➜ Tytuł: Więźniowie geografii: quiz. Sprawdź, ile wiesz o świecie
➜ Autor: Tim Marshall
➜ Tłumaczenie: Filip Filipowski
➜ Wydawnictwo: Zysk i S-ka
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym jest książka Więźniowie geografii. Quiz?

Z Timem Marshallem ,,poznaliśmy” się już wiele lat temu, przy okazji jego wybitnej książki dla dzieci Więźniowie geografii. 12 map, które pomogą Ci zrozumieć świat. Choć autor zasłynął przede wszystkim literaturą adresowaną do dorosłego czytelnika, to jednak właśnie ta wspomniana przeze mnie pozycja wydaje się naprawdę godna polecenia.

Więźniowie geografii. Quiz to aktywizująca, rozrywkowo-edukacyjna lektura, która wypełniona została pytaniami w różnych formach, inspirowanymi tezami z Więźniów geografii. To nietuzinkowy sposób na zdobywanie wiedzy, ale także sprawdzenie się w szeroko rozumianej geopolityce. 

Jak pomyślana jest ta pozycja?

W środku znajdziecie ponad 300 pytań, podzielonych według kontynentów – z Biegunami i przestrzenią kosmiczną włącznie. Pierwsza połowa książki to pytania, a druga składa się na odpowiedzi. Co istotne, w przypadku rozwiązań nie dostajemy tylko lakonicznego ,,39 B”, ale rozpisane uzasadnienie pogłębiające naszą znajomość tematu.

Z kolei co do pytań, w Więźniowie geografii. Quiz pojawiają się klasyczne polecenia z prośbą o podanie właściwiej odpowiedzi, testy wyboru ,,A/B/C/D”, ale także łamigłówki z łamaniem szyfrów, rebusami, gry-skojarzeniowe, uzupełnianki i wiele innych.

Czy ta książka jest trudna

Zarówno odpowiedź ,,tak” jak i ,,to zależy” będzie tutaj prawidłowa. Dla kogoś, kto nie interesuje się geopolityką, będzie pewnie wyzwaniem przyporządkowanie nazw ludów afrykańskich do ich opisów;  wskazanie ile zamieszkałych wysp posiada Grecja czy odpowiedzenie, co trzymał w ręku w 2017 roku australijski premier Scott Morrison, kiedy w parlamencie powiedział: ,,Nie bójcie się, nie zrobi wam krzywdy”. 

Świetny sposób na nudę

Cała zabawa polega jednak na tym, że nawet nie znając rozwiązania, uczymy się nowych rzeczy, zaglądając tylko do odpowiedzi. Możemy zadawać sobie pytania w gronie rodzinnym, wśród przyjaciół czy na szkolnych wycieczkach. Ta książka to świetny sposób na nudę oraz gwarancja zdobycia nowych informacji o świecie.

Czy to dobra książka na prezent?

Tak, szczególnie dla nastolatków i dorosłych, którzy lubią „sprawdzać się” w wiedzy o świecie. Książka będzie odpowiednia dla czytelników powyżej 12 roku życia. Można się w nią zaopatrzyć na podróż lub podarować ją komuś, kto jest chłonny wiedzy.

Więźniowie geografii. Quiz dostępna jest na stronie wydawnictwa Zysk i S-ka.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Czy Więźniowie geografii. Quiz to samodzielna książka, czy dodatek do bestselleru?

To samodzielna pozycja. Znajomość Więźniów geografii pomaga w kontekście, ale nie jest wymagana.

Dla jakiego wieku jest przeznaczona Więźniowie geografii. Quiz?

Najlepiej dla 12+ oraz dorosłych; młodsi czytelnicy skorzystają z niej przy wsparciu dorosłego.

Ile jest pytań i jak wygląda poziom trudności?

Setki pytań o zróżnicowanym poziomie: od podstaw po ambitniejsze zagadnienia geopolityczne.

Jak wykorzystać Więźniowie geografii. Quiz w szkole?

Jako stacje zadań (mapy/surowce/granice) lub „5 minut na koniec lekcji” w geografii oraz na WOSie.

Czy ta książka nadaje się na prezent dla nastolatka?

Tak – to prezent, który łączy zabawę z nauką i zachęca do rozmów o świecie.

Czy pytania dotyczą aktualnych wydarzeń geopolitycznych?

Książka koncentruje się na trwałych zależnościach geograficznych; do 2024 roku, gdy została ukończona.

Czy Więźniowie geografii. Quiz jest odpowiedni dla dorosłych?

Tak – to dobra rozrywka także dla dorosłych fanów map, historii i polityki.

Artykuł Więźniowie geografii. Quiz – recenzja (sprawdź, ile wiesz o świecie) pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Czarownica Zora. Podziemny świat. Tom 4
➜ Seria: Czarownica Zora
➜ Scenariusz: Judith Peignen
➜ Rysunki: Ariane Delrieu
➜ Tłumaczenie: Ernest Kacperski
➜ Wydawnictwo: Egmont
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Tajne bractwo zwane Organizacją depcze Zorze po piętach. Czy młoda czarownica zdaje sobie sprawę z zagrożenia? Czy będzie w stanie obronić się w kluczowym momencie? Oraz w jaki sposób uratuje przyjaciela-kruka, który właśnie wpadł w sidła nieprzyjaciela?

