Wstrząsy. Czasami mamy wrażenie, jakby ktoś nami potrząsał, albo jakby walił nam się dotychczasowy świat i z tych gruzów powstawało coś nowego. Czujemy, że otwierają się w naszej głowie okienka, które jeszcze do niedawna pozostawały zamknięte.

Pragnienie wolności

Tak właśnie miała bohaterka książki Figgrotten i tak mam ja, tuż po lekturze tej opowiastki. To historia napisana przez April Stevens, opisująca wzloty oraz upadki dorastania. Jest opowieścią o tytułowej Figgrotten, która nadała sobie to dziwne imię, żeby lepiej było jej zrozumieć kim jest.

Książka jest więc tekstem o nietypowej dziewczynce, wypełnionej potrzebą wolności. Dziewczynką, której dni wypełnia obserwacja kruków, czytanie encyklopedii oraz nauka świata.

Siostrzana trudna relacja

Figgrotten ma siostrę, która wydaje się jej zupełnym przeciwieństwem. Christinię można określić jako zwyczajną nastolatkę. Figgrotten nie jest zwyczajna. Choć, kiedy jej starsza siostra nazywa ją Dziwadłem – jest jej najzwyczajniej w świecie przykro.

Gdy jednak Christinia mówi swoim koleżankom, że Figgrotten jest adoptowana (choć nie jest) – główna bohaterka postanawia nigdy więcej nie odezwać się do swojej siostry.

W książce opisywane, siostrzane relacje można nazwać skrajnymi. Ale to dlatego, że charaktery dziewczynek diametralnie się od siebie różnią.

Pewnie każdy, kto tylko ma rodzeństwo, przeżywał gorsze i lepsze chwile z bratem czy siostrą. W Figgrotten widać wyraźnie, że to docieranie się, ale i sprzeczki czy nieporozumienia to wynikowa różnych osobowości, ale także emocji i przywiązania, które mimo wszystko zawsze jest w takich sytuacjach obecne.

Dorosły, który ma wpływ na dziecko

Figgrotten wypełnione jest inspirującymi postaciami. Jest tu pan Stanley nakłaniający do myślenia i potrafiący przekonać człowieka nawet do tego, że matematyka może być inspirująca.

Jest również Alvin, czyli kierowca szkolnego autobusu. Staruszek, który potrafi słuchać, ale przede wszystkim jest ciekawy świata. Można powiedzieć, że to jedna z bardziej kluczowych postaci w tej historii i jestem przekonana, że wzruszy Was ona do łez.

W końcu – są naukowcy, słynni politycy, rodzice. Okazuje się, że obecność interesujących dorosłych ludzi w życiu dziecka jest nieodzowna. Jeżeli młody człowiek ma obok siebie kogoś, z kim może rezonować i czuć, że zawsze jest czas na rozmowę – będzie szybciej się rozwijał i chętniej otwierał na siebie oraz innych.

Książka o dorastaniu

Figgrotten to książka zaskakująca, choć z pozoru bardzo prosta. Teoretycznie opowiada tylko o życiu pewnej dziewczynki. Praktycznie – jest pogłębionym opisem relacji, życia w społeczeństwie i przede wszystkim dorastania.

W Figgrotten to właśnie trudne oraz wymagające momenty prowadzą do dorastania. Kiedy zaczynamy brać do siebie to, co słyszymy na swój temat od innych, albo zmienia się nasze zachowanie względem ludzi, którzy są z nami od dawna – to znaczy, że przechodzimy przemianę.

Myślę, że każde dziecko, które przeczyta Figgrotten przejdzie przemianę. Nie tylko dlatego, że książka pozwoli mu lepiej rozumieć samego siebie, ale także że nauczy go empatii, wybaczania i szukania w ludziach tego, co dobre.

Polecam ją czytelnikom powyżej 10 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://levyz.pl/shop/figgrotten/

Artykuł Figgrotten – recenzja książki nie tylko dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Są takie… stwory, które mogą budzić strach lub nawet przerażenie. Znacznie częściej jednak nie samych stworów się boimy, ale pewnego ich wyobrażenia.

Straszne rzeczy spod łóżka

Strasznostwory to najnowsza książka Niny Igielskiej z ilustracjami Pauliny Wojciechowskiej, która łączy siostrzaną miłość i przywiązanie z tym, co można nieopatrznie odkryć pod swoim własnym łóżkiem.

