Tytuł: Poczytaj mi, mamo. 15 bajek na 100 lat

Autorzy: Danuta Wawiłow, Hanna Łochocka, Joanna Papuzińska, Julian Tuwim, Janina Porazińska, Helena Bechlerowa, Wanda Chotomska, Maria Kowalewska, Tadeusz Kubiak, Małgorzata Musierowicz, Barbara Lewandowska, Elżbieta Szeptyńska

Ilustracje: Mirosław Tokarczyk, Zdzisław Witwicki, Zbigniew Rychlicki, Wanda Orlińska, Edward Lutczyn, Maria Orłowska-Gabryś, Danuta Przymanowska-Boniuk, Anna Stylo-Ginter, Tomasz Borowski, Janina Krzemińska, Mirosław Pokora, Krystyna Witkowska, Hanna Krajnik

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2021

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Chyba nie ma drugiego takiego wydawnictwa z książkami dla najmłodszych, o którym można byłoby powiedzieć, że ich lektury znają ze swojego dzieciństwa babcie, mamy oraz dzieci. Wydawnictwo Nasza Księgarnia obchodzi stulecie istnienia i co rusz z tej okazji, wydaje książki, które poruszają serca. 

Jedną z prawdziwych perełek jest ,,Poczytaj mi, mamo. 15 bajek na 100 lat”. Jest to zbiór-cegiełka kilkunastu tytułów, które już od lat były niedostępne na rynku księgarskim. Sama pisałam o takiej zbiorczej pozycji książek Wydawnictwa Nasza Księgarnia – https://bajkochlonka.pl/2018/05/03/sentymentalna-podroz-perelki-z-lat-1969-1972-wyd-nasza-ksiegarnia/ , która została zbindowana przez babcię mojego męża, a składała się właśnie na sentymentalne tytuły z dawnych czasów (1969 – 1972).

W wybranych do nowiutkiej edycji serii ,,Poczytaj mi, mamo” (chyba każdy pamięta charakterystyczną, tylną okładkę z kolorowymi obrazkami) znalazły się takie bajki jak, m.in.: ,,Niebieska dziewczynka”, ,,Sąsiedzi”, ,,Daktyle”, ,,Chcę mieć przyjaciela”, ,,Przygoda na balkonie”, ,,Wielka przygoda małej Zosi” czy ,,Ptasie ulice”. Moją mamę szczególnie ucieszyło jedno z opowiadań, które w jej dzieciństwie było tym ulubionym i najczęściej czytanym – ,,Pan Maluśkiewicz i wieloryb”. 

Taka podróż w czasie do wiernych przedruków, z oryginalnymi ilustracjami oraz niezmienionym tekstem, daje prawdziwy obraz tego, jakie bajki kochały kiedyś dzieci. 

Wydawnictwo postarało się, żeby edycja ,,Poczytaj mi, mamo. 15 bajek na 100 lat” była naprawdę wyjątkowa. Nie tylko ciekawy jest kwadratowy format tej książki, ale także na uwagę zasługuje twarda oprawa, papier o podwyższonej gramaturze, a nawet pięknie dobrana kapitałka w kolorach czerwieni i granatu (wyjaśnienie czym jest kapitałka, znajdziecie w mojej książce ,,Zeszyt Recenzenta z Bajkochłonką”). 

Dziecięca seria literacka ,,Poczytaj mi, mamo” jest jedną z najważniejszych w historii naszego kraju. Wydawane pod jej szyldem klasyki, ale także opowiadania nowe, odpowiadające na ówczesne potrzeby dzieci, edukujące ich w dziedzinie przyrody, ale przede wszystkim – zaprzyjaźniające maluchy z książką, były ogromnym krokiem na przód w edukacji oraz na rzecz zwiększonej świadomości. 

Aż robi się nieco smutno, czytając statystyki opisujące liczby, w jakich obecnie sprzedają się nakłady. Ze wstępu do ,,Poczytaj mi, mamo. 15 bajek na 100 lat” wyraźnie widać ogromną przepaść, przed tym co było kiedyś i jak teraz niewiele kupuje się dzieciom książek. 

