➜ Tytuł: Bibliomulica z Kordoby
➜ Scenariusz: Wilfrid Lupano
➜ Rysunki: Léonard Chemineau
➜ Tłumaczenie: Krzysztof Umiński
➜ Wydawnictwo: Kultura Gniewu
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Wyznaję dość prostą zasadę, że książki należy szanować. Nie zaginam więc w nich stron, nie bazgrolę po marginesach, czy nie odkładam w miejsca, gdzie mogłyby się zamoczyć lub ubrudzić. Sięgam po nie, kiedy mam czyste ręce i nawet staram się nie jeść, kiedy czytam jakąś szczególnie ważną książkę.

 Tragiczne pożary bibliotek

Nie traktuję ich jak świętość, ale jestem w stanie zrozumieć, że wtedy gdy były one znacznie mniej dostępne niż teraz i jedyna istniejąca wiedza, pochodziła właśnie z od nich – perspektywa mogła wyglądać zupełnie inaczej. Niszczenie książek było wydarzeniem na skalę krajową. Mógł to być zamach na ideały, naukę oraz kulturę danego państwa.

Właśnie dlatego w szkole mówi się uczniom o wielkich pożarach, które trawiły biblioteki. Najsłynniejszą w tej kwestii jest oczywiście Biblioteka Aleksandryjska. Podobno do zniszczenia setek tysięcy zwojów przyczynił się sam Juliusz Cezar.

Nie trzeba jednak szukać tak odległych w czasie przykładów. W 1992 roku spłonęła Biblioteka Narodowa Bośni i Hercegowiny – a wraz z nią ponad 2 miliony książek, rękopisów oraz cennych dokumentów. W Polsce została częściowo zniszczona Biblioteka Jagiellońska podczas II wojny światowej w trakcie bombardowania – to, co ocalało, zostało wywiezione z kraju przez Nazistów.

Biblioteka w Kordobie, czyli komiks osadzony na faktach

Te przykłady można niestety mnożyć. Zamiast jednak zbyt długo się nad nimi rozwodzić, wspomnę jeszcze o jednym, bardzo znaczącym w kontekście tej recenzji. Biblioteka w Kordobie, X wiek, Al-Andalus (współczesna Hiszpania). Wówczas była to jedna z największych bibliotek świata islamskiego, z setkami tysięcy bezcennych rękopisów.

Niecały wiek później, jej niemal wszystkie zbiory literackie, naukowe i filozoficzne, w tym wiele oryginałów, zostało spalonych, na skutek wojny domowej oraz potrzeby uwsteczniania swojego ludu przez nowego wezyra.

To właśnie te wydarzenia stały się podłożem pod fenomenalny komiks Bibliomulica z Kordoby, opisujący losy pewnego bibliotekarza Tarida, jego byłego ucznia oraz niewolnicy kopistki, którzy zdecydowali się ocalić choć część z bezcennego zbioru Biblioteki w Kordobie.

Komiks dla miłośników książek

Scenarzysta Wilfrid Lupano (autor mojego ukochanego Oceanu miłości, ale także świetnego komiksu Wszędzie biały) z rysownikiem Leonardem Chemineau stworzyli książkę pełną akcji, humoru oraz poruszających momentów. To historia drogi, w której wyrusza się bez konkretnego planu i z nadzieją, że wszystko się powiedzie.

Motorem napędowym jest ogromna miłość do książek, a także wiara, że trafi się na kogoś, kto potrafi docenić ich niewymowną wartość. 

Nie bez znaczenia w tej opowieści jest tytułowa mulica, która jako zwierzę niezbyt lotne i mało charyzmatyczne – zdobywa ogromną sympatię czytelników, a w końcu i samych bohaterów komiksu. 

Akcja rozgrywająca się w historycznym miejscu oraz wśród historycznych postaci, nabiera baśniowej wymowy, właśnie dlatego że jest o ludziach, którzy wiele zrobią, by nie pozwolić żadnej dobrej historii dać o sobie zapomnieć. Znajdziecie tutaj multum ciekawych cytatów, trochę filozofii i jeszcze więcej świetnie ukazanych relacji.

