➜ Tytuł: Święta na ulicy Czereśniowej
➜ Seria: Ulica Czereśniowa
➜ Autorka: Rotraut Susanne Berner
➜ Ilustracje: Rotraut Susanne Berner
➜ Tłumaczenie: Maciej Byliniak
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Prawdziwa perełka dla fanów serii Ulicy Czereśniowej

Zamiast jednak klasycznej, kartonowej wyszukiwanki, Święta na ulicy Czereśniowej zapraszają wierszowanym tekstem oraz skupionymi na ludziach ilustracjami. Niemal cała historia rozgrywa się w kawiarni przy jeziorze – miejscu doskonale znanym dzieciom z wcześniejszych tomów – i skupia na tym, jak mieszkańcy Czereśniowej spędzają czas razem, czekając na Gwiazdkę.

To książka, po którą z przyjemnością sięgną rodzice dzieci w wieku mniej więcej 2–5 lat, ale najwięcej frajdy będą mieli z niej wierni fani serii. To oni rozpoznają na ilustracjach swoich ulubionych bohaterów i docenią, jak wiele ,,smaczków” ukryto w obrazkach.

O czym są Święta na ulicy Czereśniowej?

Fabuła skupia się na jednym, wyjątkowym dniu – Wigilii. Zamiast jednak podglądać przygotowania w poszczególnych domach, śledzimy to, co dzieje się w kawiarni przy jeziorze. Mieszkańcy Czereśniowej spotykają się tam, żeby wspólnie przeczekać moment, w którym rozpocznie się to ,,właściwie”, domowe świętowanie. Wszyscy angażują się w zabawę, zajadanie smakołyków czy przygotowanie ozdób.

Kluczowy jest tutaj powracający motyw upływu czasu – bohaterowie wciąż sprawdzają, ile jeszcze zostało do Gwiazdki, odliczają godziny, próbują zajmować się czymś innym, ale myśl o wieczornym świętowaniu powraca niemal co chwilę. Kiedy jednak przychodzi moment rozstania, okazuje się, że nadszedł on zdecydowanie wcześniej, niż zakładano.

W Święta na ulicy Czereśniowej celebrowanie tego dnia ma tutaj przede wszystkim charakter sąsiedzki: jest wspólne jedzenie, rozmowy, zabawa na śniegu, śpiewanie, ale nie ma patosu. To raczej ciepły, świecki obraz świąt, w którym jest miejsce na tradycyjne potrawy oraz kolędy, ale równie ważne jak rytuały są ludzie, z którymi spędzamy ten czas.

Magia czekania zamiast patosu

Berner stawia na emocje, które doskonale znają małe dzieci: ekscytację, niecierpliwość, lekkie znużenie, kiedy „to wszystko tak strasznie długo trwa”. Powtarzające się motywy i rytm tekstu jeszcze bardziej je podkreślają.

Czekanie nie jest tu tylko wyjętym, nieistotnym momentem, ale pełnoprawną częścią świąt. To w czasie tego czekania buduje się wspólnota – ktoś przynosi materiały do prac plastycznych, ktoś inny częstuje gorącą zupą czy pierniczkami, inni budują razem śniegowe bałwany, a jeszcze inni – pracują, żeby przygotować dla sąsiadów drogę do domu.

Dla małego czytelnika to idealny punkt wyjścia do rozmów o tym, że święta nie zaczynają się dopiero przy choince i prezentach. Zaczynają się dużo wcześniej – w przygotowaniach, drobnych gestach oraz dzieleniu wspólnych chwil.

Bohaterowie, których znamy (i ci, których mi zabrakło)

Miłośnicy Ulicy Czereśniowej od razu rozpoznają wielu mieszkańców. To właśnie ich obecność sprawia, że książka jest tak satysfakcjonująca dla fanów serii. Dzięki poprzednim tomom, znamy już ich historie, a w Święta na ulicy Czereśniowej możemy zobaczyć, jak radzą sobie ze świątecznym zamieszaniem.

