Motyw przemijania, śmierci oraz życia to popularny oraz ponadczasowy temat w literaturze. Od początku ludzkości, kiedy tylko stało się jasne, że każdy ma swój określony moment cieszenia się istnieniem na ziemi, zaczęto tworzyć obrazy, podania oraz teksty nawiązujące do nieuchronności końca.

Do dzisiaj, śmierć w wielu z nas budzi niepokój. Z kolei możliwość ,,spoczęcia w spokoju”, stała się dla sporej grupy osób powinnością, jaka przychodzi w momencie pożegnania się z bliskimi.

Powrót do łaski pamięci

Otchłań zapomnienia jest komiksem, której treści prawdopodobnie się nie spodziewacie. Wystarczy, że przyjrzycie się okładce. Na pierwszy rzut oka można tam zobaczyć scenę pogrzebu – polecam jednak zerknąć na nią ponownie.

Jest to bowiem moment, kiedy mężczyźni dosłownie wychodzą z grobu. To ważna chwila, gdy po dziesiątkach lat milczenia, ktoś wreszcie daje im głos i ponownie mogą wrócić do łaski pamięci, czyli w zasadzie także… do samego istnienia.

Otchłań zapomnienia – twórcy komiksu

Twórcami Otchłani zapomnienia jest wybitny, uznany w swoim kraju, hiszpański artysta Paco Roca, który ma w swoim dorobku m.in. bestsellerowe Zmarszczki. 

Z kolei za scenariusz, a przede wszystkim tytaniczną pracę zebrania materiałów źródłowych, przeprowadzenia wywiadów i finalnie – zaangażowania Paco Rocę do projektu, odpowiada Rodrigo Terrasa. Dziennikarz popularnego ,,El Mundo” oraz ,,Papel”, słynie z podejmowania zaangażowanych społecznie oraz lokalnie tematów.

Wojna domowa w Hiszpanii

Otchłań zapomnienia to opis autentycznej historii, która toczyła się na przestrzeni kilkudziesięciu ostatnich lat. Jej początek przypada właściwie na rok 1940, kiedy wojna domowa w Hiszpanii już dawno zdążyła się skończyć – przynajmniej oficjalnie.

W praktyce wciąż mnóstwo osób pozbawianych było życia, a masowe groby wypełniały się niewinnymi ludźmi, którzy albo wyznawali odmienne od mainstreamowych poglądów, albo podpadli nieodpowiednim ludziom.

Opowieści z wnętrza masowych grobów

Komiks skupia się na poruszającej relacji Josefy Celdy, która żyjąc z misją odnalezienia i godnego pochowania ojca – wypełniała ją jeszcze współcześnie, w wieku 80 lat. To także opowieść o niezwykle odważnym grabarzu, który ryzykując własne życie, starał się ocalić od zapomnienia choć cząstkę tego, co mężczyźni zabierali ze sobą do masowych grobów.

Otchłań zapomnienia jest zbiorem niezwykłych historii – doskonale ujętych i przedstawionych w nowym, współczesnym świetle. Nie przypuszczałam, że ta tematyka tak bardzo mnie zaangażuje, oraz że w tak dużym stopniu będzie na mnie oddziaływać pod kątem emocjonalnym.

Koniecznie przeczytajcie ten komiks. Będzie odpowiedni dla odbiorców powyżej 16 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://kultura.com.pl/kultura-gniewu/593-otchlan-zapomnienia.html

Artykuł Otchłań zapomnienia – recenzja komiksu opartego na faktach pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Zmarszczki
➜ Scenariusz: Paco Roca
➜ Rysunki: Paco Roca
➜ Tłumaczenie: Tomasz Pindel
➜ Wydawnictwo: Kultura Gniewu
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Kiedy sięgałam po ten niedawno wydany komiks, byłam prawie pewna, że będzie to dla mnie historia nowa. Jak bardzo się zdziwiłam, kiedy strona po stronie pogłębiało się we mnie wrażenie, że przecież już znam tych bohaterów, kojarzę te sceny, a nawet konkretne kwestie dialogowe. Jak to możliwe?

