Żyjemy w świecie, w którym ciągle chce się więcej i bardziej. Ledwie coś zdobywamy, a już nęcą nas obrazy czegoś innego, lepszego, większego, bardziej nowoczesnego.

Zachwyt nad codziennością

We współczesnej rzeczywistości brakuje czasu, żeby cieszyć się tym, co mamy – ale również brakuje czasu na refleksję. Gdybyśmy mogli się na chwilę zatrzymać i zastanowić, w jak uprzywilejowanym miejscu jesteśmy, być może nie tylko żyłoby nam się łatwiej, ale również bylibyśmy szczęśliwsi.

Małe Cuda to kolejna książka bestsellerowego Kobi Yamady, autora takich pozycji jak np.:

• Co robisz z pomysłem?,
• Co robisz z problemem?,
• Może.

Wydawnictwo Levyz Books wydało chwilę wcześniej Promyki, które również, tak jak tę najnowszą lekturę, zilustrował Charles Santoso. Głównego bohatera Promyków możecie odnaleźć na kilku rozkładówkach Małych Cudów.

Dziecięcy sposób patrzenia na świat

Mój syn ma niespełna dwa lata i ciągle się czymś zachwyca. Wydaje okrzyk zachwytu, kiedy przejeżdżamy wiaduktem lub gdy wyciągam z torebki świeżą bułkę z piekarni, która jest dla niego.

Dzieciom znacznie łatwiej przychodzi dostrzeganie piękna tam, gdzie dorośli już go nie zauważają. Właściwie, im dziecko staje się starsze, tym szybciej zapomina jak to jest doświadczać czegoś po raz pierwszy i te emocje odzwierciedlać w swoich małych zachwytach, lub jak ujmuje to autor – Małych Cudach.

Kluczem jest prostota

Głównym bohaterem książki jest mały niedźwiadek. Na pięknych, poetyckich ilustracjach widać go otoczonego przyrodą. Niedźwiadek jest częścią natury. Zanurza się w wodzie, nurkuje z wielorybem, wspina na drzewo, wącha kwiaty. 

Bohater, jak i pojedyncze elementy, z którymi wchodzi w interakcje, umieszczeni są zazwyczaj na białym, czystym tle. Zarówno w obrazku oraz w tekście stawia się w Małych Cudach na prostotę. Jest ona ważna i w kontekście całego przesłania. 

To, co najpiękniejsze, jest bowiem łatwe do uchwycenia. Dlatego też ta książka może trafić do tak wielu osób. Autor mówi językiem, którego nie trzeba długo studiować. Wystarczy chwila, żeby do czytelników dotarły jego złote, uniwersalne i ponadczasowe myśli. 

Powiadomienie, które warto odebrać

Nastolatkowie często poszukują drogowskazów. Chcieliby wiedzieć jak żyć i co robić, żeby czuć się szczęśliwymi. Książka Małe Cuda. Chwile, które dodają dobroci do zadowolenia jest właśnie takim drogowskazem. 

To swego rodzaju powiadomienie, które można wysłać, żeby nie zapomnieć sposobu patrzenia na świat, kiedy było się dzieckiem. Małe Cuda apelują, żeby nie bać się wrażliwości, być życzliwym, otwartym czy też kochać bez ograniczeń.

Książka dobrze się sprawdzi jako lektura do wspólnych rozważań w gronie rodzinnym lub podczas szkolnych zajęć. Będzie także wyjątkową, pięknie wydaną propozycją prezentową. Polecam ją czytelnikom powyżej 8 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://levyz.pl/shop/male-cuda/

Artykuł Małe Cuda – recenzja książki dla dzieci i dorosłych pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Kiedy tylko wydawnictwo Literackie ogłasza kolejną premierę autora Yuvala Noah Harariego – księgarnie przeżywają oblężenia, a biblioteki notują długie kolejki zapisów na ostatnie nowości. To pisarz będący historykiem oraz filozofem, który jak mało kto, potrafi o rzeczach trudnych pisać w prosty sposób.

Inspirująca seria książek – Niepowstrzymani

Najlepszym na to dowodem jest chyba jego najsłynniejsza seria ,,Sapiens”, poniżej przejdziecie do recenzji konkretnych tomów:

• Sapiens. Opowieść graficzna. Narodziny ludzkości. Część 1,
• Sapiens. Opowieść graficzna. Filary cywilizacji. Część 2.