Dziecięca wyobraźnia potrafi płatać figle. Z jakiegoś jednak niewytłumaczonego powodu wszystkie dzieci na całym świecie boją się potworów, które mieszkają pod ich łóżkami. Nic zresztą w tym dziwnego – nie od dzisiaj wiadomo, że pod łóżkiem giną także różne drobiazgi, a jak pokazuje fabuła tej książki… również małe dziewczynki.

Strasznostwory w natarciu!

Głównymi bohaterami tej historii jest rodzeństwo – Elenka oraz jej młodsza siostra zwana Liskiem. Pewnego wieczora dziewczynki przygotowują się do snu i już mają pójść spać, kiedy wpadają na pomysł zabawy w chowanego.

Lisek chowa się tak skutecznie, że Elena nie potrafi go znaleźć. Z każdą chwilą sprawa robi się coraz bardziej poważna i już wkrótce prawda wychodzi na jaw – młodsza siostrzyczka została uprowadzona przez strasznostwory.

Trudne rozmowy o strachu

Z książkami o strachach i straszkach zawsze należy być ostrożnym. W zależności od dziecka można mu pomóc przezwyciężyć strach przed ciemnością i wyimaginowanymi potworami lub taką obawę nieopatrznie w nim rozbudzić. Maluch powinien być gotowy na rozmowę o strachach, ale także rozumieć, co jest fikcją, a co rzeczywiście może mu się przytrafić.

W Strasznostworach autorka z potencjalnie strasznych potworów robi… pomocników. To z nimi Elena wyrusza na poszukiwania siostry. Z kolei tytułowe strasznostwory… od obrazu przerażających istot zdają się zupełnie odbiegać.

Nie oceniaj potwora po wyglądzie

Taki zabieg sprawia, że dzieci nieco inaczej podchodzą do kwestii stereotypowo wyglądających potworów. Pokazuje się im tutaj, że nikogo nie warto oceniać przez pryzmat wyglądu, bo na dłuższą metę nie ma on większego znaczenia.

Tym, co jest naprawdę ważne, to chęć niesienia pomocy oraz empatia, które największego potwora mogą zamienić… w kogoś godnego zaufania (nawet przy jego niepohamowanym apetycie na cukierki).

Dla kogo jest ta książka?

Strasznostwory zostały uzupełnione o szereg zadań aktywizujących i poszerzających tematykę oswajania strachu. Dzięki nim zastanowicie się nad tym, czego tak naprawdę się boicie oraz jak można te małe lęki jeszcze bardziej zminimalizować. 

Dzięki książce będziecie mogli podjąć z dzieckiem temat potworów, jednocześnie wcale nie zaprzeczając, że one nie istnieją. Na dobrą sprawę, jak gdyby się nad tym porządnie zastanowić, to przecież całkiem oczywiste, że pod każdym łóżkiem mieszka ktoś jeszcze. Wystarczy oswoić się z tą myślą i starać… nie wyciągać stóp spod kołdry podczas spania

Strasznostwory polecam dzieciom powyżej 6 roku życia. W przypadku maluchów bardzo wrażliwych, najlepiej kiedy rodzic najpierw sam ją przeczyta i oceni gotowość małego odbiorcy do lektury.

Link do sklepu: https://bit.ly/strasznostwory

Artykuł Strasznostwory – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Antygona
➜ Seria: Klasyka w powieści graficznej
➜ Autor: Sofokles
➜ Rysunki: Daniel Chmielewski
➜ Tłumaczenie: Kazimierz Morawski
➜ Wydawnictwo: Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Antygona. Prawdopodobnie jest to imię, które wiele osób przenosi do czasów szkolnej ławki. Jeden z najbardziej znanych dramatów antycznych, napisany w V wieku p.n.e. przez Sofoklesa. Arcydzieło, które łączy w sobie etyczne dylematy z dyskusją na temat sprawiedliwości, emocjami i władzą. 

Klasyka w powieści graficznej

,,Antygona” w 2023 roku była lekturą obowiązkową na maturze, choć ja pamiętam ją przede wszystkim z czasów gimnazjum. Od setek lat towarzyszy kolejnym pokoleniom dorastających ludzi. Nic więc dziwnego, że twórcy często do niej wracają, tworząc nowe, współczesne adaptacje, wystawiając na scenach teatrów czy głęboko się nią inspirując.

