Skandynawia to, moim zdaniem, jedno z najpiękniejszych miejsc na Ziemi. Szczególnie tereny za Kołem Podbiegunowym, które można przemierzać samochodem przez wiele kilometrów i nie spotkać żadnej cywilizacji tylko ciągnące się, nieco ,,księżycowe” krajobrazy, zajmują u mnie wysokie miejsce w rankingu.

Bez względu jednak na to czy mowa o Norwegii, Danii, Szwecji czy może nie należącej do Skandynawii – Finlandii, są to państwa które zdecydowanie warto choć raz odwiedzić – choćby zanurzając się w jakimś dobrym przewodniku.

Kocie ścieżki – przewodniki dla dzieci (i nie tylko)

Tak się szczęśliwie złożyło, że mam w tym temacie do polecenia książkę z serii, która już raz zdążyła zachwycić czytelników! Pierwsza z cyklu ,,Kocie ścieżki” ukazała się: ,,Kocie ścieżki. Japonia”. Kolejną, równie mocno trafiającą w mój gust, jest właśnie: ,,Kocie ścieżki. Skandynawia i Finlandia”. Autorką tych pozycji jest Jola Jaworska, która odpowiada zarówno za tekst jak i piękne, subtelne ilustracje.

Motywem przewodnim przewodników są koci przewodnicy – zwierzęta, które często wywodzą się z danego kraju (jako rasa), tłumaczą różne słowa i zdania czytelnikom, ale przede wszystkim prowadzą ich do miejsc, które warto zobaczyć.

Laponia oraz renifery

W ,,Kocie ścieżki. Skandynawia i Finlandia” autorka przeplata informacje o czterech wybranych krajach, pokazując zarówno jak wiele je ze sobą łączy, ale także co dzieli i jest godne odnotowania. Wielokrotnie zwraca uwagę np. na różnice językowe lub historyczne. Jestem przekonana, że wiele osób z Krajami Północy kojarzy przede wszystkim Laponię – ciągnącą się przez długi pas u szczytu Europy oraz… renifery. 

Autorka wyjaśnia z jakiego powodu nie powinno nazywać się mieszkających w Laponii ludzi Lapończykami oraz dlaczego tylko oni posiadają prawo do hodowli tych niezwykłych zwierząt, których zwykło łączyć się z postacią Świętego Mikołaja. 

Wikingowie, Święty Mikołaj oraz Muminki

Kolejnymi tematami, które z pewnością zaciekawią czytelników są (aktualny szczególnie teraz, kiedy piszę tę recenzję) temat Świętego Mikołaja oraz jego mikołajowej, fińskiej wioski w Rovaniemi – jak również wszelkie kwestie związane z Wikingami. W ,,Kocich ścieżkach. Skandynawia i Finlandia” bardzo sumiennie został przedstawiony ich rys historyczny, łącznie z największymi podbojami oraz nieuchronnym schyłkiem.

Podróżując po krajach północy musicie się także liczyć z możliwością spotkania trolla! Jest jednak duża szansa, że szybciej natraficie na ślady małych przyjaciół z dzieciństwa, czyli… Muminków!

,,Kocie ścieżki. Skandynawia i Finlandia” to książka wypełniona po brzegi ciekawostkami. Narracja prowadzona jest w taki sposób, że można ją przeczytać na jednym posiedzeniu, a zdobyta w ten sposób wiedza z pewnością przyda się przy okazji rodzinnych spotkań.

Jestem zachwycona zarówno tą częścią jak i całą serią! Kolejny raz niecierpliwie oczekuję na wyprawę do kolejnych krajów z milusińskim, kocim przewodnikiem. Polecam ,,Kocie ścieżki” czytelnikom już powyżej 7 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://mamania.pl/product-pol-1083-Kocie-sciezki-Skandynawia-i-Finlandia.html

Artykuł Kocie ścieżki. Skandynawia i Finlandia – recenzja przewodnika pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Scenariusz: Henrik Bromander

Rysunki: Henrik Bromander

Tłumaczenie: Katarzyna Syty

Wydawnictwo: Centrala

Rok wydania: 2020

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Ponad 600 stron wymagającej treści, często wyczerpującej psychicznie, obrazkowej powieści pseudoautobiograficznej, która, o dziwo, pozostawia na koniec w czytelniku poczucie dziwnej satysfakcji.

