Nie jestem milutki Mii Öström z ilustracjami Marii Jönsson jest obrazkową książką, która w pozornie prostej, humorystycznej historii pokazuje ich prawdziwe oblicze! Przy okazji podejmuje również niezwykle istotne zagadnienie: traktowania zwierząt domowych jak maskotek oraz braku respektowania ich granic.

➜ Tytuł: Nie jestem milutki
➜ Autorka: Mia Öström
➜ Ilustracje: Maria Jönsson
➜ Tłumaczenie: Agnieszka Stróżyk
➜ Wydawnictwo: Zakamarki
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Kot kontra człowiek

Koty to krwiożercze bestie. Drapieżcy, których jedynym celem jest polowanie i… dużo spanka. W Nie jestem milutki narracja prowadzona jest z perspektywy głównego bohatera, czyli kota. Czytelnik wchodzi więc w kocie buty – do świata, w którym wszystko wygląda inaczej niż z ludzkiej perspektywy. 

Sam kot widzi siebie jako odważnego strażnika domu – czujnego i niezależnego. Kogoś, kto ratuje sytuację, gdy tylko pojawia się ryzyko zagrożenia. W jego narracji nie ma miejsca na infantylizację. Jest duma, poczucie sprawczości oraz świadomość własnej wartości.

Tymczasem ludzie traktują kociego bohatera zupełnie inaczej. Zamiast podziwu i głębokiego szacunku, oferują mu tarmoszenie i głaski. Zamiast uczucia trwogi, którą powinien wywoływać – odczuwają wobec niego jedynie tkliwość i zasypują czułymi zdrobnieniami. 

Nie jestem milutki zestawia więc ze sobą ta dwa zupełnie różne punty widzenia, na których opiera ten nietypowy ,,konflikt”. 

Kot to nie zabawka

Człowiek ma czasami skłonność do traktowania zwierząt w sposób, jakby nie do końca były one autonomicznymi istotami. Chcemy, żeby były wdzięczne oraz w wyraźny sposób nam to okazywały, na przykład entuzjastycznie reagowały na nasz widok lub tuliły się, sygnalizując potrzebę bliskości.

Kot w Nie jestem milutki stawia na głowie te oczekiwania. Oryginalny tytuł książki brzmi Jag är inte gosig, co w dosłownym tłumaczeniu znaczy „Nie jestem do przytulania/Nie jestem przytulaśny”.

Koty nie muszą reagować zgodnie z wyobrażeniem opiekuna, bo – tak jak nasz bohater – nie czują potrzeby spełniania czyichś oczekiwań. I nic dziwnego, że właśnie te ich cechy: indywidualizm oraz niezależność; często traktuje się jako główne zalety. Na tym polega kocia natura, a książka Nie jestem milutki jest ważną lekcją dotyczącą szanowania granic zwierząt oraz nauczenia się ich ,,języka”.

Humorystyczny ton oraz karykatura

Mia Öström prowadzi narrację bez mówienia komukolwiek, co się powinno robić. Nie tworzy dydaktycznej przypowieści o prawidłowej opiece nad zwierzęciem. Zamiast tego buduje opowieść opartą na ironii sytuacyjnej oraz subtelnym przerysowaniu.

Kot jest bardzo charakterny, a ludzie – rozczulająco nieświadomi. Już sam ten kontrast może wywoływać uśmiech, jednak zdecydowanie nie jest to uśmiech pozbawiony refleksji.

Ilustracje Marii Jönsson są z kolei niezwykle ekspresyjne. Mimika kota, dynamika kadrów oraz sposób ukazywania poszczególnych scen – wszystko składa się na historię, która każdemu z czytelników pozostanie ,,z tyłu głowy”.

Dzień Kota

17. lutego to data w kalendarzu, która może być doskonałym pretekstem, by sięgnąć po tę książkę. Zamiast kolejnej opowieści o „słodkim kociaku”, dostajemy bowiem historię, która zachęca do rozmowy:

• Dlaczego nie każdy lubi być przytulany (i to nie tylko w kontekście kota)?
• Jak rozpoznać, że ktoś potrzebuje przestrzeni?
• Czy wszystkie koty mają takie same charaktery?

