Stwierdzenie, że w książce Smocza Legenda Kate i Kevin Tsang rozwijają wątki znane z pierwszego tomu – byłoby sporym niedopowiedzeniem. Oni wrzucają bohaterów w jeszcze bardziej niebezpieczną, pełną emocji wyprawę, której wynik zaważy na losach świata. To przygodowa historia, która łączy elementy klasycznej fantasy z opowieścią o przyjaźni, lojalności i odwadze – a przy tym potrafi wbić w fotel rozmachem następujących po sobie scen.

➜ Tytuł: Smocza Legenda
➜ Seria: Smoczy świat
➜ Autorzy: Katie Tsang, Kevin Tsang
➜ Tłumaczenie: Sonia Kamińska-Tarkowska
➜ Wydawnictwo: Agora dla dzieci
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Powrót do Smoczego Świata

Drugi tom serii przenosi czytelników z powrotem do epickiego uniwersum, w którym niektórzy ludzie odnajdują przeznaczonego dla siebie smoka (i vice versa). Taka więź nie jest zwykłą relacją między człowiekiem a magicznym stworzeniem, przypomina ona raczej głębokie partnerstwo oparte na zaufaniu, odwadze i wzajemnej ochronie.

Billy wraz ze swoimi przyjaciółkami – Charlotte oraz Ling-Fei – nie mają jednak czasu na spokojne rozważanie tego, jakimi są szczęściarzami, mając przy boku obdarzonych mocami gigantów. Ich przyjaciel Dylan został uprowadzony do innej Dziedziny i wszystko wskazuje na to, że jego odnalezienie będzie znacznie trudniejsze, niż mogłoby się początkowo wydawać.

Porwaniem Dylana kończy się tom pierwszy. W drugim, bohaterowie wyruszają więc w niebezpieczną podróż, w której nawet pojedynczy krok to potencjalne zagrożenie, a każda decyzja może zaważyć na losie całej wyprawy.

Misja ratunkowa i Smoczyca Śmierci

Poszukiwanie Dylana to jednak dopiero początek całej przygody. Choć jego odnalezienie wymaga nie tylko samozaparcia, ale i odrobiony szczęścia – wiąże się również z mnóstwem nowych dylematów moralnych. Szczególnie Billy wydaje się nosić w sobie ciężar odpowiedzialności. Zna pewien sekret, który może być znaczący w kluczowym momencie całej akcji. 

Najważniejszym zadaniem czwórki przyjaciół oraz ich smoków będzie jednak stawienie czoła legendarnej przeciwniczce – Smoczycy Śmierci. Pokonanie jej wydaje się misją niemal niemożliwą, ale bohaterowie wiedzą, że nie mają wyboru. Jeśli chcą ocalić siebie, swoje smoki oraz w końcu… cały świat – muszą chociaż podjąć tę próbę.

Zanim jednak w ogóle spróbują się z nią zmierzyć, w pierwszej kolejności będą się starać odszukać pozostałe zagubione perły. Przygotujcie się więc na wyzwania, od których Wasze czytelnicze serca przyspieszą do prędkości porównywalnej z niezłą przebieżką!

Klasyczna walka dobra ze złem… i coś więcej

Na pierwszy rzut oka Smocza Legenda wpisuje się w dobrze znany schemat fantasy: grupa młodych bohaterów staje do walki z potężnym przeciwnikiem. Ich czyste intencje oraz dobre serca będą musiały się sprawdzić w kontrze do ogarniętego potrzebą władzy i kontroli czarnego charakteru. W rzeczywistości jednak powieść Kate i Kevina Tsang ma znacznie więcej warstw oraz poziomów.

Autorzy pokazują bowiem, że najtrudniejsza walka często toczy się nie na polu bitwy, lecz wewnątrz bohaterów. Strach, zwątpienie czy poczucie odpowiedzialności stają się równie ważne jak widowiskowo opisane smocze starcia czy pojedynki wysoko w chmurach.

Dzięki temu Smocza Legenda nie jest tylko emocjonującą przygodą. To także historia o dojrzewaniu, odkrywaniu własnej odwagi i o tym, że nawet najbardziej niezwykłe moce nie zastąpią wsparcia prawdziwych przyjaciół.

Siła przyjaźni w świecie smoków

No właśnie, Billy, Charlotte, Ling-Fei i Dylan tworzą drużynę, która choć nie zawsze jest zgodna, potrafi działać razem – szczególnie w sytuacjach, które naprawdę wymagają wręcz instynktownych reakcji. Autorzy bardzo wyraźnie podkreślają, że to właśnie relacja postaci, ich wzajemne zaufanie oraz przyjaźń stają się największą siłą tej opowieści.

W świecie pełnym magii, niebezpiecznych i legendarnych potworów to właśnie lojalność oraz możliwość pokładania nadziei w przyjaciołach okazuje się najpotężniejszą bronią. Tego rodzaju przesłanie sprawia także, że książka sprawdzi się nie tylko jako przygodowa fantasy, ale również jako cenna lekcja o odpowiedzialności za innych.

Smoki, humor oraz… latająca świnka

Seria Smoczy Świat to jednak nie tylko epickie przygody oraz wartościowe przesłanie. Twórcy stanęli na wysokości zadania, kreując całą galerię bohaterów – począwszy od różnych pod względem charakterologicznym nastolatków, aż po fantastyczne stworzenia.

Wśród nich pojawia się postać, która natychmiast kradnie serca czytelników: urocza latająca świnka. To jeden z tych elementów, które dodają historii lekkości i humoru. Jej tajemniczy charakter sprawia, że trudno nie zastanawiać się, jaką rolę odegra w kolejnych tomach. A wszystko wskazuje na to, że powróci jeszcze nie raz.

Dlaczego seria Smoczy Świat jest taka wciągająca

Imponująca popularność książek Kate i Kevina Tsang nie jest przypadkowa. Autorzy umiejętnie łączą kilka elementów, które sprawiają, że seria przyciąga młodszych (a nawet tych starszych) czytelników:

• dynamiczną akcję i szybkie tempo narracji,
• rozbudowany świat pełen magicznych stworzeń,
• bohaterów, z którymi łatwo się utożsamić,
• humor przeplatający się z dramatycznymi momentami,
• wątki związane z dylematami moralnymi.

