Ogromny sztorm zniszczył znaczną część nadmorskiego kurortu ,,Kurhaus”, a woda zabrała ze sobą ludzkie istnienia – prawdopobnie, bo nikt nigdy nie ustalił dokładnej liczby ofiar.

➜ Tytuł: Dziewczynka, której nie było
➜ Seria: Z Dreszczykiem
➜ Autorka: Joanna Jagiełło
➜ Ilustracje: Paulina Wyrt
➜ Wydawnictwo: Literatura
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Kim jest Ignacy? Bohater książki Dziewczynka, której nie było

Dziewczynka, której nie było to lektura nieoczywista, pełna wartościowej treści, ale i nadprzyrodzonych zjawisk, które wciągną czytelników bez reszty! Z przyjemnością informuję, że jest to mój patronat medialny.

Głównym bohaterem książki jest chłopiec o imieniu Ignacy. Czuje, że czasami odstaje od reszty. Raczej stroni od tłumów, cieszy go malowanie akwarelami i jest zupełną ,,nogą” z niemieckiego – do tego stopnia, że po wakacjach musi pisać poprawkę. Razem z rodzicami, siostrą, jej koleżanką i psem, planują spędzić trochę czasu na urlopie w Dziwnowie.

Tajemnicza dziewczynka na plaży nad Bałtykiem

Początkowo nic nie zapowiada tego, co ma się wkrótce wydarzyć. Całe towarzystwo kwateruje się w starej willi przeznaczonej na wynajem. Mają blisko do plaży i choć pogoda jest ,,w kratkę” – jak to bywa nad polskim morzem – to jednak zapowiada się przyjemny czas beztroski.

Pewnego dnia Ignacy zauważa wśród fal dziewczynkę. Nieco doskwiera mu samotność, bo siostra z koleżanką od razu znaleźli sobie kompanów do zabawy. Chłopiec jest zaskoczony, ale i podekscytowany, gdy dziewczynka podchodzi do niego. Tym bardziej, że okazuje się Niemką, bardzo nietypowo ubraną oraz w dziwny do wytłumaczenia sposób – zagadkową.

Między historią a teraźniejszością – Dziwnów w książce Joanny Jagiełło

Dziewczynka, której nie było opowiada o fikcyjnych bohaterach, wplatając jednak w fabułę prawdziwe informacje oraz ciekawostki o okolicy. Autorka w pewien sposób oddaje hołd pamięci nie tylko kuracjuszom, ale ogólnie mieszkańcom Dziwnowa (a właściwie ówczesnego Dievenowa), zachowując odpowiedni balans między przeszłością a teraźniejszością.

Książka, choć w dużej mierze skupiająca się na nadrzeczywistych zjawiskach, kładzie nacisk przede wszystkim na tym, co jest teraz – na życiu. Możliwość zagłębiania się w historię, podążania tropem cieni czy duchów jest ekscytująca, ale nigdy nie powinna zdominować tego, co naprawdę ma znaczenie.

Doskonały styl oraz przeplatana narracja listami Almy

Muszę przyznać, że cały czas w trakcie lektury towarzyszyło mi ogromne zaciekawienie. Autorka używając poetyckiego języka, jednocześnie doskonale potrafi budować napięcie. Sam koncept przeplatania losów Ignacego dawnymi listami Almy, czyli tytułowej dziewczynki, pozwala szerzej spojrzeć na bohaterów oraz lepiej zrozumieć ich motywacje. Dodaje opowieści głębi, umożliwiając czytelnikom sympatyzowanie zarówno z jednym, jak i drugim (do pewnego momentu).

Ilustracje Pauliny Wyrt 

Godne zauważenia są również ilustracje Pauliny Wyrt, które wydają się odzwierciedlać wrażliwą osobowość Ignacego. Częste pokazywanie go bez widocznej twarzy, w otoczeniu rozmytym, ale pełnym przenikających się kolorów – dodaje tajemniczego akcentu historii. Lektura z takimi obrazkami staje się jeszcze przyjemniejsza.