Godzenie się ze starością

,,Zmarszczki” to autorska opowieść Paco Roki – artysty, który słynie ze świetnie opowiedzianych, ważnych historii, które poniekąd dotyczą nas wszystkich.

Pewnie nie będzie zaskoczeniem, że ,,Zmarszczki” są o starości. A właściwie o godzeniu się z nią, choć to jedno z najtrudniejszych zadań, z jakimi przychodzi się nam w pewnym momencie zmierzyć.

Pierwsze oznaki Alzhaimera

Może się wydawać, że głównym bohaterem komiksu jest staruszek, którego rodzina zawozi do domu opieki. Nie radzą sobie z nim, są sfrustrowani i pozbawieni perspektyw, dlatego postanawiają umieścić ojca w ośrodku dla osób chorych, w podeszłym wieku.

Sęk w tym, że staruszek nie jest tylko stary. Zaczyna on także cierpieć na Alzheimera. Jego pierwsze objawy wprawiają mężczyznę w konsternację. Czuje się zagubiony i samotny. Właśnie wtedy pojawia się Miguel.

Przykład pięknej i bezinteresownej przyjaźni

No właśnie, napisałam powyżej, że staruszek może wydawać się głównym bohaterem, bo od niego zaczyna się ta opowieść. W rzeczywistości jednak pierwsze skrzypce gra Miguel i finał historii pozwala wierzyć, że to jego narracja przedstawiana jest w tym komiksie.

Miguel lubi pieniądze. Uważa się za samotnego wilka, nieskrępowanego więzami, rodziną czy zobowiązaniami. Czuje się wolny, choć tak jak inni jest staruszkiem z ośrodka.

To właśnie do jego pokoju trafia mężczyzna z Alzhaimerem. Miguel staje się dla niego kimś w rodzaju opiekuna. Początkowo wprowadza go w świat salonów telewizyjnych i życia od posiłku do posiłku, żeby za chwilę markować jego postępującą chorobę w obawie o przeniesienie.

,,Zmarszczki” to historia, która poruszy, zachęci do nieśpiesznych rozmyślań oraz odwiedzenia bliskich staruszków. To zawieszone w przestrzeni pytania – kim my będziemy jako staruszkowie, czy ktoś nas obdarzy miłością? A może pozostaniemy sami, bez nikogo, otoczeni wyłącznie wspomnieniami sprzed lat?

Skąd kojarzę tę historię

Dość szybko przypomniałam sobie, dlaczego tak dobrze znam już ,,Zmarszczki”. Oglądałam kiedyś film animowany pod tytułem ,,Dyskretne uroki starości”, który powstał na podstawie właśnie tego komiksu. Zapadł mi tak mocno w pamięć, że powracając do tej opowieści w komiksie, pamiętałam niemal każdy szczegół. Niech to mówi samo za siebie.

Sięgnijcie po ,,Zmarszczki”, póki jeszcze pamiętacie jak zaczęła się książka, w chwili kiedy ją kończycie ;). Komiks będzie odpowiedni dla odbiorców powyżej 13 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://kultura.com.pl/kultura-gniewu/468-zmarszczki.html

Artykuł Zmarszczki – recenzja komiksu o wzruszającej przyjaźni pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Cris F. Oliver

Ilustracje: Julio Fuentes

Tłumaczenie: Tomasz Pindel

Wydawnictwo: Format

Rok wydania: 2021

Objętość: więcej niż sto 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Można powiedzieć, że trudno o lepszy atlas na czasy pandemii niż ten, który pokazuje nam miejsca z najdalszych rejonów wyobraźni kultowych pisarzy. Pod jedną, niezwykle piękną okładką ,,Atlasu miejsc literackich” autor Cris F. Oliver zebrał uniwersa, które każdy choć raz chciałby odwiedzić osobiście.

Zawsze, gdy zabieram się do lektury jakiejś powieści fantastycznej – od razu moje oczy mocniej błyszczą, kiedy tylko na wyklejce pojawia się… mapa! Szkicowane mapy z zaznaczeniem najbardziej kluczowych dla fabuły miejsc, nazw oraz ukształtowania geograficznego sprawiają, że nie mogę się doczekać, kiedy przysłowiowo – postawię stopę w tym nowym, niezwykłym świecie!