To właśnie dzięki temu Smoczy Świat ma szansę stać się nową klasyką literatury fantastycznej.

Czy będzie kolejny tom?

Po zakończeniu Smoczej Legendy trudno oprzeć się wrażeniu, że ta historia dopiero się rozkręca. Można powiedzieć (bez spojlerów), że bohaterowie będą musieli mocno przeorganizować szyki, żeby stawić czoła nowym przeciwnościom.

Wszystko wskazuje więc na to – także informacje na stronie autorów – że czytelnicy mogą liczyć na kolejne części. Udało mi się wytropić, że ukazały się również: Dragon City, Dragon Rising, Dragon Destiny. I trudno się temu dziwić – kiedy raz wkroczy się do świata smoków, bardzo trudno go opuścić.

Dla kogo jest to seria

Smocza Legenda to udana kontynuacja przygodowej serii fantasy dla młodszych i starszych czytelników. Kate i Kevin Tsang rozwijają znane już wątki, pogłębiają relacje między bohaterami i wprowadzają nowe zagrożenia, które sprawiają, że historia nabiera jeszcze większego rozmachu.

To książka o smokach, magii i wielkiej przygodzie, ale przede wszystkim o przyjaźni, lojalności i odwadze – czyli o uniwersalnych wartościach, które pozostają ważne niezależnie od tego, czy walczy się z legendarną Smoczycą Śmierci, czy po prostu stawia czoła codziennym wyzwaniom. Polecam ją czytelnikom powyżej 10. roku życia. Sprawdzajcie dostępność Smoczej Legendy na stronie Wydawnictwa Agora dla Dzieci.

A jak tylko pojawi się kolejny tom… bardzo chętnie ponownie wrócę do Smoczego Świata.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym opowiada książka Smocza Legenda?

Smocza Legenda to drugi tom serii Smoczy Świat autorstwa Kate i Kevina Tsang. Historia ponownie przenosi czytelników do świata, w którym smoki tworzą niezwykłą więź z wybranymi ludźmi. Billy wraz z przyjaciółmi Charlotte i Ling-Fei wyrusza na niebezpieczną wyprawę, aby odnaleźć porwanego Dylana, który trafił do innej Dziedziny. Podczas tej misji bohaterowie muszą zmierzyć się z potężnym zagrożeniem – legendarną Smoczycą Śmierci.

Czy trzeba czytać pierwszy tom przed Smoczą legendą?

Tak, zdecydowanie warto zacząć od pierwszej części, czyli Smoczej Góry. To właśnie tam poznajemy bohaterów oraz zasady rządzące uniwersum. Drugi tom bezpośrednio kontynuuje wydarzenia z poprzedniej książki, dlatego znajomość pierwszej części pozwala lepiej zrozumieć relacje między postaciami oraz stawkę całej historii.

Dla jakiego wieku jest książka Smocza Legenda?

Seria Smoczy świat jest skierowana głównie do czytelników w wieku około 10–16 lat. To jednak książka, która może spodobać się również starszym miłośnikom fantastyki przygodowej – szczególnie tym, którzy lubią historie o smokach oraz magicznych krainach.

Kim są autorzy serii Smoczy Świat?

Serię stworzyło małżeństwo Kate i Kevin Tsang.

Czy Smocza Legenda to ostatni tom serii?

Seria ma swoją kontynuację w języku angielskim. Uniwersum Smoczego świata jest rozbudowane, a bohaterowie dopiero zaczynają odkrywać jego największe tajemnice.

Dlaczego dzieci lubią książki o smokach?

Smoki od dawna są jednymi z najbardziej fascynujących stworzeń w literaturze fantasy. Łączą w sobie potęgę, tajemnicę i magię. W serii Smoczy Świat dodatkowo pojawia się motyw wyjątkowej więzi między smokiem a człowiekiem, który sprawia, że historia staje się jeszcze bardziej emocjonująca i angażująca dla młodych czytelników.

Artykuł Smocza Legenda – recenzja drugiego tomu serii Smoczy świat od Kate i Kevina Tsang pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuły: Historia Dinozaurów. Moja pierwsza książka o prehistorycznych zwierzętach, Historia kosmosu. Moja pierwsza książka o wszechświecie, Historia życia. Moja pierwsza książka o ewolucji
➜ Seria: Moja pierwsza książka o
➜ Autorzy: Catherine Barr, Steve Williams
➜ Ilustracje: Amy Husband
➜ Tłumaczenie: Wojciech Mikołuszko, Agnieszka Walulik
➜ Wydawnictwo: Agora dla dzieci
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O serii: Moja pierwsza książka o

Do tej pory w ramach cyklu ukazały się cztery pozycje: 

• Historia życia. Moja pierwsza książka o ewolucji,
• Historia kosmosu. Moja pierwsza książka o wszechświecie,
• Historia wynalazków. Moja pierwsza książka o odkryciach,
• oraz wspomniana nowość – Historia Dinozaurów. Moja pierwsza książka o prehistorycznych zwierzętach.

W tej recenzji skupiam się przede wszystkim na ostatniej z nich, ale zobaczycie tutaj  także migawki dwóch poprzednich – o kosmosie oraz o życiu. Wszystkie te książki zostały stworzone przez ten sam duet twórców – Catherinę Barr oraz Steve’a Williamsa, we współpracy ilustracyjnej z Amy Husband. 

Jak wprowadzić dzieci w tematykę dinozaurów?

Jeżeli mamy do czynienia z młodym człowiekiem, który ma naturalną smykałkę do fascynacji dinozaurami – mimochodem podsunięta odpowiednia książka powinna ,,załatwić sprawę”. Jeżeli zależy nam jednak, żeby początkujący paleontolog nie przestraszył się zbyt gęsto podanych informacji oraz zbyt wielu skomplikowanych definicji, dobrze jest bazować na książce… fabularyzowanej.

