➜ Tytuł: Mira #3
➜ Autorka: Sabine Lemire
➜ Ilustracje: Rasmus Bregnhøi
➜ Tłumaczenie: Zuzanna Zywert
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo:  dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Polubiłam Mirę na tyle mocno, że kolejny już raz sięgnęłam do jej pamiętnika, a właściwie – zajrzałam w media społecznościowe. Cykl komiksów duetu Sabine Lemire oraz Rasmusa Bregnhoi jest bowiem pierwszoosobową narracją ukazywaną także przez pryzmat publikowanych zdjęć i zamieszczanych hasztagów na narysowanych profilach głównej bohaterki.

Seria dla nastolatków o Mirze

Jeżeli poszukujecie książek o dorastaniu, pierwszych zauroczeniach czy życiu w patchworkowej rodzinie to Mira nie tylko stanie na wysokości zadania, ale także Was rozśmieszy i rozczuli.

Do tej pory ukazały się tomy:

• Mira #1,
• Mira #2.

Najnowszym jest Mira #3, w którym kontynuowane są perypetie nastolatki Miry, mieszkającej z mamą i jej nowym chłopakiem na barce. Dziewczynka stara się zrozumieć swoje emocje, zaakceptować zmiany oraz zaadaptować się do nowej sytuacji.

Wystawa z dziełami sztuki

Kiedy rok wcześniej poznała swojego tatę, jej świat zrobił fikołka i nic nie było już takie jak kiedyś. W krótkim okresie czasu okazało się, że ma nie tylko drugiego rodzica, ale także… młodszego brata, czyli syna ojca ze swoją nową żoną.

Mira odnajduje spokój w rozmowach ze wspierającą, ciepłą babcią, ale także dzięki otaczającym ją przyjaciołom. To właśnie razem wpadają na pomysł artystycznego projektu, którego celem jest stworzenie prawdziwej wystawy z ich własnymi dziełami sztuki.

Komiks o pierwszym zauroczeniu i pocałunku

Wszystko jednak wydaje się mniej istotne w kontekście tego, co dzieje się z życiem uczuciowym dziewczyny. Mira wreszcie się zakochała. Tak długo wzbraniała się i nie rozumiała tych emocji, a teraz właśnie poznała kogoś, dzięki komu świat jest nieco bardziej przystępny.

Mira #3 to komiks, który ponownie stawia przed młodymi czytelnikami ważne pytania. Dzięki wydarzeniom z codzienności tytułowej bohaterki odbiorcy mogą przyjrzeć się relacjom, porozmyślać nad uczciwością i zaufaniem. Co więcej, książka przedstawia dorosłych nie jako dziwaków, ale starsze wersje nastoletnich postaci.

Taka perspektywa sprawia, że Mirę można czytać przynajmniej w dwóch pokoleniach! Najlepiej zacząć w wieku 10 lat i nigdy już nie przestać.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/mira-3.html

Artykuł Mira #3 – nowy tom komiksowej serii dla nastolatków pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuły: Mira #1, Mira #2
➜ Autorka: Sabine Lemire
➜ Ilustracje: Rasmus Bregnhøi
➜ Tłumaczenie: Edyta Stępkowska, Zuzanna Zywert
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo:  dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Bycie nastolatką bywa skomplikowane. Każdy, nawet najmniejszy problem urasta rangą do gigantycznych rozmiarów. A wszystko co robimy, wydaje się być krótką drogą do kompromitacji lub towarzyskiej apokalipsy.

Komiks dla młodych nastolatek

Mira to nowa seria komiksowa, która ukazała się nakładem wydawnictwa Dwie Siostry. Jej autorami  są Sabine Lemire (odpowiadająca za scenariusz) oraz Rasmus Bregmhoi (tworzący rysunki), których możecie już kojarzyć m.in. z Pingwin Leszek buduje psa o imieniu Adrian. 

Historia o duńskim rodowodzie zabiera czytelników do świata nastoletniej, tytułowej Miry, która w zależności od tomu – będzie musiała zmierzyć się z różnymi trudnościami, dość powszechnymi dla osób w jej wieku.
Do tej pory ukazały się:

• Mira #1 #przyjaźń #zakochanie #mójrok,
• Mira #2 #tata #miłość #domnabarce.

Pierwszy tom to wstęp do codzienności dziewczyny. Poznajemy w nim jej najlepszą przyjaciółkę, oraz najlepszego przyjaciela. Możemy przyjrzeć się relacji między Mirą, a mamą. Dostrzegamy, gdzie udaje się dziewczyna, kiedy potrzebuje rady, wsparcia lub chce być po prostu wysłuchana.

Już kilka pierwszych stron przekonuje czytelnika, że Mira jest taka jak on sam. Potrzebuje czuć wsparcie przyjaciół, chce pasować do grupy i nie czuć się samotną.

Social media w życiu nastolatki 

Komiks za pomocą współczesnej narracji, w którą wplecione zostały zdjęcia z odpowiednimi hasztagami, jeszcze bardziej daje do zrozumienia, że jest po stronie odbiorcy.