,,Ciemności Smalandii” Henrika Bromandera to komiks dla dorosłych, opowiadający historię życia Erika – przejściowo faszysty, niezmiennie homoseksualisty, sporadycznie kryminalisty, ale przede wszystkim osoby zagubionej i zrezygnowanej.

Poznajemy go jako małego chłopca, który wychowuje się w patologicznym domu. Jego ojciec jest niezdiagnozowanym alkoholikiem, a matka nie radzi sobie z emocjami i nie potrafi ich wyrażać. Erik żyje na tykającej bombie, która wybuchając okaleczy go, odbierając mu szansę na normalną przyszłość. 

Chłopak dorastając zaczyna pasjonować się polityką i faszyzmem. Chce wytłumaczyć sobie swoje położenie i jednocześnie uwierzyć w lepszą przyszłość. Poglądy i przemyślenia przemyca na kartkach wydawanego samodzielnie fanzina o tytule ,,Twarz”. W ciągu kilkunastu lat powstaje kilkanaście numerów, które odbiorca może przeczytać w całości. 

,,Ciemności Smalandii” są wielowymiarową powieścią, która została zbudowana na okaleczonym dzieciństwie, poczuciu odmienności, zagubieniu, wypaczonych poglądach i braku autorytetów. W komiksie pojawia się wiele postaci, w których istnienie bezsprzecznie wierzymy, przez co sama historia staje się jeszcze bardziej przejmująca i przygniatająca. Świat jaki został w niej ukazany to zmierzające do samozagłady środowisko, którego płytkie i powierzchowne myślenie oraz chęć sprowadzenia wszystkiego do swojego punktu widzenia, powoduje powrót do najbardziej pierwotnych instynktów. 

Na przykładzie zmian we współczesnej Szwecji widzimy nieznaczną zmianę światopoglądu, ale znacznie bardziej istotna jest ta przemiana, która na przestrzeni lat odbywa się w każdym z nas.

W tej książce przeplata się życie polityczne z miłosnym. Poruszane są kwestie moralne oraz filozoficzne. Kiedy Eric ma rozprawę sądową o pobicie, nie pozwala pogodzić się z myślą, że może żałować swojego zachowania. Wie, że to co zrobił, było jedynym możliwym postępowaniem, które wchodziło w grę. 

Ten oraz wiele podobnych wątków pokazują jak trudno żyć na tym świecie komuś, kto chce być ze sobą w pełni szczery.

Siłą tego komiksu jest przede wszystkim jego warstwa merytoryczna. W obrazkach została przekazana ponad miarę dosłowność i brzydota ludzi oraz otoczenia. Szczerość, na której tak bardzo zależało Ericowi, objawia się tutaj w kadrach, obok których trudno przejść obojętnie.

W ,,Ciemnościach Smalandii” pojawia się na końcu jednak jakieś światło w tunelu – nadzieja na to, że nieco obniżając standardy, uda się nazwać siebie szczęśliwym człowiekiem.

Polecam ten komiks dojrzałym osobom, które będą na tyle odważne, żeby spojrzeć w głąb tego, co chciał uchwycić autor. 

Link do strony Wydawnictwa: http://centrala.org.uk/pl/ciemnosci-smalandii/

Artykuł Ciemności Smalandii – recenzja komiksu dla dojrzałego czytelnika pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Christina Bjork

Ilustracje: Eva Eriksson

Tłumaczenie: Hanna Dymel-Trzebiatowska

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2020 (2007)

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Wiele zawdzięczam Astrid Lindgren. Kiedy zastanawiam się, kiedy właściwie zaczęła się moja przygoda z literaturą, to niemal natychmiast uświadamiam sobie, że wszystkiemu ,,winne” były ,,Dzieci z Bullerbyn”. Od momentu, kiedy sama je przeczytałam, będąc w drugiej klasy szkoły podstawowej, moje życie zupełnie się zmieniło!

,,Przygody Astrid – zanim została Astrid Lindgren” nie są nowością, ale ja zetknęłam się z nimi dopiero teraz, przy drugim wydaniu. Pierwsze ukazało się niemal 13 lat temu, na 100. rocznicę urodzin pisarki, a z obecnym czytelnicy oraz Wydawnictwo Zakamarki świętuje 75. urodziny Pippi. 

W tym roku pojawiło się kilka wznowień oraz nowości tytułów, które wyszły spod ręki Lindgren. O kilku zdążyłam już napisać, np. ,,Pippi w parku”, ,,Pippi nie chce być duża i inne komiksy”, ,,Przygody Pippi” czy ,,Ronja, córka zbójnika”. 