Seria z Dreszczykiem – dlaczego warto sięgnąć po Dziewczynkę, której nie było

To wspaniale napisana, zilustrowana i przygotowana książka, należąca do jednej z moich ulubionych Serii z Dreszczykiem. Sprawdźcie np. mój poprzedni patronat tego cyklu: Dom na odludziu.

Dziewczynka, której nie było będzie odpowiednią pozycją dla czytelników powyżej 9 lat. Musicie jednak mieć na uwadze, że po lekturze wielu odbiorców na pewno zapragnie wybrać się na wakacje… do Dziwnowa. Sprawdzajcie dostępność książki na stronie wydawnictwa Literatura.

FAQ o książce Dziewczynka, której nie było

O czym opowiada książka Dziewczynka, której nie było Joanny Jagiełło?

Dziewczynka, której nie było to powieść dla młodszych czytelników inspirowana prawdziwą katastrofą, która wydarzyła się nad Bałtykiem na początku XX wieku. Historia skupia się na chłopcu o imieniu Ignacy, który podczas wakacji w Dziwnowie spotyka tajemniczą dziewczynkę. 

Czy wydarzenia z książki Dziewczynka, której nie było mają związek z prawdziwą historią?

Tak. Punktem wyjścia dla fabuły jest autentyczne wydarzenie – potężny sztorm, który w nocy z 30 na 31 grudnia 1913 roku nawiedził Dziwnów. Katastrofa zniszczyła część nadmorskiego kurortu Kurhaus i na trwałe zapisała się w historii regionu. Autorka bazuje na tym fakcie i czyni go tłem dla literackiej opowieści, w której fikcyjni bohaterowie spotykają się z echem dawnych wydarzeń.

Dla jakiego wieku przeznaczona jest książka Dziewczynka, której nie było?

Książka najlepiej sprawdzi się u czytelników powyżej 9 roku życia. Historia łączy elementy przygodowe, historyczne i lekko nadprzyrodzone, dzięki czemu jest atrakcyjna także dla starszych dzieci, młodzieży, a nawet dorosłych. 

Czy Dziewczynka, której nie było należy do jakiejś serii wydawniczej?

Tak, książka została wydana w popularnej Serii z Dreszczykiem wydawnictwa Literatura. Cykl ten obejmuje powieści dla młodszych czytelników, które łączą elementy tajemnicy, historii oraz przygody. 

Gdzie rozgrywa się akcja książki Dziewczynka, której nie było?

Akcja powieści rozgrywa się w nadmorskim Dziwnowie. To właśnie tam Ignacy spędza wakacje z rodziną i odkrywa ślady historii związanej z dawną katastrofą. Miejscowość staje się ważnym elementem opowieści.

Artykuł Katastrofa, która naprawdę wydarzyła się nad Bałtykiem. Recenzja książki ,,Dziewczynka, której nie było” pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Dom na odludziu
➜ Seria: Z Dreszczykiem
➜ Autorka: Anna Onichimowska
➜ Ilustracje: Katarzyna Kołodziej
➜ Wydawnictwo: Literatura
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Mój patronat medialny

Książka ukazała się w ramach Serii z Dreszczykiem wydawnictwa Literatura. Opisuje historię pewnej rodziny, która w związku z budową nowego domu i przedłużającymi się pracami, musiała awaryjnie zamieszkać w zastępczym miejscu. Miejsce to okazało się bardzo starym domem… z równie starą i niezwykłą przeszłością.

Dom na odludziu to pozycja, którą z ogromną przyjemnością objęłam swoim bajkochłonkowym patronatem medialnym. Sama miałam ciarki (także ekscytacji!) podczas czytania, co jeszcze bardziej utwierdziło mnie w przekonaniu, że dzieciom będzie się od niej niezwykle trudno oderwać!

Dlaczego dzieci lubią się bać?

Zanim jednak zacznę opowiadać o książce, warto zadać sobie istotne pytanie: dlaczego dorastające dzieci są ciekawe strachu? Dzieci w wieku około 9+ lubią się bać w kontrolowanych warunkach, ponieważ dreszczyk emocji działa jak bezpieczny trening odwagi: podnosi tętno, ale jednocześnie uczy nazywać emocje, oswaja lęki i buduje sprawczość. 

