Obie w bardzo bezpośredni sposób, bez cukru, zapraszają dorosłych do rozmowy z dziećmi o bezpieczeństwie, emocjach i o tym, co w nas najważniejsze. Właśnie tego spodziewałam się po nowych pozycjach serii „niewielkich książek o wielkich emocjach” – krótkiej, ale celnej, świadomie odważnej treści.

➜ Tytuły: Kto się zgubił?, Kto jest ładny?
➜ Seria: Niewielka Książka o Wielkich Emocjach
➜ Autorka: Stina Wirsen
➜ Ilustracje: Stina Wirsen
➜ Tłumaczenie: Katarzyna Skalska
➜ Wydawnictwo: Zakamarki
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją  , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Seria ważnych książek dla dzieci

Jeśli polubiliście wcześniejsze tomy (np. Kto się złości?, Kto decyduje?, Kto jest sam?), odnajdziecie w kolejnych częściach tę samą bezpośredniość oraz „skalę” tematów, a także zwięzły język, który niesie ważną treść. To cykl, który od lat uchodzi w Szwecji za „sztukę w małej formie” i jest regularnie polecany przez tamtejsze biblioteki oraz blogi o literaturze dziecięcej. U mnie na stronie pisałam o nim już wielokrotnie – te dwa kolejne tytuły  kontynuuję rozmowy o bezpieczeństwie i o języku, którym można ranić albo wzmacniać pewność swoich przyjaciół. 

Kto się zgubił? – o czym jest

Wirsén prowadzi małego czytelnika przez sytuację, którą wielu z nas może pamiętać z własnego dzieciństwa: nagłe poczucie, że opiekun zniknął i nie ma go już w zasięgu wzroku. Zamiast podawać instrukcję krok po kroku na wypadek zgubienia, autorka skupia się na emocjach oraz na tym konkretnym doświadczeniu: wszystko było w porządku, dopóki nie poczuliśmy się w danej sytuacji sami i bezbronni.

Historia nie ma być straszakiem, który będzie grzmiał: zawsze pilnuj się rodzica! Przenosi tę odpowiedzialność na osobę, która rzeczywiście powinna dbać o dziecko – jego opiekuna. Obrazując jednak tę sytuację,  pomaga nazwać lęk i domknąć go w bezpiecznym finale. To idealny początek rodzinnej rozmowy: kogo prosimy o pomoc, gdzie czekamy, których dorosłych szukamy. 

Jak rozmawiać po lekturze: możecie narysować plan sklepu i wspólnie zaznaczyć „miejsca bezpieczne”. Ustalcie „kod odnalezienia” (słowo/gest). Porozmawiajcie o tym, co czuje osoba, która czeka – dziecko i dorosły. Ja po lekturze książki, poleciłam synowi pójść do pani kasjerki, powiedzieć jak się nazywa i że się zgubił. Dla dwu/trzylatków ta książka może być pierwszym zetknięciem się z tego rodzaju sytuacją.

Kto jest ładny? – o czym jest

Powierzchowność dla większości małych dzieci nie jest istotna. Dopiero, kiedy zaczynają dorastać, pojawia się ich zainteresowanie wyglądem. Wcześniej, duże znaczenie ma sposób wychowania, towarzystwo oraz empatia, której wciąż jeszcze się uczą.

Właśnie dlatego Kto jest ładny? może być w odbiorze książką nieco bardziej wymagającą niż poprzedniczka, ale wciąż – ważną oraz godną przedyskutowania. Istnieje w niej napięcie, które ma źródło w języku. Bohaterowie przerzucają się etykietkami, padają przykre określenia – i to celowo, żeby wiarygodnie oddać kształt dziecięcej kłótni. 

Zamiast moralizowania, dostajemy prostą, błyskotliwą metaforę: wygląd to tylko opakowanie, a o wartości decyduje „to, co w środku” – jak w słodyczach, które może nie wyglądają idealnie, ale smakują wybornie. Jestem pewna, że każde dziecko zapamięta lekturę tej książki – także w sytuacji, gdy ktoś będzie chciał kiedyś podważyć jego pewność siebie.

