślą oni o zwykłym strzyżeniu, ale o jakichś wariacjach, które mają pojawić się na ich głowach. Żyrafa chciałaby na przykład mieć różowe włosy, dzik chciałby irokeza a koń marzy o trwałej ondulacji na ogonie.

Tekst w książce napisany został przez Katarzynę Zych we współpracy z jej synkiem Natanem. Autorka ujęła go w krótkie rymowanki, które ilustrują obrazki wykonane przez Agatę Krzyżanowską. Ten duet możemy już kojarzyć z poprzedniej książeczki ,,Jeżobranie” (link do recenzji tutaj: http://bajkochlonka.pl/2018/06/12/jezobranie-recenzja/).

,,Gdy lew się wybiera do fryzjera” przeznaczona jest dla najmłodszych czytelników, tych od 2-ego roku życia. Ilustracje są bardzo kolorowe i dużo się na nich dzieje, co z pewnością zainteresuje maluchy. Dzięki grubym, tekturowym stroną i zaokrąglonym rogom, książeczka jest bezpieczna dla dzieci, a przy okazji bardzo trwała.

Znajduje się w niej wiele przyborów fryzjerskich, z którymi rodzic może oswoić malucha przed pierwszą wizytą u fryzjera. Pokazać, że ten pan z nożyczkami to tak naprawdę osoba, która pomoże nam się zmienić, odgoni nudę i sprawi, że będziemy dobrze się czuć, szczególnie wtedy, kiedy włosy nie będą zasłaniać nam oczu.

Polecam tę pozycję również dla dzieci w wieku przedszkolnym, bez względu na płeć.

Link do strony wydawnictwa: https://bajkopis.pl/

Artykuł Gdy lew się wybiera do fryzjera – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Katarzyna Zych & Natan

Ilustracje: Agata Krzyżanowska

Wydawnictwo: Bajkopis

Rok wydania: 2016

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Lubię, kiedy sięgam po książkę i widzę, że jest dopracowana od początku do końca. Pozycja w której widać pasję tworzenia, kreatywność, zabawę słowem i wykonanie na najwyższym poziomie.

Takie właśnie jest ,,Jeżobranie” autorstwa Katarzyny Zych i jej synka Natana, z ilustracjami Agaty Krzyżanowskiej. Bardzo krótka bajeczka dedykowana najmłodszym o przygodach ciekawskiej żabki.

Przyjemny, rymowany tekst nafaszerowany jest słowami z literą ,,że” lub ,,rz”, dzięki czemu, czytany na głos i przez wzgląd na swoją melodyjność, na pewno zainteresuje każdego malucha. W przyszłości z kolei może przydać się do nauki ortografii i ćwiczeń logopedycznych.

,,Jeżobranie” to historia o żabce, która nie chciała uwierzyć bocianowi. Musiała na własne oczy przekonać się, że jeże zbierają zapasy w jeżynach. Kiedy już jednego zobaczyła, a szczególnie kiedy mogła przyjrzeć się jego kolcom – wystraszyła się i uciekła.

Żaba uczy się na błędach i potrafi się do nich przyznać, a z bajki płynie prosty morał, ładnie kończąc historię.

Bardzo podobają mi się także ilustracje, wykonane za pomocą farb wodnych. Są niebanalne, różnią się od tych oglądanych na co dzień w większości książeczek oraz przypominają (w jak najbardziej pozytywnym sensie) prace wykonane przez przedszkolaków, dzięki czemu mogą ich jeszcze bardziej zachęcać do kreatywnego malowania.

,,Jeżobranie” polecam wszystkim dzieciom, które skończyły dwa lata. Piękna forma i ciekawa treść sprawią, że może to być książeczka do której maluchy z przyjemnością będą wracać.

Link do strony wydawnictwa: https://bajkopis.pl/ksiazka/jezobranie/

Artykuł Jeżobranie – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Bajka modułowa – Momo i Kiki”

Autor: Katarzyna Zych & Natan

Ilustracje: Agata Krzyżanowska

Wydawnictwo: Bajkopis

Rok wydania: 2016

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Zacznę nietypowo, bo od opisania formy w którą ujęto ,,Momo i Kiki. Smoki z zupełnie innej bajki”. To książeczka modułowa, która wydaje się, aż krzyczeć: ,,Pobaw się mną!”.

W krótkich, ale bardzo melodyjnych rymowankach opisuje przygody dwóch tytułowych smoków, jednak to Momo pojawia się w niej zdecydowanie częściej.

Książka składa się na bardzo ładne i porządnie wykonane pudełko, w którym znajduje się makieta książki oraz 30 stron, czyli kart wydrukowanych na grubej tekturce. Każdą z nich zdobi inna ilustracja, adekwatna do przedstawianego tekstu.

Zadaniem czytelnika jest w wyznaczonych do tego miejscach, umieścić karty, tworząc każdorazowo inną, wyjątkową opowieść. Rymowanki są pomyślane w ten sposób, że niezależnie od chronologii jaką im narzucimy, historia zawsze będzie miała sens, a jej czytanie będzie sprawiało przyjemność.

Zachęcam, żeby to dziecko podejmowało decyzje odnośnie wyboru kart. Dzięki samodzielnemu wylosowaniu stron i umieszczeniu ich w książce (to bardzo proste, na pewno sobie poradzi), będzie miało poczucie wpływania na bajkę, a to wiąże się z satysfakcją i jeszcze większą zabawą.

Dodatkowo będzie to miłe urozmaicenie dla znużonych rodziców, którzy ciągle proszeni są o czytanie tych samych bajek. W przypadku tej książeczki jej nieprzewidywalność jest bardzo dużym atutem.

Co do głównego bohatera – Momo, jego nazwa nie dość, że jest bardzo łatwa do wymówienia, to także kojarzy się ze znanym każdemu dziecku słowem: ,,mama”.

Sympatyczny smoczek ma nieco ponad rok, więc z powodzeniem może być rówieśnikiem naszych słuchaczy.

Kiedy w zachwycie zaczęłam opowiadać moim przyjaciółkom o ,,Momo i Kiki” padło rozstrzygające pytanie – ile to cudo kosztuje? Rzeczywiście, to książka, która odbiega ceną od innych tytułów. Należy jednak pamiętać, że to bardziej gra – książka, niż standardowa pozycja wydawnicza. Poza tym jej wykonanie oraz względy estetyczne i treściowe są naprawdę na bardzo wysokim poziomie.

Dodatkowo można ją także samodzielnie udoskonalać. Wydawnictwo Bajkopis na swojej stronie sprzedaje puste karty, które idealnie pasują do książki, a można dobrowolnie wypełnić je treścią lub kolorować.

Polecam ,,Momo i Kiki. Smoki z zupełnie innej bajki” każdemu maluchowi od drugiego roku życia. Bajka modułowa świetnie sprawdzi się także na prezent z okazji jakiejś wyjątkowej okoliczności, np. chrztu lub urodzin.

Link do strony wydawnictwa: https://bajkopis.pl/ksiazka/momo-i-kiki/

Jeżeli chcesz zobaczyć, jak rozpakowuję paczkę od Wydawnictwa Bajkopis, kliknij tutaj: https://www.youtube.com/watch?v=RbGXsIW2fik

Artykuł Bajka modułowa – Momo i Kiki – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.