Chcąc być więc jak bohaterowie Bibliomulicy z Kordoby – daję Wam znać, dobrzy ludzie, że jest to opowieść wybitna. Nie pozwólcie spłonąć jej w ogniu przeoczenia.

Komiks dla wszystkich powyżej 12 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://kultura.com.pl/kultura-gniewu/519-bibliomulica-z-kordoby.html

Artykuł Bibliomulica z Kordoby – recenzja komiksu inspirowanego faktami pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Ocean miłości
➜ Scenariusz: Wilfrid Lupano
➜ Rysunki: Gregory Panaccione
➜ Wydawnictwo: Mandioca
➜ Rok wydania: 2022
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Ten kto wierzy w prawdziwą miłość, ten dobrze wie, że ciężko ustalić jakieś jej ramy. Trudno próbować ją również definiować, jednak są pewne zachowania, które można z nią łączyć. 

Wzruszającą, romantyczną, a zarazem zupełnie szaloną opowieść bez słów o miłości poznacie w najnowszym komiksie, który ukazał się nakładem Wydawnictwa Mandioca.

Opowieść o bezgranicznej miłości

,,Ocean miłości” to historia ani nie ładnych, ani nie specjalnie mądrych bohaterów. Niskiego i szczupłego mężczyzny oraz korpulentnej i postawnej kobiety. Choć wyglądają jak dwa przeciwieństwa, to jednak ich miłość jest właśnie taka, jakiej każdy z nas by sobie życzył – bezgraniczna.

Przedstawiona w komiksowych kadrach za sprawą ogromnego talentu Gregory’ego Panaccione na podstawie scenariusza Wilfrida Lupano (autora możecie już kojarzyć m.in. z ,,Wszędzie biały”), porwie w wir przygód, subtelnego poczucia humoru oraz błyskotliwych niuansów, które dostrzega się wraz z drugim i kolejnym poznawaniem tej pozycji.

Puszka sardynek w oleju

Powróćmy jednak do naszych bezimiennych bohaterów (choć książka pozostawia niepotwierdzone tropy odnośnie imienia kobiety). Małżeństwo mieszka razem na skraju klifu. Prowadzi skromne, ale uporządkowane życie. Mężczyzna każdego ranka wyrusza swoim kutrem rybackim na połów. Wcześniej zjada jednak przygotowane przez żonę śniadanie i dostaje od niej prowiant na później – w tym puszkę znienawidzonych przez siebie sardynek w oleju.

Te sardynki składowane są przez niego pod pokładem, ale to też od początku pewien znaczący w historii symbol. Żona wie, że mężczyzna nie lubi sardynek, a jednak zawsze pakuje je na wszelki wypadek. To wyraz jej troski o męża, który – jak się później okazuje – będzie miał znaczący wpływ na całą opowieść.

Relacja napędzana uczuciem

Sama książka – pięknie wydana w twardej oprawie – także wyglądem przypomina wspomnianą puszkę sardynek. Ten zwykły przedmiot staje się w pewnym momencie kluczowy. Zyskuje również kolejne znaczenie, kiedy mężczyzna nazywa w ten sposób uratowanego przez siebie ptaka. Okazuje się wówczas, że życie zawdzięczają sardynkom aż dwa istnienia.

,,Ocean miłości” pełen jest niespodzianek. Prowadzona tu równolegle narracja zabiera czytelników w podróż między losy kobiety i mężczyzny. Choć ich drogi na początku rozchodzą się, razem robią wszystko, aby powrócić na właściwy kurs. Żona, która początkowo wydawała się tylko skromną gospodynią, podbija świat. Mąż, którego mógłby określać wygląd słabeusza – okazuje się człowiekiem niebywale silnym oraz wytrzymałym.

Dla kogo jest to komiks?

W ,,Oceanie miłości” znajdziecie ślady najlepszych animowanych produkcji. Sama dopatruję się tutaj podobieństw do ,,Odlotu”, choć wizualnie komiksowi znacznie bliżej do jednego z moich ulubionych filmów rysunkowych – ,,Trio z Belleville”; podwójnie nominowanego w 2004 roku do Oscara.