Jak rozmawiać po lekturze: skupcie się na emocjach – zachęćcie dziecko do obserwowania reakcji bohaterów na konkretne słowa. Podkreślcie jak to tytułowe pytanie wcale nie jest istotne w kontekście tego, kim jesteśmy w środku. To prosta droga do ćwiczenia empatii i samoakceptacji.

Dlaczego książki dla dzieci muszą czasami poruszać trudne tematy

Dzieci żyją w prawdziwym świecie – z prawdziwymi emocjami, podejmowanym ryzykiem oraz konfliktami. Unikanie trudnych tematów nie sprawi, że one znikną; sprawi tylko to, że w kluczowym momencie dziecko zostanie z nimi sam na sam. Książka ma więc działać jak bezpieczny symulator życia – pozwolić wejść w sytuację, zatrzymać ją, nazwać i przetworzyć emocje towarzyszące bohaterom. 

Zarówno Kto jest ładny? jak i Kto się zgubił? to literatura, która nie przykrywa problemów lukrem, tylko stawia dziecko w centrum i oddaje mu sprawczość. Polecam te pozycje dla dzieci od 2/3 lat. Książki znajdziecie na stronie wydawnictwa Zakamarki.

Artykuł Kto się zgubił?/Kto jest ładny? – recenzja serii dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

W świecie pełnym presji społecznej oraz wyidealizowanego obrazu ciała, projekt Moonka.pl wychodzi naprzeciw realnym potrzebom dzieci i młodzieży. Oferując ciałopozytywne narzędzia edukacyjne – książki oraz gry, pozwala lepiej rozumieć czym jest dojrzewanie i jak się w nim odnaleźć.

Moonka.pl – projekt wspierający zdrowe podejście do ciała oraz emocji

Moonka zrodziła się w głowach twórczyń: Barbary Pietruszczak – także autorki książek, znanej jako Pani Miesiączka; oraz Ewy Kwiatkowskiej i Ewy Pietruszczak. Ta polska inicjatywa powstała w 2020 roku. Jej misją jest wspieranie dzieci i młodzieży w okresie dojrzewania poprzez promowanie angażującej edukacji z zakresu ciałopozytywności i zdrowia psychicznego. 

Platforma i zarazem Fundacja Moonka kieruje swoje działania zarówno do młodych odbiorców, jak i ich rodziców, nauczycieli czy instytucji – oferując kursy, wygodne materiały w formie elektronicznej, scenariusze lekcji oraz pakiety edukacyjne czy zniżki dla szkół. Ich rzetelność naukowa, empatia oraz ciałopozytywne podejście wspierają pewność siebie oraz kształtują odporność psychiczną młodych ludzi – bez kompleksów, tabu oraz w ponadczasowej formie.

Czym jest ciałopozytywność?

Ciałopozytywność jest podejściem opartym na akceptacji i szacunku wobec własnego ciała – niezależnie od tego jak ono wygląda, w jakim jest rozmiarze, jakiej jest płci czy na jakim etapie rozwoju się znajduje.

W duchu tej idei powstały dwie, fantastyczne oraz wielokrotnie nagradzane książki Barbary Pietruszczak z ilustracjami Anny Rudak: 

• Twoje ciałopozytywne dojrzewanie. Przewodnik po zmianach w ciele, pierwszej miesiączce i ciałopozytywności,
• Twoje ciałopozytywne dojrzewanie dla chłopców. Przewodnik po zmianach w ciele, emocjach i ciałopozytywności.

Pierwsza z książek, kierowana do dziewczynek, skrupulatnie opisuje rozmaite procesy zachodzące w ciele w trakcie dojrzewania. Większość z nich uznaje się powszechnie (niestety) za wstydliwe, choć wynikająca z takiego podejścia niewiedza jest najczęściej powodem braku pewności siebie. Dzięki pozycji Twoje ciałopozytywne dojrzewanie możliwe jest osiągnięcie wewnętrznego spokoju oraz upewnienie się, że ,,ciało jest mądre i wie co robi”.