,,Przygody Astrid – zanim została Astrid Lindgren” nie są książką przygodową jej autorstwa, ale spisanymi historiami o niej, jej dzieciństwie, rodzinnych stronach i najbliższych. 

Na pięknie ilustrowanych rozkładówkach można przeczytać zabawne anegdoty z udziałem Astrid oraz jej rodzeństwa. Co ciekawe, czytelnik ma też szansę dowiedzieć się, jacy bohaterowie lub wydarzenia zainspirowały autorkę do napisania bestsellerów. Na tzw. żółtych stronach znajduje się podsumowanie z wytłumaczeniem oraz tytułami. Wcześniej można próbować odgadnąć samodzielnie z którymi opowieściami Lindgren kojarzą nam się opisywane perypetie. 

Nie wiem jak ocenilibyście szansę Astrid na zostanie wielką pisarką, gdybyście wiedzieli, że w młodości jadła dżdżownice i mając cztery lata przeprowadziła się do wygódki, bo pogniewała się na mamę. 

Z jednej strony można by pomyśleć, że to książka tylko dla zapalonych fanów Lindgren. Z drugiej jednak, dla dzieci każde opisane wspomnienie będzie niezwykłą przygodą prawdziwej dziewczynki, która żyła już jakiś czas temu. 

W ,,Przygodach Astrid – zanim została Astrid Lindgren” oprócz ilustracji, jest także mnóstwo zdjęć, krótkich biografii, a nawet czegoś w rodzaju przewodnika po Vimmerby – rodzinnych stronach pisarki. 

Książka składa hołd i pełni rolę pomnika dla tej wyjątkowej szwedzkiej artystki. Polecam ją wszystkim powyżej 5. roku życia i mam nadzieję, że książki Astrid Lindgren nigdy nie zostaną zapomniane!

Link do strony Wydawnictwa: https://www.zakamarki.pl/index.php/przygody-astrid-zanim-zostala-astrid-lindgren-331.html?dir=asc&order=name

Artykuł Przygody Astrid – zanim została Astrid Lindgren – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Ulf Stark

Ilustracje: Magdalena Kucharska

Tłumaczenie: Katarzyna Skalska

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2014

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Po pierwszej części trylogii o życiu młodego Ulfa Starka – jednego z najciekawszych, szwedzkich pisarzy dziecięcych, bez wahania zabrałam się za drugim tom.

,,Mój przyjaciel szejk w Stureby” to bezpośrednia kontynuacja ,,Magicznych tenisówek mojego przyjaciela Percy’ego”, w której poznajemy dalsze losy mieszkańców dzielnicy na przedmieściach Szwecji, a przede wszystkim możemy przenieść się wiele lat wstecz i spojrzeć na świat z perspektywy kilkuletniego autora. 

W przygotowaniach (lada moment premiera!) jest trzecia i ostatnia część serii, czyli ,,Mój przyjaciel Percy, Buffalo Bill i ja”. 

Tym razem także czeka nas mnóstwo emocji, wzruszeń, powodów do śmiechu oraz dylematów młodego człowieka, którego problemy, nam dorosłym, być może wydają się zabawne, ale które dla rówieśników bohatera na pewno będą znajome. 

Ulf chodzi do szkoły i spotyka się ze swoimi przyjaciółmi. Prowadzi raczej beztroskie życie, które przeplatają mniej przyjemne momenty. Możemy do nich zaliczyć starszych chłopaków, którzy lubią wyżywać się na Ulfie i każą kupować sobie drożdżówki w pobliskiej piekarni. 

Nasz główny bohater postanawia poradzić się w tej kwestii taty, ale wcześniej trafia na bardzo interesującą książkę. Z niej dowiaduje się czym jest hipnoza i decyduje się wprowadzić w stan nieświadomości chłopaka, który prześladuje jego przyjaciół. 

Sztuczka się udaje i w ten sposób Ulf staje się posiadaczem ogromnej mocy. Kto jednak zna twórczość Ulfa Starka, ten będzie wiedział, że nie zajmuje się on raczej literaturą fantastyczną. Magiczna moc hipnozy to nic innego jak siła podświadomości, która – jak pewnie już się domyślacie – nie na wszystkich zadziała. 