Do ,,Antygony” w tej recenzji zaglądam w związku z serią ,,Klasyka w powieści graficznej”, która ukazała się w ramach międzynarodowego projektu trzech europejskich państw – Polski, Słowenii oraz Słowacji. W jej ramach wybrano trzy klasyczne dramaty, które na nowo zostały opowiedziane przez uznanych artystów rysowników:

• Antygona, Sofokles, Daniel Chmielewski,
• Romeo i Julia, Wiliam Szekspir, Juraj Martiska,
• Król Ubu czyli Polacy, Alfred Jarry, Dr Horowitz (Ciril Horjak).

Spektakl w rysunkach

W tej recenzji skupiam się przede wszystkim na ,,Antygonie”, a raczej na jej wizualnej interpretacji Daniela Chmielewskiego. Na pierwszy rzut oka już bowiem widać tutaj ogrom pracy nie tylko artystycznej, ale i konceptualnej, związanej z podziałem tekstu czy wyborem rodzaju wypowiedzi. 

Można ją przyrównać do tworzenia scenariusza sztuki teatralnej, ale i późniejszego obsadzania w niej aktorów czy reżyserowania ich na deskach sceny. 

Antygona w komiksie

Zaadaptowano tutaj tekst w przekładzie Kazimierza Morawskiego z 1898 roku – nie jest więc to żaden powiew współczesności i momentami może nawet sprawiać wrażenie nieco topornego w odbiorze, jednak w połączeniu z rysunkami przyswajalność całości jest bardzo korzystna – szczególnie, że Daniel Chmielewski nie stroni od akcentów z czasów obecnych.

Sama idea ukazania ,,Antygony” w komiksie to pomysł zdecydowanie udany (tym bardziej, że książka ma trafić do nauczycieli oraz szkół). Powieści graficznych wciąż jest za mało w przestrzeni edukacyjnej, dlatego każda kolejna pozycja, która pokazuje jak fantastyczne może być to medium, poszerza horyzonty najmłodszych.

Jak powstawał ten komiks?

A ,,Antygona” w interpretacji Daniela Chmielewskiego jest po prostu… epicka. Śledząc kadr po kadrze można odnieść wrażenie, że doświadcza się połączenia spektaklu z ekranizacją, które wykorzystują najlepsze środki przekazu by w pełni oddać charakter opowieści.

Artysta zdecydował się w swojej pracy na połączenie kilku technik – akwareli, długopisu i tuszu. W ten sposób uzyskał wymiarować postaci oraz przestrzeni, nadając także poszczególnym scenom znaczenie szczególne.

Mało tego, kadry powstawały również na podstawie wykonanych wcześniej i utrwalonych na fotografiach i filmach inscenizacji, dlatego czy to mimika bohaterów czy też ich gestykulacja mogą być wynikiem rzeczywistej gry aktorskiej. 

,,Antygona” w ujęciu Daniela Chmielewskiego nie jest statyczną, nudną historią – ta opowieść porywa czytelników i zachwyca. Mimo setek lat istnienia w świadomości odbiorców (a także dość wymagającego tłumaczenia), udało jej się nadać nową świeżość. 

Link do strony wydawnictwa: https://www.instytut-teatralny.pl/dzialalnosc/publikacje/antygona-klasyka-w-powiesci-graficznej/

Artykuł Antygona w komiksie – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Ulf Stark

Ilustracje:  Charlotte Ramel

Tłumaczenie: Katarzyna Skalska

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2019

Objętość:  chudzina 

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją 

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Wydawnictwo Zakamarki wydało ostatnio dwie książki duetu Ulf Stark oraz Charlotte Ramel.

O pierwszej z nich, czyli ,,Siostrzyczce” przeczytacie w tej recenzji, a kolejny wpis o ,,Tej nocy miś chce być duży” pojawi się w ciągu kilku najbliższych dni.

Zarówno autor jak i ilustratorka są niezwykle popularnymi szwedzkimi twórcami.

Wszystkie książki Ulfa Starka charakteryzują się ogromną wrażliwością, niebanalnym spojrzeniem na rzeczywistość, a przede wszystkim niezwykłą prostotą z jaką przemawia do swoich czytelników i mówi o rzeczach często trudnych i wymagających.

Jest autorem takich pozycji jak np. ,,Chłopiec, dziewczynka i mur”, serii o Cynamonie i Trusi, ,,Czy umiesz gwizdać, Joanno?” (mojej absolutnie ukochanej książki!) czy chociażby ,,Jak tata pokazał mi wszechświat”.