Znajdziesz ją tutaj: https://moonka.pl/produkt/twoje-cialopozytywne-dojrzewanie/

Z kolei wersja dla chłopców –  Twoje ciałopozytywne dojrzewanie dla chłopców, w przystępny sposób porusza kwestie zmian fizycznych, emocji oraz budowania tożsamości – bez zawstydzania, stereotypów czy presji. Uzupełniona o historie chłopaków, przedstawia rozmaite tematy z punktu widzenia rówieśników czytelnika. Mój syn nie ma jeszcze trzech lat, a już jestem spokojniejsza, że ta książka czeka na niego na półce i kiedy tylko będzie gotowy, sięgniemy po nią, żeby móc rozmawiać na ważne dla niego tematy.

Znajdziesz ją tutaj: https://moonka.pl/produkt/ksiazka-dla-chlopcow/

Zarówno Twoje ciałopozytywne dojrzewanie jak i Twoje ciałopozytywne dojrzewanie dla chłopców są doskonałym wsparciem dla rodziców oraz nauczycieli, którzy chcą dyskutować z młodzieżą o ciele, dojrzewaniu i emocjach – z szacunkiem, zrozumieniem oraz bez tabu.

Ćwiczenia wspierające pewność siebie dziecka – workbook o ciałopozytywności

Twój ciałopozytywny workbook to z kolei uzupełnienie powyższych książek, a także zbiór 50 ćwiczeń, wspierających budowanie ciałopozytywnej postawy i odporności psychicznej. Pozycja zawiera zadania zarówno dla chłopców jak i dziewczynek, oparte m.in. na angażujących doświadczeniach, ćwiczeniach-wypełniankach pozwalających spędzić wartościowy czas ze sobą, czy aktywnościach zachęcających do zaproszenia do zabawy inne osoby.

Workbook dzieli się na cztery tematyczne części:

• Odkryj swoje zmysły – ćwiczenia uważności z dotyku, smaku, zapachu i wzroku pomagają dzieciom doświadczyć ciała jako źródła życia oraz pośrednika od kontaktu ze światem.
• Odkryj swoje emocje – uczy łączenia sygnałów z ciała z emocjonalnymi reakcjami oraz pokazuje techniki regulacji  i wyrażania nastroju.
• Odkryj swoje potrzeby – rozpoznawanie podstawowych i emocjonalnych potrzeb oraz strategii ich realizacji, które buduje poczucie sprawczości.
• Wspieraj swój pozytywny obraz ciała – kreatywne projekty wspierające akceptację siebie oraz istota wdzięczności w codziennym życiu.

Twój ciałopozytywny workbook sprawdzi się idealnie w sytuacjach, gdy dziecko staje przed wyzwaniami dojrzewania, ma niską samooceną lub chciałoby lepiej rozumieć swoje emocje. Może być używany indywidualnie, z rodzicem, ale także w grupie, jako narzędzie do refleksji, rozwijania świadomości cielesnej i wzmacniania relacji z samym sobą. 

Znajdziesz go tutaj: https://moonka.pl/produkt/workbook/

Moonka: Dorastanie, czyli jak wygrać w dojrzewanie

Moonka: Dorastanie jest edukacyjną planszówką, która w pełni zaangażowany, ale kontrolowany i bezpieczny sposób wprowadza dzieci oraz młodzież w tematykę dojrzewania, emocji, relacji, ciała. 

To karcianka bazująca na idei pokonywania trudności. Już samo nazwanie wyzwania, które stawia przed nami dojrzewanie można uznać za sukces. Znalezienie jednak odpowiedniego narzędzia czy sposobu, pozwalającego przejść konkretny etap w miarę bezboleśnie – warto obwołać prawdziwym zwycięstwem.