W ten sposób dochodzimy w książce do kluczowego momentu, kiedy najlepszy przyjaciel Ulfa Percy przychodzi ze złą nowiną. Okazuje się, że chłopiec musi wkrótce przeprowadzić się z rodzicami do innego miasta. 

Jak tę wiadomość przyjmie Ulf? Co będzie miał z tym wspólnego szejk z Arabii Saudyjskiej oraz w jaki sposób można stracić swoją sympatię i pchnąć ją w ramiona innego? Odpowiedzi znajdziecie w książce ,,Mój przyjaciel szejk w Stureby”! Bądźcie pewni, że zaskoczą równie mocno, jak fabuła pierwszej części!

Mądra pozycja, doskonała dla treningu czytania, niezależnie od tego czy jest się chłopcem czy dziewczyną. Polecam dla osób powyżej 8. roku życia. 

Link do strony Wydawnictwa: https://www.zakamarki.pl/index.php/moj-przyjaciel-szejk-w-stureby.html

Artykuł Mój przyjaciel szejk w Stureby – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Ulf Stark

Ilustracje: Magdalena Kucharska

Tłumaczenie: Katarzyna Skalska

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2018

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Czy znacie Ulfa Starka? To jeden z najciekawszych szwedzkich pisarzy dziecięcych, którego większość książek można z całą pewnością określić mianem wybitnych. 

Przy tej postaci warto także zdawać sobie sprawę, że stworzyła ona trylogię krótkich opowieści, które są swego rodzaju autobiografią oraz spojrzeniem na jej własne dzieciństwo. 

,,Magiczne tenisówki mojego przyjaciela Percy’ego” to pierwszy tytuł z serii. Już od ekspozycji, z której dowiadujemy się o miejscu akcji – dzielnicy Stureby leżącej na przedmieściach Sztokholmu, możemy dostrzec kilka nawiązań do wydanych książek autora. 

Okazało się, że mieszkał on niedaleko domu starców. Prawdopodobnie był to budynek, który stał się inspiracją do wyjątkowej książki ,,Czy umiesz gwizdać, Joanno?”. Widać wyraźnie również, że w ciągu swojego życie spotkał się z wieloma typami ojców, stąd też zapewne jego upodobanie do przedstawiania ich na kartach swoich opowiadań. 

,,Jak tata pokazał mi wszechświat” czy ,,Jak tata się z nami bawił” to doskonałe przykłady zupełnie różnych typów ich osobowości. 

,,Magiczne tenisówki mojego przyjaciela Percy’ego” to to opis życia małego Ulfa, jego rodzinnego domu, czasu spędzanego w szkole i na podwórku, ale przede wszystkim to ukazanie relacji chłopca i jego przyjaciela – potrzeb bycia pewnym siebie i wiary we własne umiejętności. 

Ulf zawsze był trochę przy kości. Jego brat nim pomiatał, w szkole na wychowaniu fizycznym zupełnie sobie nie radził. Nie był także typem odważnego chłopaka, nie potrafił być spontaniczny, nie psocił. Koledzy nie do końca traktowali go poważnie, chociaż go lubili. 

Pewnego dnia w szkole pojawił się Percy. Był zupełnym przeciwieństwem Ulfa – nie znał strachu, nie bał się konsekwencji i nie dbał o nie. Polubił jednak naszego głównego bohatera i postanowił mu zdradzić wielką tajemnicę swojego sukcesu. Okazało się, że były nią zupełnie zniszczone tenisówki, które nosił. Pozwalały mu wykonywać trudne ćwiczenia, być nieustraszonym i przynosiły mu szczęście. 

Ulf zgodził się oddać niemal wszystkie swoje najlepsze zabawki oraz znacznie więcej w zamian za te buty. Wkrótce sam miał stać się niemal jak Percy. Czy jednak chłopiec nie pójdzie o krok dalej? Czy znajdzie umiar w swoich ekstrawaganckich występkach? 

,,Magiczne tenisówki mojego przyjaciela Percy’ego” to historia chłopca, który uwierzył, że stare buty mają niezwykłe właściwości. Myślał, że za pomocą przedmiotu jest niepokonany i może wszystko. To niezwykle pouczająca książka w której autor zupełnie się nie ogranicza. Pokazuje dziecięco-chłopięcy świat dokładnie w taki sposób, w jaki widzą go kilku/kilkunastoletni chłopcy. Są gołe panie, które wzbudzają duże emocje. Są skrajnie nieodpowiedzialne pomysły oraz zachowania. 