Dlaczego warto ją przeczytać?

Choć książka opowiada o kocie, jej przesłanie można czytać znacznie szerzej. To historia o autonomii, o prawie do własnej tożsamości i o odwadze bycia innym. Dla wszystkich dzieci powyżej 4 lat może być cenną lekcją empatii. Sprawdzajcie dostępność Nie jestem milutki na stronie wydawnictwa Zakamarki.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Nie jestem milutki?

Nie jestem milutki to picturebook o kocie, który nie chce być traktowany jak maskotka. Bohater opowiada historię z własnej perspektywy, pokazując, że ma prawo do niezależności i swoich granic. To zabawna, ale refleksyjna opowieść o relacji człowiek–zwierzę.

Dla jakiego wieku przeznaczona jest książka?

Książkę polecam dzieciom od około 4. roku życia. Prosty tekst i wyraziste ilustracje sprawiają, że młodzi odbiorcy z łatwością mogą śledzą historię, a dorośli wykorzystać ją jako punkt wyjścia do rozmowy o granicach i emocjach.

Czy Nie jestem milutki to dobra książka na Dzień Kota?

Tak. 17 lutego, czyli w Dzień Kota, książka może stać się pretekstem do rozmowy o tym, jak właściwie okazywać zwierzętom czułość i jak rozpoznawać ich potrzeby.

Artykuł Nie jestem milutki – recenzja książki na Dzień Kota (i nie tylko) pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Podobno dorośli
➜ Autorka: Annica Hedin
➜ Ilustracje: Hanna Klinthage
➜ Tłumaczenie: Agnieszka Stróżyk
➜ Wydawnictwo: Zakamarki
➜ Rok wydania: 2022
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Nietypowy punkt widzenia – książka o dorosłych dla dzieci

Co jest zupełnie oczywiste – większość książek dla dzieci dotyczy bohaterów w ich wieku: ich przygód, codzienności czy też emocji. Podobno dorośli to pozycja, która pod tym kątem jest oryginałem, bo skupia się niemal wyłącznie na dorosłych. Jest niczym przyrodniczy dokument o gorylach, ale zamiast goryli mamy bardzo różnych (i jednocześnie niezwykle do siebie podobnych) dorosłych. 

Autorka zaczyna od – być może niespodziewanego – założenia, że dzieci często obserwują dorosłych i zastanawiają się, co tak naprawdę ci robią, kiedy nikt nie patrzy; co myślą w konkretnych sytuacjach; czy dlaczego zachowują się w określony sposób i jakie tajemnice skrywają. Książka zachęca do zadawania pytań oraz pokazuje, że między dorosłymi a dziećmi może być więcej podobieństw, niż wydaje się ,,na pierwszy rzut oka”.

Czego uczy ta książka? Inspiracja do filozoficznych rozmów o świecie dorosłych

Podobno dorośli nie próbuje podsuwać dziecku gotowych odpowiedzi, ale raczej zachęca do samodzielnego stawiania pytań. Dlaczego dorośli czasem mówią jedno, a robią drugie? Czym zajmują się w chwilach, kiedy dzieci ich nie widzą? Dlaczego dorośli śmieją się z dziwnych rzeczy i miewają dziwne nawyki? Te zagadnienia pozwalają się otworzyć na rozmowę nie tylko dzieciom, ale również dorosłym. Zachęcają do dyskusji jak wygląda codzienność dorosłych, ale także o różnicach pokoleniowych, wyobrażeniach i empatii.

To książka filozoficzna w przystępnej, nieprzegadanej narracji, która idealnie sprawdza się podczas wspólnego czytania rodzica z dzieckiem, budując przestrzeń do rozmowy i refleksji nad tym, co w ogóle znaczy „bycie dorosłym”.