Mi trochę szkoda, że w tej fabułce zabrakło Hani, bo tak się składa, że to akurat ulubiona bohaterka mojego syna, ale myślę, że będę w stanie jakoś mu wytłumaczyć jej nieobecność w kawiarni. Z pewnością jednak wielu czytelników odnajdzie wśród obecnych postaci własnych faworytów. Sama możliwość poznania ich kolejnej, i to tak ciepłej historii, będzie powodem do radości.

Humor oraz język – święty Myszołaj

Tekst w polskim wydaniu przełożył Maciej Byliniak, znany z umiejętności dobierania rymów oraz odpowiedniego brzmienia wierszowanych powiastek dla dzieci. Święta na ulicy Czereśniowej są tego doskonałym przykładem – rymy są naturalne, dobrze czyta się je na głos oraz zachowują rytm.

Ujęły mnie wersy:

Tylko Feliks się zaczaja
na świętego Myszołaja.

Ładnie pokazują, jak przekład bawi się melodyjnością tekstu, jednocześnie zostawiając przestrzeń na subtelny humor – bardzo kojarzący się mi z ilustracjami samej autorki. 

Dla kogo są Święta na ulicy Czereśniowej?

Na końcu książki znajdziecie dwie miłe „dodatkowe” atrakcje: zapis nutowy „Cichej nocy” oraz przepis na świąteczną herbatkę. To drobiazgi, które zachęcają do przedłużenia lektury: można po wspólnym czytaniu zaśpiewać kolędę albo przygotować własny zimowy napar, inspirowany opowieścią.

Książka świetnie sprawdzi się:

• dla przedszkolaków, które znają już Ulicę Czereśniową i szukają czegoś w świątecznym klimacie,
• jako wspólna lektura z rodzicem dla dzieci od około 2-3 lat,
• dla starszych fanów serii (6+), którzy lubią powracać do ulubionych bohaterów i wyłapywać rozmaite niuanse na ilustracjach.

To także bardzo prezentowa propozycja: format, twarda oprawa, świąteczna tematyka oraz fakt, że to nowa odsłona tak znanej i uwielbianej serii. Święta na ulicy Czereśniowej znajdziecie na stronie wydawnictwa Dwie Siostry.

Sprawdź też pozostałe recenzje książek z serii Ulica Czereśniowa:

• Rok na ulicy Czereśniowej,
• Wielkie gotowanie na ulicy Czereśniowej. Przepisy na cztery pory roku,
• Przygody Karolka,
• małe kartonówki.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Od jakiego wieku jest książka Święta na ulicy Czereśniowej?

Książka jest polecana mniej więcej od 2. roku życia, ale dobrze sprawdzi się także dla starszych przedszkolaków w wieku 4–6 lat jako wspólna lektura z dorosłym.

Czym Święta na ulicy Czereśniowej różnią się od Zimy na ulicy Czereśniowej?

Zima na ulicy Czereśniowej to klasyczna kartonowa wyszukiwanka, a Święta na ulicy Czereśniowej są wierszowaną opowieścią obrazkową z wyraźnie poprowadzoną fabułą, skupioną na jednym dniu – Wigilii.

Czy Święta na ulicy Czereśniowej to książka z tekstem rymowanym?

Tak, cała historia została opowiedziana w formie rymowanego tekstu. Polski przekład Macieja Byliniaka dobrze trzyma rytm i jest przyjemny do głośnego czytania.

Artykuł Święta na ulicy Czereśniowej – recenzja książki o magii czekania pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

W dzieciństwie oglądałam bajkę, którą prawdopodobnie wielu dorosłych też dobrze kojarzy. Czy to była dobra bajka? Zdecydowanie nie. Jej wspomnienie odnowiło się jednak teraz, tylko i wyłącznie dlatego, że nazwa bajki brzmi podobnie do książki, którą miałam przyjemność poznać ostatnio.