Do ,,Atlasu miejsc literackich” wybrano aż 30 książek, których otoczeniu dokładnie się przyjrzano. Każdemu uniwersum poświęcono dwie rozkładówki, w czym cała jedna strona to zilustrowana przez Julio Fuentesa mapa obrazująca miejsca akcji.

W książce znajdziemy m.in.: opowieści o Krainie Czarów, którą odwiedziła Alicja, będziemy w Nibylandii, zwiedzimy Ziemiomorze, Narnię, Hogwart – a nawet Willę Śmiesznotkę. W przypadku każdego z tych miejsc będziemy mogli przeczytać opis świata, ciekawych zakamarków czy wskazówki… jak się z niego wydostać. Można więc ,,Atlas miejsc literackich” potraktować także jako przewodnik po powieściach kultowych, naszpikowanych wyobraźnią, a czasami nawet niebezpiecznych.

Autor zatroszczył się, żebyśmy wiedzieli co wziąć, jak się przygotować i z jakim nastawieniem wyruszyć po nowe przygody. A przecież ,,Atlas miejsc literackich” można potraktować także jako doskonałe zaproszenie do książek kultowych i ponadczasowych (choć jest przynajmniej w tym zestawieniu jeden tytuł, którego nie będę rekomendować ). Każda jednak z omawianych tutaj lektur jest niezwykle popularna i zdecydowanie może inspirować czytelników w każdym wieku.

Nie bez znaczenia jest także samo wydanie tej pozycji. Klasy i elegancji nadaje jej ograniczona paleta barw, szczegółowe ilustracje i przejrzysty skład. Wizualnie ta książka jest małym dziełem sztuki. Tekstowo warto czytać ją na wyrywki, sięgać przy filiżance herbaty, inspirować się i szukać własnych ścieżek. ,,Atlas miejsc literackich” może być świetnym przystankiem, na którym miło spędza się czas, zanim obierze się konkretny kierunek i wyruszy na spotkanie prawdziwej, fabularnej przygody!

Polecam tę lekturę wszystkim powyżej 9 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://wydawnictwoformat.pl/sklep/833_atlas-miejsc-literackichc

Artykuł Atlas miejsc literackich – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Isabel Minhós Martins

Ilustracje: Bernardo P. Carvalho

Tłumaczenie: Tomasz Pindel

Wydawnictwo: Dwie Siostry

Rok wydania: 2021

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Zazwyczaj wyruszamy w podróż, bo jesteśmy ciekawi miejsc, które już gdzieś przecież widzieliśmy. Złote plaże kuszą nas ze zdjęć katalogów, opisy gór zachwycają z kartek książek, a egzotyczne kryje inspirują z telewizyjnych programów. Na Ziemi nie ma już miejsca (nie licząc może głębin oceanów), które nie zostałoby dobrze zbadane przez innych ludzi.

,,Atlas podróżników. Historie wypraw na krańce świata” to niezwykła książka opisująca wyprawy osób, które pokonały swoje lęki i wiedzione ciekawością, odważyły się wytyczać nowe ścieżki.

Jej autorką jest Isabel Minhos Martins, która do tej pory kojarzyła mi się przede wszystkim z filozoficznymi, wzruszającymi książkami obrazkowymi na wartościowe tematy (jej teksty możecie znaleźć m.in. w ,,Sto nasionek, które pofrunęły”, ,,Dokąd idziemy, kiedy znikamy?” czy ,,Czas czarodziej”). Niezwykłe ilustracje są z kolei dziełem Bernardo P. Carvalho, którego być może kojarzycie już z książki ,,Na dworze”. 

,,Atlas podróżników. Historie wypraw na krańce świata” została dostrzeżona na jednym z najważniejszych festiwali książki dziecięcej na świecie – podczas Bologna Children’s Book Fair 2019 otrzymała główną nagrodę w kategorii Non Fiction.