Ostatnio jednak zaczął ukazywać się kolejny cykl, tym razem z ilustracjami Ricarda Zaplana Ruiza. Nie ma on już formy opowieści graficznej, tylko bardziej tradycyjnej prozy. Mowa oczywiście o ,,Niepowstrzymanych”.

Małe ziarenko pszenicy

,,Niepowstrzymani. Jak przejęliśmy władzę nad światem” ukazała się w pierwszej kolejności, bo traktuje od czasów najwcześniejszych, czyli ewolucji człowieka pierwotnego w człowieka żądnego władzy.

,,Niepowstrzymani. Dlaczego świat nie jest sprawiedliwy” to z kolei niezwykle intrygująca opowieść o… pszenicy! I choć wyda Wam się to trudne do uwierzenia (bo takie też było na początku dla mnie), ale wszystko, co teraz mamy – łącznie ze stresem, lękami, niepewnością, zaczęło się właśnie od małego ziarenka pszenicy…

Wielka moc opowieści

Autor poddał pod rozważania dawne style przetrwania i życia. Zadał pytanie czy gdybyśmy ciągle prowadzili koczowniczy tryb, może bylibyśmy szczęśliwsi? Jednocześnie podkreślił, że taki scenariusz nie mógłby być możliwy – rewolucja agrarna musiała się wydarzyć, i jednocześnie wyprzeć wędrowców. Pociągnęła za sobą jednak różne konsekwencje, z którymi borykamy się do dzisiaj.

W ,,Niepowstrzymanych. Dlaczego świat nie jest sprawiedliwy” postawione zostaje bardzo ważne pytanie. Autor ma na nie szereg rozsądnych odpowiedzi. Przytacza wiele argumentów, z którymi trudno w jakikolwiek sposób polemizować. Najważniejszym jest chyba ten dotyczący najistotniejszego aspektu człowieczeństwa. Są nim… opowieści.

Książka dla dzieci poszerzająca horyzonty

To właśnie opowieści pozwoliły tworzyć wielkie miasta i imperia. Dzięki nim sprawowano władzę, jednoczono się, ale też… poróżniano. Zanurzając się w drugi tom ,,Niepowstrzymanych” dostajemy fabularną opowieścią, mocno zbudowaną na fundamencie z faktów.

To książka, której lektura porwie zarówno dorosłych jak i dzieci. To pozycja otwierająca oczy, poszerzająca horyzonty, ale przede wszystkim pozostająca szalenie ciekawą oraz satysfakcjonującą. Polecam ją każdemu powyżej 7 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://www.wydawnictwoliterackie.pl/produkt/5218/niepowstrzymani-2

Artykuł Niepowstrzymani 2 – recenzja książki nie tylko dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Ludzie uwielbiają się rozwijać. Stagnacja jest dla nich znakiem uwstecznienia, a postęp – to pójście do przodu, często nie zwracając uwagi na to, co depta się po drodze. Współcześni ludzie, przy całym bagażu wad i krótkowzroczności, mają jednak wyjątkowe moce. Potrafią podróżować w kosmos, przekraczać prędkość dźwięku czy poznawać historie na podstawie niewielkiej nawet kostki. Dlaczego? I w jaki sposób to osiągnęli?

Yuval Noah Harari – ojciec opowieści

,,Niepowstrzymani. Jak przejęliśmy władzę nad światem” jest książką, na którą czekałam z kilku powodów. Najważniejszym z nich jest zdecydowanie postać samego autora. Yuval Noah Harari to izraelski, współczesny historyk oraz filozof, który ściągnął uwagę całego świata literackiego za sprawą swojej doskonałej serii ,,Sapiens”. 

Na stronie znajdzie recenzje dwóch opowieści graficznych jego autorstwa. Każdą polecam równie mocno:

• Sapiens. Narodziny ludzkości. Część 1,
• Sapiens. Filary cywilizacji. Część 2.

Sapiensi, czyli my

Z pewnością zwróciliście uwagę na fascynację autora tematem Sapiensów, czyli ludzi mądrych. Książka ,,Niepowstrzymani. Jak przejęliśmy władzę nad światem” nie jest jednak rozważaniem nad współczesnym gatunkiem ludzkim. To niezwykle inspirujące poszukiwanie odpowiedzi na filozoficzne pytania o naturę człowieczeństwa:

• dlaczego jesteśmy, jacy jesteśmy?
• w jaki sposób staliśmy się panami świata?
• dlaczego czasem się boimy?
• dlaczego możemy żyć w wielkich społeczeństwach, obok tysięcy nieznanych sobie ludzi, nie robiąc sobie na ogół krzywdy i w miarę się dogadywać?