Nowa książka od państwa Pawlaków

Miś i Zając: dobrzy sąsiedzi nie mają nic wspólnego z bajką, która zdecydowanie powinna być szybko zapomniana – Wilk i Zając. Ci pierwsi nie tylko żyją ze sobą w absolutnej zgodzie, ale wspierają się na każdym kroku, doskonale uzupełnią oraz bardzo się lubią.

Twórcami zbioru 30 krótkich opowiadań są znani na polskim rynku książki dla dzieci – Ewa Kozyra-Pawlak oraz Paweł Pawlak. Pewnie sami mieliście już w rękach ich bestsellerową serię kartonówek Małych atlasów, a jeśli nie – to recenzje tych pozycji znajdziecie na mojej stronie.

O sąsiadach Misiu i Zającu

Tytułowi bohaterowie Misia i Zająca to bliscy sąsiedzi. Dzieli ich wyłącznie płotek, który często przekraczają, odwiedzając siebie nawzajem. Obydwaj są zamiłowanymi ogrodnikami, ale różni ich kilka grządek oraz oczywiście ule w ogrodzie Misia.

Miś wydaje się być tym bardziej statecznym oraz roztropnym. Często wpada na dobre pomysły, majsterkuje oraz ratuje Zajączka z opresji. Zajączek jest impulsywny, trochę bojaźliwy, a jednocześnie – pełen życia i szalonych idei, którym oddaje się bez reszty.

Urocza książka dla dzieci z krótkimi rozdziałami

Ich przygody, w większości, mogą wydawać się dość przyziemne. Najwięcej czasu bohaterowie bowiem spędzają w swoich domkach lub ich bliskim otoczeniu. Zupełnie nie przeszkadza im to jednak doświadczać nowych rzeczy, pichcić, zaskakiwać przyjaciół prezentami, a także szukać odpowiedzi na pytania, które wciąż i wciąż się pojawiają, kiedy ktoś jest ciekawy oraz otwarty na świat.

Miś i Zając: dobrzy sąsiedzi to pełna humoru, zabawy słowem i kolorowych, radosnych ilustracji książka, do której chce się nieustannie wracać. Znajdziecie w niej dużo ciepła, poczucia bezpieczeństwa – a przy okazji także ciekawostek z różnych dziedzin, rad oraz nawet przepisów.

Jeżeli poszukujecie więc bardziej współczesnej wersji Panamy, ale jednocześnie o równie uniwersalnym i ponadczasowym wydźwięku – Miś i Zając: dobrzy sąsiedzi  będzie książką idealną.

Polecam ją wszystkim dzieciom powyżej 3 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://nk.com.pl/mis-i-zajac–dobrzy-sasiedzi/p3655.html

Artykuł Miś i Zając: dobrzy sąsiedzi – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Każdy, kto żyje w bloku, szeregowym domku lub kamienicy – ma sąsiada. Często nie ma się wpływu na to, kto zamieszka tuż za ścianą. Niektórzy sąsiedzi są mili, uśmiechają się i witają zawsze, gdy nas mijają. Inni nigdy nie patrzą w naszą stronę, a wieczorami puszczają głośną muzykę. 

Nakładem Wydawnictwa Papilon ukazała się ostatnio książka, która w doskonały i nieco humorystyczny sposób ujmuje tę tematykę. Jej autorką jest Rocio Bonilla, którą możecie już kojarzyć z takich pozycji jak:

• Dziadkowie, piranie i inne historie,
• Moja siostra!/ Mój brat!, 
• Najwyższa na świecie wieża z książek,
• Wielka księga superskarbów,
• Wielka księga supermocy. 

WIELOKROTNE ODWIEDZINY

,,Dziękuję! Jak dobrze mieć sąsiadów. Książka o wspólnocie i o tym, żeby nie oceniać po pozorach” – można powiedzieć, że wszystko zostało zawarte w tytule!