Popularnonaukowa książka dla dzieci o dinozaurach

Historia Dinozaurów. Moja pierwsza książka o prehistorycznych zwierzętach charakteryzuje się bowiem tym, że można ją czytać jak bajkę – i to jest wyróżnik całej tej serii. Ciekawostki ubrano w zgrabne zdania i wpleciono w ciąg przyczynowo-skutkowy. Historia rozpoczyna się na granicy okresów permu oraz triasu – jakieś 252 miliony lat temu, a kończy… współcześnie, podczas obserwacji żyjących aktualnie zwierząt oraz w trakcie wizyty w muzeum.

Przystępnie podana wiedza w edukacji wczesnoszkolnej

Moja pierwsza książka o to spójny cykl popularnonaukowy od wydawnictwa Agora dla dzieci, który klarownie porządkuje podstawowe pojęcia i ułatwia start w bardziej wymagające zagadnienia. Krótkie akapity oraz angażująca treść wspierają samodzielną lekturę, ale także pracę nauczyciela czy rodzica. 

W przypadku części: Moja pierwsza książka o dinozaurach, Moja pierwsza książka o życiu oraz Moja pierwsza książka o kosmosie – każda operuje precyzyjną terminologią, prostym językiem i czytelnym układem, co sprzyja budowaniu słownictwa oraz wzmacnia ciekawość światem.

Ilustracje – duże rozkładówki i charakterna kreska

Warstwa wizualna łączy dobrze wyważone rozkładówki z wyrazistą kreską i oszczędną typografią – dzięki czemu obrazy realnie objaśniają treść, zamiast z nią rywalizować. Subtelne akcenty graficzne i podpisy nakierunkowują wzrok na kluczowe elementy oraz utrwalają nowe pojęcia, co w praktyce przekłada się na większą przyswajalność wiedzy i komfort wspólnego czytania. Znajdujące się na końcu osie czasu oraz słowniczki użytecznych pojęć są merytorycznym podsumowaniem całości.

Dla kogo jest ta seria

Są to książki dla dzieci w wieku od 6 do około 10 lat, które są na etapie pierwszego zgłębiania interesującego je tematu. Sprawdzą się w edukacji wczesnoszkolnej (np. na lekcjach przyrody), ale także w roli samodzielnej lektury z elementami naukowymi. 

Kiedy sięgnąć po te tytuły?

• 26 lutego – w Dzień Dinozaura
• 12 kwietnia – w Międzynarodowy Dzień Lotnictwa i Kosmonautyki
• 2 kwietnia – w Międzynarodowy Dzień Książki dla Dzieci
• 22 kwietnia – w Międzynarodowy Dzień Ziemi
• 4–10 października – podczas Światowego Tygodnia Kosmosu

Zarówno całą serię jak i najnowszą Historia Dinozaurów. Moja pierwsza książka o prehistorycznych zwierzętach znajdziecie na stronie wydawnictwa Agora dla dzieci.

FAQ, czyli pytania na które warto znać odpowiedzi

Od jakiego wieku są te książki?

Najlepiej dla 6 – 10 lat – sprawdzą się do czytania z rodzicami lub nauczycielem, ale także do samodzielnej lektury.

Czy to dobra „pierwsza” książka z naukowym zacięciem dla dziecka?

Tak – fabularyzowana treść, jasno podane ciekawostki i czytelne ilustracje ułatwiają start w trudniejsze tematy.

Czy nadają się do szkoły podstawowej (klasy 1–3/4)?

Tak. Dobrze wspierają pracę nauczycieli: słownictwo tematyczne, proste wyjaśnienia, pomysły na mini-projekty.

Czym różnią się od encyklopedii dla dzieci?

Są krótsze i bardziej ukierunkowane: zamiast setek haseł – proponują przemyślaną narrację.

Czy tomy można czytać w dowolnej kolejności?

Tak, każdy funkcjonuje samodzielnie.

Czy to dobry pomysł na prezent?

Tak – szczególnie z okazji Dnia Dinozaura, Dnia Ziemi, Dnia Dziecka lub Światowego Tygodnia Kosmosu.

Artykuł Historia Dinozaurów. Moja pierwsza książka – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Bibuła w tapczanie. O Solidarności dla dzieci
➜ Autor: Michał Rusinek
➜ Ilustracje: Joanna Rusinek
➜ Wydawnictwo: Agora dla dzieci
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Osobista opowieść dla dzieci i dorosłych

Już od pierwszych stron widać, że to książka inna niż wszystkie. Michał Rusinek dzieli się własnymi doświadczeniami – pokazuje prywatne fotografie, wspomina rodzinne zwyczaje, a nawet smak czekolady, którą przygotowywała dla niego mama domowym sposobem. Takie podejście do tematu sprawia, że historia staje się bardziej namacalna, bliska i łatwa w odbiorze.

Autor opowiada o świecie widzianym oczami kilkulatka – takiego samego, do którego dziś skierowana jest Bibuła w tapczanie. Dzięki temu mali czytelnicy mogą poczuć, jak wyglądała codzienność w czasach, kiedy słowo „Solidarność” było na ustach wszystkich, a jednocześnie brzmiało egzotycznie i tajemniczo, niczym zaklęcie, które może wszystko zmienić.

Rodzice i ich znajomi, którzy przychodzili do nas w odwiedziny, z wypiekami na twarzach powtarzali dziwne nowe słowo. Było słone w smaku, ale też miało ości, a brzmiało: SOLIDARNOŚĆ.

Michał Rusinek, Bibuła w tapczanie. O Solidarności dla dzieci, str. 24

Jak zainteresować dziecko historią Polski?

Bibuła w tapczanie to rodzaj nietuzinkowej książki historycznej, reportażu, ale też literatury popularnonaukowej. Autor tłumaczy w niej dzieciom takie terminy jak:

• żelazna kurtyna,
• komunizm,
• stan wojenny,
• niezależne związki zawodowe.

Nie są to suche definicje, lecz obrazowe objaśnienia. Na przykład pojęcie solidarności zostaje wytłumaczone za pomocą wątku uczniów, którzy wspólnie stawiają czoła opryskliwemu woźnemu. Ta sytuacja pozwala zrozumieć, że ,,bycie solidarnym” opiera się w dużej mierze na oddolnej, niezależnej inicjatywie, która łączy ludzi we wspólnym celu. 