Jeden człowiek, wiele pytań

To książka pisana lekkim, fabularyzowanym wręcz językiem, będąca jednocześnie mocno osadzona na faktach. Składa się z czterech zasobnych rozdziałów, rozpoczynających się od solidnego wprowadzenia do człowieka pierwotnego. Autor w doskonały sposób wyjaśnia, dlaczego jako gatunek zostaliśmy jedyni. Jak to się stało, że jest wiele niedźwiedzi czy lisów, ale tylko jeden człowiek – ten sam na całym świecie, nie licząc drobnych różnic w kolorze skóry czy włosów.

Książka, która otwiera oczy

Podążanie po szlakach, które w niewielu przypadkach pozostawili po sobie pierwotni ludzie, to zajęcie rozgrzewające wyobraźnię. W ,,Niepowstrzymanych” pojawia się także kilka odważnych tez. Nie wszystkie podane są wprost, ale… bardzo trudno się z nimi nie zgodzić.

To książka, która otwiera oczy, poszerza horyzonty i sprawia, że czytelnik z uznaniem kiwa głową niemal przy każdej kolejnej stronie. Co więcej! Nieważne ile ma się lat – osiem czy osiemdziesiąt. ,,Niepowstrzymani. Jak przejęliśmy władzę nad światem” powinna być przeczytana przez każdego z nas. To nie tylko przejmujący obraz tego, co było, ale również ważna lekcja do wyciągnięcia na przyszłość.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.wydawnictwoliterackie.pl/produkt/4105/niepowstrzymani

Artykuł Niepowstrzymani – recenzja premierowa książki nie tylko dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: 

Autor: Justyna Zaręba

Ilustracje: Justyna Szychowska

Wydawnictwo: Studio Koloru

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna 

Recenzja:

Być może kojarzycie taki charakterystyczny plakat, który często wisi na przystankach – żółty, ze skulonym psem i napisem: UWAGA, ZŁY PAN. To projekt Anny Frydrych, który zwyciężył w konkursie organizowanym przez Galerię Plakatu AMS ,,Zwierzę też człowiek”. 

Ta grafika stała się ważnym elementem ostatniej nowości Wydawnictwa Studio Koloru, czyli ,,Niezły Bigos!”. Książka autorstwa Justyny Zaręby porusza szalenie ważny temat i przy okazji opowiada historię chłopca Franciszka i psa mieszkającego po sąsiedzku. 

Franek pewnej nocy słyszy podejrzane piski i zgrzyty. Nie może zasnąć, dlatego zastanawia się, skąd biorą się te dziwne dźwięki. Trop prowadzi na balkon sąsiada, gdzie chłopiec odkrywa… przywiązanego do balustrady psa. 

Kolejnego dnia zamierza przeprowadzić śledztwo, które wykaże czy nowy sąsiad jest złym panem z plakatu. Skrupulatnie przeprowadza zwiad, prowadzi dyskusje z wiekowymi, ale niezwykle przenikliwymi sąsiadkami i przede wszystkim chce obserwować podejrzanego. Szybko okazuje się, że panem piszczącego zza drzwiami psiaka jest szanowany lekarz, którego nikt nie chce podejrzewać o najgorsze.

Franek postanawia działać na własną rękę, jednak na szczęście w porę angażują się  w sprawę także jego rodzice. Prawda szybko wychodzi na jaw, a książka… kończy się happy endem.

W ,,Niezłym Bigosie!” jest jednak wyraźnie zaznaczone, że nie każda historia ma dobre zakończenie i nie każdy pies ma tyle szczęścia, co tytułowy Bigos. 

Najważniejszym przesłaniem tej opowieści jest swego rodzaju trening uważności i rozwijanie empatii młodych czytelników. Autorka stara się zwrócić uwagę dzieci, jakie zachowania powinny wzbudzić ich czujność. Kiedy widzimy, że ktoś trzyma psa na balkonie, rzadko wychodzi z nim na spacery i przede wszystkim – kiedy pies piszczy lub szczeka cały dzień w mieszkaniu, mogą to być poszlaki, które powinny zaalarmować dorosłych. Dorośli często są jednak pochłonięci pracą, a wtedy do akcji mogą wkroczyć dzieci. Poproszenie rodziców o sprawdzenie warunków w jakich żyje pies, czasami może uratować mu życie.