Przeszłość wkrada się do teraźniejszości

Czwarty tom komiksowej serii Czarownica Zora. Podziemny świat. Tom 4 to kolejne przygody bohaterki, wymyślone przez Judith Peignen oraz narysowane przez Ariane Delrieu. Powracamy w nich do współczesnego Paryża, żeby z jednej strony śledzić poczynania dziewczyny w świecie nieczarodziejów – i jednocześnie z zapartym tchem obserwować jak przeszłość wkrada się do teraźniejszości.

Zora nie ma dużej wiedzy o czarownicach. Może właśnie dlatego czytelnikom tak łatwo się z nią utożsamić – podobnie jak dziewczyna, odbiorcy dowiadują się znaczących faktów z historii czarownic na bieżąco.

Seria komiksów o młodej czarownicy

Sporą podpowiedzią dla niej jak i dla czytelników, są enigmatyczne wystąpienia Błękitnej Mgiełki. To ktoś w rodzaju narratora, będący jednocześnie istotną częścią fabuły. Błękitna Mgiełka pojawiała się także już w poprzednich tomach serii.

Jeżeli jeszcze ich nie znacie, rekomenduje zacząć przygodę z Czarownicą Zorą w następującej kolejności:

• Czarownica Zora. Czarownica idzie do szkoły. Tom 1,
• Czarownica Zora. Zakazana biblioteka. Tom 2,
• Czarownica Zora. Biała magia. Tom 3.

Słynne paryskie katakumby

Czarownica Zora. Podziemny świat. Tom 4 zdradza kolejne ciekawostki i poszerza kontekst opowieści, jednocześnie podbijając stawkę, która toczy się w tle magiczno-niemagicznego świata. 

Początkowo Zora trafia na Veritas – tajemniczą księgę z historią czarownic; żeby chwilę później zanurzyć się w historii samego Paryża. Pojawienie się słynnych katakumb to zabieg dla tego rodzaju opowiastki naturalny. To bowiem jedno z bardziej niezwykłych, realnie istniejących miejsc we Francji.

Być może nawet czuje się niedosyt, że ta przygoda trwała tam tak krótko. Z drugiej strony, pozostaje mieć nadzieję, że Zora wraz z przyjaciółmi jeszcze tam powróci – z jakąś kolejną, ważną misją.

Podejrzewam, że gdy tylko sięgniecie po Czarownicę Zorę. Podziemny świat będziecie zaintrygowani postacią bohaterki, ciekawymi akcentami magicznymi pojawiającymi się w tym tomie, a także kolejną częścią dodatku na końcu książki – Magiczną Księgą Zory, w którą ja zawsze się zgłębiam z wielką ciekawością! Polecam ten komiks każdemu powyżej 9 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://egmont.pl/Czarownica-Zora.-Podziemny-swiat.-Tom-4,89939982,p.html

Artykuł Czarownica Zora. Podziemny świat. Tom 4 – recenzja komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Czasami trudno mi się nie powtarzać, bo prawie za każdym razem, gdy sięgam po odpowiednią literaturę skandynawską dla dzieci, wzruszam i zachwycam się jednocześnie.

Książki ze Szwecji i Norwegii dla najmłodszych

Książki, które powstają na północy Europy cechuje bowiem niezwykła prostota oraz wielki ładunek emocjonalny. Zazwyczaj poruszają one ważne tematy, ale nie są ani przytłaczające, ani tym bardziej moralizatorskie.

To po prostu mądre opowiastki, w świetnej oprawie ilustratorskiej. Tak właśnie twierdziłam, m.in. przy okazji Kajtku i Tosi, Lasse i Mai, Trylogii Stureby czy Albercie Albertsonie. I tak samo muszę napisać przy okazji nowej serii książek od wydawnictwa Zakamarki, bo inaczej nie byłabym szczera.

Nowa seria literatury dziecięcej

Śledzik czeka na dzidziusia oraz Śledzik idzie do szkoły to dwie pozycje, które ukazały się jednocześnie, i które są zapowiedzią nowego cyklu o chłopcu imieniem Hubert Rask.

Ich autorką jest Anna Ehring, a za ilustracje odpowiada Moa Graaf. Obie twórczynie debiutują nie tylko na mojej stronie, ale również na rynku polskiej książki dla dzieci. 

Jak pomóc dziecku w radzeniu sobie ze zmianami?

Tytułowy Śledzik, bo to nazwa, którą chłopiec nie tylko bardziej lubi, ale którą częściej stosują wobec niego bliscy, nie lubi zmian. Jak jednak wiemy, zmiany są nieodłączną częścią życia, a im się jest mniejszym, tym tych zmian jest zazwyczaj więcej.

W dwóch świeżo wydanych tomach, Śledzik musi się mierzyć z dwiema zupełnie nowymi dla niego sytuacjami. Pierwsza (Śledzik czeka na dzidziusia), od której zachęcam także zacząć znajomość z tą serią, wiąże się z pojawieniem młodszego braciszka.

Nauka czekania i zawiązywania nowych przyjaźni

Co ciekawe, fabuła skupia się tutaj na… czekaniu. I choć paradoksalnie niewiele w tej książce się dzieje, bo przecież razem z bohaterem doświadczamy dopiero tego stanu oczekiwania, to jest to niezwykle ciepła opowiastka, ukazująca uroczą relację dziadka z wnukiem (oraz bardzo bezczelną kozą ;-)).