Czym była „bibuła w tapczanie”?

Tytuł może brzmieć tajemniczo, ale kryje się za nim kawałek historii. „Bibułą” nazywano w czasach PRL-u gazetki drukowane przez podziemie. Tata autora przechowywał je w konspiracji w tapczanie, bo jako członek Solidarności, odpowiadał częściowo za ich dystrybucję. Takie działania, to symbol odwagi, ale również walki o wolność i prawa człowieka – wartości, które Rusinek w prosty sposób przybliża młodym czytelnikom.

Rocznica Porozumień Gdańskich – dlaczego ta książka jest ważna?

Wydanie książki właśnie teraz, w rocznicę Porozumień Gdańskich, nie jest przypadkowe. To doskonały moment, żeby przypomnieć dzieciom i dorosłym, że wolność nie jest dana raz na zawsze. Ruch „Solidarność” żądał między innymi:

• uwolnienia więźniów politycznych,
• wolnych sobót,
• godnych pensji,
• a przede wszystkim – prawa do tworzenia niezależnych związków zawodowych.

Choć początkiem była inicjatywa robotnicza, szybko stała się ona ogólnopolskim ruchem społecznym. Na jego czele stanął Lech Wałęsa – nazwisko, które do dziś w wielu krajach kojarzone jest natychmiast z Polską.

Trochę prywaty: dawno temu, jeszcze za czasów studiów, jeździłam autostopem po Rumunii. Podwożący nas mieszkańcy nie znali polskiego i angielskiego, a my nie mówiliśmy po rumuńsku. Dogadaliśmy się jednak między sobą skąd pochodzimy. I wtedy nasz kierowca wykrzyknął: Lech Wałęsa! Bo to była pierwsza osoba, którą kojarzył z Polski. Później dodał też Jana Pawła II, ale to jednak Wałęsa najmocniej utkwił w jego pamięci.

Warstwa wizualna – picturebook, komiks i kolaż (w jednym)

Joanna Rusinek stworzyła ilustracje, które łączą elementy picturebooka, komiksu i kolażu. Na rozkładówkach pojawiają się prywatne fotografie rodzeństwa Rusinków, a zaraz obok nich – zdjęcia historyczne. Takie połączenie sprawia, że książka działa na wielu poziomach – jest atrakcyjna wizualnie, a jednocześnie porządkuje i ułatwia przyswajanie wiedzy.

Dlaczego warto sięgnąć po Bibułę w tapczanie?

Bibuła w tapczanie to nie tylko książka o Solidarności dla dzieci. To również opowieść o tym, czym jest wolność, dlaczego warto o nią dbać i jak wielką rolę odgrywa ona w codziennym życiu.

Dla rodziców i nauczycieli to cenna pomoc edukacyjna. Dla dzieci – fascynująca przygoda, w której wielka historia przeplata się z dziecięcą perspektywą.

Na koniec pozostaje przypomnienie: komunizm skończył się w Polsce 4 czerwca 1989 roku. Ale pamięć o tych czasach i ludziach, którzy je tworzyli jest wciąż ważna, by nie zapomnieć, że wolność wymaga troski oraz zaangażowania.

Dla dzieci urodzonych już w wolnym kraju to abstrakcja. Dlatego tak istotnym jest, aby przybliżać im minione wydarzenia w sposób zrozumiały i emocjonalnie angażujący.

Książka Bibuła w tapczanie. O Solidarności dla dzieci dostępna jest na stronie wydawnictwa Agora dla dzieci.

FAQ – pytania, które porządkują informacje

Od jakiego wieku polecana jest książka Bibuła w tapczanie?

Publikacja jest odpowiednia dla dzieci od około 7/8 roku życia, ale sprawdzi się także w starszych klasach szkoły podstawowej jako materiał dydaktyczny.

Czy Bibuła w tapczanie to książka tylko o Solidarności?

Nie. To również opowieść o dzieciństwie w czasach PRL-u, o zwyczajach i codzienności, które dziś mogą wydawać się egzotyczne.

Jak książka wyjaśnia trudne pojęcia historyczne?

Autor używa prostych przykładów i metafor, odwołując się do sytuacji znanych dzieciom z ich życia szkolnego i rodzinnego.

Dlaczego warto czytać książki historyczne dzieciom?

Pomagają zrozumieć współczesny świat, uczą szacunku dla przeszłości i kształtują postawy obywatelskie.

Artykuł Recenzja „Bibuła w tapczanie”: jak opowiedzieć dzieciom o Solidarności pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Niewykluczone, że ten rok przyniesie nam więcej książek o Chrobrym, niż ukazało się ich w ciągu minionych dziesięciu lat. Nie ma się też jednak za bardzo co temu dziwić, bo właśnie w 2025 rok minęło równo tysiąc lat od kiedy Chrobry oficjalnie włożył koronę króla. 

W czym Chrobry był dobry?

I wiecie co? Komu jak komu, ale należało się chłopu! To znaczy królowi, oczywiście. Najlepiej udowadnia to trio doskonałych twórców oraz edukatorów, w książce pod poetyckim tytułem W czym Chrobry był dobry?.

Boguś Janiszewski, Agnieszka Jankowiak-Maik (znana w internecie także jako Babka od histy) i Max Skorwider kolejny raz spotykają się pod sztandarem projektu Niezła historia!. Przenoszą i siebie, i nas czytelników w czasie, żebyśmy bardziej wielowymiarowo spojrzeli na dzieje naszego kraju.

Książka dla zatwardziałych historiofobów

Poprzednią książką cyklu była Skąd się wzięła Polska?, gdzie wspomniano m.in. o bliskiej rodzinie Chrobrego, ich duchowych wyborach oraz ciekawych faktach, o których z pewnością nikt nie powiedział Wam w szkole.