Momentami mam jednak wrażenie, że autorka stara się przekonać czytelnika, że posiadanie psa mieszkając w bloku, może być złym pomysłem. Od dawna jednak mówi się, że to nie metraż jest problemem. Zapewniając psu odpowiednio dużo ruchu w ciągu dnia sprawia, że może on mieszkać nawet w kawalerce. Większość czasu w mieszkaniu psy i tak przesypiają (jeśli są szczęśliwe). 

Poza tym, ,,Niezły Bigos!” to wartościowa książka, która powinna być lekturą obowiązkową w szkole podstawowej. Polecam ją dla dzieci powyżej 6 lat.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.studiokoloru.eu/?13,niezly-bigos

Artykuł Niezły Bigos! – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: 

Autor: Przemek Staroń

Ilustracje:  Marta Ruszkowska

Wydawnictwo: Agora

Rok wydania: 2020

Objętość:  prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

To jedna z tych książek, której byłam bardzo ciekawa już w momencie, kiedy tylko dowiedziałam się, że powstaje! Działania Przemka Staronia śledzę w internecie od dawna, dlatego zastanawiałam się, jakie treści postanowił uwzględnić  i zarazem, co chce przekazać młodzieży (choć, że pojawią się nawiązania do Harrego Pottera, to akurat było więcej niż pewne! ).

Przemek Staroń w 2018 roku został wybrany Nauczycielem Roku. Jest psychologiem, nauczycielem etyki i filozofii. Otrzymał również nominację do tytułu Global Teacher Prize. Ze stereotypowym belfrem nie ma jednak nic wspólnego, reprezentuje nowy model wartości i inne, bardziej indywidualne podejście do swoich wychowanków. Poza tym, Przemek Staroń nie stawia się na piedestale nieomylności, nie buduje autorytetu tylko i wyłącznie na gruncie swojego wieku, a śmiało przyznaje się do obaw i opowiada o przezwyciężonych trudnościach.

Książkę ,,Szkoła bohaterek i bohaterów, czyli jak radzić sobie z życiem” dedykuje nastolatkom, którzy nie mając dostępu do edukacji emocjonalnej, często gubią się w rozumieniu własnych potrzeb. Brak narzędzi do radzenia sobie z wymagającymi sytuacjami, wielokrotnie wpływa na ich pogarszające się samopoczucie i brak wiary we własne możliwości.

Ta pierwsza część (bo zapowiadane są już kolejne!) dzieli się na wiele rozdziałów, gdzie każdy poświęcony jest innemu zagadnieniu. Nie spodziewajcie się jednak nudnego wykładu okraszonego trudnym słownictwem i wydumanymi teoriami (trudne słowa pojawiają się, ale są świetnie tłumaczone!). Przemek Staroń nawiązuje w tych poszczególnych częściach do bohaterów książkowych, filmowych i serialowych, które znane są wszystkim nastolatkom. Opisuje na ich przykładach konkretne wzorce zachowań, tłumacząc jak te fabularne decyzje wpływają na finały opowieści. 

W ,,Szkole bohaterek i bohaterów” porusza kwestie odmienności, wyglądu i związanymi z nim kompleksami, niesprawiedliwego traktowania introwertyków, rozterek miłosnych, strachu, bycia niegrzecznym, sukcesu czy chwilowego poczucia szczęścia. W rzeczywistości omawianych zagadnień jest znacznie więcej, a każde to kolejne ciekawe anegdoty, rozjaśniające umysł porady oraz inspirujące cytaty.

Książka wspomina wielokrotnie o wątkach ze wspomnianego już Harrego Pottera, ale również nawiązuje m.in. do serialu Stranger Things, Władcy Pierścieni, tomów Baśnioboru, pozycji I Ty możesz zmienić świat. 42 inspirujące historie o niezwykłych dzieciach, Małego Księcia, poezji Wisławy Szymborskiej, Kiedy nadchodzi smutek, Uważność i spokój żabki i wielu, wielu innych.

Tekst uzupełniają ilustracje Marty Ruszkowskiej, którą można kojarzyć chociażby z równie udanej książki ,,Warszawiacy”. 