To książka, która po brzegi wypełniona jest różnego rodzaju ciekawostkami. Główna narracja opiera się na 11 historycznych postaciach. Autorka wybrała je nie tylko ze względu na osiągnięcia polegające na ,,zrobieniu czegoś po raz pierwszy”. Miała na uwadze także swego rodzaju styl, w jakim ich dokonano. Każdą podróż można śledzić niemal krok po kroku (oczywiście w dużym uproszczeniu). Dodatkowo tekst urozmaicają liczne czarno-białe, kontrastowe ilustracje, które pozostawiają duże pole do manewru dla wyobraźni.

W książce znajdują się jednak także kolorowe obrazy. Są one jak refren, który wydaje się wyśpiewywać, że podróżowanie jest najlepszą rzeczą na świecie! To przede wszystkim abstrakcyjne, wielobarwne pejzaże, które skupiają się na wzniesieniach, nierównościach i ruchu.

,,Atlas podróżników. Historie wypraw na krańce świata” choć w nazwie kładzie nacisk przede wszystkim na aspekt geograficzny, jest w rzeczywistości książką, której wiedza nie ogranicza się do jednej kategorii. Wyruszając z nią w podróż, dokształcimy się również z historii, sztuki, nauk politycznych czy biologii. 

To wszechstronne dzieło sztuki, które doskonale sprawdzi się w roli prezentu. Piękne wydanie razem z inspirującą treścią, tworzy połączenie idealne. Polecam czytać niespiesznie. Książka będzie odpowiednia dla czytelników powyżej 9 roku życia. 

Link do strony Wydawnictwa: https://www.wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/prod-atlas_podroznikow.html

Artykuł Atlas podróżników. Historie wypraw na krańce świata – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Susanna Isern

Ilustracje: Mylene Riquadie

Tłumaczenie: Tomasz Pindel

Wydawnictwo: Tako

Rok wydania: 2021

Objętość:  chudzina

Dla kogo:  dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją 

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Pierwsza jaskółka książek o wiośnie! Nie jednak pora roku jest tu głównym tematem, ale… co takiego? Opowiem o tym już za chwilę.

,,Postaw się na moim miejscu” jest książką Susanny Isern z ilustracjami Mylene Riqaudie. Ta autorka bardzo często pojawia się na mojej stronie. Ostatnio pisałam o jej ,,Rozśpiewane emocje, czyli piosenki o uczuciach”, ale wcześniej także w recenzjach o ,,Idealna chwila”, ,,Wielka księga supermocy” czy ,,Siedem łóżek malutkiej Popielicy”. 

Isern często zwraca uwagę na emocje, ale i rozumienie innych. W ,,Postaw się na moim miejscu” pokazuje czytelnikom jak ważna jest empatia i nieocenianie wszystkiego przez pryzmat wyłącznie swoich potrzeb.

Głównym bohaterem jest pasikonik. Właśnie obudził się po długiej zimie i postanowił odwiedzić swoich przyjaciół. W trakcie wizyty u biedronki, pszczoły, pająka i stonogi nie był w stanie zrozumieć, dlaczego zajmują się oni sprawami, które jego zupełnie nie interesują. Nie mieściło mu się w głowie, jakim sposobem można martwić się o zgubioną kropkę czy buty, kiedy on mógł być w pełni szczęśliwy bez kropek i bez butów. 

,,Postaw się na moim miejscu” to książka z której wiele mogliby nauczyć się także dorośli. Społeczeństwo dzieli się według poglądów. Ci, którzy nie zgadzają się z innymi, często krytykują ludzi o odmiennej opinii. Ta lektura pokazuje, że nawet kiedy nasze życie i światopogląd różni się od naszych sąsiadów, nie jest to powodem, żeby choć nie starać się ich zrozumieć. 

Pasikonik przechodzi przemianę w chwili, kiedy ktoś krytykuje jego ulubione zajęcie. Dopiero wtedy zdaje sobie sprawę jak bardzo niesprawiedliwie potraktował swoich przyjaciół i kiedy ma już iść ich przeprosić, okazuje się, że… Nie zdradzę zakończenia tej książki, ale zapewniam, że rozczuli każdego czytelnika! 