Całość została jednak napisana w taki sposób, że nie ma wątpliwości, co jest złe, a co należy pochwalać. 

Bardzo polecam tę książkę wszystkim dzieciom powyżej 8. roku życia, a sama z przyjemnością zabieram się do lektury drugiej części ,,Mój przyjaciel szejk w Stureby”. 

Link do strony Wydawnictwa: https://www.zakamarki.pl/index.php/magiczne-tenisowki-mojego-przyjaciela-percy-ego.html

Artykuł Magiczne tenisówki mojego przyjaciela Percy’ego – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Święta dzieci z dachów”

Autor: Marten Sanden

Ilustracje: Lina Boden

Tłumaczenie: Agnieszka Stróżyk

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2019 (2016)

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena: wybitna

Recenzja:

Bardzo trudno wytypować swoją ulubioną książkę ze świątecznej serii Wydawnictwa Zakamarki. Można powiedzieć, że najbardziej lubi się ,,Kosmiczne święta”, najbardzej wzrusza ,,Prezent dla Cebulki”, najbardziej świąteczną jest ,,Wierzcie w Mikołaja!”, a najbardziej zabawną – ,,Hurra, są Święta!”. 

Czy można jednak powiedzieć, która z nich jest najlepsza? 

Urok tej serii polega właśnie na tym, że z pewnością każde dziecko pokocha inny tytuł. Nie da się przewidzieć, która z nich zrobi na małym czytelniku największe wrażenie; można tylko podejrzewać, że z całym przekonaniem każdą dobrze zapamięta.

Mnie jednak w największym stopniu ujęła książka, która długo była niedostępna, ale która znów powróciła na sklepowe półki, czyli ,,Święta dzieci z dachów”! 

To opowieść, która zawiera wszystkie najbardziej magiczne elementy Bożego Narodzenia. 

Tak jak wszystkie pozycje z tej serii składa się na 24 rozdziały, które nawiązują do 24 dni, odliczanych od pierwszego grudnia do Świąt.

Głównymi bohaterami ,,Świąt dzieci z dachów” jest troje dzieci – Mago, Issa oraz Stella. Razem postanowili uciec z domu dziecka i poszukać dla siebie miejsca, w którym będą czuły się kochane.

Mago jest najstarsza z nich i to ona ma największy plan odmiany ich losu. Wierzy, że listy, które wysyła tacie, dotrą do niego i mężczyzna odnajdzie ją oraz jej przyjaciół, a następnie zabierze ich wszystkich do domu.

Issa jest bardzo tajemniczym chłopcem, który niewiele mówi, ale bardzo dużo potrafi! Z kolei Stella jest naszym narratorem. Nie zna innego życia od tego z domu dziecka, ale ma bardzo bujną wyobraźnię i pewien ukryty talent.

Ta trójka spotyka na dworcu pewnego staruszka – Niklassona oraz dziewczynkę Piranię, którym udaje się odmienić ich los. 

,,Święta dzieci z dachów” to baśniowa opowieść o nadziei, rodzinie, potrzebie posiadania blisko drugiego człowieka oraz o wierze w to, co niemożliwe. 

Świat jest pełen nieszczęśliwych osób, niezależnie od tego czy jest się staruszkiem czy dzieckiem. Najgorszym scenariuszem jest jednak ten, kiedy przestaje się w siebie wierzyć i nie ma nikogo obok, kto mógłby pomóc odwrócić ten przykry stan rzeczy.

Na szczęście opowieść o niezwykłych dzieciach i widmie utraty Bożego Narodzenia kończy się szczęśliwie. Przy okazji co prawda, wyciska trochę łez i mocno wzrusza, ale taka właśnie jest istota świątecznych opowieści – muszą poruszać i pokazywać, że dobro zawsze zwycięża, a nadzieja nigdy nie gaśnie.

Polecam tę piękną wizualnie i treściowo książkę dla wszystkich dzieci powyżej 6. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.zakamarki.pl/index.php/swieta-dzieci-z-dachow.html

Artykuł Święta dzieci z dachów – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Joanna Kmieć

Ilustracje: Joanna Kmieć

Wydawnictwo: Akapit Press

Rok wydania: 2016

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Mimo pięknej pogody za oknem, czasami deszcz może pojawić się zupełnie niespodziewanie. Najgorsze są burzowe chmury, które potrafią się ukryć nawet pod dachem w hotelowym pokoju!