Niewiele tekstu i piękne, duże rozkładówki wypełnione pastelowymi ilustracjami – to styl Bonilli! Na początku czytelnik poznaje pewną ulicę, na której rozgrywa się cała akcja.

Na obrazku widać rozmaite domy; bardziej oraz mniej konwencjonalne, w których mieszkają bohaterowie książki. Mamy szczęście, że możemy ich poznać nie tylko przez pryzmat tego, co sądzą o nich sąsiedzi, ale również zajrzeć do każdego domu i odkryć rozmaite sekrety.

CO WARTO WIEDZIEĆ O SĄSIADACH?

Na początku zaglądamy do kury Kamili, która ma wiele dzieci, dlatego jest u niej bardzo głośno. Kamila z kolei zastanawia się nad swoim sąsiadem lisem, który wydaje jej się bardzo antypatyczny. Jednak lis Ignacy choć wygląda na mruka, w rzeczywistości ma jedną bardzo ciekawą pasję, która zupełnie odmienia sposób, w jaki można go postrzegać!

,,Dziękuję! Jak dobrze mieć sąsiadów” to intrygująca książka, która nie tylko uprzyjemnia czas i miło zaskakuje czytelników. To lektura, z której można wiele się nauczyć, np.:

• Nie warto oceniać nikogo po pozorach.
• Warto pielęgnować swoje zainteresowania i im się oddawać.
• Dobrze jest czasami poczytać książkę oraz odpocząć.
• Sąsiedzi mogą okazać się wspaniałymi ludźmi (lub zwierzętami)!

DLA KOGO JEST TA KSIĄŻKA?

Świadomość wspólnoty jest ważna nawet w przypadku małych dzieci. Warto pokazywać im, że świat nie składa się tylko z rodziny czy placu zabaw, ale i społeczności przypadkowych sąsiadów, którzy przez mieszkanie w jednym miejscu, stają się dla nas kimś w pewien sposób znaczącym.

Polecam ,,Dziękuję! Jak dobrze mieć sąsiadów” dzieciom już powyżej 3 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://publicat.pl/ksiazki/dziekuje-jak-dobrze-miec-sasiadow/

Artykuł Dziękuję! Jak dobrze mieć sąsiadów – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Seria: W cieniu drzew

Scenariusz: Dav

Rysunki: Dav

Tłumaczenie: Ernest Kacperski

Wydawnictwo: Egmont Polska

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją  , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Wspominałam ostatnio, że Wydawnictwo Egmont wyjątkowo rozpieszcza tej jesieni (2021) swoich najmłodszych czytelników. Na przełomie kilku minionych tygodni ukazały się książki dedykowane odbiorcom powyżej 5 roku życia. Pisałam już na przykład o ,,Opowieściach z Bukowego Lasu” czy ,,Pozytywce”, a w zanadrzu mam jeszcze trochę tytułów, które zdecydowanie warto poznać.

Jednym z nich jest pierwszy w serii ,,W cieniu drzew. Jesień pana Zrzędka”. To dość niewielka formatem książka, której twarda okładka wydaje się być dodatkowo wypełniona miękką gąbką. Autorem komiksu jest DAV, czyli francuski artysta David Augereau. Stworzył on błyskotliwą i pełną ciepła opowiastkę, która pozytywnie nastraja w każde popołudnie!

Głównym bohaterem książki jest pan Zrzędek borsuk (choć moim zdaniem lepiej pasowałoby do niego nazwisko pan Mruk). Jest to bohater, który niemal nie odzywa się słowem przez cały czas trwania akcji! Mówią za to wszyscy inni, a sąsiadów pan Zrzędek ma co niemiara! 

Borsuk jest małomówny i sprawia wrażenie, jakby wszyscy wokół go denerwowali. Postanowił tuż przed nastaniem zimy zamieść liście sprzed wejściem do swojego domku. Ciągle jednak, a to ktoś go zaczepia, a to ma do niego jakąś sprawę lub chce z nim po prostu spędzić czas. Wydawałoby się, że ten wiecznie niezadowolony pan Zrzędek znosi to wszystko, byle tylko nie przedłużać tych momentów. Kiedy jednak sam przejmuje inicjatywę i pokazuje prawdziwe oblicze… cóż, wtedy każdy czytelnik dobrze zrozumie, dlaczego wszyscy mieszkańcy lasu tak bardzo go lubią!

