Trzy książki z głównego zdjęcia trafiły do nas pod koniec czerwca tego roku. Gustaw miał wtedy prawie pięć miesięcy i już zaczęliśmy mu wprowadzać kolorowe kartonówki. Teraz, czyli prawie pół roku później, mogę z pełną świadomością powiedzieć, że seria ,,Książeczka kontrastowa dla najmłodszych” stała się jego ulubioną. 

Ulubione książki kartonowe dla dzieci

Niech najlepszym na to dowodem będzie fakt, że mąż z własnej inicjatywy kupił mu… najnowszą z serii, czyli ,,Choinkę”. Przyjechała do nas wczoraj więc jeszcze nie zdążyłam jej sfotografować, ale bardzo możliwe, że o niej też podzielę się wkrótce wrażeniami.

Wcześniej testowaliśmy pozycje:

• Spacer,
• Zupa,
• Pranie.

Ich autorami są Aleksandra Brambor-Rutkowska oraz Paweł Mildner. Książki charakteryzują się bardzo prostą, ale wielobarwną oprawą graficzną. Wiele elementów na rozkładówkach przypomina figury geometryczne.

Tym jednak, co jest najbardziej znaczące dla tej serii, to fabuła. Zazwyczaj pozycje kartonowe dla najmłodszych jej nie mają, a tutaj został zawarty podstawowy, ale jednak ciąg przyczynowo skutkowy, który jest atrakcyjny dla maluchów.

Jak utrzymać uwagę niemowlaka podczas czytania?

Muszę przyznać, że dziecko przy każdej z tych książek jest maksymalnie skupione od pierwszej do ostatniej strony. Zdecydowanie pomagają też wyrazy dźwiękonaśladowcze, do których rodzice lub opiekunowie mogą dołączyć krótkie opisy sytuacji.

Polecam podczas lektury modulowanie głosu i przede wszystkim wskazywanie paluszkiem na obiekty, które opisujemy. W niektórych przypadkach, jak np. w trakcie czytania ,,Prania”, można nawet pójść o krok dalej. Przy wirowaniu pralki lekko ,,wirować” i kręcić książką, zachęcając dziecko do śledzenia nie tylko jej obrazków, ale także dostrzeżenia tej pozycji jako całego przedmiotu.

Książeczka kontrastowa dla najmłodszych

,,Pranie” ma także jeszcze jeden atut. Tutaj bohaterem jest tata, który zajmuje się porządkami w domu. To ciekawy sposób na przełamanie panujących stereotypów. Nas najbardziej zauroczyła pozycja ,,Zupa”, która jest w zasadzie przepisem na przygotowanie posiłku – począwszy od nalewania do garnka wody, przez siekanie składników, sypanie kaszy, gotowanie itd.

Każda z tych trzech pozycji będzie jednak wartościową i przede wszystkim angażującą lekturą dla malucha. Z doświadczenia, polecam od razu zaopatrzyć się we wszystkie trzy. Gustaw sam wybiera je do czytania i widać, że ich lektura sprawia mu wielką radość.

Książki będą odpowiednie dla dzieci już od pierwszych miesięcy życia.

Link do strony wydawnictwa ,,Zupa”: https://natuli.pl/pl/p/Zupa-/23263

Link do strony wydawnictwa ,,Pranie”: https://natuli.pl/pl/p/Pranie-/23264

Link do strony wydawnictwa ,,Spacer”: https://natuli.pl/pl/p/Spacer/23466

Artykuł Książeczki kontrastowe dla najmłodszych – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Kiedy odbywamy w tym samym miejscu setny już spacer, raczej nie zwracamy uwagi na dźwięki, które nas otaczają. Co innego, jeżeli jednak pojawi się tam coś, czego dotychczas nie było – przejedzie karetka pogotowia na sygnale czy miniemy grupę roześmianych dzieci.

Widzę, słyszę, poznaję

W przypadku najmłodszych, każdy dźwięk jest dla nich nowym doświadczeniem. Dzieci już od pierwszych miesięcy życia żywo reagują na rozmaite hałasy, ucząc się ich znaczenia oraz odkrywając, co się z nimi wiąże.

Książka interaktywna ,,Dźwięki na spacerze”, należy do serii wydawnictwa Kakadu (Jupi Jo!) ,,Widzę, słyszę, poznaję”. To cykl pozycji współpracujących z piórem Kakadu (pisałam o nim przy okazji recenzji ,,Wszystko gra. Poznajemy instrumenty muzyczne”). Te wygodne formatem kartonówki to propozycja zabawy i nauki dla maluchów.

W ,,Widzę, słyszę, poznaję” połączone zostały proste w odbiorze sceny rodzajowe lub zjawiska, przedmioty czy też zwierzęta z charakterystycznymi dla nich dźwiękami, które te wydają lub generują.