Z kolei Charlotte Ramel stworzyła ilustracje chociażby do takich książek jak ,,Teraz będziesz kurą” czy również serii o Cynamonie i Trusi.

Pomysł na ,,Siostrzyczkę” był niezwykle prosty. Jej głównym bohaterem jest mały chłopiec, który uważnie obserwuje rzeczywistość i dochodzi do bardzo prostych wniosków – najpierw nie było siostrzyczki, a teraz jest.

Wie, że wiele się zmieniło i stara się odnaleźć w nowej roli.

Porównuje ją do swojej piłki. Tak mu najłatwiej, bo sam nie rozstaje się ze swoim ulubionym okrągłym przedmiotem.

Kiedy mama prosi go, żeby chwilę zaopiekował się swoją siostrą, podczas gdy ona będzie wieszać pranie, chłopiec się zgadza. Po chwili jednak bobas się budzi i zaczyna krzyczeć. Malcowi metodami prób i błędów udaje się go ponownie uśpić. A kiedy wreszcie niemowlę zasypia, dochodzi do jednego, bardzo ważnego wniosku.

Główny bohater książki ,,Siostrzyczka” kocha ją tak, jak swoją piłkę, czyli chyba najmocniej jak może kochać mały chłopiec. Autor posługując się tym prostym porównaniem, pokazuje najmłodszym czytelnikom, jak ważne może być rodzeństwo w naszym życiu.

Jednocześnie nie mydli oczu, że kiedy pojawi się nowy brat lub siostra, będzie tylko miło. Wraz z nimi pojawią się także nowe obowiązki, niemowlę może być bardzo absorbujące, a czasami nawet… nudne. Jednak często wystarczy mały gest bobasa, żeby cały trud włożony w jego opiekę zwrócił się z nawiązką.

,,Siostrzyczka” to niezwykle urokliwa książka o urokach bycia starszym rodzeństwem. Polecam ją czytelnikom już od 2. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.zakamarki.pl

Artykuł Siostrzyczka – recenzja książki dla dzieci o rodzeństwie pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Rocio Bonilla

Ilustracje: Rocio Bonilla

Tłumaczenie: Beata Haniec

Wydawnictwo: Papilon

Rok wydania: 2019

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Rodzeństwo to temat rzeka. Ten, kto wychowywał się z bratem lub siostrą wie, jak burzliwa może to być relacja.

Książka ,,Moja siostra! / Mój brat!” wydaje się doskonale podsumowywać miłość braterską i siostrzaną, a dodatkowo stawia czytelnikowi jeszcze jedno, bardzo ważne pytanie.

Autorką tego niezwykłego dwustronnego picturebooka jest Rocio Bonilla. Uzdolniona hiszpańska artystka, którą wielu czytelników może kojarzyć chociażby z pięknej książki ,,Najwyższa na świecie wieża z książek”, o której także nie tak dawno temu pisałam.

,,Moja siostra!/Mój brat!” to pozycja, która nie ma końca. Bez znaczenia od której strony ją zaczniemy, ponieważ albo rozpoczniemy przygodę z punktu widzenia siostry, albo z perspektywy brata.

Nie da się ukryć, że oboje wydają się za sobą nie przepadać. Chłopiec ma swoją starszą siostrę za nudnego i statycznego nosorożca, a dziewczynka młodszego brata postrzega jako małpkę, której w głowie tylko pstre figle.

Choć oboje często się drażnią i muszą ze względu na swoją obecność godzić się na kompromisy, to wyraźnie widać, jak bardzo się kochają. Tęsknią za sobą, kiedy długo się nie widzą i lubią się ze sobą bawić.

W momencie, kiedy każda z dwóch historii zbliża się do środka książki, a bohaterowie coraz bardziej zaczynają rozumieć ile dla siebie znaczą, los płata im figla. Okazuje się, że we dwoje rzeczywiście mogą się dogadać, ale… we troje?!

,,Moja siostra!/Mój brat!”  to opowieść o miłości między bratem i siostrą. O tym, jak czasami trudno zrozumieć cudzy punkt widzenia, jak trudno być empatycznym i wyrozumiałym. To także historia o wzajemnym uzupełnianiu się, ale i pełnieniu w rodzinie określonych ról – na przykład roli starszej siostry.