Z drugiej strony, może nie da się teraz opowiedzieć współczesnej historii o nastolatce, pomijając kwestie social mediów? Obserwując to zjawisko nieco z boku, można dojść do dość smutnych wniosków.

Instagram Miry, choć nie zostało powiedziane to wprost, jest źródłem zazwyczaj jej smutku lub powodem spięć z przyjaciółką. Bardzo jestem ciekawa czy kolejne tomy przyniosą rozwinięcie tego zagadnienia.

Mira – komiksowa seria dziecięco-młodzieżowa

Powracając jednak do fabuły Miry, już teraz można dostrzec wiele interesujących tropów, prowadzących do naświetlenia ważnych tematów. Pojawia się kwestia samotnego rodzicielstwa, nieobecnego ojca, wykluczenia z grona rówieśników, pierwszych zauroczeń czy wyprowadzki i zmiany otoczenia.

Dużą rolę pełni tutaj ukazanie w szerokim spektrum rodziny patchworkowej, próba umiejscowienia się nastolatki, znalezienia własnego miejsca, ale i ludzi, którzy ją rozumieją oraz tych, z którymi może dzielić wspólne zainteresowania.

Mira jest humorystyczna, bystra, wartościowa i wciągająca. Będzie świetną lekturą dla osób powyżej 10 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/serie#mira

Artykuł Mira – recenzja komiksowej serii dla nastolatków pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Zuzanna Orlińska

Ilustracje: Wanda Orlińska

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2019

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Nie zawsze wszystko jest po naszej myśli. Czasami przykre wydarzenia kumulują się i nas bombardują. Czasami przyjaźń jest trudna, a miłość niespodziewana. Czasami wszystko jest dużo bardziej ciekawe, niż powieść, którą samemu się wymyśla.

,,Pisklak” Zuzanny Orlińskiej to moje tegoroczne odkrycie. Miałam pewne podejrzenia, co do tej lektury, ale nie spodziewałam się, że będzie mi się aż tak podobać.

Przede wszystkim książka została napisana już w 2012 roku, jednak jej najnowsze wydanie jest bezsprzecznie dużo bardziej estetyczne. Na uznanie zasługuje także decyzja o grubej oprawie. Mam wrażenie, że kiedy trzyma się w dłoniach książkę z twardą okładką, automatycznie zyskuje ona w oczach czytelnika.

Najmocniejszą stroną ,,Pisklaka” jest jednak fabuła i język, którym posługuje się autorka.

Książka opowiada historię dorastającej Klary. Dziewczynka mieszka z tatą w wiejskim domu. Jej mama jest w szpitalu z dopiero co narodzonym braciszkiem. Chłopiec jest chory i nikt nie wie czy przeżyje. Rodzina przechodzi ciężkie chwile, a dodatkowo w życiu Klary pojawia się chłopiec, który wydaje się przyćmiewać wszystko inne.

,,Pisklak” jest pisany prostym językiem, ale jednocześnie trafia w najbardziej wrażliwe struny odbiorcy. Nie ma tu zbędnej gadaniny, każde słowo wydaje się spełniać określoną rolę. Każdy ruch bohaterów przekłada się na fabułę, a ich wybory budują dramaturgię i wciągają czytelnika w wir opowieści.

Byłam pod wrażeniem, jak bardzo opisywane losy postaci przypominają mi moje własne dzieciństwo. W książce opisywane dramaty, są rzeczywiście dramatami dzieci. Czymś, co w dorosłym życiu byłoby postrzegane z zupełnie innej perspektywy, a co w oczach najmłodszych jest często bardzo ważnymi i emocjonalnymi przeżyciami.

Tutaj wszystko wydaje się bardzo prawdziwe (na końcu książki autorka zdradza co rzeczywiście było). Czytelnik bardzo szybko odnajduje więź i utożsamia się z Klarą oraz pozostałymi bohaterami.

,,Pisklak” ma także w pewnym stopniu wymiar powiastki metafizycznej. Pojawia się tu temat śmierci, kruchości życia, przemijania czy zmian. Udaje się te wątki ująć dzięki ogromnej wrażliwości głównej postaci, która ma zdolność obserwacji oraz charakteryzuje się dużą dozą empatii.

– Myślałaś, że dorośli nie płaczą?

Klara kiwa głową. Tak właśnie myślała.

– To ciekawe – mówi Kuba cicho, jakby do siebie. – Bo ja właśnie myślę, że dopiero teraz, kiedy nauczyłem się płakać, jestem naprawdę dorosły.

Zuzanna Orlińska, Pisklak, Wtorek, str. 85

Książka bardzo zyskuje także dzięki ilustracjom wybitnej Wandy Orlińskiej, która prywatnie jest mamą autorki. Czarno – białe, bardzo proste szkice obrazują najbardziej kluczowe dla fabuły momenty.

Polecam tę piękną opowieść o dorastaniu dzieciom od 10. roku życia. Jestem jednak przekonana, że zauroczy się nią także każdy starszy czytelnik.

Link do strony wydawnictwa: https://nk.com.pl/pisklak/2665/ksiazka.html#.XNmsOtMzZE4

Artykuł Pisklak – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.