To zdecydowanie zmiana na lepsze – szansa, żeby dzieci mogły dorastać nie tylko obok jednego rodzica, ale by w ich życie angażowało się obydwoje dorosłych. Tata i ja to książka, która pokazuje piękno relacji między córką a ojcem właśnie. Jej autorem jest ceniony szwedzki pisarz Ulf Nilsson, autor takich pozycji jak m.in.: Kret sam na scenie czy Hurra, są Święta!.

➜ Tytuł: Tata i ja
➜ Autor: Ulf Nilsson
➜ Ilustracje: Lisen Adbåge
➜ Tłumaczenie: Agnieszka Stróżyk-Dembińska
➜ Wydawnictwo: Zakamarki
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym jest książka Tata i ja?

Bohaterką książki jest Maja, czteroletnia dziewczynka, która spędza sporo czasu ze swoim tatą. W lekturze podzielonej na osiem rozdziałów, czytelnicy znajdą różne momenty z ich wspólnego życia. Nie są to historie o niezwykłych wyprawach w dalekie miejsca. To raczej opowieści o codziennych sytuacjach, które z perspektywy dziecka są ważne, bo dotyczą tego, co jest znajome dla większości młodych odbiorców.

Maja z tatą m.in. schodzą do piwnicy, wybierają choinkę, mierzą się ze strachem przed szczekającym psem, przeżywają rozczarowanie prezentem, odwiedzają bibliotekę czy oczywiście – w każdym z rozdziałów – dziewczynka wymyśla piosenki o tym, co ją spotyka. To właśnie te krótkie rymowanki są bardzo interesującą częścią tej książki  – porządkują fabułę oraz pozwalają podsumować bieżące wydarzenia.

Książka o tacie, który jest zaangażowany i obecny w życiu dziecka

Nie da się jednak ukryć, że na pierwszy plan wysuwa się w Tata i ja relacja ojca z córką. Mama, choć także obecna, nie bierze aktywnego udziału w przygodach tych dwojga głównych bohaterów. To tata słucha, rozmawia, towarzyszy, robi z córką rzeczy zwyczajne oraz trochę szalone. Razem mają swoje tajemnice i sekrety. 

Jednocześnie, bardzo podoba mi się, że ta relacja nie jest pokazana w sposób przesłodzony. Maja bywa zadowolona, ale też rozczarowana, przestraszona, czy uparta. Tata również nie musi być idealny. W tej książce chodzi bowiem o bliskość. Nawet w najbardziej niepozornych wydarzeniach, można odnaleźć radość, beztroskę oraz ogromną przyjemność z bycia razem.

Tata i ja jako część akcji #TataTeżCzyta2026

Akcja #TataTeżCzyta2026, zainicjowana przez Fundację Powszechnego Czytania oraz Wydawnictwo Tatarak, zwraca uwagę na ważną rzecz: ojcowie mają ogromne znaczenie w budowaniu dziecięcych nawyków czytelniczych. Nie tylko jako osoby, które okazjonalnie przeczytają potomstwu bajkę na dobranoc, ale także i ci, którzy mogą współtworzyć domową kulturę czytania.

Książka Tata i ja doskonale pasuje do tej inicjatywy, bo opowiada o relacji ojca z dzieckiem w sposób naturalny. Pokazuje tatę, który jest częścią świata dziecka. Nie tylko siedzi obok czy pojawia się gdzieś w tle, ale aktywnie uczestniczy w codzienności malucha. To może być świetna książka do wspólnego czytania właśnie przez ojców, ponieważ oferuje prosty, ale jednocześnie bardzo konkretny obraz bliskości.

Świąteczny początek książki i ważna uwaga dla rodziców

Trzy pierwsze rozdziały książki toczą się wokół Bożego Narodzenia. Pojawia się choinka, świąteczna atmosfera, upominki i rodzinne przygotowania. Warto jednak odnotować jedną istotną rzecz – szczególnie jeśli w Waszym domu funkcjonuje konkretna tradycja związana z wręczaniem prezentów.

W opowiadaniu o Wigilii to bliscy wręczają sobie podarki. Nie pojawia się tu postać Świętego Mikołaja. To istotny szczegół, który warto znać przed wspólną lekturą, zwłaszcza jeżeli macie inne rodzinne zwyczaje albo dziecko jest właśnie na etapie bardzo intensywnego zadawania pytań o to, skąd biorą się prezenty pod choinką.

Ilustracje Lisen Adbåge – ekspresja, ruch i emocje

Ilustracje Lisen Adbåge świetnie pasują do tej opowieści. Są żywe, dynamiczne i bardzo dobrze odwzorowują emocje głównej bohaterki. Dzięki temu książka może się sprawdzać także w przypadku dzieci, które jeszcze nie skupiają się długo na samym tekście. Obraz pokazuje im szczegóły i dopowiada to, co w słowach nie zostało ujęte w sposób przesadnie bezpośredni.

Lisen Adbåge możecie już kojarzyć z kilku innych książek dla najmłodszych. To bowiem nie tylko ilustratorka, ale również szwedzka autorka literatury dziecięcej. W Polsce zasłynęła serią książek o Bułeczce.

Dla kogo jest Tata i ja?

Tata i ja to książka dla przedszkolaków, szczególnie dla dzieci około trzeciego, czwartego i piątego roku życia. To dobra propozycja dla tych maluchów, które lubią historie o codzienności, rodzinie i małych przygodach. Sprawdzi się także u odbiorców, którzy oswajają właśnie strach przed ciemnością, uczą się radzić sobie z rozczarowaniem albo potrzebują książek pokazujących, że trudne emocje są naturalną częścią życia.