To w końcu książka o nowym rodzeństwie, które nagle pojawia się w domu i jest to zarazem niezwykle ekscytujący, ale i zarazem pełen wyzwań czas, z którym dzieci muszą się zmierzyć.

Jestem zachwycona zarówno budową tej opowieści, jak i jej stroną wizualną. Ciepłe, pastelowe kolory rysują przed czytelnikiem obraz domu, z którym chyba każdy będzie mógł się utożsamić. Domu, gdzie często zdarzają się drobne swary, ale przede wszystkim w którym jest mnóstwo miłości i poczucia współzależności do rodziny.

Polecam tę książkę dzieciom już od 3. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://publicat.pl/papilon/oferta/dla-przedszkolakow-3-5-lat/moja-siostra-moj-brat

Artykuł Moja siostra!/Mój brat! – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Barbro Lindgren

Ilustracje:  Charlotte Ramel

Tłumaczenie: Katarzyna Skalska

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2019

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Dziecięca wyobraźnia nie ma żadnych granic. Zwykły mebel może mieć nagle dziesiątki zastosowań, a pokój zmienia się w las, łąkę lub podwórko.

Ważne jest tylko to, żeby pamiętać jak bawić się odpowiedzialnie.

,,Teraz będziesz kurą” Barbro Lindgren i Charlotte Ramel to właśnie przykład zabawy dzieci, która opiera się przede wszystkim na ich fantazji.

Autorkę można kojarzyć dzięki serii o Bolusiu (np. ,,Ładnie, Bolusiu!”), a ilustratorkę z cyklu książek dla maluchów o Cynamonie i Trusi.

W ,,Teraz będziesz kurą” dwójka rodzeństwa – starszy brat i młodsza siostra, wpadają na pomysł gry, gdzie jedno jest wilkiem, a drugie kurą.

Jest tu standardowy podział ról, z wyraźnym rozróżnieniem na dobry i zły charakter oraz uciekającego i goniącego.

Młodsza siostra, jako słabsza i mniejsza zostaje kurą, która przezornie ciągle pyta wilka, czy aby na pewno nie zostanie zjedzona.

Brat w ciele wilka z kolei przekonuje ją, że jest drapieżnikiem o dobrych zamiarach, ale co rusz namawia siostrę do robienia rzeczy, które kojarzą się z zajęciami drobiu, jak np. latanie, gdakanie czy znoszenie jaj, ale są raczej nudne.

Na wielu ilustracjach wyraźnie widać, że ta zabawa jest próbą zajęcia młodszej siostry i zyskania trochę czasu dla siebie. Kiedy kura wykonuje wszystkie kurze obowiązki, wilk w tym czasie może pograć w piłkę lub spędzić chwilę na komputerze.

Starszy brat wykorzystuje swoją dominację nad młodszą siostrą. Kiedy zabawa staje się nieprzyjemna, wtedy wkracza mama. Wilk oczywiście zaraz się uspokaja i zapewnia, że tak naprawdę nie chciał zjeść kury, ale jedynie próbował ją wystraszyć.

Jako starsza siostra młodszego brata, tylko mogę się domyślać, jak kończy się ta historia.

,,Teraz będziesz kurą” to doskonały punkt wyjścia do rozmowy z dziećmi na temat podjęcia próby zrozumienia swojego rodzeństwa. Zwrócenia uwagi czym jest empatia i dlaczego powinniśmy podchodzić do naszej siostry/brata z szacunkiem.

Ciekawe i bardzo wymowne ilustracje pomogą w jeszcze lepszym rozumieniu tej krótkiej historii.

,,Teraz będziesz kurą” polecam dzieciom powyżej 3-ego roku życia.

Link do strony wydawnictwa: http://www.zakamarki.pl/

Artykuł Teraz będziesz kurą – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Tosia czeka na braciszka”

Autor: Natalia Minge

Ilustracje: Anna Łazowska

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2019

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Tematyka tej książki zainteresuje bardzo wielu rodziców i ich dzieci, którzy spodziewają się potomstwa oraz rodzeństwa (w przypadku tych drugich).

,,Tosia czeka na braciszka” to pozycja przede wszystkim o emocjach, które towarzyszą takim chwilom jak ta, kiedy rodzina się powiększa.