Drugi tom, to opis pierwszych dni szkoły Śledzika (Śledzik idzie do szkoły). Jest równie udany co część pierwsza. Pokazuje cały wachlarz emocji, które towarzyszą w tym okresie bohaterowi, ale także opisuje zawiązywanie pierwszych przyjaźni i… wątek wypadania zębów z Zębuszką (czy też Zębuszkiem).

Książki dające poczucie bezpieczeństwa

Długo można byłoby opowiadać o tych książkach, bo działają one na wielu poziomach. Warto choćby jednak wspomnieć jeszcze o kwestii podejścia do zwierząt. 

Autorka uczyniła z nich tło budujące wrażenie domowego ciepła oraz poczucia bezpieczeństwa. Koza, kury czy papużka są tam traktowane bardzo dobrze, jak członkowie rodziny.

Zwierzęta ubarwiają świat Śledzika, ale działają też kojąco na czytelników. Ogólnie, cała seria o chłopcu to historie bez sensacyjnej akcji czy też kontrowersyjnych tematów. Znajdziecie w nich spokój, mądrość oraz ciepłe, rodzinne relacje.

Polecam wszystkim powyżej 6 lat. Czekam z ciekawością na pozostałe części.

Linki do strony wydawnictwa: https://www.zakamarki.pl/produkt/sledzik-czeka-na-dzidziusia/

Artykuł Śledzik – nowa seria książek dla dzieci od wydawnictwa Zakamarki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Czarownica Zora. Biała magia. Tom 3
➜ Seria: Czarownica Zora
➜ Scenariusz: Judith Peignen
➜ Rysunki: Ariane Delrieu
➜ Tłumaczenie: Ernest Kacperski
➜ Wydawnictwo: Egmont
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Zora Sylvestris, córka Pabla i Telmy Sylvestrisów, to całkiem zwyczajna dziewczynka. Przynajmniej na pierwszy rzut oka, bo kiedy chcielibyście odwiedzić dom jej babci, w którym obecnie mieszka, musielibyście udać się na sam szczyt pewnej paryskiej kamienicy. A tam… czekałaby na Was duża niespodzianka.

Ważny tom w komiksowym cyklu o czarownicy Zorze

Zora, podobnie zresztą jak jej babcia, jest czarownicą. Oprócz lekcji matematyki w zupełnie normalnej, publicznej szkole, musi zgłębiać tajniki wiedzy magicznej, a także własną, dość skomplikowaną historię.

Wraz z trzecim tomem Czarownicy Zory, czyli Czarownica Zora. Biała magia. Tom 3, czytelnicy razem z tytułową bohaterką odkryją bardzo istotne tajemnice dotyczące dziewczyny. Można nawet zaryzykować stwierdzeniem, że część trzecia cyklu jest kluczowa dla całej historii – a już na pewno, bardzo intrygująca.

Komiks dla dzieci w zestawie z naklejkami

Ten tom sprzedawany jest w zestawie z naklejkami, co mnie bardzo pozytywnie zaskoczyło, bo początkowo nie dostrzegłam niewielkiego napisu, informującego o tym fakcie na okładce.

Zanim jednak dacie się oczarować arkuszem z ulubionymi postaciami, ale także magicznymi księgami, piórkiem, napisem serii czy kwiatem – posłuchajcie na jakich aspektach skupia się fabuła tej części.

Przewrotne podejście do zasad

Zora jest niereformowalna – jeżeli czytaliście poprzednie tomy, to dobrze o tym wiecie. Ta czarownica po prostu lubi wpadać kłopoty. Trzeba jednak przyznać, że zazwyczaj robi to ze względu na swoje dobre usposobienie.

Tym razem pragnie pomóc nowej przyjaciółce, która – tak się składa – nie jest czarownicą. Zora wie, że pomaganie za pomocą magii osobom, które nie są czarownicami, jest wbrew zasadom. Dziewczyna ma jednak do zasad zupełnie ambiwalentny stosunek.

Fantastyka połączona z wiedzą popularnonaukową

W Czarownica Zora. Biała magia. Tom 3 bohaterka spotyka pierwszy raz Błękitną Mgiełkę, która przybliża jej historię przodków. Czytelnicy pozostają po lekturze również z bardzo mocnym cliffhangerem, który jest dokładnie tym, czego najbardziej obawiała się babcia Zory.

Muszę przyznać, że ta seria świetnie się rozwija i apetyt na nią rośnie w miarę… czytania! Doskonałym dodatkiem jest ostatni rozdział, pełen czarodziejskich, ale również popularnonaukowych ciekawostek ze świata!

Polecam wszystkim powyżej 9 lat. Odnośniki do poprzednich recenzji Czarownicy Zory znajdziecie tutaj:

• Czarownica Zora. Czarownica idzie do szkoły. Tom 1,
• Czarownica Zora. Zakazana biblioteka. Tom 2.

Link do strony wydawnictwa: https://egmont.pl/Czarownica-Zora.-Biala-magia.-Tom-3,86773774,p.html

Artykuł Czarownica Zora. Biała magia. Tom 3 – recenzja komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Czarownica Zora. Zakazana biblioteka. Tom 2
➜ Seria: Czarownica Zora
➜ Scenariusz: Judith Peignen
➜ Rysunki: Ariane Delrieu
➜ Tłumaczenie: Ernest Kacperski
➜ Wydawnictwo: Egmont
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Koniec tajemnic! Bohaterka komiksowej serii o imieniu Zora wreszcie zdemaskowała przed swoją ukochaną babcią przywrócone moce. A to tylko jedno, z kilku wydarzeń, które miały miejsce w drugiej części albumu.