,,Szkoła bohaterek i bohaterów, czyli jak radzić sobie z życiem” to pozycja bardzo potrzebna i sama nie wiem czy powinnam ją bardziej polecać licealistom czy ich nauczycielom. Najlepiej, jeżeli przeczytają ją wszyscy – także rodzice nastolatków, żeby łatwiej było im porzucić stare, szkodliwe nawyki edukacyjne i pewnym krokiem wejść w erę lepszego rozumienia oraz większej empatii. 

Link do strony Wydawnictwa: https://kulturalnysklep.pl/product-pol-96736-Szkola-bohaterek-i-bohaterow-czyli-jak-sobie-radzic-z-zyciem.html

Artykuł Szkoła bohaterek i bohaterów, czyli jak sobie radzić z życiem – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autorzy: Jean – David Morvan, Séverine Tréfouël

Ilustracje: David Evrard

Tłumaczenie: Małgorzata Fangrat

Wydawnictwo: Timof i cisi wspólnicy

Rok wydania: 2018

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

15-ego lutego 1910 roku urodziła się Irena Stanisława Sendlerowa. Gdyby wciąż żyła, obchodziłaby właśnie swoje 109 urodziny.

Od ponad 10 lat nie ma jej już wśród nas, jednak to co zrobiła, na zawsze pozostanie w umysłach ludzi. Nie tylko tych, których rodziny ocaliła, ale także i tych, u których wzbudza podziw i szacunek.

Na podstawie jej bogatego życiorysu powstały 3 części komiksu dla dzieci i młodzieży. O tomach ,,Irena 1: Getto” oraz ,,Irena 2: Sprawiedliwi” pisałam już w przeszłości. W tej recenzji skupię się na ,,Irena 3: Warszawa”, która jednak nie jest ostatnim słowem, jakie autorzy mają do powiedzenia na temat tej wielkiej postaci.

W przyszłości Wydawnictwo Timof i cisi wspólnicy planują wydanie czwartej części ,,Irena 4: Jestem z Ciebie dumny”.

W ,,Irena 3: Warszawa” autorzy skupiają się przede wszystkim na ogromnym wpływie Ireny Sendlerowej na współczesność. Jej obecność, mimo jej fizycznego braku, trwa nadal.

Postać Ireny Sendlerowej przewija się w wielu rodzinnych historiach. To nie tylko wielka bohaterka, która słynęła z odwagi i wielu działań na rzecz dzieci i społeczności żydowskiej. To kobieta, która każdą osobę jaką spotkała na swojej drodze, traktowała indywidualnie z należytym szacunkiem i troską. Dlatego też pamięć o Irenie Sendlerowej trwa na całym świecie, bo ludzie, którzy znaleźli swój dom w różnych krajach, zabrali ją ze sobą we własnych wspomnieniach.

W komiksie autorzy przedstawiają postać pewnej Żydówki, która będąc teraz mieszkanką Jeruzalem, opowiada swojej córce historię swojego przetrwania. Dziewczynka jest bardzo asertywna, zadaje dużo pytań i nie krępuje się śmiało wyrażać swojej opinii.

To doskonale podkreśla narrację, na jaką zdecydowali się twórcy komiksu. Punkt widzenia dzieci oraz wspomnienia Ireny z dzieciństwa są kluczowe w tej serii. To pokazuje jak ważni byli najmłodsi dla bohaterki oraz zarazem jak była do nich podobna – miała nieograniczoną wyobraźnię, ogromną chęć życia i czasami nadzieję, która wymykała się zasadom logiki.

,,Irena 3: Warszawa” pokazuje jednak także najtrudniejsze chwile życia kobiety. Obrazuje tortury, jakie musiała przejść w imię zachowania tajemnic organizacji. Utrata przyjaciółki i bycie świadkiem śmierci to była jej codzienność.

Najważniejszym jednak morałem całej tej serii nie jest paradoksalnie pokazanie wojny i jej okrucieństw. Mam wrażenie, że zamiarem autorów było podzielenie się myślą, że nie pomaga się tylko dla samego faktu osiągnięcia celu. Wzorem Ireny Sendlerowej należało nieść pomoc, chociażby po to, żeby przeciwstawiać się złu, dawać nadzieję oraz dawać siłę i dobry przykład innym.