Widzę w niej również bardzo dobry wybór dla ojców, którzy chcą czytać dzieciom coś, co nie sprowadza ich roli do żartu, nieporadności czy epizodycznej obecności. W Tacie i ja ojciec jest blisko dziecka, ale książka nie robi z tego wielkiego ,,halo”. 

Czy warto przeczytać książkę Tata i ja?

Ulf Nilsson pokazuje dzieciństwo z perspektywy kogoś, kto doskonale potrafi ,,wejść w buty najmłodszych”. Każde jedno opowiadanie wyda się Wam znajome, bo pewnie w jakimś stopniu Wy także byliście już jego bohaterami. Tata i ja to książka idealna dla tych dzieci, które są gotowe na nieco dłuższą formę opowieści, a jednocześnie potrzebują jeszcze ilustracji i przede wszystkim – tematów, które ich bezpośrednio dotyczą.

Sprawdzajcie jej dostępność na stronie Wydawnictwa Zakamarki.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Tata i ja?

Tata i ja to książka dla przedszkolaków o czteroletniej Mai i jej tacie. W ośmiu rozdziałach obserwujemy ich codzienne przygody.

Dla jakiego wieku jest książka Tata i ja?

Książka Tata i ja jest przeznaczona przede wszystkim dla dzieci w wieku przedszkolnym, szczególnie około 3–5 lat. Bohaterka ma 4 lata, dlatego jej emocje, pytania oraz sposób przeżywania świata mogą być bardzo bliskie dzieciom w podobnym wieku.

Jakie tematy porusza książka Tata i ja?

Książka porusza tematy relacji dziecka z tatą, współczesnego tacierzyństwa, dziecięcych emocji, strachu przed ciemnością, rozczarowania, odwagi, rodzinnych rytuałów, wspólnego czytania oraz dziecięcego sposobu porządkowania świata.

Czy Tata i ja pomaga oswajać trudne emocje?

Tak. W książce pojawia się m.in. strach przed ciemnością, lęk przed szczekającym psem i niezadowolenie z prezentu. Ulf Nilsson pokazuje te emocje z perspektywy czteroletniego dziecka, bez zbędnego moralizowania.

Czym jest akcja #TataTeżCzyta2026?

#TataTeżCzyta2026 to ogólnopolska kampania promująca czytanie dzieciom przez ojców. Jej celem jest wzmacnianie roli taty jako czytającego wzorca i pokazanie, że wspólna lektura buduje więź, rozwija dziecko i może stać się naturalną częścią rodzinnej codzienności.

Czy Tata i ja nadaje się do głośnego czytania?

Tak. Krótkie rozdziały, codzienne sytuacje, wyrazista bohaterka i powtarzający się motyw piosenek sprawiają, że Tata i ja bardzo dobrze sprawdza się jako książka do wspólnego, głośnego czytania z przedszkolakiem.

Czy warto kupić książkę Tata i ja?

Warto, zwłaszcza jeśli szukacie książki dla przedszkolaka o relacji z tatą, codziennych przygodach i oswajaniu emocji. Tata i ja pokazuje, że dla dziecka wielkie znaczenie mogą mieć najprostsze chwile spędzone z bliskim dorosłym.

Artykuł Jak wygląda współczesne tacierzyństwo? Tata i ja – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Macierzyństwo oraz tacierzyństwo wywracają cały świat do góry nogami. Od momentu pojawienia się dziecka, przestaje się liczyć ,,ja” i liczy się już tylko ,,my”. 

Czym jest miłość rodzicielska?

Bycie odpowiedzialną lub odpowiedzialnym za drugiego człowieka w takim absolutnie pełnym zakresie wiąże się jednak nie tylko ze zmianami organizacyjnymi czy postrzeganiem siebie. To również wielka odpowiedzialność i ogromny zaszczyt móc pełnić rolę mamy lub taty.

Nowa seria od wydawnictwa HarperKids Susannah Shane oraz Britty Teckentrup w poetycki, ale równocześnie bardzo prosty sposób opisuje czym jest miłość rodzicielska. W zależności od tego, po którą z poniższych książek sięgniecie:

• Od kiedy jestem twoją mamą,
• Od kiedy jestem twoim tatą,

będziecie mogli spojrzeć na dwie różne, choć bardzo podobne relacje.

Od kiedy jestem twoim tatą

Relacja ojciec-dziecko kojarzy się w książce o dwóch wydrach z przygodami, doświadczaniem nowych rzeczy, ale także próbowaniem, kontrolowanym ryzykowaniem i ochroną.

Tata jest tutaj tym, który zachęca dziecko do samodzielności, jednocześnie mając je bezustannie na oku. Kojarzy się on z kimś, kto daje poczucie bezpieczeństwa, otula silnym ramieniem i zawsze jest na wyciągnięcie ręki, kiedy się go potrzebuje.

Od kiedy jestem twoją mamą

Z kolei druga książka tej serii, poświęcona została relacji małym zajączkom – mamie i jej dziecku; jest bardziej nastawiona na bliskość oraz czułości.

Bohaterka, która przemawia jako pierwszoosobowy narrator, zapewnia zajączka o swoim oddaniu, obecności oraz wsparciu. Podobnie jak poprzednia pozycja, to pełna ciepła, pozytywnych emocji lektura, którą śmiało można włączyć w rytuał codziennego, wieczornego zasypiania.

Książki, które błyszczą

Zarówno Od kiedy jestem twoim tatą jak i Od kiedy jestem twoją mamą wyróżnia spośród innych książek wydanie. Nie tylko bowiem ich okładki pokrywa mieniająca się w słońcu złota lub srebrna folia. Każda rozkładówka to zabawa światłem i piękne, błyszczące akcenty.