Jeżeli chcecie popłynąć więc na falach ponadczasowego uczucia, któremu żaden sztorm czy współczesne bolączki niestraszne – sięgnijcie po ,,Ocean miłości”. Obiecuję, że z przyjemnością zatrzymacie się na każdej stronie, chłonąc jego historię i zachowując ją wewnątrz siebie. To dzieło sztuki, które polecam każdemu już powyżej 10 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://mandioca.pl/pl/p/Ocean-milosci/919

Artykuł Ocean miłości – recenzja komiksu bez słów pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Scenariusz: Wilfrid Lupano

Rysunki: Stephane Fert

Tłumaczenie: Ada Wapniarska

Wydawnictwo: Timof i cisi wspólnicy

Rok wydania: 2021

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Wyobraźcie sobie, że macie ogromny głód wiedzy, a ktoś zabrania Wam się uczyć tylko ze względu na kolor skóry. 

Powstało wiele ważnych książek i filmów na temat niewolnictwa w USA czy skrajnego rasizmu w wieku XIX oraz XX. Mam jednak wrażenie, że wciąż niewiele jest lektur na ten temat, które można byłoby podsunąć młodszym czytelnikom lub nastolatkom, żeby uzmysłowić im jak krzywdzące może być ocenianie ludzi przez pryzmat ich wyglądu.

,,Wszędzie biały” jest komiksem Wildrida Lupano oraz Stephana Ferta (możecie kojarzyć jego rysunki już z ,,Skóra z tysiąca bestii”), który całkowicie mnie zachwycił. To opowieść inspirowana faktami, z akcją rozgrywającą się około 1832 roku w mieście Canterbury, niedaleko Connecticut.

Była tam szkoła dla młodych dziewcząt, którą prowadziła wykształcona panna Prudence Crandall. Placówka cieszyła się dużym szacunkiem miejscowej społeczności. Edukujące się tam dziewczynki określano jako ,,urocze” i patrzono na nie rozczulającym wzrokiem – tak jak widzi się słodkie, ale niezbyt rozgarnięte szczenięta. 

W tej szkole zatrudnione były do pomocy dwie czarnoskóre dziewczyny. Jedna z nich pewnego dnia poczuła w sobie głód wiedzy. Udając się do panny Crandall z pytaniem natury fizycznej, zapoczątkowała wielką rewolucję – zarówno w życiu nauczycielki jak i całego miasteczka.

,,Wszędzie biały” to z jednej strony historyczna relacja jednej z pierwszych szkół dla czarnoskórych dziewcząt, a z drugiej ukazanie trosk, nadziei oraz wielkiej odwagi tych uczennic. Te bohaterki ryzykując przecież także życiem wiedziały, że jest to prawdopodobnie jedyna droga do zmiany sposobu myślenia ludzi, ale i szansy na lepszą przyszłość dla następnych pokoleń.

To opowieść o hipokryzji ówczesnych Amerykanów, ale i kolejna sposobność na spojrzenie na nas samych, nasze media i w końcu – naszą politykę, która momentami wydaje się tkwić w tamtych, zupełnie pozbawionych jakiejkolwiek świadomości czasach.

Komiks pozwala bardziej dogłębnie spojrzeć na rozmaite zagadnienia tożsamości – kulturalnej, społecznej, religijnej. Stawia znak zapytania przy pojęciach związanych z edukacją oraz zachęca do dyskusji nad tym, czym jest równość i wolność.

W pięknych, niedosłownych kadrach widoczna jest duchowość, radość i smutek bohaterów. ,,Wszędzie biały” wzrusza i inspiruje. 

Lektura tego komiksu będzie dopiero początkiem dla młodego czytelnika, który zainteresuje się tym tematem. Z pewnością ubogaci go jednak i poszerzy jego perspektywy na kwestie, których mimo upływu lat nie udało się jeszcze do końca uporządkować.

Polecam ,,Wszędzie biały” wszystkim czytelnikom powyżej 13 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://sklep.timof.pl

Artykuł Wszędzie biały – recenzja ważnego komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.