Mała bohaterka książki jest pełna obaw, podekscytowana, radosna i smutna zarazem, ponieważ to wielkie wydarzenie, które czeka ją już niebawem, jest dla niej dużą niewiadomą. Zdaje sobie sprawę, że pojawienie się w domu młodszego brata i zostanie starszą siostrą to niezwykła sprawa. Jak ma jednak poradzić sobie ze strachem o zabawki, martwieniem się zdrowiem mamy czy coraz mniejszą uwagą ze strony rodziców?

,,Tosia czeka na braciszka” to książka obrazkowa, której fabuła oscyluje wokół zbliżającego się rozwiązania porodu mamy dziewczynki. Każda rozkładówka to poruszona inna kwestia związana z pojawieniem się dzidziusia w domu.

To, co najbardziej istotne w danej scenie zostało podkreślone przez autorkę za pomocą pogrubionego tekstu.

Cała sprawa rozpoczyna się właściwie od wielkich wieści, które słyszy Tosia od swoich rodziców. Dzięki odpowiedniemu podejściu mamy i taty oraz zaangażowaniu dziewczynki w postępujące zmiany, bohaterka czuje, że ma także ważną rolę w rodzinie i jej pomoc jest potrzebna.

Książka pokazuje oczekiwanie na młodsze rodzeństwo nie w cukierkowych kolorach pozbawionych realizmu. To prawdziwa opowieść, w której czasem jest wesoło, a każda chwila to ogromne morze entuzjazmu, a innym razem jest trudniej. Kiedy rodzi się maluch, sprawa wcale się nie rozwiązuje. Tosia w dalszym ciągu musi się uczyć jak być dobrą starszą siostrą. Jak ważna jest cierpliwość i zrozumienie, ale także jak istotne są i jej potrzeby.

,,Tosia czeka na braciszka” to lektura zarówno dla dzieci, jak i ich rodziców. Może być początkiem wspaniałych rozmów, które lepiej przygotują maluchy na rodzeństwo oraz nową perspektywą dla obu stron.

Dzięki grubym kartonowym kartkom i bezpiecznym, zaokrąglonym rogom książkę można czytać nawet z najmłodszymi pociechami, od 2-ego roku życia. Sprawdzi się także w przypadku przedszkolaków.

Link do strony wydawnictwa: https://nk.com.pl/tosia-czeka-na-braciszka/2631/ksiazka.html#.XGxIgc9KhE4

Artykuł Tosia czeka na braciszka – recenzja przedpremierowa! pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Seria: Zmutowany toster

Autor: Jurek Zielonka

Ilustracje: Adam Ruszkowski (NEUS)

Wydawnictwo: Poławiacze Pereł

Rok wydania: 2018

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu 

Ocena: wybitna

Recenzja:

Chyba nikt nie lubi zmian, na które nie ma wpływu. Czasami los płata figle i okazuje się, że plany, aspiracje oraz marzenia muszą zostać ponownie zweryfikowane, bo to, w co dotychczas wierzyliśmy, zmienia się bezpowrotnie.

Bohaterka książki ,,Nigdy Nigdy” Jurka Zielonki właśnie przechodzi jedną z kolejnych już zmian w jej życiu. Jest w trudnym wieku, przestała być dzieckiem, ale ciągle daleko jej do dorosłości.

Pozycja należy do młodzieżowej serii Wydawnictwa Poławiacze Pereł, ,,Zmutowany toster”. Jakiś czas temu pisałam o innej książce w ramach tego projektu, czyli ,,Wszystkie dżinsy M.”. Link do recenzji o niej znajdziecie tutaj: http://bajkochlonka.pl/2018/10/26/wszystkie-dzinsy-m-recenzja/

To pierwsza książka dla nastolatków Jurka Zielonki. Porusza w niej tematy ważne, ale i trudne.

,,Nigdy Nigdy” jest historią o dwóch siostrach, które straciły mamę. Ich tata mieszka w Australii i jest dla nich praktycznie obcą osobą. Kiedy jednak opiekująca się nimi babcia podupada na zdrowiu, godzą się wyjechać na dwumiesięczne wakacje na drugi koniec świata.

W trakcie swojego pobytu najstarsza z sióstr, Agata, odkrywa rodzinne sekrety. Dowiaduje się, że jej początkowe informacje były dalekie od prawdy. Co więcej, jej stosunek do niektórych osób także nie był właściwy.

Ich podróż znacznie się wydłuża, a początkowe rozgoryczenie blednie wraz z rozwojem wypadków.