,,W cieniu drzew. Jesień pana Zrzędka” to prosta historia, podsuwająca zarazem bardzo przyjemne spostrzeżenia. Borsuk z pewnością nie był interesowny i choć może nie jest przykładem wylewności uczuć, to jednak z całą pewnością ma w sobie bardzo wiele ukrytych emocji. Potrafi być empatyczny i pomagać innym, zupełnie nie oczekując nic w zamian. A co na to sąsiedzi? Czy potrafią także okazać sympatię panu Zrzędkowi?

Piękne ilustracje dopełniają całej tej historii. Fenomenalnie przedstawiona mimika bohaterów (a szczególnie tytułowego borsuka) potęguje efekt baśniowości, choć jestem pewna, że takich panów Zrzędków zna każdy z nas!

Jestem bardzo ciekawa kontynuacji tej serii. Wydawnictwo Egmont ogłosiło już przedsprzedaż ,,W cieniu drzew. Podmuch zimy” – na którą też bardzo czekam! Premiera: 8.12.2021 roku.

Link do strony Wydawnictwa: https://egmont.pl/Moj-pierwszy-komiks-5-.-W-cieniu-drzew.-Jesien-pana-Zrzedka.-Tom-1,56947737,p.html

Artykuł W cieniu drzew. Jesień pana Zrzędka – recenzja komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: Dobre Miastko. Warzywa z podróży

Seria: Dobre Miastko

Autor: Justyna Bednarek

Ilustracje: Agata Dobkowska

Wydawnictwo: Zielona Sowa

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Gdyby tak móc mieszkać w Dobrym Miastku – życie z pewnością byłoby dużo ciekawsze i o wiele bardziej przyjemne! ,,Warzywa z podróży” to druga część smakowitej i wciągającej serii o rodzinie Wiśniewskich, która to poznaje uroki życia w nowym mieście. Nie jest to jednak pierwsze-lepsze miasto, ale wyjątkowe zgromadzenie osób, zwierząt i wąskich uliczek. Razem tworzą oni miejsce wypełnione przyjazną atmosferą, oryginalnymi zainteresowaniami, ale też uroczą codziennością.

Autorką tej serii jest jedna z najbardziej popularnych polskich pisarek – Justyna Bednarek. Z kolei za ilustracje odpowiada (także) niezwykle zdolna Agata Dobkowska. O poprzednim tomie ,,Dobre Miastko. Najlepsze ciasto na świecie” pisałam już jakiś czas temu. Miło mi wspomnieć, że zarówno tamten jak i ten tytuł objęłam patronatem medialnym Bajkochłonki.

W części ,,Dobre Miastko. Warzywa z podróży” możemy lepiej poznać kolejnych mieszkańców tej społeczności. Akcja rozpoczyna się od nietypowych odwiedzin pana Józefa Pyrka w bibliotece, którą prowadzi pan Wiśniewski, czyli tata Krzysia i Magdy.

Pan Józef pragnie wypożyczyć bajkę, którą pewnie wszyscy znacie, czyli tę o zaczarowanej fasoli. Tłumaczy, że właśnie dzięki tej baśni jego życie trafiło na ,,odpowiedni tor”. Państwo Pyrkowie prowadzą sklep z warzywami. Oprócz wymyślnych papryk, fioletowych marchewek i klasycznych ziemniaków oferują także opowieści ze swoich licznych podróży.