Z takim przypadkiem mamy do czynienia w świetnej serii przygód o rodzeństwie ciotecznym Oliwierze i Tosi. Pierwsza część ich perypetii nosi tytuł ,,Tajemnica trzynastego piętra” i rozgrywa się wraz z początkiem deszczowych wakacji w Polsce.

Mamy 7-letniego chłopca i 11-letniej dziewczynki obwieszczają jednak dobrą wiadomość i zabierają dzieci w biznesową podróż do Szwecji, gdzie czeka na nie nie lada zagadka do rozwiązania.

Autorka, Joanna Kmieć rysuje przed czytelnikiem klimat, przypominający trochę ten z filmów noir. Hotelowe wnętrza pełne tajemnic oraz mokre, deszczowe kałuże i nieustannie padający deszcz bardzo kojarzą się ze stylem filmowym lat ’50-tych lub powieścią detektywistyczną w wersji książkowej.

Z oczywistych względów nie jest to jednak typowy przykład gatunku. ,,Tajemnica trzynastego piętra” obfituje w fantastyczny humor i mnóstwo zabawnych zwrotów akcji. Czytelnik zyskuje także nową wiedzę np. na temat Szwecji i ich słynnego symbolu – koników z Dalarna.

Oprócz tego w książce sporo jest elementów fantastycznych, które z powodzeniem podziałają na dziecięcą wyobraźnię. Pomogą w tym także świetne ilustracji autorki, które mnogo zdobią strony książki.

Oliwer i Tosia nie wprost, ale pomiędzy wierszami, przekonują dzieci, że sprzątanie może być fajne, a to, co na pierwszy rzut oka wydaje się straszne – może okazać się niegroźne, a nawet bardzo sympatyczne!

Książka będzie idealną lekturą dla dzieci od 6-ego roku życia, które potrafią już czytać lub jako książka do słuchania, czytana przez rodziców.

Tę recenzję chciałabym zakończyć poradą. ,,Tajemnicę trzynastego piętra” najlepiej czytać wyposażonym w racuszki! Zastanawiacie się dlaczego? Po jej lekturze nie będziecie mieć wątpliwości, jak wielką ochotę będzie mieć na te smażone pyszności!

Link do strony wydawnictwa: https://www.akapit-press.pl/dla-dzieci/tajemnica-trzynastego-pietra-279.html

Dostępna także jest już druga część przygód Tosi i Oliwiera: https://www.akapit-press.pl/glowna/magiczne-kino-325.html

Artykuł Tajemnica trzynastego piętra – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autorzy: Jujja Wieslander, Tomas Wieslander

Ilustracje: Jens Ahlbom

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2018

Objętość:   więcej niż sto

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Hasła: recenzja, książka dla dzieci, recenzje książek dla dzieci, 2018, nowość, premiera, premiera książkowa, Wydawnictwo Zakamarki, Zakamarki, Jujja Wieslander, Tomas Wieslander, Jens Ahlbom,  Kajtek i Miś, Kajtek, Kajtek i Tosia, Tosia, miś, pluszak, Szwecja, dzieciństwo, beztroska, przyjaźń, wyobraźnia

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

,,Kajtek i Tosia” to najnowsza książka z serii przygód o Kajtku. Jego koleżankę, tytułową Tosię, poznaliśmy już w poprzedniej części ,,Kajtek i Miś” (tutaj możecie przeczytać recenzję:  http://bajkochlonka.pl/2018/03/20/kajtek-i-mis-recenzja/ ). Swoją premierę książka miała 16-ego marca 2018 roku, czyli raptem kilka dni temu!

W drugiej części, do bohaterów przychodzi wiosna, podobnie jak zbliża się do nas. Kajtek i Tosia nie próżnują więc i od razu zaczynają harce na świeżym powietrzu. Skaczą jak piłeczki, biegają, jeżdżą na rowerach.

Kajtek wydaje się już trochę bardziej dorosły. Nawet, kiedy leżak na którym leży przewraca się, on nie płacze, tylko zaczyna się śmiać! To bardzo dobra reakcja.

Zarówno w ,,Kajtek i Tosia” jak i ,,Kajtek i Miś” jest mnóstwo ciekawych zabaw, które śmiało można skopiować od autorów, w trakcie własnej zabawy z maluchami. Ja zauroczyłam się grą w szukanie karteczek. Skłania dzieci do myślenia i daje dużo frajdy, kiedy uczestnicy zabawy znajdują kolejne podpowiedzi.