Książki stają się więc podwójnie prezentowe – raz, ze względu na treść, a dwa – są niczym cukierki wśród lektur, które przyciągają i cieszą wzrok, ale równocześnie za którymi stoi wartość bliskości, budowania relacji oraz upewniania się o wzajemnym uczuciu.

Polecam je maluchom już powyżej 2 lat, oraz oczywiście wszystkim rodzicom.

Link do strony wydawnictwa: https://harpercollins.pl/

Artykuł Od kiedy jestem – recenzja serii na Dzień Mamy i Dzień Taty pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Siostry Niezapominajki. Kozica i kometa. Tom 4
➜ Seria: Siostry Niezapominajki
➜ Scenariusz: Giovanni Di Gregorio
➜ Ilustracje: Alessandro Barbucci
➜ Tłumaczenie: Maria Mosiewicz
➜ Wydawnictwo: Egmont Polska
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena: bardzo przyjemna

 Niemal dwa lata musieliśmy zaczekać na kolejny tom uroczej i wartościowej serii duetu Giovanniego Di Gregorio oraz Alessandro Barucciego. Siostry Niezapominajki to obecnie 4-częściowy cykl komiksów o tytułowych bohaterkach – Sarze, Kasjopei i Lucilli, które łączy wyjątkowa siostrzana więź oraz zamiłowanie do rozmaitych przygód.

Sprawdź recenzje poprzednich tomów:

• Siostry Niezapominajki. Tom 1. Sen Sary,
• Siostry Niezapominajki. Tom 2. Miłości Kasjopei,
• Siostry Niezapominajki. Tom 3. Skarb Lucilli.

Ojciec sióstr Niezapominajek

Tym jednak, co rzeczywiście wyróżnia te historie, jest pogłębione spojrzenie na rodzinne relacje, uczucia oraz dorastanie. Do tej pory każdy tom poświęcony był innej bohaterce. W czwartej części Siostry Niezapominajki. Kozica i kometa. Tom 4 poznajemy tatę dziewczynek.

Czytelnik może więc przyjrzeć się relacji bohaterek oraz ich więzi z ojcem – a ta nie należy do najłatwiejszych. Mężczyzna jest szanowanym naukowcem, który bada nocne niebo. Jego praca jest niezwykle angażująca. Trudno łączyć mu jednak rolę ojca z projektami, którym poświęca każdy swój wolny czas.

Zagadka kozicy i kreta

Dziewczyny przyjeżdżają do rodzinnej miejscowości taty, gdzie na samym szczycie góry stoi imponujące obserwatorium. Mają nadzieję, że spędzą z ojcem chwile, podczas których lepiej się poznają. Niestety, tuż przed przelotem nowej komety, luneta ma pewną poważną awarię. 

Siostry Niezapominajki pozostawione więc bez zainteresowania swojego ojca, postanawiają same zorganizować sobie czas. Przypadkowo odnajdują tekst pewnej zagadki (z małą pomocą tajemniczej kozicy) i krok po kroku, decydują się iść jej tropem, żeby zobaczyć, co przyniesie rozwiązanie.

Magia i bajkowość świata połączona z przyziemnością obowiązków

Siostry Niezapominajki. Kozica i kometa. Tom 4 to opowieść o tym, że choć każdy człowiek jest inny oraz na różne sposoby wyraża swoje uczucie, to jednak potrzebuje uwagi oraz zainteresowania najbliższych mu osób.

Komiks wpisuje się także w niezmiennie aktualną tematykę wiecznie zapracowanych rodziców, którzy (na szczęście) w porę orientują się, że nie ma nic ważniejszego, niż ich własne dzieci.

Siła zarówno tego, jak i poprzednich tomów tej serii, to dość zwyczajne przygody, z pewnym elementem magii i bajkowości, który można tłumaczyć wyobraźnią głównych bohaterek lub niesamowitością świata oraz tajemnicami, które przed nami on skrywa.

Niezmiennie polecam tę ciepłą opowieść o trzech siostrach Niezapominajkach każdemu czytelnikowi powyżej 9 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://egmont.pl/Siostry-Niezapominajki.-Kozica-i-kometa.-Tom-4,81739798,p.html

Artykuł Siostry Niezapominajki. Kozica i kometa. Tom 4 – recenzja komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Dzieci potrzebują uwagi – pełnej uwagi, bez ukradkowego zerkania do telefonu czy w ekran komputera, bez jednoczesnego zmywania, robienia prania czy załatwiania tysiąca innych spraw. Taka poświęcona w 100% uwaga, nawet przez chwilę sprawia, że dzieci czują się docenione, zauważone i kochane.

Tina. Dzień z tatą

Co ważne, najlepiej jeżeli takie chwile mają dla nich obojga rodziców, mama i tata. Seria o Tinie Katarzyny Mikulskiej i wydawnictwa Wielokropki zawsze pokazywała dorosłych, którzy w równym stopniu angażują się w życie dziecka.

Jedna z najnowszych książek, czyli Tina. Dzień z tatą kładzie jednak wyjątkowy nacisk na relację malucha z ojcem. To cenna lektura szczególnie dla tych mężczyzn, którzy w ferworze pracy zawodowej, zapominają, że ich obecność jest także niezwykle ważna dla dziecka.

Czas dla mamy, taty i dziecka

Tina. Dzień z tatą to druga pozycja, która ukazała się ostatnio w ramach serii, razem z Tina nie lubi przegrywać. Autorka rozpoczęła ten cykl jednak od jeszcze innej lektury – Mama się złości, z którą mogłoby się również utożsamić wielu rodziców.