Czarownica udająca zwyczajną nastolatkę

Autorką pozycji Czarownica Zora. Zakazana biblioteka. Tom 2 jest Judith Peignen, a za rysunki odpowiada Ariane Delrieu. Akcja komiksu rozgrywa się w Paryżu, gdzie główna bohaterka trafiła po ucieczce z rodzinnej wioski.

Wcześniej Zora wiodła życie zwyczajnej czarownicy – teraz niestety, jest zmuszana do chodzenia do szkoły i udawania… jeszcze bardziej przeciętną nastolatkę. A to wszystko w celu zapewnienia jej bezpieczeństwa oraz ukrycia przed tajemniczymi i bezwzględnymi łowcami czarownic.

Stare i nowe przyjaźnie

Wiele z wątków tej historii poznaliśmy już w Czarownica Zora. Czarownica idzie do szkoły. Tom 1. Mieliśmy szansę zwiedzić nietypowy domek z wielkim ogrodem na dachu paryskiej kamienicy w centrum miasta czy poznać nową przyjaciółkę Zory, która okazała się kilka lat starszą, także ukrywającą się czarownicą.

W nowej części przyjaźń rozkwita, choć może nie do końca tak, jak planowałyby to dziewczyny. Zora nawiązuje również nić porozumienia z koleżanką z jej klasy, ale podejrzewam, że ten wątek dopiero rozkwitnie w kolejnych tomach (jak i relacja z sympatią dziewczyny).

Przygoda dopiero się zaczyna

Głównym wydarzeniem Czarownica Zora. Zakazana biblioteka. Tom 2 jest jednak wyprawa do tytułowej biblioteki. Fabuła pokazuje, że podejrzanie łatwo tam trafić – lokalizacja tego miejsca została bowiem określona na jeden z ważniejszych zabytków Paryża.

Okazuje się jednak, że to, czego szukamy, czasami jest znacznie bliżej, niż moglibyśmy podejrzewać. Z kolei szczerość może przynieść niespodziewane efekty. Przygoda Zory jako czarownicy tak naprawdę dopiero się rozpoczyna. Mam nadzieję, że twórcy przewidzieli sporo kolejnych tomów, bo ta seria ma naprawdę duży potencjał!

Dla fanów magii, czarowania i ciekawych zjawisk – prawdziwym rarytasem będzie rozdział na końcu komiksu, czyli Magiczna Księga Zory. Można dowiedzieć się z niej sporo o bohaterach historii, ale także zagadnieniach związanych z magią.

Polecam Czarownica Zora. Zakazana biblioteka. Tom 2 dzieciom powyżej 9 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://egmont.pl/Czarownica-Zora.-Zakazana-biblioteka.-Tom-2,82845713,p.html

Artykuł Czarownica Zora. Zakazana biblioteka. Tom 2 – recenzja komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Dobra książka nie zawsze musi mieć galopującą fabułę, szereg zwrotów akcji czy charyzmatycznych, nieustraszonych bohaterów, ryzykujących własnym życiem. Czasami dobrze jest posłuchać o ludziach takich jak my – zwyczajnych, może trochę nieśmiałych i chcących być po prostu sobą.

Dostrzeganie wartości w samym sobie

Ja to ja to kolejna książka od Emmy Adbage, ale w porównaniu z jej innymi autorskimi tytułami – Zamkiem oraz Dołkiem, ta jest zdecydowanie najdłuższa. 25-rozdziałowy zbiór krótkich opowiadań o prawie 8-letniej dziewczynce imieniem Mika, która chodzi do pierwszej klasy szkoły podstawowej. 

To kombinacja różnych wątków, za sprawą których dzieci lepiej zrozumieją własne emocje, obawy, lęki. Przede wszystkim jednak dostrzegą wartość samych siebie, bo nie trzeba być klasową popularną dziewczynką, żeby coś znaczyć.

Nie ma nic złego w byciu innym

Linia fabularna w Ja to ja krąży wokół kilku istotnych wydarzeń – zbliżających się urodzin Miki, zaginionych rybek oraz jej marzeniu posiadania nowego zwierzątka, przedstawieniu klasowemu, a także po prostu szkoły i tym, co jest z nią związane.

Dziewczynka ma jedną dobrą koleżankę, poza tym przejawia postawę dziecka raczej introwertycznego. Nie uważa się za nieśmiałą, po prostu niewiele mówi, bo nie czuje takiej potrzeby. Najlepiej spędza jej się czas w swoim towarzystwie. Mika jest mądrą dziewczynką i wie, że nie ma nic złego w byciu innym.

Jak być dla siebie bardziej wyrozumiałym

Ja to ja to rodzaj pamiętnika, w którym główna bohaterka dzieli się swoimi przemyśleniami z czytelnikiem. Prosta narracja stawia przede wszystkim na emocje, ograniczając opisy otoczenia, wydarzeń, a nawet relacji do minimum. 