Zarówno poprzednia jak i ta omawiana tutaj szerzej W czym Chrobry był dobry? cechują się rozbrajającym poczuciem humoru, łatwością docierania z treścią do nawet najbardziej opornych historiofobów i szerokim spojrzeniem na dzieje – uzupełnione o kwestie społeczne, kulturalne, a nawet ekonomiczne.

Kulisy władzy w średniowiecznej Polsce

Dzięki przeplataniu wątków fabularnych z faktami, czytelnik dostaje lekką w formie opowieść, osadzoną na podwalinach wiedzy, którą można wojować na lekcjach, w życiu prywatnym lub w teleturniejach telewizyjnych.

Za sprawą W czym Chrobry był dobry? poukładacie sobie informacje o pierwszym królu Polski, poznacie znaczenie kilku uniwersalnych pojęć, zajrzycie za kulisy władzy czy też zostaniecie średniowiecznym biznesmenem.

Seria książek o historii dla dzieci – Niezła historia!

Książka, jako połączenie klasycznego tekstu pisanego z komiksem, nie odstrasza ścianą tekstu – ma przejrzysty skład, pozwalający pochłaniać się bez chwili wytchnienia.

A od W czym Chrobry był dobry? rzeczywiście trudno się oderwać. Tam bowiem, gdzie historia spotyka się z humorem, łatwiej odnaleźć swoje powiązanie z tym, co było i bardziej świadomie oceniać to, co jest teraz. 

Polecam całą serię Niezła historia! wszystkim powyżej 9 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://agoradladzieci.pl/w-czym-chrobry-byl-dobry/

Artykuł W czym Chrobry był dobry – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Smocza Góra
➜ Autorzy: Katie Tsang, Kevin Tsang
➜ Tłumaczenie: Wojtek Cajgner
➜ Wydawnictwo: Agora dla dzieci
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Nie oszukujmy się – żaden szanujący się nastolatek nie da sobie wmówić, że smoki istnieją. Jasne, fantazjowanie o nich brzmi jak dobra zabawa, ale brak konkretnych dowodów na ich istnienie to dość poważna przeszkoda.

Kilkoro dzieci, które zostały wybrane

Czwórce nowo poznanych znajomych z różnych stron świata, którzy nagle znaleźli się w Chinach, też wydawało się to abstrakcyjnym pojęciem. Kiedy usłyszeli legendy o Smoczej Górze i dawnej wielkiej wojnie, potraktowali je wyłącznie jako interesujący przykład bujnej wyobraźni.

Nie minęło jednak wiele czasu, gdy to, co wydawało im się abstrakcją… wstrząsnęło ich światem (dosłownie!). Los wystawił całą czwórkę na poważną próbę, podczas której mieli udowodnić czy potrafią działać w grupie oraz razem odmienić bieg historii.

Seria dla nastolatków – Smoczy świat

Powieść Smocza Góra Katie oraz Kevina Tsang to pierwsza część fabuły należącej do serii Smoczy świat. Z tego, co udało mi się wyśledzić w internecie, w języku angielskim ukazało się już sześć (a właściwe 5,5) tomów.

Istnieje więc spore, ekscytujące prawdopodobieństwo, że wydawnictwo Agora dla dzieci poinformuje wkrótce o kolejnych premierach (a przynajmniej taką mam nadzieję). Przekładu pierwszej części podjął się Wojtek Cajgner.

Obóz językowy i nieodwracalne decyzje

Głównym bohaterem Smoczej Góry jest 12-letni Billy Chan, który wraz z Dylanem, Charlotte oraz Ling-Fei trafiają na językowy obóz w bliżej nieokreślonej części Chin. Chłopak posiada chińskie korzenie i jako powód do pogłębiania swojej tożsamości, bez entuzjazmu wyjeżdża ze słonecznej Kalifornii, żeby spełnić wolę rodziców.

Na miejscu zawiązuje jednak znajomość z trójką wspomnianych osób i już w trakcie przydzielenia do pierwszego, terenowego zadania, przytrafia im się coś, co bardzo trudno racjonalnie wytłumaczyć. 

Dynamiczna akcja powieści

Nowo poznani znajomi popychani ciekawością, ale przede wszystkim chęcią niesienia pomocy Ling-Fei, która zgubiła cenną dla niej rzecz, nawet nie zdają sobie sprawy jak za kilka godzin diametralnie zmieni się ich życie.

Wystarczy zaledwie kilka godzin, bo akcja w Smoczej Górze gna z prędkością światła! Powieść jest niewiarygodnie dynamiczna, dlatego pochłania się ją bardzo szybko – ale przy okazji także z dużą przyjemnością.

Inspiracje kulturą Wschodu oraz mitologią chińską

Autorzy oferują w niej doświadczenie powiązania ze smokiem, odwiedzenia smoczego wymiaru, ale także – stawienia czoła nieprzyjaciołom i własnym strachom. Bohaterowie książki muszą wyjść ze swojej bezpiecznej strefy komfortu, a następnie odnaleźć się w środowisku, którego nie tylko nie rozumieją, ale które również jest wyjątkowo nieprzewidywalne.

Trzeba przyznać, że uniwersum zbudowane przez małżeństwo Tsang jest bardzo spójne, a w niektórych jego elementach widać inspiracje klasycznymi powieściami fantasy, takimi jak Eragon czy oczywiście chińską mitologią oraz kulturą Wschodu.

To książka, która zaintryguje czytelników, rozbudzi mnóstwo emocji i sprawi, że świetnie spędzicie czas przy lekturze. Polecam ją odbiorcom powyżej 9 roku życia i obowiązkowo – wszystkim smoczym fanom!

Link do strony wydawnictwa: https://agoradladzieci.pl/smocza-gora/

Artykuł Smocza Góra – recenzja nowej serii dla miłośników smoków pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

W Bałtyku można spotkać fokę – jedną lub nawet całe stado. Najwięcej, bo prawie kilkadziesiąt tysięcy osobników liczy gatunek foki szarej. Jeżeli ma się dużo szczęścia, istnieje szansa zobaczenia także foki pospolitej czy obrączkowanej.