To doskonały wzór dla dzieci i młodzieży, szczególnie teraz, w czasach gdzie osób, które można byłoby uznać za godnych naśladowanie, jest jak na lekarstwo.

Komiksy można czytać oddzielnie, ale dopiero zebrane razem dadzą prawdziwy obraz życia Ireny Sendlerowej i przekażą płynący z nich morał.

Niezwykle polecam tę część dla dzieci i młodzieży powyżej 8-ego roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Irena+3%3A+Warszawa/pokaz.html

Artykuł Irena 3: Warszawa – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autorzy: Jean – David Morvan, Séverine Tréfouël

Ilustracje: David Evrard

Tłumaczenie: Małgorzata Fangrat

Wydawnictwo: Timof i cisi wspólnicy

Rok wydania: 2017

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

O fantastycznym komiksie ,,Irena” pisałam już przy okazji jego pierwszej części, o tutaj: http://bajkochlonka.pl/2018/10/02/irena-1-getto-recenzja/

Chciałabym się teraz pochylić nad jego drugą z trzech części, czyli ,,Irena 2: Sprawiedliwi”. Książka ukazała się w polskim przekładzie w tym samym roku, co jej poprzedniczka, czyli w 2017.

Akcja przenosi nas wprost do roku 1942, gdzie Irena Sendlerowa jest właśnie w trakcie przemycania dzieci żydowskich poza teren getta.

Pierwsza część serii kończy się w roku 1941 (chociaż jak już wspominałam w poprzedniej recenzji, chronologia nie zawsze jest zachowana, dlatego mamy tam też wątki z lat późniejszych).

Wraz z początkiem książki ,,Irena 2: Sprawiedliwi” jesteśmy świadkami jej przygotowań do wywozu dzieci na większą skalę. Stopniowego angażowania w konspirację kolejnych osób. W końcu złapania i uwięzienia Ireny na Szucha.

Ta część to swego rodzaju pomnik. Nie bez powodu jej podtytuł to ,,Sprawiedliwi”. Pada w niej wiele nazwisk: Janina Bukolska, Józef Zysman, Dobraczyński, Janusz Korczak, Stanisława Bussoldowa oraz wiele innych. Tak jakby autorzy książki obawiali się, że te postacie mogą bezpowrotnie zaginąć w odmętach historii i pozostać niezauważonymi lub niedocenionymi.

Irena Sendlerowa była bez wątpienia wybitną postacią, ale bez ludzi, którzy ją wspierali i pomagali w realizacji jej pomysłów, nie udałoby się jej osiągnąć tak wiele.

Oprócz wielkich osób, pokazywane są także metody, które stosowano w przemycie dzieci poza mury. Wszystkie były bardzo niebezpieczne. Każdorazowo wiele ludzi ponosiło ogromne ryzyko. Gdyby coś poszło nie tak, wielu mogłoby zginąć.

W książce przypomina się także o istnieniu tajemnych organizacji, takich jak Żegota, która w sumie spaja część pierwszą komiksu o Irenie z częścią drugą. Zarówno ,,Irena 1: Getto” jak i ,,Irena 2: Sprawiedliwi” kończą się w tym samym miejscu, na alei Szucha 25 w siedzibie Gestapo.

Oba komiksy serii są ze sobą spójne pod względem wydania, jak i ilustracji. Pięknie się uzupełniają i wciągają czytelnika w świat historycznych wydarzeń.

Mam wrażenie, że ,,Irena 2: Sprawiedliwi” jest nieco bardziej bezpośrednia. Pokazuje wiele wątków w sposób dosadny, który może być, szczególnie dla tych najmłodszych czytelników zbyt brutalny.

Z drugiej jednak strony, trudno wygładzać wojnę i rezygnować z faktów, które są bardzo ważne dla rzetelnego przedstawiania historii.

Polecam tę książkę, podobnie jak cześć poprzednią, dla dzieci powyżej 7-ego roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Irena+2%3ASprawiedliwi/pokaz.html

Artykuł Irena 2: Sprawiedliwi – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autorzy: Jean – David Morvan, Séverine Tréfouël

Ilustracje: David Evrard

Tłumaczenie: Małgorzata Fangrat

Wydawnictwo: Timof i cisi wspólnicy

Rok wydania: 2017

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Nie należy dziwić się faktem, że historia Ireny Sendlerowej inspiruje ludzi różnych narodowości. Jej odwaga oraz decyzja narażenia własnego życia w zamian za możliwość ocalenia innych jest godna podziwu.