Doskonałym uzupełnieniem dla tej książki są więc również jej ilustracje – bezpośrednie, przypominające prace dzieci, gdzie nikt nie skupia się na realizmie czy aspektach estetycznych. W Ja to ja liczy się to, co jest głębiej. 

Historia o Mice kończy się nagle. Jest urwana w zasadzie w środku sceny. Nie jest to jednak żadna przeszkoda, żeby uważać ją za wartościową i ciekawą. Można Ja to ja traktować jako fragment czyjegoś życia, które uczy dzieci jak być dla siebie bardziej wyrozumiałym, śmielej komunikować własne potrzeby i rozumieć swój strach – nawet jeżeli jest absurdalny z punktu widzenia kogoś innego.

Polecam dzieciom powyżej 7 roku życia. Ta książka to fundament budowania większej wrażliwości, empatii, ale przede wszystkim – to sztuka akceptowania siebie.

Link do strony wydawnictwa: https://www.zakamarki.pl/produkt/ja-to-ja/

Artykuł Ja to ja – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Czarownica Zora. Czarownica idzie do szkoły. Tom 1
➜ Scenariusz: Judith Peignen
➜ Rysunki: Ariane Delrieu
➜ Tłumaczenie: Ernest Kacperski
➜ Wydawnictwo: Egmont
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

To zabawny paradoks, że kiedy jedni uczniowie kończą szkołę, pewna bardzo niezwykła dziewczyna do tej szkoły właśnie ma pójść. Myślę, że dzieci z radością sięgną po książkę, w której będą mogły czytać o placówce edukacyjnej, zupełnie będąc nieprzymuszanymi do rannego wstawania oraz nauki.

Czarownica Zora. Czarownica idzie do szkoły. Tom 1 to początek bardzo obiecującej serii komiksowej dla młodych odbiorców. Jej autorką jest Judith Peignen, a rysunki przygotowała Ariane Delrieu. Można powiedzieć, że to debiut tych twórczyń na rynku polskim. Czarownica Zora jest pierwszą ich książką, która ukazała się u nas.

Czarownica, która nie chciała pójść do szkoły

Główną bohaterką jest młodziutka czarownica, która ma bardzo niepokorny charakter. Tymczasowo mieszka u swojej babci w Paryżu, ponieważ w miejscu jej rodzinnego domu trwa obława na magiczne istoty.

Zora nie czuje się z tym dobrze. Tęskni za rodzicami, nie potrafi odnaleźć się w nowym miejscu, a co gorsza… zostaje wysłana przez babcię do szkoły dla zupełnie zwyczajnych ludzi. Naturalnie ma tam zakaz używania czarów. Czy jednak będzie posłuszna babci? A może znajdzie sposób, żeby złamać kilka otrzymanych zakazów?

Magiczna Księga Zory

Czarownica Zora. Czarownica idzie do szkoły to komiks pełen pięknych kadrów, w których miesza się przyziemne życie zwykłych nastolatków z fantazyjnym domem babci Zory. Już sam fakt, że autorki zdecydowały się umiejscowić go na dachu jednej z kamienic sprawia, że wyobraźnia zaczyna intensywniej pracować.

Na rysunkach można podziwiać wnętrze domu, ale także niezwykły ogród z rozmaitościami sadzonymi przez staruszkę. Dla jeszcze większej frajdy z odkrywania magicznego świata, na końcu komiksu znalazł się dodatek ,,Magiczna Księga Zory”, która wypełniona jest ciekawostkami z zakresu szeroko rozumianej magii.

Czarownica Zora i co dalej

W Czarownicy Zory, choć to dopiero wstęp do cyklu (w oryginalne powstały już cztery tomy), można liczyć na bunt nastolatki, próbę wpasowania się do rówieśników (a właściwie utarcia im nosa) czy nawet pierwsze zauroczenie. Narracja w komiksie jest prowadzona bardzo czytelnie i prosto.

Póki co autorki nie zgotowały czytelnikom żadnych emocjonujących zwrotów akcji, ani ukrytych intryg, ale być może to dopiero przed nami. Dla mnie Czarownica Zora to taka bardziej zaawansowana odsłona pewnych francuskich bajek Pistache & Soda (muszę Wam o nich kiedyś szerzej opowiedzieć). Jestem jednak pewna, że fabuła wystarczająco Was zaciekawi, żeby tak jak ja, czekać na kontynuację tej serii.

Polecam ją czytelnikom powyżej 9 roku życia (mam tylko nadzieję, że nie będą inspirować się oni niektórymi zachowaniami Zory).

Link do strony wydawnictwa: https://egmont.pl/Czarownica-Zora.-Czarownica-idzie-do-szkoly.-Tom-1,81174558,p.html

Artykuł Czarownica Zora. Czarownica idzie do szkoły – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Magia i zwierzęta – to wystarczy, żeby zahipnotyzować czytelników w prawie każdym wieku. Przy okazji najnowszej premiery kinowej Szkoła Magicznych Zwierząt 2, postanowiłam nadrobić całą serię w formie książkowej, żeby nic nie umknęło mojej uwadze podczas seansu.

Nie ukrywam, że już od dawna miałam chrapkę na ten cykl, ale jakoś odkładałam go w czasie. Teraz już wiem, że gdybym jednak się na niego nie zdecydowała… ominęłoby mnie całe mnóstwo frajdy! Szkoła Magicznych Zwierząt jest bowiem serią spisaną przez Margit Aurer, którą zdecydowanie warto znać.