W najnowszej części tata spędza dzień z córką, a mama może poświęcić ten czas tylko sobie. Wszystkich cieszy takie rozwiązanie. Tina jest podekscytowana uwagą swojego taty, tata – że wreszcie ma szansę nacieszyć się towarzystwem dziecka, a mama, że może się trochę rozerwać.

Rodzina pokazuje w jaki sposób osiągać balans, dzielić się obowiązkami, ale i w równym stopniu pracować nad relacjami. Książka normalizuje pewne typy zachowań, które dla wielu osób wciąż są czymś nietypowym.

Normalizowanie obecności ojca w życiu dziecka

Najlepszym na to dowodem jest cudowna scena ze starszą panią. Sama wiem jak reagują ojcowie, których ktoś chwali za pomaganie w wychowywaniu czy opiece nad dziećmi. Mój mąż też się złości, kiedy np. w książkach do własnoręcznego wypełniania pojawia się tekst: ,,Kto kąpie cię wieczorem? A co wtedy robi tata?”.

Dla wielu dobrych ojców takie podejście jest po prostu krzywdzące. Świadomi mężczyźni wiedzą, że ojciec nie pomaga w wychowywaniu dziecka, ale jest w równym stopniu w nie zaangażowany co matka. Dobrze więc, że zaczęły pojawiać się książki, które upowszechniają obecność taty w codziennej rutynie dzieci, zamiast robić z tego wielkie święto.

Inspiracja dla dzieci i rodziców

Tina. Dzień z tatą to wartościowa lektura, która nie cukruje rodzicielstwa. Podchodzi do niego realnie, a jednak z dużą dozą bliskości, empatii oraz wsparcia czy miłości. Dzięki osobistym doświadczeniom ojców zamieszczonych na końcu książki, ale i opinii psycholożki Aleksandry Belt-Iwacz oferuje jeszcze bardziej pogłębione rozumienie zagadnienie – dając oparcie i inspirację nie tylko dzieciom, ale również dorosłym.

Polecam książkę Tina. Dzień z tatą wszystkim, już powyżej 3 roku życia.

Książka dostępna tylko na stronie Wielokropek. Link do wydawnictwa: https://wielokropki.pl/sklep/ksiazki/tina-dzien-z-tata-ksiazka/

Artykuł Tina. Dzień z tatą – recenzja książki dla dzieci oraz rodziców pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

A dodatkowo, wszystkie obecne tutaj książki to lektury na które od dawna już polowałam. Czy któraś mnie rozczarowała, zaskoczyła, a może znudziła? Sprawdźmy to!

➜ Tytuł: Tata
➜ Autorka: Hélene Delforge
➜ Ilustracje: Quentin Gréban
➜ Tłumaczenie: Jarosław Mikołajewski, Magdalena Mikołajewska
➜ Wydawnictwo: Media Rodzina
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Tata – książka dla dzieci czy dorosłych?

Lekko po terminie, bo Dzień Ojca był chwilę temu, sięgam po książkę, której autorów dobrze znam. Kilka lat temu ukazała się pozycja ,,Mama” z równie poetyckim tekstem Helene Delforge oraz ilustracjami Quentina Grebana. Już przy tamtej pozycji pojawiły się zarzuty, że nie do końca jest to książka dla dzieci, ponieważ bardziej prezentuje punkt widzenia rodzica. Jak jest w przypadku ,,Taty”?

Stety-niestety, podobnie. W ,,Tacie” zawarte zostały głosy mężczyzn, ojców doświadczonych i początkujących, pogubionych, niepewnych, ale i zakochanych do szaleństwa w swoich dzieciach. Mężczyzn w różnym wieku, z różnych krajów oraz kultur. 

,,Tata” wzrusza i wyciska łzy, zachwyca ilustracjami. Czasami odnosi się do banałów, ale konsekwentnie opowiada z zaangażowaniem oraz natchnieniem o tacierzyństwie. Jeżeli więc chcecie sprawić jakiemuś świeżo upieczonemu tacie prezent lub docenić obecność własnego ojca – podarujcie mu egzemplarz ,,Taty”. Jeżeli ma w sobie choć niewielkie pokłady wrażliwości, z pewnością doceni Wasz gest.

,,Tata” dostępny oczywiście w księgarni Gandal.com.pl 

➜ Tytuł: Litery. Nauka czytania
➜ Autorzy: Ewa i Feliks Przyłubscy
➜ Ilustracje: Mieczysław Kwacz
➜ Wydawnictwo: WSiP
➜ Rok wydania: 2022 (1999)
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Litery. Nauka czytania – czyli mój elementarz

Pewnie wiele osób już nie pamięta, z jakiego elementarza uczyło się w szkole pierwszych wyrazów. Ja zapamiętałam, ale na skutek różnych zawirowań losu, mój egzemplarz zniknął z domu. Pamiętam, że miał płócienną okładkę, dość duży format i bardzo go lubiłam.

Po latach, szczególnie kiedy zaczęłam zajmować się literaturą dziecięcą, chciałam go odzyskać (niekoniecznie mój oryginalny, ale po prostu to samo wydanie). Niestety nie było ono dostępne. Dopiero ostatnio (w 2022 roku) nakładem WSiP ukazał się kolejny reprint dwudziestego piątego wydania z 1999 roku.

Skąd ten sentyment? Prawdopodobnie także ze względu na ilustracje Mieczysława Kwacza. Choć możliwe, że mam po prostu słabość do elementarzy, bo w kolekcji posiadam również:

• Elementarz do nauki pisania i czytania ułożony według metody nauki pisania Ewy Landowskiej (wiersze Izabela Barankiewicz) z ilustracjami Kamili Piazza,
• Elementarz Mariana Falskiego z ilustracjami Jerzego Karolaka.