Mam nadzieję, że po tę pozycję sięgnie wiele dorosłych, żeby zarażać dzieci czy młodsze rodzeństwo miłością do czytania. Być może będzie to impuls do częstszego sięgania po książkę – szczególnie w okresie wakacji, kiedy nadarza się więcej sposobności do wspólnego spędzenia czasu.

Ogromnie polecam ,,Poczytaj mi, mamo. 15 bajek na 100 lat” wszystkim powyżej 4 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://nk.com.pl/poczytaj-mi–mamo–15-bajek-na-100-lat/p2903.html

Artykuł Poczytaj mi, mamo. 15 bajek na 100 lat – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Zuzanna Orlińska

Ilustracje: Wanda Orlińska

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2019

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Nie zawsze wszystko jest po naszej myśli. Czasami przykre wydarzenia kumulują się i nas bombardują. Czasami przyjaźń jest trudna, a miłość niespodziewana. Czasami wszystko jest dużo bardziej ciekawe, niż powieść, którą samemu się wymyśla.

,,Pisklak” Zuzanny Orlińskiej to moje tegoroczne odkrycie. Miałam pewne podejrzenia, co do tej lektury, ale nie spodziewałam się, że będzie mi się aż tak podobać.

Przede wszystkim książka została napisana już w 2012 roku, jednak jej najnowsze wydanie jest bezsprzecznie dużo bardziej estetyczne. Na uznanie zasługuje także decyzja o grubej oprawie. Mam wrażenie, że kiedy trzyma się w dłoniach książkę z twardą okładką, automatycznie zyskuje ona w oczach czytelnika.

Najmocniejszą stroną ,,Pisklaka” jest jednak fabuła i język, którym posługuje się autorka.

Książka opowiada historię dorastającej Klary. Dziewczynka mieszka z tatą w wiejskim domu. Jej mama jest w szpitalu z dopiero co narodzonym braciszkiem. Chłopiec jest chory i nikt nie wie czy przeżyje. Rodzina przechodzi ciężkie chwile, a dodatkowo w życiu Klary pojawia się chłopiec, który wydaje się przyćmiewać wszystko inne.

,,Pisklak” jest pisany prostym językiem, ale jednocześnie trafia w najbardziej wrażliwe struny odbiorcy. Nie ma tu zbędnej gadaniny, każde słowo wydaje się spełniać określoną rolę. Każdy ruch bohaterów przekłada się na fabułę, a ich wybory budują dramaturgię i wciągają czytelnika w wir opowieści.

Byłam pod wrażeniem, jak bardzo opisywane losy postaci przypominają mi moje własne dzieciństwo. W książce opisywane dramaty, są rzeczywiście dramatami dzieci. Czymś, co w dorosłym życiu byłoby postrzegane z zupełnie innej perspektywy, a co w oczach najmłodszych jest często bardzo ważnymi i emocjonalnymi przeżyciami.

Tutaj wszystko wydaje się bardzo prawdziwe (na końcu książki autorka zdradza co rzeczywiście było). Czytelnik bardzo szybko odnajduje więź i utożsamia się z Klarą oraz pozostałymi bohaterami.

,,Pisklak” ma także w pewnym stopniu wymiar powiastki metafizycznej. Pojawia się tu temat śmierci, kruchości życia, przemijania czy zmian. Udaje się te wątki ująć dzięki ogromnej wrażliwości głównej postaci, która ma zdolność obserwacji oraz charakteryzuje się dużą dozą empatii.

– Myślałaś, że dorośli nie płaczą?

Klara kiwa głową. Tak właśnie myślała.

– To ciekawe – mówi Kuba cicho, jakby do siebie. – Bo ja właśnie myślę, że dopiero teraz, kiedy nauczyłem się płakać, jestem naprawdę dorosły.

Zuzanna Orlińska, Pisklak, Wtorek, str. 85

Książka bardzo zyskuje także dzięki ilustracjom wybitnej Wandy Orlińskiej, która prywatnie jest mamą autorki. Czarno – białe, bardzo proste szkice obrazują najbardziej kluczowe dla fabuły momenty.

Polecam tę piękną opowieść o dorastaniu dzieciom od 10. roku życia. Jestem jednak przekonana, że zauroczy się nią także każdy starszy czytelnik.

Link do strony wydawnictwa: https://nk.com.pl/pisklak/2665/ksiazka.html#.XNmsOtMzZE4

Artykuł Pisklak – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.