Autorami komiksu ,,Irena 1: Getto” są Jean – David Morvan oraz Séverine Tréfouël, którzy napisali do niego scenariusz. David Evrard, który go zilustrował oraz Walter (Walter Pezzali) odpowiedzialny za pokolorowanie historii. Artyści są pochodzenia francuskiego, nie licząc ilustratora, który urodził się w Belgii.

Akcja komiksu rozpoczyna się w marcu 1941 roku.  Irena Sendlerowa wjeżdża na teren Getta Warszawskiego. Taki też podtytuł nosi ta część opowieści. Cała seria składa się na 3 tomy. ,,Getto”, ,,Sprawiedliwi” oraz ,,Warszawa”, wszystkie są już dostępne na stronie wydawnictwa.

Dlaczego autorzy zatytułowali tę serię ,,Irena”, a nie Irena Sendlerowa?

Wydaje się, że dużo ważniejszym powodem, niż fakt łatwego zapamiętania nazwy, była symbolika, jaką próbowano opowiedzieć za pośrednictwem tej kobiety.

Z pomocą jej postaci pokazuje się tutaj pewną historię. To właściwie opowieść o odwadze, podejmowaniu trudnych decyzji oraz życiu w niewiarygodnie trudnych czasach. Autorzy pozwalają czytelnikowi wierzyć, że takich osób jak Irena Sendlerowa było znacznie więcej. Sami zresztą przyznają w komentarzu, że z perspektywy lat niektóre fakty przeczą same sobie. Oni nie chcą oddać historii w stosunku jeden do jednego, ale uchwycić pewien hart ducha oraz niezwykłą postawę bohaterów.

Komiks nie jest zbudowany linearnie. Autorzy bawią się pojęciem czasu. Są tutaj zarówno skoki w przyszłość czy retrospekcje, jak również fragmenty przeniesione z innych rzeczywistości – marzenia oraz złudzenia.

Często ludzie opowiadający o wojnie, mówią, że pojęcie rzeczywistości przestaje w takich chwilach istnieć. Niektóre osoby celowo żyją, jakby w zawieszeniu. W innym przypadku mogłyby sobie nie poradzić z przytłaczającym je otoczeniem.

Taka jest właśnie narracja w ,,Irenie 1: Getto”. Kadry, które umieszczono w historii, przypominają często fragmenty złych snów. Ludzie są przerysowani. Naziści wyglądają jak drapieżne ptaki z wielkimi zębami i ptasimi nosami. Z kolei osoby umierające przypominają szkielety.

Kontrast wzmacnia ukazanie przez autorów dwóch światów, funkcjonujących tuż obok siebie. Jeden przedstawiają w zimnych, wypranych z kolorów obrazach. Drugi w ciepłych barwach, dających poczucie złudnego bezpieczeństwa.

Końcówka historii jest opowiedziana nad wyraz emocjonalnie. Cała książka wzbudza w czytelniku wzruszenia. Nie sposób nie przeżywać oglądanej historii, i nie wyciągać z niej konkretnych wniosków.

Jednak za sprawą opowiadania ostatnich stron naprzemiennie, efekt ten jeszcze się wzmaga. Widzimy moment z wywiezienia pierwszych dzieci z getta, żeby za chwilę być świadkiem konsekwencji, jakie Irena musiała wziąć na siebie za pomoc społeczności żydowskiej. Za pomocą po raz kolejny użytego kontrastu, wywołuje się w czytelniku mocny stan emocjonalny.

,,Irena 1: Getto” to komiks, który oddaje historię, bez angażowania w nią zbyt wielu faktów oraz detali, które mogłyby odwrócić uwagę czytelnika od tego, co jest naprawdę w nim istotne. Niezbędne informacje zostały umieszczone w przypisach, a cały przekaz historii nie tylko pogłębia naszą wiedzę o tej niezwykłej bohaterce, ale daje także obraz całej gamy ludzkich zachowań.

Pozostawia nas z refleksją, że niezależnie od położenia zawsze mamy wybór. Tylko od nas zależy, jaką drogę wybierzemy.

Polecam tę książkę dzieciom od 7-ego roku życia oraz wszystkim dorosłym, bez względu na ich przekonania.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Irena+1%3AGetto/pokaz.html

Artykuł Irena 1: Getto – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.