,,Postaw się na moim miejscu” to pozycja, która niesie wielkie przesłanie, ale opowiedziana jest w sposób niezwykle przystępny. Prosty i dobitny tekst, jasno wyartykułowane emocje, ale także przyjemna strona wizualna składają się na więcej niż zadowalający efekt. 

Dobrze jest przeczytać taką książkę w chwili, kiedy dzieci mają kłopot ze zrozumieniem zachowania swoich rówieśników, ale także profilaktycznie, dla samej przyjemności ciekawej historii.

Polecam tę książkę wszystkim odbiorcom powyżej 3 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa:  http://tako.biz.pl/p,805,postaw-sie-na-moim-miejscu.html

Artykuł Postaw się na moim miejscu – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: 

Autor: Ximo Abadia

Ilustracje: Ximo Abadia

Tłumaczenie: Tomasz Pindel

Wydawnictwo: Format

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją  ,  dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Raz na jakiś czas rodzi się człowiek, który później z pewnych powodów zaczyna wierzyć, że wyłącznie jego wizja świata jest właściwa, nie dopuszczając do siebie żadnej innej. Jeżeli nie będzie miał szczęścia, swoim punktem widzenia może uprzykrzać życie wyłącznie bliskim, kiedy jednak los do niego się uśmiechnie… konsekwencje mogą być straszne.

,,Dyktator” to bardzo mocna w przekazie książka obrazkowa dla dzieci i młodzieży, której autorem jest hiszpański artysta Ximo Abadia. Na niezwykle graficznych rozkładówkach poznajemy historię pewnego Franka, który rodzi się zwykłym chłopcem, żeby stać się niebezpiecznym dyktatorem.

Taka forma przedstawienia opowieści wcale nie powinna dziwić. Doskonale podkreśla preferencje głównego bohatera, który od młodości przejawiał niezdrową skłonność do… kwadratów. Na skutek sprzyjającej mu fortuny, stał się narodowym bohaterem, żeby szybko wykorzystać swoją pozycję przeciwko samemu narodowi. Udało mu się znaleźć kilku podobnie myślących do siebie i nagle cały kraj stał się podporządkowany jemu oraz jego kwadratom.

,,Dyktator” jest książką, która pokazuje jak wiele różnych poglądów mają ludzie i jak czasami trzeba dużo poświęcić, żeby być im wiernym. Frank nie uznawał świata z kołami, trójkątami lub prostokątami. Dla niego ważne były tylko kwadraty. Choć ta książka operuje na symbolach i pokazuje karykaturalne sytuacje, to jednak sięgając do historii, dobrze znamy takie przypadki, gdy poglądy, które były forsowane, niewiele miały wspólnego z logiką. 

Na jej stronach widać konsekwencje, ale nie dosłownie. Ofiary reżimu przedstawione są jako połamane figury geometryczne, zasypane ziemią, zniewolone. Właśnie za pomocą tak prostych środków powinno mówić się do dzieci o tym, czym może być zbyt dużo władzy w rękach nieodpowiednich ludzi. 

Ale to nie wszystko, ,,Dyktator” to nie tylko to, co jest teraz. Historia pokazuje nam również przeszłość i przyszłość. Każda dyktatura pozostawia po sobie pewne następstwa, nawet jeżeli nie ma już samego dyktatora. 

Niezwykle polecam tę książkę wszystkim dzieciom. Powinno się ją czytać, rozmawiać o niej i zastanawiać, żeby wyrosnąć na świadomych ludzi i mądrych obywateli. Razem chociażby z pozycją ,,Wróg” czy chwilę wcześniej wspominaną ,,Jak ciężko być królem” są książkami, które pokazują zupełnie inną stronę polityki. 