Szkoła Magicznych Zwierząt – seria książek dla dzieci

Wyobraźcie sobie klasę pełną uczniów, których wybrano, aby zostali opiekunami zwierząt. To już brzmi świetnie, prawda? A to jeszcze nie koniec, bo okazuje się, że tymi milusińskimi, wcale nie są zwyczajne zwierzęta. 

Pod opiekę dzieci mają trafić… zwierzęta magiczne! Ich niezwykłość przejawia się na przykład umiejętnością rozmawiania ze swoim ludzkim przyjacielem, zdolnością znikania czy niezwykłego rozumienia emocji oraz relacji dorastających ludzi.

Co pewien czas klasę odwiedza pan Mortimer Morrison, prowadzący sklep z magicznymi zwierzętami. Choć właśnie niczego nie sprzedaje, a oddaje różne (naprawdę różne!) gatunki dzieciom. Wszyscy uczniowie nie mogą się doczekać, kiedy to akurat do nich trafią magiczne zwierzęta.

Główni bohaterowie – kogo poznajemy najpierw

Całą historię rozpoczynamy przede wszystkim z punktu widzenia nieco niepozornego Bennia oraz kreatywnej Idy, która dopiero co, przeprowadziła się do małego miasteczka z zupełnie innego miejsca.

To właśnie ta dwójka jako pierwsza otrzymuje swoje magiczne zwierzę – nie zawsze będzie jednak grała pierwsze skrzypce. Każda książka przeznaczona jest innemu bohaterowi lub bohaterom. Co więcej, każdy kolejny tom to również nowe przygody, zagadki do rozwiązania oraz oczywiście jeszcze więcej niezwykłych zwierząt do pokochania!

Szkoła Magicznych Zwierząt. Obóz przetrwania

Ostatnio pojawił się już 11 tom serii, a to znaczy, że (jeżeli jeszcze nie znacie tego cyklu) macie do nadrobienia naprawdę sporo fantastycznych przygód o dzieciach oraz ich podopiecznych. W międzyczasie 19 uczniów dostało już swojego zwierzaka. 

W Szkoła Magicznych Zwierząt. Obóz przetrwania na swój przydział szczególnie czekają – Elisa, dziewczynka która mieszka z mamą oraz starszym bratem i którym zdecydowanie się nie przelewa; ale również nowy w kręgu wtajemniczonych Oliver. 

Razem zastanawiają się, co powinni zrobić, żeby ,,zasłużyć” na zwierzaka.

11 tom serii to również kolejna, wspólna wycieczka klasy. Ta część, podobnie jak i poprzednie, zawiera sporo elementów edukacyjnych dotyczących wiedzy o świecie, ale także większej świadomości ekologicznej oraz oczywiście – nauki o relacjach i potrzebie dzielenia się emocjami z innymi.

Seria Szkoła Magicznych Zwierząt to pięknie wydana kolekcja, uzupełniona ilustracjami Niny Dulleck, która zabiera czytelników w fantastyczny świat pełen zagadek i tajemnic, ale również… zupełnie zwyczajnych rówieśników, którzy pragną być lubiani, czuć się doceniani oraz chcą mieć bliskiego przyjaciela przy sobie.

Książki te polecam do wspólnego lub samodzielnego czytania odbiorcom już powyżej 6 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwo-debit.pl/szkola-magicznych-zwierzat

KONKURS dla fanów serii (wydawnictwo Debit czeka na Wasze zgłoszenia do 10 maja 2024 roku): https://wydawnictwo-debit.pl/aktualnosci/magiczny-konkurs-wygraj-nocleg-dla-4-osob-oraz-spotkanie-z-margit-auer-na-rabka-1

Szkoła Magicznych Zwierząt 2 – recenzja filmu dla dzieci

Zanim wybrałam się na seans, oczywiście przeczytałam książki. Lubię być przygotowana i wyłapywać dodatkowe smaczki. Myślę, że adaptacje najprzyjemniej ogląda się właśnie w ten sposób.

Szkoła Magicznych Zwierząt 2 widnieje na plakatach filmowych także jako Szkoła Magicznych Zwierząt. Tajemnica szkolnego podwórka, a ten tytuł bezpośrednio nawiązuje do drugiego tomu serii. Choć jeszcze nie widziałam pierwszej, ekranowej części, spodziewałam się, że zostanie przedstawiona tam wariacja na temat bohaterów oraz wybranych wątków z książek.

Reżyserem tej produkcji jest Sven Unterwaldt Jr., a za scenariusz odpowiadają Alexander Dydyna, Thorsten Näter, Viola Schmidt, Sven Unterwaldt Jr.. W główne role, czyli Idy, Jo i Anny-Leny wcielili się kolejno: Emilia Maier, Loris Sichrovsky, Lilith Julie Johna.

Znaczenie kobiet i ważna lekcja o społeczeństwie

Przede wszystkim nie liczcie na wierne odwzorowanie wątków. Tego w formule niemal 1,5 godzinnego filmu zrobić się nie dało. Na przykład, pewnie niektórych zdziwi fakt, że zamiast na Czoko, fabuła skupia się przede wszystkim na relacji Idy oraz Jo, a także wyboistej przyjaźni Heleny i Anny-Leny.