Czy ,,Litery. Nauka czytania” dobrze się zestarzał? 

Pod kątem ilustracji niezmiennie zachwyca. Te obrazki są ponadczasowe. Co do treści kultowe zdanie: ,,Lata osa koło nosa” zostanie zapamiętane na zawsze, choć nie jestem pewna czy powinno zostać utrwalane stereotypowe postrzeganie dziewczynek i chłopców. Dziewczynki bawią się lalkami, a chłopcy budują modele samolotów. Jeżeli jednak ten przekaz zostanie odpowiednio złagodzony innymi książkami i opatrzony odpowiednim komentarzem, uważam że po ,,Litery. Nauka czytania” można dalej śmiało sięgać w edukacji domowej.

Elementarz do odnalezienia na stronie księgarni. 

➜ Tytuł: O tyranii. Dwadzieścia lekcji jak stawiać opór. Wydanie graficzne
➜ Autor: Timothy Snyder
➜ Ilustracje: Nora Krug
➜ Tłumaczenie: Bartłomiej Pietrzyk
➜ Wydawnictwo: Znak
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

O tyranii. Dwadzieścia lekcji jak stawiać opór

,,Jedna z najważniejszych książek ostatnich lat” – głosi blurb na tylnej okładce. ,,O tyranii. Dwadzieścia lekcji jak stawiać opór. Wydanie graficzne” to pozycja Timothy’ego Snydera z niezwykłymi obrazkami Nory Krug. Autorem jest znany amerykański historyk oraz profesor Uniwersytetu Yale (jak podaje wikipedia), który lwią część swojej pracy poświecił na zgłębianie m.in. dziejów Polski.

Kiedy pierwszy raz zetknęłam się z tytułem tej książki, bardzo mi się spodobał. Uważam, że czy to w szkole czy w domu zbyt często uczy się dzieci posłuszeństwa wszelkim kosztem. Od małego powtarza, że bez względu na wszystko trzeba się zgadzać ze starszymi. Moim zdaniem to bujda na resorach i osobiście wolałabym, żeby zachęcać dzieciaki do samodzielnego myślenia oraz poddawania wszystkiego w wątpliwość, niż ślepego zgadzania się tylko ze względu na pesel drugiej osoby.

,,O tyranii” porusza wiele trudnych i wymagających, ale niezwykle potrzebnych zagadnień. To bogate źródło wiedzy historycznej oraz informacji dotyczących współczesności, przedstawionych dzięki analitycznemu patrzeniu na świat autora. To niezwykle rozwijająca lektura, którą polecam nieco starszym odbiorcom, powyżej 16 roku życia.

,,O tyranii. Dwadzieścia lekcji jak stawiać opór” do dostania w księgarni Gandalf.com.pl

Artykuł Książki, które warto znać – współpraca z Gandalf.com.pl pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: W cieniu drzew. Pierwsza wiosna
➜ Seria: W cieniu drzew
➜ Scenariusz: Dav
➜ Rysunki: Dav
➜ Tłumaczenie: Ernest Kacperski
➜ Wydawnictwo: Egmont Polska
➜ Rok wydania: 2022
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych, co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

W cieniu drzew toczy się życie – to tam mają miejsce rozmaite przygody bohaterów uroczej serii komiksowej dla najmłodszych. Na stronie pisałam już o niej trzykrotnie przy okazji trzech indywidualnych części:

• W cieniu drzew. Jesień pana Zrzędka,
• W cieniu drzew. Podmuch zimy,
• W cieniu drzew. Takie sowie lato.

Każda opowiada historię innych bohaterów, ale razem należą do szerszego cyklu Wydawnictwa Egmont Polska – ,,Mój pierwszy komiks 5+”.

,,W cieniu drzew. Pierwsza wiosna” jest ostatnią częścią tej serii francuskiego autora o pseudonimie DAV, czyli David Augereau. Zamyka również podział na pory roku, gdzie wszystkie poprzednie książki rozgrywały się albo latem, jesienią lub zimą. Akcja najnowszej toczy się wiosną, a o czym opowiada?

Pierwsza wiosna

Zanim przybliżę trochę fabułę, chciałabym przed czymś ostrzec. Choć ,,W cieniu drzew. Pierwsza wiosna” dedykowany jest naprawdę małym czytelnikom – szczególnie ci starsi mogą się bardzo na nim rozkleić!

Komiks prawie nie zawiera słów. Opowiada historię taty dzika oraz jego malutkiego dziecka. To pierwsza wiosna warchlaczka, ojcu bardzo więc zależy, żeby wyjść z nim na zewnątrz. Pogoda dopisuje, latają motyle, a łąki usiane są pięknymi roślinami. Duży dzik postanawia nazbierać trochę kwiatów i zrobić bukiet dla mamy. Okazuje się jednak, że maluch jest na nie uczulony. Ciągle kicha i sporo płacze. 

Bukiet dla mamy

Dzik w ,,W cieniu drzew. Pierwsza wiosna” ukazany jest jak prawdziwy dorosły. Pełen miłości do swojego dziecka, jednak także miewający gorsze, trudniejsze chwile. Widać, że momentami jest mu ciężko. Autor pozostawia puentę na sam koniec i to właśnie ona wyciska łzy z oczu.

Pokazuje dzieciom zupełnie inną perspektywę rodzicielstwa. Punkt widzenia dorosłego, który samotnie wychowuje swoje maleństwo.

Inspiracja filmami rysunkowymi Disneya

Jak autor sam przyznaje, cała ta seria została zainspirowana jego wspomnieniami z dzieciństwa, kiedy miło spędzał czas, oglądając kreskówki Disneya. Wystarczy rzucić okiem na rozkładówki serii ,,W cieniu drzew”, żeby rzeczywiście szybko dostrzec w niej wiele nawiązań do tych kultowych ekranizacji baśni. 