Ilustracje Hanny Klinthage

Rysunki to integralna część tej książki – ich kolorystyka, ale także subtelne nawiązania do karykatur sprawiają, że są one jednocześnie zabawne i bliskie emocjonalnie. Klinthage potrafi w kilku kreskach uchwycić absurdalne zachowania dorosłych i pokazać je tak, by rozbawić dzieci, a dorosłych – skłonić do uśmiechu i refleksji. To ilustracje, które nie tylko towarzyszą tekstowi, ale także ubogacają go, dodając potrzebną bohaterom mimikę czy kontekst. 

Odczarowywanie ideału dorosłego

W książce dorośli stają się ludzcy, a ich wybory czy zachowania są w sposób humorystyczny (ale też całkiem logiczny) wyjaśniany. Autorka pokazuje dorosłych, którzy także boją się różnych rzeczy, marzą o urodzinowym prezencie czy stresują się w towarzystwie. To właśnie dzięki połączeniu empatii i humoru książka łączy pokolenia – nie stawia żadnej ze stron w opozycji, ale raczej zaprasza do wzajemnego rozumienia i akceptacji. Co więcej, nie narzuca także ,,tradycyjnej” potrzeby odgórnego traktowania dorosłych z szacunkiem, tylko dlatego, że są oni dorośli. Wręcz przeciwnie – uświadamia, że dorośli wcale nie różnią się tak bardzo od swoich młodszych wersji, akcentując równość.

Dla kogo jest ta książka?

Podobno dorośli można z powodzeniem czytać z dziećmi powyżej około 6. roku życia, choć jej uniwersalne przesłanie przypadnie do gustu również starszym – zarówno młodzieży, jak i dorosłym. Sprawdzi się:

• jako książka do wspólnego czytania w domu,
• jako fundament do rozmów o emocjach i zachowaniach/motywacjach,
• w przedszkolu lub na zajęciach edukacyjnych,
• jako prezent (np. pod choinkę czy osiemnastkę), który wywoła uśmiech i refleksję.

To wyjątkowa książka, bo choć dedykowana dzieciom, mówi także wiele o nas – dorosłych. Dzięki mądremu tekstowi Annici Hedin i subtelnej, wyrazistej grafice Hanny Klinthage dostajemy pozycję, która bawi, uczy oraz inspiruje. Zachęca do pytań, które często wydają się banalne, prowadzą do najważniejszych rozmów – tych o sobie nawzajem.

Sprawdzajcie dostępność Podobno dorośli na stronie wydawnictwa Zakamarki.

FAQ – Podobno dorośli

1. O czym jest książka Podobno dorośli?

Książeczka Podobno dorośli w humorystyczny sposób pokazuje świat dorosłych dzieciom. Autorka opisuje typowe zachowania, nawyki i emocje dorosłych, pokazując, że za ich „powagą” kryje się zagubienie, marzenia i niepewność – dokładnie tak samo jak u dzieci.

2. Dla jakiego wieku jest przeznaczona ta książka?

Najlepiej sprawdza się u dzieci od około 6. lat, ale jej treść jest na tyle uniwersalna, że docenią ją również starsze dzieci, nastolatki, a nawet dorośli. To książka, którą można czytać wspólnie, bo zachęca do rozmowy między pokoleniami.

3. Czy Podobno dorośli nadaje się do rozmów o emocjach?

Tak, to jedna z jej największych zalet. Książka w bardzo przystępny sposób otwiera temat emocji dorosłych, ich wątpliwości i stresów. Pozwala dziecku zobaczyć, że dorośli także nie zawsze wiedzą, jak sobie radzić z codziennymi wyzwaniami – co wzmacnia zrozumienie i empatię.

4. Jakie tematy porusza książka?

Porusza tematy: dorosłości, codziennych nawyków, poczucia humoru, zachowań niezrozumiałych dla dzieci, presji, zmęczenia, marzeń oraz różnic między światem dorosłych a dzieci. To lekka i zabawna książka filozoficzna o tym, kim są ludzie, „którzy nazywają się dorosłymi”.

5. Czy książka jest zabawna?

Oj tak, humor odgrywa w niej dużą rolę. Ilustracje pełne są sytuacyjnych żartów, a tekst często opisuje dorosłych w ciepły, lekko ironiczny sposób.

Artykuł Podobno dorośli – recenzja książki, która tłumaczy świat dorosłych pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.