,,Dyktator” będzie odpowiedni dla dzieci powyżej 6 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: http://www.wydawnictwoformat.pl/p,788,dyktator.html

Artykuł Dyktator – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Susanna Isern

Ilustracje: Marco Soma

Tłumaczenie: Tomasz Pindel

Wydawnictwo: Tako

Rok wydania: 2020

Objętość:  chudzina 

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Ta książka, choć miała premierę już jakiś czas temu, pojawia się na blogu dopiero teraz ze względu na pewne nieoczekiwane zawirowania losu. Jakoś tak się stało, że początkowo trafiła pod mój stary adres zamieszkania i gdy już wydawało mi się, że jej nie odzyskam – szczęśliwie wylądowała w moich rękach! 

Przyznam szczerze, że chyba nie będzie bardziej dogodnego momentu niż ten teraz, żeby opowiedzieć o Idealnej chwili. 

Z pewnością kojarzycie już książkę duetu – Susanny Isern oraz Marco Soma, czyli ,,Siedem łóżek malutkiej Popielicy”, która potrafi zauroczyć i zachwycić czytelnika w każdym wieku! 

Najnowsza propozycja od Wydawnictwa Tako ma bardzo podobny nastrój, jednak tutaj bohaterką jest pewna Wiewiórka, a głównym tematem – przeznaczenie, które pozwala dziać się rzeczom w odpowiedniej chwili. 

Historia rozpoczyna się od pewnego listu, który przychodzi z samego rana do domu Wiewiórki. Dowiaduje się ona, że jest pilnie potrzebna na drugim końcu lasu. Czytelnik jednak nie zna treści listu, będzie on dla niego niespodzianką, aż do samego końca tej opowieści. 

Kiedy bohaterka stara się dotrzeć na miejsce, spotyka po drodze wielu przyjaciół i okazuje się, że i oni pilnie potrzebują jej pomocy. Wiewiórka nie potrafi nikomu z nich odmówić i jej podróż do celu znacznie się wydłuża. 

Na pięknych, poetyckich ilustracjach, charakterystycznych dla tego artysty, możemy obserwować jak mała bohaterka ozdabia poroże Jelenia na spotkanie z Łanią, pomaga zdobyć Żółwicy kłębek włóczki czy ściąga brzoskwinie z kolców Jeża. Kiedy dociera na miejsce jest już bardzo późno, a dodatkowo orientuje się, że nie zdążyła przygotować żadnego upominku z okazji swojej wizyty. Na szczęście ci, którym pomogła, nie zapomnieli wyrazić jej swojej wdzięczności. 

Dzięki temu mamy podwójnie miłe zakończenie o spotęgowanym przesłaniu. Pierwszym jest to o rezygnowaniu z własnych planów na rzecz przyjaciół. Kiedy stawiamy naszych bliskich na pierwszym miejscu, możemy być pewni, że jesteśmy dobrymi osobami. Z drugiej strony książka pozwala wierzyć w to, że postępując zgodnie z naszym sumieniem, działamy w odpowiednim kierunku i poniekąd – cały świat będzie nam sprzyjał. 

(Poznajecie książkę z tej ilustracji? To Mały żółty i mały niebieski!)

Idealna chwila to piękny i poetycki picturebook nie tylko ze względu na jego warstwę wizualną, ale także na przyjemny tekst i ważne przesłanie. Polecam go jako doskonałą propozycję prezentową lub dla własnej przyjemności korzystania każdemu powyżej 3. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: http://www.tako.biz.pl/p,669,idealna-chwila.html

Artykuł Idealna chwila – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Susanna Isern

Ilustracje: Marco Soma

Tłumaczenie: Tomasz Pindel

Wydawnictwo: Tako

Rok wydania: 2019

Objętość:  chudzina 

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją 

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Dzieci, szczególnie te małe często boją się spać same w łóżkach. Czują się dużo pewniej, kiedy mogą przytulić się w nocy do rodziców lub rodzeństwa.

Tę samą obawę odczuwała bohaterka ,,Siedmiu łóżek malutkiej Popielicy”, co prawie ściągnęło na nią niemałe kłopoty.

Książka to picturebook z zachwycającymi ilustracjami Marco Soma. Senna kolorystyka z przewagą błękitów i szarości doskonale nadaje się do oglądania przez najmłodszych tuż przed pójściem spać. Lektura może zatem towarzyszyć przy rytuale codziennego zasypiania.