Jestem zachwycona, jak ,,Nigdy Nigdy” w subtelny i niewyrafinowany sposób udziela rad czytelnikowi. Mówi o rozczarowaniach, przemijaniu, miłości w sposób oryginalny i ciekawy.

Nigdy-nigdy to także termin, którego używa się w Australii na niezaludnione dzikie tereny kraju. Może oznaczać także ostrzeżenie, które sugeruje, żeby się nie wybierać do miejsc z których nie ma powrotu. Czasami jednak okazuje się, że nie potrafimy na początku ocenić, które z nich jest dla nas najwłaściwsze.

To, co wydawało się na początku najczarniejszym scenariuszem, okazuje się najwłaściwszym ze wszystkich rozwiązaniem.

Naprawdę bardzo polecam tę książkę. Wątki zgrabnie się zamykają, a koniec jest w pełni satysfakcjonujący, choć nie nazwałabym go stereotypowym, przesłodzonym ,,happy endem”.

,,Nigdy Nigdy” będzie doskonała dla nastolatków od 12-ego roku życia, ale i dla każdego dorosłego czytelnika.

Link do strony wydawnictwa: https://www.polawiaczeperel.com.pl/zmutowany-toster

Artykuł Nigdy Nigdy – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Joanna Kmieć

Ilustracje: Joanna Kmieć

Wydawnictwo: Akapit Press

Rok wydania: 2014

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Znacie osoby, które wręcz pożerają książki? Ja znam, i to całkiem sporo (wystarczy spojrzeć na moje logo ).

W książce ,,Papuk, czyli opowieści o potwornym apetycie na książki” wcale jednak nie chodzi o nałogowe czytanie powieści. W tej historii głównym zjadaczem papieru jest mały stworek, trochę przypominający psa. Jak znalazł się w domu Jaśka, chłopca z którego perspektywy poznajemy całą tę szaloną historię?

Joanna Kmieć, autorka, wydaje się dużo czerpać z siebie, opisując historię pisarki – mamy Jasia. Bohaterka ,,Papuka” właśnie pracowała nad kolejnymi rozdziałami swojej książki. Nie miała jednak szczęścia i jej laptop zupełnie się popsuł. Traf chciał, że jeszcze tego samego dnia mijała na ulicy sklepik z maszynami do pisania. Weszła i została wręcz obdarowana (tak, wiem, że to trudne do uwierzenia!) najładniejszą maszyną, jaką kiedykolwiek widziała.

Od kiedy to urządzenie pojawiło się w domu rodziny Jasia, zaczęły się w nim dziać dziwne rzeczy. Jakie? Zachęcam do lektury!

Joanna Kmieć tą książką udowodniła po raz kolejny, że jest bardzo uzdolnioną pisarką. Czyta się ją fantastycznie. Historia wciąga bez reszty. Nie ma w niej żadnych niezręczności. Dzieci są zasłuchane i pragną wsłuchiwać się w historię o swoim rówieśniku Jasiu (zresztą dumnym przedszkolaku).

Oprócz talentu pisarskiego, Joanna Kmieć jest także uzdolnioną ilustratorką. Łączą się tu różne tekstury, że czasami książka wygląda jak kolaż. Z kolei główny bohater – Papuk, jest prawdziwym uroczym stworzeniem!

O poprzedniej książce tej autorki pisałam tutaj: http://bajkochlonka.pl/2018/05/06/tajemnica-trzynastego-pietra-recenzja/

,,Papuk, czyli opowieść o potwornym apetycie na książki” jest cienką książeczką, której fabuła mieści się w 18-stu krótkich rozdziałach. Strony są lekko śliskie, a format zeszytowy.

Bardzo polecam ją do czytania wszystkim przedszkolakom. Uczy o umiarze, o tym, że pozory lubią mylić oraz, że zawsze warto być dla innych miłym, nawet jeżeli ktoś jest bardzo nieprzyjemny.

Link do strony wydawnictwa: https://www.akapit-press.pl/

Artykuł Papuk, czyli opowieść o potwornym apetycie na książki – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Barbro Lindgren

Ilustracje:  Olof Landström

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2014

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Hasła: recenzja, książka dla dzieci, recenzje książek dla dzieci, 2014, Zakamarki, Wydawnictwo Zakamarki, Barbro Lindgren, Olof Landström, Boluś, Ładnie Bolusiu!, rodzeństwo, zazdrość, smoczek, ucieczka, siostra, brat, braciszek, opieka, troska, spacer

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Nie jest to pierwsza opublikowana książka o Bolusiu, ale pierwsza z jaką przyszło mi się zapoznać. I tyle wystarczyło. Po kilku stronach już wiedziałam, że Boluś na stałe podbije moje serce.