Pewnego dnia zapraszają wszystkich mieszkańców Dobrego Miastka na spotkanie, podczas którego odbywają się warsztaty z kiszenia, lekcje meksykańskiej piosenki oraz konkurs na sadzenie warzyw. Wszyscy tłumnie zjawiają się pod sklepem, nie mając nawet pojęcia jakiego wyjątkowego wydarzenia będą świadkami w najbardziej kluczowym momencie! 

Tom ,,Warzywa z podróży” oferuje czytelnikom uroczą, ale nietypową opowieść miłosną, mnóstwo ciekawostek z rozmaitych dziedzin, kilka fantastycznych historii, ale przede wszystkim – burczenie w brzuchu. Uprzedzałam już poprzednio, że ta seria ma to do siebie, że bardzo działa na wyobraźnię, szczególnie w kwestii smaków i zapachów. Co więcej, jestem pewna, że po takiej warzywnej przygodzie żadne dziecko nie odmówi zjedzenia nawet brukselki (byle tylko nie wzięło przykładu z psa Bolerioza). 

Z ciekawością wypatruję kontynuacji tej serii. To książki, które dają czytelnikom poczucie bezpieczeństwa, powielają dobre wzorce z życia w społeczeństwie oraz wzbudzają zainteresowanie otoczeniem. Są one nie tylko o dzieciach, ale także przedstawiają punkt widzenia osób starszych, dorosłych, a nawet zwierząt czy roślin.

Polecam tę serię wszystkim dzieciom powyżej 5 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.zielonasowa.pl/dobre-miastko-warzywa-z-podrozy-18084.html

Artykuł Dobre Miastko. Warzywa z podróży – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Mikołaj Pasiński

Ilustracje: Gosia Herba

Wydawnictwo: HarperCollins Polska, Harper Kids 

Rok wydania: 2020 (2019)

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Na Balonowej żyje się rajsko – zwierzęta i owady, które zazwyczaj raczej się unikają, pod tym adresem zawiązują przyjaźnie i miło oddają się swoim pasjom.

,,Balonowa 5” to książka na którą polowałam już od zeszłego roku. Udało się z tegorocznym dodrukiem, już pod nowym logiem Wydawnictwa HarperCollins Polska. 

Autorem tej pozycji jest Mikołaj Pasiński, a ilustracje wykonała Gosia Herba (której prace ostatnio coraz częściej pojawiają się na tej stronie). 

To książka wydana w serii ,,Art”, a to oznacza, że wyróżnia się ponadprzeciętnymi wartościami artystycznymi. Z pewnością różni się też od tradycyjnych książek obrazkowych. Nie ma w niej konkretnej fabuły. Czytelnik poznaje różnych bohaterów, odwiedzając po kolei ich mieszkania. Niektórych nie ma w domu, inni są pochłonięci swoim zajęciom, a jeszcze inni – są narratorami tej historii! 

Jest w ,,Balonowej 5” coś nieszablonowego, co sprawia, że jest ona tak interesująca.  Z jednej strony to książka o przyjaźni, porozumieniu ponad podziałami i tolerancji – a z drugiej trochę o szaleństwie, w którym każdy na swój sposób się odnajduje. 

Bardzo podobają mi się ilustracje układu tanecznego, sprytnie wpleciony przepis oraz zabawy słowem, językiem, rymami. To książka, która ma wiele do zaoferowania – pod warunkiem, że jesteście otwarci na nowe doświadczenia.

Swoją formą i przesłaniem bardzo przypomina mi włoską klasykę – ,,Pięciu nieudanych”, w której także absurdy mieszają się z bajkowym realizmem i wartościową treścią. 

Ogromnym atutem ,,Balonowej 5” jest jej warstwa wizualna. Właściwie można byłoby powiedzieć, że jedno nie mogłoby istnieć bez drugiego. Obrazki są pełne kolorów, detali i niespodzianek. Wielu towarzyszom także wyrażenia dźwiękonaśladowcze, które urozmaicają czytanie. 

Najlepsze przychodzi na koniec – każda rozkładówka zmierza bowiem do wielkiego finału! Trochę możemy w dobie koronawirusa pozazdrościć mieszkańcom kamienicy przy Balonowej 5, ale i z radością obserwować ich wspólne celebracje. 