Akcja ,,Siedmiu łóżek malutkiej Popielicy” rozgrywa się w Zielonym Lesie w którym obok innych mieszkańców, żyje także tytułowa Popielica.

Pewnego dnia jednak coś zmienia się w ich codziennym funkcjonowaniu i niektóre budzą się w swoim domach z niespodziewanym gościem. Znajdują go śpiącego w różnych nietypowych miejscach, takich jak pojemnik na marchew Królika, szuflada z krawatami Rudzika czy etui na okulary Żółwicy.

Tym gościem jest oczywiście malutka Popielica. Zwierzęta nie znając powodu jej nietypowego zachowania, postanawiają przeprowadzić z nią poważną rozmowę. Proszą, żeby nie robiła im niezapowiedzianych wizyt i zaprzestała spania w ich domach.

Popielica próbuje się wytłumaczyć, ale niestety nie zostaje dopuszczona do głosu.

Kiedy pewnego dnia znika z Zielonego Lasu, zwierzęta zaczynają się martwić. Odnajdują ją dopiero w Szarym Lesie, miejscu znanym z groźnego wilka i w niemal ostatniej chwili udaje się im bezpiecznie sprowadzić Popielicę do domu.

Wkrótce tajemnica się wyjaśnia. Popielica zwierza się ze swojej obawy. Zwierzęta są z natury dobre i empatyczne, dlatego znajdują na daną sytuację rozsądne rozwiązanie.

Los jednak tak płata figla, że wkrótce rozwiązanie to nie jest potrzebne. Okazuje się bowiem, że najprzyjemniej śpi się w swoim łóżku, kiedy można je z kimś dzielić.

Popielica czując, że to ona jest teraz opiekunką dla nowego przyjaciela, przestaje wędrować z domu do domu i wreszcie przyzwyczaja się do własnego łóżka.

,,Siedem łóżek malutkiej Popielicy” to bardzo ciepła historia z morałem, który przyda się w każdym domu z małym dzieckiem. Pokazanie mu, że spanie we własnym łóżku jest ważnym wydarzeniem, ale także czynnością, której z pewnością nie należy się obawiać, może pomóc rodzicom w oswojeniu malucha z samodzielnymi nocami.

Serce ujmują także pokazane w książce projekty zwierzęcych domów. Całość zachwyci pod względem estetycznym i rozczuli za sprawą zgrabnego tekstu.

Tę piękną książkę dla dzieci polecam dla dzieci już od 2. roku życia.

Artykuł Siedem łóżek malutkiej Popielicy – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Na dworze”

Autorki: Maria Ana Peixe Dias, Inês Teixeira do Rosário

Ilustracje: Bernardo P. Carvalho

Adaptacja: Mikołaj Golachowski

Tłumaczenie: Tomasz Pindel

Wydawnictwo: Dwie Siostry

Rok wydania: 2019

Objętość:   prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Zaledwie kilka tygodni temu na stronie National Geographic ukazał się artykuł, rozpoczynający się od zdań: ,,31 lat. Tyle czasu ma ludzkość, według opublikowanego przez australijskie centrum naukowe Breakthrough National Centre for Climate Restoration. Jeszcze jesteście spokojni? Zniknie milion gatunków zwierząt. (…)”

To zdecydowanie nie brzmi jak dobra wiadomość. W zasadzie na nas oraz na dzieciach, które za 10 lat będą dorosłe, spoczywa ogromna odpowiedzialność. Musimy zmienić swoje stare, często niezdrowe nawyki i zacząć na nowo doceniać przyrodę i potrafić podziękować jej za to, że możemy funkcjonować na świecie.

Od pięknego wstępu w tym tonie rozpoczyna się nowość od Wydawnictwa Dwie Siostry, czyli ,,Na dworze”. Książka – przewodnik, która jest esencją zachwytu nad przyrodą, solidnej dawki wiedzy oraz motywacji pozwalającej wyjść na zewnątrz i zacząć uczyć się obserwować.