Dźwięki na spacerze

Każda kolejna strona w ,,Dźwiękach na spacerze” to nowy obiekt oraz dwa rodzaje dźwięków – realistyczny, a także uproszczony, odgrywany przez lektora. Moim zdaniem takie rozwiązanie to bardzo dobry pomysł, dlaczego? Ponieważ rodzicom będzie dużo łatwiej naśladować lektora, a tym samym angażować się i zachęcać do zaangażowania w książkę też najmłodszych.

Pozycja bardzo dobrze funkcjonuje również po prostu jako kartonówka (jeżeli ktoś nie ma swojego pióra Kakadu, ponieważ nie jest one oferowane w zestawie. Choć mimo wszystko polecam się wyposażyć, to świetna inwestycja na lata!). Z naszego doświadczenia, kiedy pióro jest póki co obiektem do smakowania, a nie testowania (ząbkowanie), jego wprowadzenie zajęło dobrą chwilę. Gdy jednak to się udało, radość z m.in. odtwarzania dźwięku muchy i możliwości manewrowania piórem nad głową – była ogromna!

Interaktywna książka dźwiękowa

,,Dźwięki na spacerze” jest więc pozycją łączącą dobrą zabawę z aspektem edukacyjnym. Przedstawianie dziecku odgłosów ulicy czy parku, pozwala mu oswoić się z nowymi, czasami głośnymi i niepokojącymi dźwiękami. Słuchając ich w bezpiecznym otoczeniu, z możliwością zmiany stopnia głośności, maluchy przyzwyczają się do nich, dzięki czemu późniejsze spacery sprawiają im dużo więcej radości.

Jeżeli jeszcze nie znacie książek powiązanych z piórem Kakadu – ,,Dźwięki na spacerze” będą świetną pozycją do rozpoczęcia zabawy z tymi lekturami przyszłości!

Tę kartonówkę polecam dzieciom już od pierwszych miesięcy życia.

Link do strony wydawnictwa: https://jupijo.pl/kakadu/143-widze-slysze-poznaje-dzwieki-na-spacerze.html

Artykuł Dźwięki na spacerze – recenzja interaktywnej książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Barbro Lindgren

Ilustracje:  Charlotte Ramel

Tłumaczenie: Katarzyna Skalska

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2019

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Dziecięca wyobraźnia nie ma żadnych granic. Zwykły mebel może mieć nagle dziesiątki zastosowań, a pokój zmienia się w las, łąkę lub podwórko.

Ważne jest tylko to, żeby pamiętać jak bawić się odpowiedzialnie.

,,Teraz będziesz kurą” Barbro Lindgren i Charlotte Ramel to właśnie przykład zabawy dzieci, która opiera się przede wszystkim na ich fantazji.

Autorkę można kojarzyć dzięki serii o Bolusiu (np. ,,Ładnie, Bolusiu!”), a ilustratorkę z cyklu książek dla maluchów o Cynamonie i Trusi.

W ,,Teraz będziesz kurą” dwójka rodzeństwa – starszy brat i młodsza siostra, wpadają na pomysł gry, gdzie jedno jest wilkiem, a drugie kurą.

Jest tu standardowy podział ról, z wyraźnym rozróżnieniem na dobry i zły charakter oraz uciekającego i goniącego.

Młodsza siostra, jako słabsza i mniejsza zostaje kurą, która przezornie ciągle pyta wilka, czy aby na pewno nie zostanie zjedzona.

Brat w ciele wilka z kolei przekonuje ją, że jest drapieżnikiem o dobrych zamiarach, ale co rusz namawia siostrę do robienia rzeczy, które kojarzą się z zajęciami drobiu, jak np. latanie, gdakanie czy znoszenie jaj, ale są raczej nudne.

Na wielu ilustracjach wyraźnie widać, że ta zabawa jest próbą zajęcia młodszej siostry i zyskania trochę czasu dla siebie. Kiedy kura wykonuje wszystkie kurze obowiązki, wilk w tym czasie może pograć w piłkę lub spędzić chwilę na komputerze.

Starszy brat wykorzystuje swoją dominację nad młodszą siostrą. Kiedy zabawa staje się nieprzyjemna, wtedy wkracza mama. Wilk oczywiście zaraz się uspokaja i zapewnia, że tak naprawdę nie chciał zjeść kury, ale jedynie próbował ją wystraszyć.

Jako starsza siostra młodszego brata, tylko mogę się domyślać, jak kończy się ta historia.

,,Teraz będziesz kurą” to doskonały punkt wyjścia do rozmowy z dziećmi na temat podjęcia próby zrozumienia swojego rodzeństwa. Zwrócenia uwagi czym jest empatia i dlaczego powinniśmy podchodzić do naszej siostry/brata z szacunkiem.

Ciekawe i bardzo wymowne ilustracje pomogą w jeszcze lepszym rozumieniu tej krótkiej historii.

,,Teraz będziesz kurą” polecam dzieciom powyżej 3-ego roku życia.