Wspominałam już w poprzedniej recenzji o fantastycznym podejściu rodziców, a szczególnie mamy Kajtka do syna. Jest wzorem cierpliwości i świetnie organizuje dzieciom czas. Przeciwieństwem jest jednak mama Tosi. Przynajmniej z tych kilku wzmianek, można wywnioskować, że to osoba pozbawiona empatii i nie potrafiąca porozumieć się z córką. Może dlatego Tosia spędza cała dnie z u Kajtka, a Kajtek nigdy nie odwiedza Tosi?

W tej części poznajemy także dziadka głównego bohatera, który zabiera dzieci do piaskowni. To jedno z tych opowiadań, w których naprawdę wiele się dzieje. Kajtek i Tosia wkrótce gubią się w lesie, a potem jeszcze znajdują opuszczony dom.

Na szczęście dzwonek, zwołujący ich na obiad, wskazuje im drogę powrotną i wszystko szczęśliwie się kończy.

W kolejnym opowiadaniu zastanowiło mnie użycie nazwy choroby Heinego – Medina. Jeżeli jakieś dziecko zapyta co to znaczy, oczywiście da się w kilku prostych słowach wytłumaczyć czym jest polio. W Polsce szczepienie przeciwko tej chorobie należy do obowiązkowych. Być może w Szwecji wiązało się to z jakimiś kontrowersjami, dlatego autorzy książki, postanowili umieścić to sformułowanie w tekście.

,,Kajtek i Tosia” jest drugą, napisaną książką przez duet autorów – Jujję i Tomasa Wieslanderów. W oryginalne brzmi ona ,,Lillebror och Billan” i została wydana w Szwecji w 1992 roku, dokładnie z tą samą okładką, którą możemy oglądać obecnie (prawda, że w ogóle się nie zestarzała?).

Niestety nie znalazłam w bibliografii autorów innego tytułu o małym Kajtku, ale na pocieszenie dodam, że w ich twórczości jest jeszcze bardzo wiele nieprzetłumaczonych tytułów o innych bohaterach! Wydawnictwo Zakamarki wydały już siedem książek o sympatycznej krowie ,,Mama Mu” dla młodszych czytelników, komiks i dwie książki z opowiadaniami (większa ilość tekstu, mniej ilustracji). Link do tej serii możecie znaleźć tutaj: http://www.zakamarki.pl/iprodukt/mama-mu-na-hustawce/

,,Kajtek i Tosia” to zbiór sympatycznych opowiadań. W tej książce jest ich trochę mniej, niż w poprzedniej, bo tylko dwanaście.

Ilustracje, mimo że innego autora również są bardzo dobre. Podobnie jak w poprzedniej książce, są mocno kontrastowe i trafnie pokazują emocje.

Wydaje mi się, że ta książka jest bardziej subtelna i śmiało może być czytana dzieciom jeszcze młodszym, niż w przypadku ,,Kajtek i Miś”.  Tutaj dzieci +3 na pewno nic nie zaniepokoi i będą mogli kicać po pokoju jak Kajtek i Tosia

Żeby zaprosić Kajtka i Tosię do siebie, kliknij w link:

http://www.zakamarki.pl/produkt/kajtek-i-tosia/

Artykuł Kajtek i Tosia – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autorzy: Jujja Wieslander, Tomas Wieslander

Ilustracje: Olof Landström

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2015

Objętość:   więcej niż sto

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Hasła: recenzja, książka dla dzieci, recenzje książek dla dzieci, 2015, Wydawnictwo Zakamarki, Zakamarki, Jujja Wieslander, Tomas Wieslander, Kajtek i Miś, Kajtek, miś, pluszak, Olof Landström, Szwecja, dzieciństwo, beztroska, przyjaźń, wyobraźnia

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

,,Kajtek i Miś” to pierwsza z serii książek o Kajtku, 6-letnim chłopcu mieszkającym w Szwecji. Współautorka Jujja Wieslander, znana jest także z serii o ,,Mamie Mu”, którą również opublikowało Wydawnictwo Zakamarki.

Dziecinne życie bohatera Kajtka, wypełnione jest różnymi przygodami, które w swojej prostocie, mogą wydawać się najmłodszym bardzo atrakcyjne. Niektóre epizody uczą, inną bawią i nakłaniają do śmiechu. Zawsze jednak starają się powiedzieć: nieważne co ci się danego dnia przytrafi, ale zawsze możesz być z tego zadowolony.