Bohaterowie wyraźnie odcinają się od lekko rozmytego tła, a ich mimika oraz zachowania bardzo przypominają te, które można zaobserwować u ludzi. Nawet kolorystyka – ciepłe, lekko przygaszone barwy, przywołują w pamięci najbardziej znane filmy studia Disneya.

Komiks dla dzieci i dorosłych

Ale to nie jedyne powody, dla których warto sięgnąć po ,,W cieniu drzew”. To seria budująca wrażliwość, opowiadająca piękne historie przede wszystkim obrazami i poszerzająca w subtelny sposób wiedzę o świecie. 

Według Wydawnictwa jest odpowiednia dla dzieci powyżej 5 roku życia, chociaż moim zdaniem wiele młodszych odbiorców odnajdzie w niej swoją ulubioną lekturę.

Link do strony Wydawnictwa: https://egmont.pl/Moj-pierwszy-komiks-5-.-W-cieniu-drzew.-Pierwsza-wiosna.-Tom-4,68227085,p.html

Artykuł W cieniu drzew. Pierwsza wiosna – recenzja komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Zawsze kiedy zbliża się Dzień Matki i pytacie mnie o polecenia książkowe z tej okazji, wiem, jakie tytuły zarekomendować. Jest mnóstwo pięknych, poetyckich lektur o więzi dziecka z mamą. W przypadku ojców, długo nie było zbyt wielu książek, które mogłyby z tamtymi konkurować. Na szczęście powoli się to zmienia, a najlepszym przykładem tych zmian jest ostatnia nowość Wydawnictwa Słowne Młode.

Męska wrażliwość

,,Mój tata, mój świat” to wielkoformatowa pozycja autorstwa Victora D.O. Santosa z zachwycającymi ilustracjami Anny Forlati. Za tłumaczenie odpowiada Barbara Górecka. Książka jest opowiastką o męskim świecie, ale nie w stereotypowym znaczeniu, gdzie męskość oznacza wyłącznie siłę i dominację. To raczej ukazanie wrażliwości, wiary w siebie i prawdziwej, bezwarunkowej miłości – ale w gronie dziadka, ojca i syna.

Więź, która rośnie

Historia skupia się przede wszystkim na tych dwóch ostatnich, choć z czasem ich role także się zmienią. Chłopiec pyta mężczyzny, dlaczego dziadek zniknął. Nigdy nie miał okazji go poznać, podobnie jak jego tata, nigdy nie spotkał swojego taty. Okazuje się jednak, że nie trzeba być wychowywanym przez mężczyznę, żeby dokładnie wiedzieć jak być idealnym ojcem.

Chłopiec czuje się kochany i rozumiany. Razem z tatą czytają książki, wspierają się i towarzyszą sobie w ważnych chwilach. Pokazane zostało to na czasami dosadnych, a innym razem symbolicznych ilustracjach, takich jak np. wspólne sadzenie drzewa, które z każdą kolejną stroną staje się coraz większe.

(Poznajecie książkę, którą razem czytają? To oczywiście ,,Elmer„!)

Chłopaki też płaczą

,,Mój tata, mój świat” pokazuje rzeczywistość pozbawioną mamy, a jednak pełną. Udowadnia, że jeden rodzic może zaoferować tyle miłości dziecku, żeby to czułe się kochane i wartościowe. Co więcej, przełamuje także stereotypy o wychowaniu maluchów ,,męską ręką”. W książce znajduje się jedna rozkładówka na której chłopczyk płacze, a jego tata płacze razem z nim. Scenę uzupełnia doskonały test:

Niektórzy mówią, że prawdziwy mężczyzna nigdy nie płacze. A ja myślę, że ten, co nie płacze, nie jest prawdziwym mężczyzną.

Książka do czytania z tatą

Jeżeli poszukujecie książki pełnej pozytywnych wzorców, podziwu dla rodzica, ale także bezgranicznej miłości do dziecka – to ,,Mój tata, mój świat” będzie pozycją idealną. Niewielka ilość tekstu, pełnorozkładówkowe ilustracje oraz ogromna wrażliwość, która wyczuwalna jest z każdej strony sprawią, że wspólny rytuał czytania stanie się jeszcze bardziej wyjątkowy.

Polecam ją nie tylko na Dzień Ojca, ale i do częstego zaglądania oraz uświadamiania sobie – jak dobrze mieć siebie. Będzie odpowiednia dla każdego powyżej 4 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.slowne.pl/ksiazki/dla-dzieci/moj-tata-moj-swiat/

Artykuł Mój tata, mój świat – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Kim są ojcowie biologiczni? Kiedy stają się prawdziwymi ojcami? Jak odnaleźć ojca, prawie nic o nim nie wiedząc?

,,11 palców. O tym, jak zniknęłam w dżungli” to nowość książkowa, która zaskakuje, szybko wciąga w fabułę i pokazuje stronę tacierzyństwa, o jakiej mówi się zdecydowanie zbyt rzadko! Jej autorem jest Simon van der Geest. W 2017 roku nakładem Wydawnictwa Format ukazała się jeszcze jedna książka tego holenderskiego pisarza, pod tytułem: ,,Pajątyl”.

ROBAK BEZ IMIENIA

Główną bohaterką ,,11 palców” jest Eva. Dziewczynka mieszka tylko ze swoją mamą – słynną wokalistką Stillą Loks, wiedzie jednak niemal zupełnie normalne życie. Dużo czasu spędza za swoim serdecznym przyjacielem i równolatkiem Luukiem, pierwszy raz się zakochuje i… wyrusza w niezwykłą podróż w głąb dżungli na poszukiwanie własnego ojca. Zacznijmy jednak po kolei.