Dziesiąta część fabularno-przyrodniczego cyklu dla dzieci

Szczególnie pewien reprezentant tej ostatniej foczej rodziny ma sporo do powiedzenia w zupełnie nowej, uroczej książce dla dzieci. Olaf i Stella to już dziesiąta część fabularno-przyrodniej serii Zwierzęta od wydawnictwa Agora dla dzieci!

Autorką książki jest Joanna Jagiełło, a za piękne ilustracje odpowiada Magdalena Kozieł-Nowak. W ramach cyklu Zwierzęta ukazują się pozycje różnych twórców, w których głównymi bohaterami są przedstawiciele rozmaitych gatunków zwierzaków, a tłem akcji – ich naturalne środowisko.

Wcześniej ukazały się:

• Lolek, Adam Wajrak,
• Ambaras, Tomasz Samojlik,
• Tarmosia, Tomasz Samojlik,
• Świnia Malwina, Krzysztof Łapiński,
• Bercia i Orson, Tomasz Samojlik,
• Ośmiornica Zośka, Katarzyna Boni,
• Dzik Dzikus, Krzysztof Łapiński,
• Tygrys, Cezary Harasimowicz,
• Zbój, Joanna Jagiełło.

Cały wachlarz emocji

Choć w OIafie i Stelli nie padają żadne konkretne nazwy miejsc, można odnieść wrażenie, że początkowo fabuła rozgrywa się w jednym z fokarium, gdzie mały Olaf rodzi się, a później dorasta do samodzielności.

Autorka postarała się, żeby stan emocjonalny bohaterów – mimo że są zwierzętami, odpowiadał temu, z którym często mierzą się także dzieci. Poczucie strachu przed nieznanym, stawanie się bardziej niezależnymi od rodziców, radzenie sobie z nieprzychylnymi komentarzami rówieśników czy w końcu – stawianie czoła przeciwnościom oraz wykazywanie się odwagą w bronieniu bliskich, to tylko kilka z nich.

Ludzie mają głos i sprawczość

Tytułowy Olaf jest bowiem foką bardzo ostrożną, wolącą usunąć się w cień, niż stawać do konfrontacji. Kiedy zostaje wypuszczony na wolność, pełen jest obaw czy sobie poradzi i czy przetrwa w tym pełnym tajemnic i niebezpieczeństw świecie.

Wszystko zmienia się jednak, kiedy poznaje Stellę – fokę z dalekiej Północy. Przybyszka, która szuka schronienia przed kłusownikami, ukazuje Olafowi nową perspektywę. Nieintencjonalnie uświadamia głównemu bohaterowi, że każdy strach można przezwyciężyć – należy pamiętać, żeby nie odkładać zbyt wiele na później oraz stawać w imieniu tych, którzy sami mają, być może, zbyt małą siłę przebicia.

Olaf i Stella to książka drogi, pełna morskich bohaterów, humorystycznych akcentów, miłosnych wątków, ale także z mocnym przesłaniem edukacyjnym kierowanym wprost do czytelników – to my musimy zadbać o mieszkańców mórz. To ludzie (nie ryby czy podwodne stworzenia) mają głos, aby przeciwstawiać się krzywdzie zwierząt i zanieczyszczeniom Bałtyku.

Polecam tę lekturę dzieciom powyżej 9 roku życia. Sprawdzi się jako wielowymiarowa lektura do czytania o każdej porze roku.

Link do strony wydawnictwa: https://agoradladzieci.pl/olaf-i-stella/

Artykuł Olaf i Stella – recenzja książki dla dzieci o fokach pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Niektóre książki wydają się być stworzone do czytania na głos. Ich treść, ładunek emocjonalny oraz przesłanie wybrzmiewają w pełni dopiero wtedy, kiedy słowa kierowane przez konkretną osobę, trafiają do uszu odpowiedniego słuchacza.

Literacka seria o rodzicielskiej miłości

Dokładnie tak jest w przypadku nowej serii, która ukazała się nakładem wydawnictwa Agora dla dzieci. Składa się ona z trzech części. Można sięgać po nie naprzemiennie lub wybrać jedną, tą ulubioną.

Twórcami Kocham cię tak mocno!, Tata kocha cię tak mocno! oraz Mama kocha cię tak mocno! jest autorka Capucine Lewalle, a za ilustracje odpowiada Maud Legrand. Panie przygotowały książki-laurki, które pomagają rodzicom w otuleniu dzieci kołderką ciepłych słów, jednocześnie podkreślając ich wyjątkowość.

Książki dla dzieci (i ich rodziców) wypełnione dobrymi emocjami

Teksty w przekładzie Jarosława Mikołajewskiego oraz Magdaleny Mikołajewskiej to rymowane, dość uniwersalne historie, z którymi łatwo może utożsamić się każda rodzina.

W zależności od tego, po którą książkę z serii sięgamy, narracja skupia się na trochę innej relacji. W Kocham cię tak mocno! jest ona najbardziej wszechstronna. Choć na ilustracji widzimy mamę i chłopca, to można ją czytać z perspektywy dowolnej płci (najwyżej w jednym miejscu zmieniając słowo).

Z kolei w Tata kocha cię tak mocno!  jak i w Mama kocha cię tak mocno! bohaterowie scharakteryzowani są już bardziej konkretnie. Książka o relacji z tatą wydaje się przygodowa, a ta o więzi mamy i dziecka – intymna oraz czuła. We wszystkich jednak powyższych przypadkach, lektury wypełnione są od pierwszej do ostatniej strony miłością.

Trening wyobraźni

Seria Kocham cię tak mocno! została dobrze wyważona pod kątem odbiorców. Z jednej strony zawiera tradycyjne wzorce rodziny – mama jest tą, która się martwi, a tata tym, który spędza czas na majsterkowaniu i naprawianiu rzeczy. 

Wystarczy jednak zagłębić się w lekturę, żeby zobaczyć krzątającego się mężczyznę w kuchni, mamę-żołnierkę czy ojca na ślubie swojej córki z ukochaną. Co więcej, czy to tekst czy ilustracje zachęcają odbiorców, aby ci puścili wodze wyobraźni, poszukując na swoich przykładach małych symboli codziennego oddania.