Jej autorki, Maria Ana Peixe Dias oraz Inês Teixeira do Rosário pochodzą z Portugalii, jednak książka dzięki adaptacji Mikołaja Golachowskiego, polskiego biologa, ekologa i podróżnika (znanego czytelnikom z np. ,,Pupy, ogonki i kuperki”) zawiera bardzo dużo elementów nawiązujących do polskiej przyrody.

Również dzięki staraniom Wydawnictwa, książka zyskała zestaw dodatkowych ilustracji, nawiązujących do zamienionych rozdziałów, za sprawą czego powstała właściwie zupełnie nowa pozycja spersonalizowana dla czytelników z naszego kraju.

Z bardzo ciekawie skonstruowanego spisu treści możemy dowiedzieć się, jakie atrakcje czekają na nas w tej książce. Oprócz początkowego wyjaśnienia motywacji autorek w której zawiera się ogromnie dużo pasji i zaangażowania, dowiemy się, że odkrywanie przyrody to obok wielkiej przyjemności także pewne zasady i obowiązki, których należy przestrzegać.

Z treści wyczytamy jak należy się ubrać, co zabrać w wędrówkę, jakimi metodami wyszukiwać zwierząt, które niejednokrotnie świetnie potrafią się ukryć.

Jest też sporo miejsca poświęconego owadom, płazom, ptakom, gadom czy ssakom.

,,Na dworze” to jednak książka nie tylko o zwierzętach. Czytelnicy mogą w niej także odnaleźć bardzo wiele ciekawych informacji ze świata roślin. Są tu rozdziały poświęcone drzewom, kwiatom, a nawet skałom.

Autorki wychodzą poza tematykę ziemską i swoje rozważania przenoszą na materię kosmiczną. Podają ciekawostki o Układzie Słonecznym, piszą o Księżycu czy Słońcu. Zastanawiają się nad funkcjonowaniem i zmianami pogody, powstawaniem tęczy oraz różnorodnością chmur.

Pozycja zawiera także element interaktywny. W postaci notatek – najczęściej sporządzanych na niebiesko lub pomarańczowo, kieruje się do czytelnika różne zadania do wykonania. Ich treść wiąże się zazwyczaj z omawianym zagadnieniem z rozdziału, np. namawia do sfotografowania alfabetu z gałęzi, zrobienia huśtawki, która pomoże nam dotknąć chmur czy wyjścia na nocą wycieczkę w celu posłuchania żab.

Książka zawiera także krótki słowniczek, kalendarium z ważnymi datami oraz odnośniki do stron, które zajmują się w Polsce badaniami i ochroną przyrody.

Przy okazji omawiania ,,Na dworze” nie da się nie wspomnieć o jej walorach wizualnych. Przy pierwszym kontakcie zwracamy uwagę na płócienną oprawę i dobry gatunkowo papier.

Każda kolejna strona to świetny rozkład tekstu, typografia i przede wszystkim – ilustracje.

Obok tych przedstawiających dzieci lub towarzyszących im dorosłych, jest w ,,Na dworze” bardzo dużo realnie odwzorowanych roślin, owadów czy zwierząt.

Artysta Bernardo P. Carvalho połączył tutaj graficzne obrazki z dużą przewagą kolorów niebieskiego i pomarańczowego z czarno – białymi, nieco poetyckimi ilustracjami dzieci w kontakcie z przyrodą.

Polecam tę pozycję wszystkim dorosłym i dzieciom od 8. roku życia!

Najlepszym podsumowaniem tej recenzji niech będzie cytat z książki:

,,Chcielibyśmy zatem, żeby ta książka zachęciła cię do wyjścia z domu. Albo żeby była jak piękna wystawa, na której można podziwiać ptaki, chmury i kwiaty, a jednocześnie jak przewodnik podsuwający pomysły i podający praktyczne informacje, które pomogą poznawać to, co znajdziemy na dworze.” Maria Ana Peixe Dias, Inês Teixeira do Rosário, Na dworze, str. 19

Link do strony wydawnictwa: http://www.wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/prod-na_dworze.html

Artykuł Na dworze – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.