Później doczytałam jeszcze, że seria o tej śwince święci triumfy wśród szwedzkiej publiczności, a autorka została laureatką Nagrody im. Astrid Lindgren (ALMA).

Historia rozpoczyna się od trzech prostych zdań:

,,Bolusiowi urodził się braciszek. Boluś chciał. No i ma.”

Cała książka opiera się na bardzo prostym przekazie, którego głównym odbiorcą są najmłodsi. Zdania budowane są w taki sposób, że zrozumie je każdy. Nie ma w nich zbędnych ozdobników. Test ograniczony jest w do minimum przymiotniki (chociaż trzeba wspomnieć, że sformułowanie ,,klawe knurki” brzmi rewelacyjnie – ukłon w stronę tłumaczki Katarzyny Skalskiej).

To, co dodatkowe znajduje się w ilustracjach, a autorka ogranicza się do opisania prostych czynności i przytoczenia rozmów bohaterów.

,,Ładnie, Bolusiu!” to historia świnki-chłopca, którego los obdarzył braciszkiem. Jak mogą nam sugerować pierwsze zdania książki, Boluś chciał mieć rodzeństwo.

Sama pamiętam (zanim urodził się mój brat) jak bardzo chciałam mieć siostrę. Obserwowanie wtedy rówieśników, którzy mieli już rodzeństwo – przeważnie starsze, wyzwalało we mnie wielką potrzebę posiadania go.

Z czasem przekonałam się jednak, że bycie starszą siostrą (lub jak w przypadku Bolusia – starszym bratem) ma również mnóstwo wad.

Młodsze rodzeństwo potrafi być kłopotliwe, szczególnie dla kogoś, kto sam ledwo odrósł od ziemi i wymaga wiele uwagi.

W Bolusiu pojawia się uczucie zazdrości. Bardzo pragnie smoczka, który jest młodszego braciszka. Mama uważa, że Boluś jest już za duży na tego typu atrakcje. Świnka jednak się z tym nie zgadza i postanawia działać na własną… raciczkę.

Boluś wyprowadza braciszka na zewnątrz i odbiera mu smoczek.

Nie zostawia go jednak z niczym, ale robi wymianę. Pozostawia mu swoją maskotkę Chrumtaska. To ładny gest, nawet jak na kogoś kto odebrał niemowlęciu tak ważną dla niego rzecz.

Boluś ucieka, żeby wkrótce przekonać się, że nie tyko mama uważa go  za za dużego na smoka. Spotyka wspomniane wyżej klawe knurki, które postanawiają spuścić mu srogie lanie za bawienie się w dzidziusia. Z opresji ratuje go pies. Złe świnki spotyka kara za obicie ryjka Bolusiowi.

W tym samym czasie zaczyna płakać braciszek i chłopiec podejmuje rozsądną decyzję. Oddaje maluchowi smoczek.

Trudno powiedzieć czy jego akt dobrej woli spowodowany był przez niedawne wydarzenie z knurkami, płacz braciszka czy po prostu Boluś wyedukował, że jednak smoczki są dla niemowląt.

Morał tej historii pozostaje jednak niezmienny. Jestem przekonana, że również rówieśnicy Bolusia (czyli dzieci w wieku około dwóch/trzech lat) zrozumieją, że młodszym rodzeństwem należy się opiekować.

Książka sprawdzi się również w sytuacji, kiedy rodzice dopiero spodziewają się drugiego dziecka i chcą przygotować pierwsze na jego pojawienie się. Będzie również idealną rozrywką dla maluchów, które już mają rodzeństwo, ale nie zawsze z różnych powodów się dogadują.

Wydawnictwo Zakamarki jak zawsze stanęło na wysokości zadania i wydało piękną książkę. Gruba okładka, dobrej jakości papier oraz szyte strony powinny być mocnymi argumentami za posiadaniem jej w swojej biblioteczce.

Jeżeli jesteście ciekawi, jakich innych historii Boluś był bohaterem, koniecznie zajrzycie pod te linki:

http://www.zakamarki.pl/produkt/alez-bolusiu/

http://www.zakamarki.pl/produkt/chrum-chrum-bolusiu/

Artykuł Ładnie, Bolusiu! – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.