Wszystko ma swój start w momencie otrzymania przez Evą polecenia nauczycielki na wymyślenie tematu szkolnego projektu. Dziewczynka decyduje się napisać o biologicznych ojcach. Przeszkadzają ją częste przytyki rówieśników, że nie ma taty, bo nawet nie zna jego imienia. Matka Evy nazywa go ,,robakiem” i wciąż tłumi w sobie wielkie pokłady żalu. Nie chce dzielić się z córką żadnymi informacjami na temat swojego starego związku.

Eva się jednak nie poddaje. Aby osiągnąć swój cel, decyduje się na bardzo odważny krok.

UZASADNIONA NIEOBECNOŚĆ

Każdy człowiek w pewnym momencie mniej lub bardziej odczuwa potrzebę poznania swojej historii. Niektórzy potrafią zgłębiać całe drzewa genealogiczne do wielu dziesiątek, a nawet setek lat wstecz – poszukując tym samym czegoś, co pozwoli im lepiej zrozumieć, kim są.

Eva, która ma od mamy dużo ciemniejszą karnację oraz włosy wie, że opowieść o niej skrywa wiele tajemnic. Dorastając, pragnie je odkryć. Wyobraża sobie różne scenariusze, ma jednak niezmiennie nadzieję, że ojciec ją kocha, ale coś wyjątkowego sprawiło, że nie może być z nią teraz.

POSZUKIWANIE PRAWDY

,,11 palców” zabiera czytelników z Holandii do pełnego dzikości Surinamu. Tam, dziewczynka przechodzi rodzaj testu. Testu, który można porównać zazwyczaj do starań rodziców i zaangażowania w wychowywanie dzieci. Eva pokonuje wiele przeszkód, żeby poznać prawdę. Posuwa się nawet do ucieczki, pływania w rzece pełnej, prawdopodobnie – piranii i wielokrotnego przekraczania swoich granic.

To książka, która pokazuje jak wiele jesteśmy w stanie zrobić, żeby po prostu wiedzieć. Choć zupełnie nie mamy pewności, czy nasze starania zostaną kiedykolwiek wynagrodzone.

PODSUMOWANIE WRAŻEŃ

,,11 palców. O tym, jak zniknęłam w dżungli” jest więc książką pełną wrażeń, bardzo emocjonalną (nie polecam czytania w komunikacji miejskiej, bo łatwo się wzruszyć) oraz świetnie napisaną. Pierwszoosobowa narracja pozbawiona jest rozwlekłych opisów. Doskonale odzwierciedla styl i punkt widzenia dziewczynki, która w krótkim czasie doświadcza wielu różnych emocji.

W książce przeczytamy:

• O tym, jak silna może być przyjaźń i jak docenia się ją w sytuacjach kryzysowych.
• O pierwszym zauroczeniu, ale również pierwszym rozczarowaniu.
• O silnej więzi matki i córki. O tym, że dorosły nie mówi czasem całej prawdy, żeby ochronić przed nią swoje dziecko.
• O potrzebie poznanie swojej historii.
• O tym jak różne oblicza może mieć tacierzyństwo.
• O odnajdywaniu się w nowym kraju, o różnych kulturach i rozmaitych podejściach do życia.

,,11 palców” zachwyci swoją treści wszystkich czytelników powyżej 9 roku życia. Bardzo ją polecam!

Link do strony Wydawnictwa: https://wydawnictwoformat.pl/sklep/911_11-palcow-o-tym-jak-zniknelam-w-dzungli

Artykuł 11 palców. O tym, jak zniknęłam w dżungli – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Ulf Stark

Ilustracje: Mati Lepp

Tłumaczenie: Katarzyna Skalska

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2016

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Dokładnie tak, jak obiecywałam, chciałabym Wam dzisiaj pokazać i trochę opowiedzieć o kolejnej książce Ulfa Starka. Link do omawianej poprzednio ,,Jak tata pokazał mi wszechświat”, znajdziecie tutaj: http://bajkochlonka.pl/2018/06/15/jak-tata-pokazal-mi-wszechswiat-recenzja/

Kolejna historia, którą napisał dla swoich czytelników, ma wiele wspólnego z poprzednią. Tutaj głównym bohaterem również jest tata, jednak zamiast małego synka, pojawia się już nieco starsze rodzeństwo.

Podobieństw można doszukiwać się również w opisywanej sytuacji. W ,,Jak tata się z nami bawił”  mamy do czynienia z jakąś, wydawałoby się, prozaiczną sytuacją dnia codziennego. Ojciec, zostając sam w domu ze swoimi dziećmi, proponuje im wspólne spędzenie czasu na zabawie. Dla chłopców jest to jednak pewna nowość.

Możemy wnioskować, że tytułowy tata jest zapracowanym człowiekiem, który nie ma czasu ani ochoty na zabawę z synami.  Z opisów autora wydaje się osobą, która jest po prostu nudna. Zajmuje się wyłącznie dorosłymi sprawami, lubi analityczne podejście do najprostszych czynności i daleko mu do pełnego wyobraźni artysty, który porwałby swoje dzieci do fantastycznej krainy przygód.

Ulf Stark jednak go nie ocenia. Wydaje się mówić, że każdy tata może być inny (bo przecież tata z ,,Jak tata pokazał mi wszechświat” ma zupełnie odmienne podejście do życia). Stara się jednak i, mimo że jest raczej osobą powściągliwą, na pewno kocha swoje dzieci.