Polecam tę książkę dla wszystkich przedszkolaków oraz uczniów pierwszych klas szkoły podstawowej.

Link do strony Wydawnictwa: https://egmont.pl/ART.-Balonowa-5,20140072,p.html

Artykuł Balonowa 5 – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Karina Yan Glaser

Ilustracja okładkowa: Karl James Mountford

Tłumaczenie: Dominika Pietrachowicz

Wydawnictwo: Dwukropek

Rok wydania: 2019

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: ma dużo zalet

Recenzja:

Zauroczona okładką książki ,,Rodzina ze 141 Ulicy i ukryty ogród”, ochoczo zabrałam się do czytania. Trzeba przyznać, że Wydawnictwo Dwukropek jest absolutnie bezbłędne jeżeli mowa o pierwszym wrażeniu, jakie ma zrobić na nas lektura.

Okazje się, że pozycja jest drugą częścią perypetii rodziny Vanderbeekerów. Pierwszą była ,,Rodzina ze 141 Ulicy”. Ja rozpoczęłam swoją przygodę od drugiego tomu i miałam poczucie bycia na bieżąco ze wszystkimi aspektami historii, dlatego znajomość poprzedniej pozycji nie jest w tym przypadku obowiązkowa.

,,Rodzina ze 141 Ulicy i ukryty ogród” to opowieść, która rozgrywa się podczas wakacji w nowojorskiej dzielnicy Harlem.

Czwórka z pięciorga rodzeństwa jest skazana na nudę w domu, ponieważ rodzina nie zaplanowała żadnych wakacji. Jedyną szczęściarą jest Isa, której udało się dostać na obóz muzyczny.

Kiedy dzieci zastanawiają się nad ciekawym zagospodarowaniem czasu, staje się coś strasznego. Ich sąsiad, którego traktują jak dziadka – pan Jeet trafia do szpitala. Jest w ciężkim stanie i zarówno mama rodzeństwa, jak i sąsiadka muszą mu dotrzymywać towarzystwa przez większość czasu.

Dzieciom jest bardzo smutno i postanawiają starszemu małżeństwu sprawić wyjątkową niespodziankę. Ich celem jest stworzenie niezwykłego ogrodu tuż obok kamienicy – w przykościelnym zapuszczonym ogrodzie.

,,Rodzina za 141 Ulicy i ukryty ogród” często nawiązuje do klasyki literatury dziecięcej, czyli ,,Tajemniczego ogrodu”. Analogii jest jednak rzeczywiście niewiele.

To niestety nie jest książka, którą pochłania się na raz. Autorka bardzo sumiennie opisuje wszystkie szczegóły zarówno postaci, jak i otoczenia, pozostawiając niewiele miejsca wyobraźni. Akcja powoli posuwa się naprzód, i choć są wielbiciele takiego sposobu pisania, dla wielu osób będzie to raczej wada niż zaleta.

Sama idea zrobienia czegoś z niczego jest bardzo szlachetna, ale zdecydowanie brakuje tej pozycji nagłych zwrotów akcji. Dziecięce poświęcenie oraz przemiana kilkorga z bohaterów robią wrażenie, podobnie jak próba umieszczenia kilku bardziej emocjonujących momentów. Finalnie książka jest jednak dość przewidywalna.

Spodoba się bardzo wrażliwym dzieciom, które nie zawsze radzą sobie ze zbyt angażującymi historiami.

W przeciwieństwie do innych książek Wydawnictwa, ta jest po prostu w porządku. Brak jej energii, bardziej rozwiniętego warsztatu i magicznego pierwiastka, który wzniósłby ją na wyższy poziom.

Będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 6. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: http://www.dwukropek.com.pl/ksiazki/rodzina-ze-141-ulicy-i-ukryty-ogrod/

Artykuł Rodzina ze 141 Ulicy i ukryty ogród – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Nie ma to jak sąsiedzi”

Autor: Agnieszka Taborska

Ilustracje: Aleksandra Gołębiewska

Wydawnictwo: Debit

Rok wydania: 2019

Objętość:  chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Mieszkanie w kamienicy ma swoje niewątpliwe plusy i minusy. Zarówno powodem tych jednych, jak i drugich najczęściej są sąsiedzi. Nie zawsze mamy wpływ na to, kto trafi się nam za ścianą. Jeżeli jednak nie będzie się nam podobać, zawsze możemy spróbować się przeprowadzić.

Podobnie jak swoje mieszkania zmieniali bohaterowie nowości książkowej ,,Nie ma to jak sąsiedzi”. Autorka tej obrazkowej historii w kilku krótkich rozdziałach opowiada o pewnej kamienicy i jej nietypowych lokatorach.

Agnieszka Taborska jest wielokrotnie nagradzaną pisarką dla dzieci i dorosłych. Została doceniona za m.in. za ,,Szalony zegar” i ,,Księżycowe duchy” przez Niemiecką Akademię Literatury Dziecięcej, a ,,Włóczykij” był nominowany w konkursie Książka Roku 2018 Polskiej Sekcji IBBY.

,,Nie ma to jak sąsiedzi” jest opowieścią o pewnym ciągu przyczynowo – skutkowym. Autorka na początku skupia się tylko na jednym mieszkaniu. Opisuje w nim losy dzięcioła, który odstępuje je strusiom, które następnie zwalniają lokum na rzecz pustułki, a ta ustępuje słoniowi itd., itp.

Wszystkie zwierzęta spędzają w mieszkaniu akurat tyle czasu, ile czują się w nim szczęśliwe. Realizują swoje określone zadania, a kiedy już nic nie pozostaje im do roboty, idą dalej i się przeprowadzają.

Co więcej, duży wpływ ma także kolejność konkretnych gatunków w mieszkaniu. Zwierzęta uzupełniają się i potrafią czerpać korzyści ze śladów obecności poprzednich lokatorów.

Przypomina to nieco krąg życia, gdzie istnienie jednego gatunku, jest zależne od istnienia drugiego. Nawet, jeżeli któreś z nich zachowuje się niewłaściwie, bo taka jest jego natura, inne doskonale to rozumieją. Wszystkie dostosowały się do wspólnej sytuacji i potrafią żyć obok siebie, mimo wielu różnic, które je charakteryzują.

,,Nie ma to jak sąsiedzi” to ciekawy punkt widzenia na wspaniałe porozumiewanie się pomiędzy zwierzętami. I choć autorka ani słowem nie wspomina w tej książce o relacjach między ludźmi mieszkającymi w tej samej kamienicy, to starszy czytelnik na pewno wyczuje ukryty przekaz – czy ludzie też potrafiliby się tak dobrze porozumieć?

Dzieci wyniosą z tej książki na pewno cenną lekcję odnośnie empatii i wyrozumiałości dla innych. Sąsiedzi są ważni i należy im się szacunek, nawet jeżeli ich zwyczaje nie zawsze przypominają te nasze.

,,Nie ma to jak sąsiedzi” to także kolorowe, graficzne ilustracje Aleksandry Gołębiewskiej. Ze względu na użycie ograniczonej palety barw, sprawiają wrażenie bardzo estetycznych.

Czasami ma się co prawda poczucie, że tekst mógłby być inaczej rozmieszczony względem obrazków (niektóre rozkładówki to bloki tekstu, a inne to same ilustracje). Może to być nieznaczna wada w przypadku czytania dzieciom, kiedy one chcą oglądać obrazki. Na tle całości to tylko jednak mało znaczący defekt.

,,Nie ma to jak sąsiedzi” polecam dzieciom już od 4. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwo-debit.pl/produkt/nie-ma-to-jak-sasiedzi

Artykuł Nie ma to jak sąsiedzi – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.