Ziemia pełna jest różnorodnych, interesujących osób, ale najważniejszymi jest dziecko, mama i tata, którzy są dla siebie całym światem.

Polecam wszystkie książki z tej serii każdemu, kto tylko lubi rymowane historie pełne miłości. Najlepiej czytać je tuż przed snem, aby melodyjny tekst pomógł się wyciszyć po intensywnym dniu oraz zapewnił maluchy o bezgranicznej miłości ich rodziców do nich.

Link do strony wydawnictwa: https://agoradladzieci.pl/autorzy/capucine-lewalle/

Artykuł Kocham cię tak mocno – recenzja serii książek dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Jest spora grupa ludzi na świecie, która chce w coś wierzyć. Niektórzy wierzą, bo tak im łatwiej, inni – bo po prostu tak czują. 

Lucek, Ludwika i sprawa Świętego Jogurta

Zarówno ci, którzy wierzą w rzeczy niewidzialne, jak i ci kierujący się w życiu tylko twardymi, naukowymi faktami, mają prawo robić co im się żywnie podoba (pod warunkiem, że nie przekraczają tej cienkiej granicy prowadzącej do naprzykrzania się i utrudniania codzienności tych drugich).

I to nie jest popularny temat w literaturze dziecięcej, bo o nim nawet wielu dorosłych chyba boi się trochę rozmawiać. Dlatego, kiedy zaczęłam czytać Lucka, Ludwikę i sprawę Świętego Jogurta pomyślałam najpierw, że: oj, ale będzie draka! A zaraz później – trzeba! Przecież trzeba to głośno powiedzieć.

Naiwność czy uznanie

Żyjemy w kulturze, w której dziecko wychowuje się zazwyczaj w duchu jakiejś religii. Ateizm nie jest popularną drogą, choć ostatnio wydaje się to zmieniać. Mateusz Pakuła, autor książki, ale także m.in. reżyser teatralny (jego doświadczenie dramaturgiczne czuć chociażby w dialogach, które są rozpisane jak ta lala), postanowił pokazać, że można inaczej.

W swojej książce dla dzieci, podszytej nieco filozoficznymi rozważaniami, przypomina o rozumie, a właściwie potrzebie logicznego podchodzenia do rzeczywistości. Żeby nie nabierać się na ,,cudowne” działanie suplementów, wymyślone twarze w korze drzewa czy inne, mało prawdopodobne rzeczy – trzeba czytać właśnie taką literaturę.

Objawienie Świętego Jogurta

W Lucek, Ludwika i sprawa Świętego Jogurta poznajemy bardzo miłą rodzinę, składającą się z rodziców, rodzeństwa oraz psa. Wszyscy postanawiają odwiedzić wujka Piotera, który w podobnym czasie staje się właśnie świadkiem paranormalnych odkryć na swoim kuchennym stole.

Okazuje się, że wujek został wybrańcem. Święty Jogurt nie tylko objawił się w jego własnym domu, ale dodatkowo – tylko do niego osobiście przemówił. Pomocny sąsiad/lokalny przedsiębiorca postanowił pomóc wujkowi w (słusznym) rozgłośnieniu sprawy, a następnie w jej… zmonetyzowaniu.

Rodzina ateistów kontra tłum

Święty Jogurt to bohater-karykatura. Przerysowany symbol będącym zlepkiem różnych religii i wierzeń. Rodzina głównych bohaterów jako ateiści, podchodzi do zaistniałej sytuacji czysto pragmatycznie.

Co nie znaczy, że nie musi mierzyć się z wieloma wyzwaniami – wręcz przeciwnie. Okazuje się, że bardzo łatwo uwierzyć w potężny jogurt, a trudno przebić się z sensownymi argumentami do zapalonego tłumu. 

– No ale skoro człowiek umiera raz na zawsze i nikt go po śmierci nie rozlicza, nie nagradza ani nie karze, to po co właściwie być dobrym?

– Jeśli jesteśmy dobrzy tylko po to, żeby zyskać coś później, żeby zyskać nagrodę albo uniknąć kary, to nie jesteśmy naprawdę dobrzy – powiedziała Ludwika.

Mateusz Pakuła, Lucek, Ludwika i sprawa Świętego Jogurta, Rozdział 12 Koniec cudów, str. 135

Lucek, Ludwika i sprawa Świętego Jogurta jest memiczną książką napisaną świetnym językiem; pełną humoru, przewrotności oraz zuchwalstwa. To książka ważna społecznie, prowokująca do samodzielnego myślenia, gdzie obok ukazania różnych postaw i wyborów ludzi, skrywa się także jeszcze głębsze przesłanie – o nieprzepracowanej stracie i tęsknocie za zrozumieniem oraz pocieszeniem.

Polecam ją czytelnikom powyżej 11 roku życia. Mam nadzieję, że jest to początek serii, która z taką odwagą dalej będzie kontynuowana.

Link do strony wydawnictwa: https://agoradladzieci.pl/lucek-ludwika-i-sprawa-swietego-jogurta/

Artykuł Lucek, Ludwika i sprawa Świętego Jogurta – recenzja książki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Kurzol. Kto ukradł pamięć?
➜ Seria: Kurzol
➜ Scenariusz: Boguś Janiszewski
➜ Rysunki: Nikola Kucharska
➜ Wydawnictwo: Agora dla dzieci
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Sen, strach… smartfon! Sami przyznajcie, że spektrum kurzolskich tematów jest bardzo szerokie. Dzięki temu jednak my czytelnicy, mamy szansę zajrzeć do wnętrz swoich głów i ciał, żeby lepiej poznać zachodzące w nich ważne procesy.

Nowa część serii o Kurzolu

Tym razem zagadnienie jest szczególnie ważne, bo dotyczy zjawiska, które pojawiło się całkiem niedawno i z każdym kolejnym rokiem przybiera na sile. Mowa o przebodźcowaniu oraz zaśmiecaniu swojej pamięci mało istotnymi treściami.