Kajtek mieszka razem z mamą, tatą i Misiem. Oprócz tego, przyjaźni się jeszcze z Tosią i czasami bawi się ze ,,starszymi dziećmi”. Nie zawsze jednak ma na to ochotę, bo one są dosyć władcze i zbyt często chcą ustalać reguły zabaw.

Razem z Tosią mają swoją kryjówkę, a w niej sekretną półkę. Chodzą po drzewach, ukrywają skarby w lesie czy bawią się w pustynię na śniegu.

Kiedy czytam ,,Kajtek i Miś” mam przed oczami obraz sielskich dni spędzanych na wsi. Wspólne wyjścia na jagody, kąpiele w jeziorze czy nocne spacery z latarkami, przypominają mi moje największe przygody z dzieciństwa.

Ta książka przywołuje na myśl także perypetie ,,Dzieci z Bullerbyn”, być może dlatego, że również pisana jest prostym językiem oraz jej akcja dzieje się w Szwecji.

Na okładce widzimy rekomendacje, że jest idealna do głośnego czytania. Narrator zwraca się bezpośrednio do słuchacza, dzięki czemu pozwala już na początku skupić uwagę dzieci na bohaterze Kajtku. Dodatkowo, każdy rozdział rozpoczyna się od krótkiego wstępu o czym będzie dana historia.

Cała książka podzielona jest na 15 krótkich, zamkniętych fabularnie opowiadań. W każdej z nich znajdujemy tzw. moment kulminacyjny, czyli coś, co wprowadza napięcie. W tych opowiadaniach jest go dokładnie tyle, ile potrzeba. Taka idealna proporcja sprawia, że młody słuchacz jest zainteresowany fabułą, może kibicować bohaterowi, ale równie dobrze książka pozwoli mu się wyciszyć przed snem.

Nie jest to jednak bardzo ,,bezpieczna” książka o niczym. W ,,Kajtek i Miś” wiele się dzieje. Ciekawym momentem jest fragment, w którym Kajtek przytrzaskuje sobie palce drzwiami. Autorzy oswajają najmłodszych z krwią i udowadniają, że nie jest wcale ona taka straszna. Dzięki temu, że Miś także trochę ucierpiał, chłopcu raźniej jest znieść bandażowanie ręki i całe to zamieszanie wokół niego.

Najważniejsze jest jednak to, o czym wspomniałam już na początku. Nie ważne, że Kajtkowi coś się stało. Na drugi dzień rano, nawet z bolącą rączką nie płakał i nie skarżył się. Zaczął pouczać Misia, żeby zwracał uwagę na drzwi, bo niektóre mogą zrobić krzywdę.

Ta książeczka pełna jest różnych sytuacji, które mogą uczyć maluchy radzenia sobie w nich, ale na pewno je nie przestraszą. Rekomendowana jest dla dzieci w wieku od +3 lat, ale ja jednak poleciłabym ją nieco starszym maluchom. Moim zdaniem idealnie sprawdzi się w przypadku dzieci +5 lat.

Bardzo podoba mi się to, że nie traktuje ona słuchaczy jak zwierzątka, ale jednak jak małych ludzi. Pokazuje, że nie zawsze wszystko jest beztroskie. Czasami dni są słoneczne i wszystko idzie po myśli bohatera, ale zdarzają się też chwile deszczowe i po prostu smutne. Uczy w ten sposób, że nieważne jaki będzie dzień, ważne jakie będziemy mieć do niego nastawienie.

Jestem zakochana również w postawie rodziny chłopca, a szczególnie w jego mamie. To ideał cierpliwości! Nie gniewa się, że Kajtek chce wziąć odkurzacz na dwór, kiedy wszystko zasypane jest śniegiem. Finalnie zgadza się także, żeby trzymał w pokoju starą, przegniłą gitarę, bo dla niego jest ona fascynująca. Nie ma nic przeciwko, że Kajtek posługuje się nożem. Po prostu nauczyła go wcześniej w jaki sposób ma to robić.

Jestem zdania, że ta książka może wiele nauczyć nie tylko najmłodszych, ale również rodziców. Pozwoli spojrzeć na świat dzieci ich oczami i być może nakłoni dorosłych, żeby byli bardziej wyrozumiali na psoty swoich milusińskich

Tę książeczkę możecie znaleźć tutaj: http://www.zakamarki.pl/produkt/kajtek-i-mis/

Artykuł Kajtek i Miś – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.