Link do strony wydawnictwa: http://www.zakamarki.pl/

Artykuł Teraz będziesz kurą – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Barbro Lindgren

Ilustracje:  Olof Landström

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2014

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Hasła: recenzja, książka dla dzieci, recenzje książek dla dzieci, 2014, Zakamarki, Wydawnictwo Zakamarki, Barbro Lindgren, Olof Landström, Boluś, Ładnie Bolusiu!, rodzeństwo, zazdrość, smoczek, ucieczka, siostra, brat, braciszek, opieka, troska, spacer

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Nie jest to pierwsza opublikowana książka o Bolusiu, ale pierwsza z jaką przyszło mi się zapoznać. I tyle wystarczyło. Po kilku stronach już wiedziałam, że Boluś na stałe podbije moje serce.

Później doczytałam jeszcze, że seria o tej śwince święci triumfy wśród szwedzkiej publiczności, a autorka została laureatką Nagrody im. Astrid Lindgren (ALMA).

Historia rozpoczyna się od trzech prostych zdań:

,,Bolusiowi urodził się braciszek. Boluś chciał. No i ma.”

Cała książka opiera się na bardzo prostym przekazie, którego głównym odbiorcą są najmłodsi. Zdania budowane są w taki sposób, że zrozumie je każdy. Nie ma w nich zbędnych ozdobników. Test ograniczony jest w do minimum przymiotniki (chociaż trzeba wspomnieć, że sformułowanie ,,klawe knurki” brzmi rewelacyjnie – ukłon w stronę tłumaczki Katarzyny Skalskiej).

To, co dodatkowe znajduje się w ilustracjach, a autorka ogranicza się do opisania prostych czynności i przytoczenia rozmów bohaterów.

,,Ładnie, Bolusiu!” to historia świnki-chłopca, którego los obdarzył braciszkiem. Jak mogą nam sugerować pierwsze zdania książki, Boluś chciał mieć rodzeństwo.

Sama pamiętam (zanim urodził się mój brat) jak bardzo chciałam mieć siostrę. Obserwowanie wtedy rówieśników, którzy mieli już rodzeństwo – przeważnie starsze, wyzwalało we mnie wielką potrzebę posiadania go.

Z czasem przekonałam się jednak, że bycie starszą siostrą (lub jak w przypadku Bolusia – starszym bratem) ma również mnóstwo wad.

Młodsze rodzeństwo potrafi być kłopotliwe, szczególnie dla kogoś, kto sam ledwo odrósł od ziemi i wymaga wiele uwagi.

W Bolusiu pojawia się uczucie zazdrości. Bardzo pragnie smoczka, który jest młodszego braciszka. Mama uważa, że Boluś jest już za duży na tego typu atrakcje. Świnka jednak się z tym nie zgadza i postanawia działać na własną… raciczkę.

Boluś wyprowadza braciszka na zewnątrz i odbiera mu smoczek.

Nie zostawia go jednak z niczym, ale robi wymianę. Pozostawia mu swoją maskotkę Chrumtaska. To ładny gest, nawet jak na kogoś kto odebrał niemowlęciu tak ważną dla niego rzecz.

Boluś ucieka, żeby wkrótce przekonać się, że nie tyko mama uważa go  za za dużego na smoka. Spotyka wspomniane wyżej klawe knurki, które postanawiają spuścić mu srogie lanie za bawienie się w dzidziusia. Z opresji ratuje go pies. Złe świnki spotyka kara za obicie ryjka Bolusiowi.

W tym samym czasie zaczyna płakać braciszek i chłopiec podejmuje rozsądną decyzję. Oddaje maluchowi smoczek.

Trudno powiedzieć czy jego akt dobrej woli spowodowany był przez niedawne wydarzenie z knurkami, płacz braciszka czy po prostu Boluś wyedukował, że jednak smoczki są dla niemowląt.

Morał tej historii pozostaje jednak niezmienny. Jestem przekonana, że również rówieśnicy Bolusia (czyli dzieci w wieku około dwóch/trzech lat) zrozumieją, że młodszym rodzeństwem należy się opiekować.

Książka sprawdzi się również w sytuacji, kiedy rodzice dopiero spodziewają się drugiego dziecka i chcą przygotować pierwsze na jego pojawienie się. Będzie również idealną rozrywką dla maluchów, które już mają rodzeństwo, ale nie zawsze z różnych powodów się dogadują.

Wydawnictwo Zakamarki jak zawsze stanęło na wysokości zadania i wydało piękną książkę. Gruba okładka, dobrej jakości papier oraz szyte strony powinny być mocnymi argumentami za posiadaniem jej w swojej biblioteczce.

Jeżeli jesteście ciekawi, jakich innych historii Boluś był bohaterem, koniecznie zajrzycie pod te linki:

http://www.zakamarki.pl/produkt/alez-bolusiu/

http://www.zakamarki.pl/produkt/chrum-chrum-bolusiu/

Artykuł Ładnie, Bolusiu! – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.