Choć twórcy filmu zmienili również sam spektakl, będący częścią akcji (w książce był to Robin Hood, a w ekranizacji dzieci przygotowują przedstawienie o historii szkoły), w dalszym ciągu udało tam się przemycić ważne kwestie dotyczące znaczenia kobiet, a właściwie dziewczynek w społeczeństwie i ich siły.

Różnice w pokazaniu magicznych zwierząt w książkach oraz filmie

Wątkiem, którego braku najbardziej żałuję jest ten dotyczący przyjaciółki Idy. Miriam w ogóle nie pojawia się w filmie. To, co moim zdaniem, zostało również zmienione na niekorzyść, to możliwość porozumiewania się zwierząt z innymi osobami, zamiast tylko z opiekunami. Ale także same relacje między dzieci i przeznaczonymi im magicznymi zwierzętami.

W książkach tworzone pary zawsze świetnie się dogadywały. Były dla siebie niekwestionowanym wsparciem – nawet kiedy wszystko inne szło nie tak. Zwierzaki motywowały dzieci do próbowania nowych rzeczy, kibicowały im i potrafiły słuchać.

W filmowej wersji Szkoły Magicznych Zwierząt zdarzają się nawet pewne konflikty na linii zwierzę i opiekun. Rozumiem, że są one wykreowane dla większej dramaturgii, ale moim zdaniem przez tę zmianę, zwierzęcy bohaterowie tracą na autentyczności.

Dla widzów w jakim wieku jest film Szkoła Magicznych Zwierząt 2?

Chyba największą różnicą jest jednak wiek odbiorców. O ile czytając Szkołę Magicznych Zwierząt, miałam poczucie, że to lektury dla dzieci nawet powyżej 6 roku życia, tak film przygotowany jest raczej dla widzów kilka lat starszych (najlepiej tych, którzy skończyli już 10 lat).

Czy jednak poleciłabym Szkoła Magicznych Zwierząt 2 do obejrzenia? Jak najbardziej! Jest to sprawnie zrealizowana produkcja, którą ogląda się bez minuty nudy. Aktorzy zostali świetnie obsadzeni, są zdolni i niezwykle charyzmatyczni.

Historia, choć w nieco zmienionej wersji, prezentuje ważne wzorce, momentami bawi, a innym razem nawet wzrusza. Bardzo polecam więc seans jako rodzinny sposób na miłe spędzenie czasu.

Więcej o filmie, a także o seansach w konkretnych miastach przeczytacie tutaj: https://festiwal.mlodehoryzonty.pl/film/szkola-magicznych-zwierzat-tajemnica-szkolnego-podworka/

Artykuł Szkoła Magicznych Zwierząt – recenzja serii oraz filmu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Gdyby tak można byłoby stać się syrenką choć na krótką chwilę! Pływać wśród wielobarwnej rafy koralowej, przyjaźnić się z morskimi stworzeniami i odwiedzać podwodne krainy. Wiele małych dzieci fantazjuje o syrenkach. Sama zaczytywałam się w baśń o Arielce, a nieco później, już w dorosłym życiu, z uporem wypatruję obiecujących lektur o tych pięknych istotach.

Syrenki z Koralowego Zakątka

Nic więc dziwnego, że kiedy wydawnictwo Świetlik ogłosiło zapowiedź nowej serii, aż  podskoczyłam z entuzjazmu! ,,Syrenki z Koralowego Zakątka” to cykl napisany przez Joannę Jagiełło, znaną już m.in. z ,,Dzikusy. Witajcie w Malinowym Domku”, ,,Biuro śledcze Trop Sekret” czy ,,Obfitość”. 

Jednocześnie ukazały się dwa pierwsze tomy:

• Wielkie marzenia. Syrenki z Koralowego Zakątka,
• Wielka podróż. Syrenki z Koralowego Zakątka.

Choć na okładkach nie znajdziecie informacji o ich chronologii, ja polecam zacząć czytanie właśnie od ,,Wielkich marzeń”. 

Wielkie marzenia Syrenek

Głównymi bohaterami książek jest pewna rodzina syrenek i trytonów. Trzy siostry oraz brat to cały przekrój różnych typów osobowości. Na okładce ,,Wielkich marzeń” widać na przykład fioletowowłosą Liwię, która ćwiczy śpiew, aby dostać się do upragnionej szkoły. Sądzi, że tego oczekują od niej rodzice – tata plantator oraz mama wielka diwa sceny. 

Syrenka nie czuje się jednak w pełni szczęśliwa śpiewając dla publiczności. Dużo lepiej odnajduje się wśród uprawianych przez tatę morskich roślin. Jako najstarsza siostra czuje się jednak w obowiązku dawać dobry przykład rodzeństwu i postępować tak, jak należy. No właśnie, ale czy robienie czegoś wbrew sobie, to właściwe wyjście?

,,Wielkie marzenia. Syrenki z Koralowego Zakątka” to opowiastka o tym, żeby nie bać się podążać za marzeniami. Nie warto robić czegoś, tylko dlatego, by zadowolić innych. Trzeba również myśleć o własnych potrzebach i szczęściu. Jeżeli wiemy, co sprawia nam przyjemność – nic nie powinno nas zatrzymać w osiągnięciu celu.