Zabawą, którą proponuje jest szukanie klucza. Na zmianę ukrywają go w różnych miejscach, i za sprawą ustalonych haseł próbują się naprowadzić, gdzie można go znaleźć. Kto zna jednak już inne tytuły tego autora, może domyślać się jak skończy się ta historia.

Podpowiadam tylko, że jest pełna humoru, doskonałe odzwierciedla dziecięcą wyobraźnię i tata chłopców będzie miał dość zabawy ze swoimi synami, przynajmniej na jakiś czas

Ilustracje możecie kojarzyć z poprzedniej współpracy tego duetu, czyli książki ,,Jak mama została Indianką” (link tutaj: http://bajkochlonka.pl/2018/05/09/nkom-jak-mama-zostala-indianka-recenzja/ ). Bardzo lubię sposób w jaki ten artysta pokazuje dorosłych. Przyglądając się choćby gestom narysowanych przez niego postaci, możemy odnaleźć w nich mnóstwo podobieństw do osób, których znamy z naszego życia. Są one bardzo trafnie zauważone.

,,Jak tata się z nami bawił” to książka przede wszystkim o relacjach i o codzienności. O tym, że pomysłowość dzieci nie ma końca, a cierpliwość rodziców ciągle wystawiana jest na próby. To propozycja pełnej ciepła historii, którą dzieci z pewnością polubią.

Polecam tę książkę dla maluchów od 3-ego roku życia.

Link do strony wydawnictwa: http://www.zakamarki.pl/produkt/jak-tata-sie-z-nami-bawil/

Artykuł Jak tata się z nami bawił – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Leszek K. Talko

Ilustracje: Ksenia Potępa

Wydawnictwo: Znak Emotikon

Rok wydania: 2018

Objętość:  prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Jak powszechnie wiadomo dzieci to kochane bąble, których wychowanie i rozwój jest wspaniałą misją, powierzoną w ręce rodziców. To słodkie aniołki, których wyobraźnia i prawdomówność zachwyca na każdym kroku, a ich uważnie patrzące oczy wzruszają nawet najbardziej zatwardziałych sceptyków rodzicielstwa.

No niestety, nie zawsze wychowywanie potomstwa okraszone jest fajerwerkami powodzenia i beztroski. Leszek K. Talko wręcz przeciwstawia się takiemu postrzeganiu dzieci i w swojej książce ,,Dziecko dla odważnych” z lekką ironią porównuje wychowywanie ich co najmniej do Maratonu w Dolinie Śmierci.

No dobrze, ale dlaczego książka teoretycznie dla dorosłych znalazła się na moim blogu – stronie o pozycjach dla dzieci i młodzieży? Moim zdaniem ,,Dziecko dla odważnych” powinno być pozycją obowiązkową w zbiorze lektur dla licealistów.

Po co komu jakieś ,,Wesele”, ,,Dżuma”, ,,Ferdydurke”, wiersze, sonety czy satyry, skoro życie pisze dużo bardziej ironiczne, ale i jakże wartościowe treści? Co lepiej przygotuje dorastającą gawiedź na trudy i znoje wczesnego rodzicielstwa? Atakowani wszem i wobec o informacjach, jakoby każde dziecko miało być cudem może do młodych ludzi nie dociera, że potomek to także ogromna odpowiedzialność? A może sami już nie pamiętają jakimi byli ananaskami w latach swojego dzieciństwa i ta książka może im to w doskonały sposób przypomnieć? Na pewno wtedy okażą rodzicom więcej zrozumienia i wdzięczności.

,,Życie rodzica to ciągła tęsknota za chwilą ciszy i spokoju oraz rosnąca obawa, kiedy ta tak oczekiwana chwila ciszy nieoczekiwanie nastanie.” Leszek K. Talko, Dziecko dla odważnych, Na Zachodzie bez zmian, czyli co zrobić, żeby było cicho, str. 152

Leszek Talko jest znanym dziennikarzem, piszącym swego czasu do miesięcznika ,,Dziecko” czy ,,Twojego Stylu”, dlatego ,,Dziecko dla odważnych” jest raczej zbiorem felietonów, niż książką z konsekwentną linią fabularną. Znaczy to jednak tyle, że czyta się ją jak czasopismo. Napisana jest lekkim i przyjemnym językiem, pełnym zabawnych wstawek i porównań.

Ponad to, nie da się czytając ją nie śmiać w głos. ,,Dziecko dla odważnych” pełna jest absurdalnego humoru. Niewykluczone, że jednak jej odbiór zależy od stanu ilości posiadanych potomków. Im jest ich więcej – tym książka z humorystycznej staje się bardziej wierną obserwacją reporterską.

,,Dziecko dla odważnych” nie jest jednak pozycją jednowymiarową. Pomiędzy zdaniami, w których autor ubolewa nad posiadanym inwentarzem dziecięcym, uważny czytelnik z łatwością dostrzeże bezmiar miłości jaka kierowana jest w ich stronę (dzieci oczywiście, nie czytelników). W zadaniach o wiecznym zmęczeniu, walce z usypianiem czy niezręcznościach w windzie, każdy jest w stanie dopatrzeć się ogromnego uczucia jakie żywi autor, czyli ojciec do swoich maluchów.

Bardzo polecam tę książkę każdemu, niezależnie od posiadania czy nie posiadania dzieci. Jest pouczająca, można dobrze się przy niej bawić i wydaje mi się, że jest potrzebna. Jest o normalności, której w dzisiejszym świecie jak na lekarstwo.

Link do strony wydawnictwa: https://www.znak.com.pl/kartoteka,ksiazka,110309,Dziecko-dla-odwaznych

Artykuł Dziecko dla odważnych – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.