Boguś Janiszewski oraz Nikola Kucharska w trzecim już tomie z serii Kurzol, czyli Kurzol. Kto ukradł pamięć?, skupiają się na działaniu dopaminy w organizmie, uzależnieniu od dostarczania sobie lekkiej, niezobowiązującej treści w postaci filmików na TikToku czy tworzeniu się ,,dziur w pamięci”.

Recenzje do poprzednich tomów serii o Kurzolu:

• Kurzol. Gdzie się podział sen?,
• Kurzol. Strach się bać!.

Jaki wpływ ma na nas dopamina?

W tej części istotną rolę odegra również siostra znanego już czytelnikom Antka. Chłopiec obiecał Agacie pokazać mieszkanie Kurzola, a ona natychmiast wpadła w szał fotografowania wszystkiego i wrzucania tego do internetu. Przerwała dopiero wtedy, gdy trafiła na… piątą klepkę.

Kto jeszcze nie zna tej serii, też również nie zdaje sobie sprawy, jak wielką moc ma owa klepka. To właśnie za jej pośrednictwem dzieci (ludzkie i te zrodzone z kurzu) trafią do organizmu dziewczyny, gdzie przeżyją niejedną przygodę i będą musiały zmierzyć się z bardzo entuzjastycznymi cząsteczkami!

Słowo do powtarzania – równowaga

Kurzol. Kto ukradł pamięć? to lektura, która łączy w sobie pozycję popularnonaukową, powieść przygodową oraz komiks. Dynamiczna akcja i fantastyczny humor sprawiają, że teoretycznie trudne rzeczy związane z biologią oraz chemią przyswaja się bardzo sprawnie (serio, nie trzeba nic powtarzać, żeby utworzyć silne połączenia w neuronach! ).

Książka o Kurzolu, Antku i Agacie, co ważne, nie podchodzi do kwestii telefonu radykalnie. Zaznacza, że używanie go z umiarem jest w porządku. Mam wrażenie, że właśnie taki sposób prowadzenia narracji może sprawdzić się w przypadku dzieci czy młodzieży i nakłonić ich do większej ostrożności.

Słowo równowaga, które pada w Kurzol. Kto ukradł pamięć? to, moim zdaniem, jedno z najważniejszych słów, jakie znamy. I każdy – czy dziecko czy dorosły, powinien je stosować w wielu sytuacjach ze swojego życia, nie tylko jeżeli mowa o technologii czy poszukiwaniu przyjemności w mało wartościowych rzeczach.

Jeżeli rozglądacie się więc za wartościową lekturą, która Was rozjawi (oj, Kurzol się wkradł), ale i nauczy czegoś ciekawego – Kurzol. Kto ukradł pamięć? będzie strzałem w jedenastkę! Polecam dzieciom powyżej 7 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://agoradladzieci.pl/kurzol-kto-ukradl-pamiec/

Artykuł Kurzol. Kto ukradł pamięć? – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Detektyw Wróbel i tajemniczy przybysze
➜ Seria: Detektyw Wróbel
➜ Scenariusz: Adam Wajrak, Tomasz Samojlik
➜ Ilustracje: Tomasz Samojlik
➜ Wydawnictwo: Agora dla dzieci
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Jeżeli często tu zaglądacie i szukacie dla siebie recenzji ciekawych książek, to prawdopodobnie lubicie podróżować po świecie literatury. Być może lubicie nawet podróżować po prostu, bo jak mawiał Hans Christian Andersen:

Podróżować to żyć.

Nowe przygody Detektywa Wróbla

Nie bez powodu wspominam o tym przy okazji trzeciego tomu prze-wspaniałej, komiksowej serii, która Was rozśmieszy, douczy i zaciekawi. Detektyw Wróbel to seria książek łącząca fabuły z lotu ptaka (najczęściej) z popularnonaukowymi ciekawostkami i mądrym przesłaniem. Do tej pory ukazały się:

• Detektyw Wróbel i złamane pióro,
• Detektyw Wróbel i struty dziub.

Detektyw Wróbel i tajemniczy przybysze to najnowsza pozycja Adama Wajraka oraz Tomasza Samojlika, która porusza właśnie kwestie migracji, gatunków inwazyjnych czy przemieszczania się (zwierząt, ale też trochę ludzi, roślin, i na przykład wirusów).

Wizyta w Umarłym Lesie

Wygląda na to, że Detektyw Wróbel przechodzi awans społeczny, bo właśnie dołączyła do niego stażystka! Modrinka, czyli pewna młoda modraszka zwyczajna, postanowiła zadbać o swoje CV i liznąć trochę doświadczenia przy boku doświadczonego kolegi po fachu.

Razem zdecydowali się zbadać sprawę pewnych papug, które niespodziewanie pojawiły się w mieście. Aleksandretty sieją popłoch… choć nie do końca wiadomo dlaczego. Na skutek pewnych, nieoczekiwanych wydarzeń, detektyw Wróbel trafia do Umarłego Lasu (jeśli komuś nic ta nazwa nie mówi, niech koniecznie w nią kliknie).

To właśnie tam tytułowy bohater komiksu przekona się, że nie taki dzięcioł (białoszyi) straszny, jak go malują. Historia jest także płynnym przejściem oraz zaproszeniem do świata bohaterów Umarłego Lasu.

Edukacja przyrodnicza dla dzieci

Detektyw Wróbel i tajemniczy przybysze to opowieść pełna zwrotów akcji, sucharów (ale tych z serii: tak absurdalne, że aż śmieszne), czy wplecionych w fabułę informacji, które sprawiają, że więcej wiemy o otaczającym nas świecie.

Książka uczy otwartości na nowe gatunki, przestrzega jednak przed lekkomyślnością w ich samodzielnym rozmnażaniu czy transportowaniu. Z pewnością po lekturze Detektyw Wróbel i tajemniczy przybysze niektóre osoby zastanowią się, czy koniecznie powinny zabierać z wycieczki z drugiego końca świata, sadzonkę tej ślicznej roślinki.

Bardzo polecam ten komiks wszystkim powyżej 6 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://agoradladzieci.pl/detektyw-wrobel-i-tajemniczy-przybysze/

Artykuł Detektyw Wróbel i tajemniczy przybysze – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.