Syrenki wyruszają z wielką misją

Drugi tom, czyli ,,Wielka podróż. Syrenki z Koralowego Zakątka” kontynuuje wątki z poprzedniej części, w której autorka zasygnalizowała nam kłopoty dziadków głównych bohaterów. Po zakończeniu szkoły nadeszły wakacje i syrenki wreszcie mają więcej czasu. Z tej okazji wyruszają z bliskimi do luksusowego środka wypoczynkowego, gdzie… zaczynają planować wielką misję ratunkową!

W trakcie czeka na nich wiele niebezpieczeństw. Widoczna na okładce Błękitka (zwana również Matyldą) oraz jej brat Bubu będą musieli wykazać się sprytem i odwagą, żeby zwrócić wolność swoim dziadkom.

Zarówno ta jak i poprzednia część to pełne przygód opowieści, bogato ilustrowane przez Ewelinę Protasewicz. Kolorowe, kartonowe obrazki doskonale uzupełniają tę serię – aż miałoby się ochotę zobaczyć te historie w wersji animowanej!

Prosty język, duża czcionka i krótkie rozdziały sprzyjają z kolei czytaniu ,,Syrenek z Koralowego Zakątka” przez dzieci dopiero uczące się składać litery. Ta świetna seria sprawdzi się jednak dużo wcześniej, nawet dla słuchaczy już w wieku 4 lat. Polecam ją i sama z ciekawością wypatruję kolejnych tomów!

Linki do strony księgarni:

• Wielkie marzenia. Syrenki z Koralowego Zakątka – https://www.taniaksiazka.pl/wielkie-marzenia-syrenki-z-koralowego-zakatka-tom-1-joanna-jagiello-p-1849857.html
• Wielka podróż. Syrenki z Koralowego Zakątka – https://www.taniaksiazka.pl/wielka-podroz-syrenki-z-koralowego-zakatka-tom-2-joanna-jagiello-p-1849856.html

Pozostałe książki o syrenach:

• Atlas syren. Wodny lud z różnych stron świata,
• Historia naturalna syren,
• Syreni Księżyc,
• Strażnik Klejnotu,
• Świat obok świata. Mroczna Baśń,
• Niko i Titi odkrywają morskie głębiny.

Artykuł Syrenki z Koralowego Zakątka – recenzja nowej serii pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Można powiedzieć, że dobry przykład idzie z góry. Można także stwierdzić, że dzieci są w dorosłych wpatrzeni jak w obrazek i wiernie powtarzają to, co wcześniej zobaczą lub czego doświadczą.

Nic więc dziwnego, że bohaterowie najnowszej książki wydawnictwa Tako, zrobili coś, co sprawiło, że miękną serca wszystkich czytelników.

Podręcznikowa nauczycielka

,,Kochamy naszą panią” to książka obrazkowa, zbliżona tematycznie choćby do opisywanej już wcześniej przeze mnie ,,Co to jest szkoła?”. W tym przypadku jednak Luis Amavisca oraz Mar Ferrero skupiają się na relacjach oraz wzorcach, jakie można otrzymać podczas szkolnej edukacji.

Tytułowa postać pani Gazeli jest bowiem nauczycielką jak z podręcznika. Pełna wyrozumiałości, empatyczna, dobra i poświęcona swojej pracy, wzbudza sympatię we wszystkich swoich uczniach. Autorzy sprytnie pokazują jak oni różnią się od siebie. Jeden skunks lubi dużo spać, niektórzy nie radzą sobie z czytaniem, a jeszcze inni mają słabość do podjadania. Mimo jednak tak rozmaitych charakterów – wszyscy darzą nauczycielkę ogromnym szacunkiem.

Wpływ nauczyciela na rozwój ucznia

W książce ,,Kochamy naszą panią” pani Gazela pewnego dnia nie pojawia się w szkole. Dzieci są zaniepokojone i postanawiają z pomocą rodziców odwiedzić nauczycielkę, żeby sprawdzić jak ona się czuje. Przypomina mi się zbliżona tematycznie pozycja ,,Gdzie jest pan Amos?”, w której empatyczny dozorca zoo nie pojawia się w swojej pracy.

,,Kochamy naszą panią” także nie jest rozbudowaną, ale raczej prostą fabułą z mocnym przesłaniem. Zaangażowana nauczycielka ma realny wpływ na swoich uczniów. Dzięki niej nie tylko są w stanie być skłonnymi do współczucia, ale także potrafią się zjednoczyć i zorganizować w słusznej sprawie.

Prezent na Dzień Nauczyciela

Miłym akcentem jest książka, którą dzieci ofiarowują pani Gazeli. Na ilustracji możemy zobaczyć, że jest to ta sama pozycja, którą czytelnicy trzymają w swoich rękach. To pozostawia także niedopowiedzianą intencję, że ,,Kochamy naszą panią” to wspaniały pomysł na prezent np. z okazji Dnia Nauczyciela.

Trzeba tylko uważać, żeby zbyt wielu uczniów nie kupiło zamiast bombonierki lub kwiatka takiej pozycji, bo panie nauczycielki będą miały nie lada problem ze zdublowanymi lekturami!

Polecam ,,Kochamy naszą panią” czy to w roli upominku czy jako wprowadzenie w adaptację szkolną wszystkim dzieciom powyżej 4 roku życia i nauczycielom (także przedszkoli).

Link do strony wydawnictwa: https://tako.biz.pl/p,992,kochamy-nasza-pania.html

Artykuł Kochamy naszą panią – recenzja książki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.