Właśnie dlatego dobrze dobrane dreszczowce i lekkie horrory dla dzieci (z tajemnicą, czasami humorystyczne, bez brutalności) wzmacniają ciekawość, koncentrację i chęć do czytania. Powracamy więc do bohaterki tej recenzji, czyli Domu na odludziu.

Dom, w którym straszy

Domy, w których pojawił się jakiś duch, to tego rodzaju nadprzyrodzone zjawiska, które bardzo upodobały sobie dzieci. Duchy nawiedzające stare budynki lub te, pojawiające się w określonych miejscach; często wzbudzają ciekawość najmłodszych. Takie duchy są bowiem wielokrotnie nośnikami jakichś dawnych historii, związanych z naszym bliskim otoczeniem.

W Domu na odludziu bohaterowie właśnie przeprowadzają się do takiego domu. Józio i Paweł, czyli dwaj bracia, są motorem napędowym fabuły. Historię poznajemy właściwie z ich punktu widzenia. Autorka poważnie podchodzi do czytelników. Wszystkie tajemnicze dźwięki, które pojawiają się w fabule, a także niewyjaśnione zjawiska – naprawdę wywołują dreszczyk na plecach. 

Trzymająca w napięciu fabuła

Tajemnica domu oraz jego właściciela również jest odkrywana stopniowo. Z kolei udział w sprawie najmłodszej siostry braci – Marysi, to ciekawy wątek także pod kątem reakcji dorosłych na wydarzenia. Rodzice bohaterów traktują serio swoje dzieci, a także to, jak one się czują. Narracja nie konfrontuje się często z duchami, ale z ich śladami czy echem obecności. Takie subtelne działania jeszcze bardziej mogą działać na wyobraźnię. 

Dzięki temu, że z takim wyczuciem autorka podchodzi do tematu, tak duże emocje wzbudza lektura. Jeżeli podsuniecie swoim młodym czytelnikom tę książkę, to z pewnością nie poczują się rozczarowani. Fabuła trzyma w napięciu aż do ostatniej strony, a finał – choć zaskakujący, przynosi sporo literackiej satysfakcji. 

Dla kogo jest ta książka

Dodatkowo, starannie dopracowana pod kątem wizualnym (zasługa Kasi Kołodziej) książka, idealnie wpisze się w jesienno-zimowy czas, gdy każdy podmuch wiatru czy skrzypnięcie schodów wywołuje mnóstwo skojarzeń w głowach otwartych na fantazjowanie.

Polecam Dom na odludziu dzieciom powyżej 9 lat. Jeżeli poszukujecie książki na Halloween lub po prostu rozglądacie się za historią z dreszczykiem – będzie idealna.

Dom na odludziu jest dostępny na stronie wydawnictwa Literatura.

FAQ, czyli pytania na które warto znać odpowiedzi

O czym jest Dom na odludziu?

O rodzinie, która wprowadza się do domu pośrodku lasu. Już pierwszej nocy zaczynają dziać się w nim niepokojące rzeczy: słychać kroki na poddaszu, kołyszą się żyrandole, a mała bohaterka widuje tajemniczą kobietę w bieli. To dreszczowiec dla młodych czytelników.

Dla jakiego wieku jest ta książka?

Rekomendacja: powyżej 9 lat.

Czy Dom na odludziu to część serii?

Nie, to samodzielna historia.

Czy książka jest straszna?

To dreszczowiec dla dzieci: napięcie budują „niewyjaśnione zjawiska” w domu lub w lesie – bez brutalności. Poziom grozy jest odpowiedni do grupy wiekowej 9-12 lat oraz starszych czytelników.

Jakie tematy porusza?

Tajemnice starego domu, rodzinne relacje, odwaga w mierzeniu się z lękiem, „oswajanie strachu” w bezpiecznej fabule.

Artykuł Dom na odludziu – recenzja patronatu medialnego pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.