Ta gra ma prostą mechanikę i sama w sobie jest już bardzo wartościową pomocą edukacyjną dla dorastających ludzi. Dobrze jednak połączyć rozgrywki z lekturą książek, by uzyskać pełen efekt oraz jeszcze lepsze rozumienie tematu.

Moonka: Dorastanie przeznaczona jest dla od dwóch do czterech graczy, w wieku od około ośmiu lat. Czas rozgrywki oscyluje między 20 a 30 minutami. Ta gra planszowa to więcej niż tylko zabawa – to kolejny, bardzo dobry powód do budowania samoświadomości, ciałopozytywności i zdrowych relacji.

Znajdziesz ją tutaj: https://moonka.pl/produkt/moonka-dorastanie-gra/

Kiedy zacząć rozmawiać o dojrzewaniu?

Książki oraz gra planszowa od Moonka.pl zostały stworzone z myślą o dzieciach od około 8. roku życia, ponieważ to właśnie wtedy wiele z nich wchodzi w pierwszy etap dojrzewania – zarówno fizycznego, jak i emocjonalnego. 

Publikacje takie jak Twoje ciałopozytywne dojrzewanie, Twój ciałopozytywny workbook oraz gra Moonka: Dorastanie wspierają dzieci w budowaniu zdrowej relacji z ciałem, emocjami i relacjami. Warto jednak pamiętać, że każde dziecko rozwija się we własnym tempie – najlepszym momentem na zaproponowanie tych materiałów jest chwila, w której dziecko zaczyna zadawać pytania lub przejawia pierwsze oznaki ciekawości wobec zmian, jakie w nim zachodzą. 

Uważność, zaufanie i otwarta rozmowa to klucz do wspierania dziecka w tym ważnym czasie. Publikacje od Moonka są doskonałym fundamentem i wartościowymi materiałami, na których śmiało można oprzeć swoją własną wiedzę i doświadczenie.

Artykuł Gra i książki o dojrzewaniu – ciałopozytywna edukacja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Szkolne sprawy mogą skomplikować życie – szczególnie, kiedy ma się do czynienia z sytuacjami, które dotąd były obce. Jak poradzić sobie z codziennymi wyzwaniami, gdy jest się uczniem? I dlaczego warto znać swoją wartość?

Seria książek dla uczniów szkoły podstawowej

Seria Szkoła i ja właśnie powiększyła się o kolejną książkę! Pierwsza część Szkoła i ja. Idziemy do pierwszej klasy zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Ewa Borowska z dużą wrażliwością podeszła do tematu z tytułu, wprowadzając najmłodszych w nowy etap życia.

Druga pozycja Szkoła i ja. Budujemy poczucie własnej wartości, tym razem z ilustracjami Adama Wójcickiego, to ważna lekcja dotycząca kształtowania odporności psychicznej. Czym jest pewność siebie oraz jak ją budować? Tego także dowiecie się z lektury!

Postawa godna naśladowania

W tej części głównymi bohaterami jest Antek oraz jego koleżanka z klasy Zosia. Istotą rolę pełni także postać nauczycielki Ewy – można określić ją jako alter ego samej autorki, która także jest nauczycielką edukacji wczesnoszkolnej.

Książka składa się z wielu rozkładówek, w której każda jest nowym tematem dotyczącym różnych postaw godnych naśladowania. Wszystkie nawiązują w mniejszym lub większym stopniu do postępowania, ale także budowania swojego obrazu w oczach własnych i innych.

Zbiór wskazówek we wspieraniu dzieci

Z Budujemy poczucie własnej wartości dowiecie się m.in. że:

• każdy stan emocjonalny jest w porządku (nawet, kiedy jest się smutnym lub złym).
• nie trzeba być najlepszym we wszystkim,
• każdy może się czasem pomylić,
• warto próbować nowych rzeczy,
• trzeba pracować nad odwagą w stawaniu w obronie innych.

Dzięki temu, że książka zawiera – zamiast moralizatorskich sformułowań – opisy różnych sytuacji, będzie dla dzieci niezwykle interesującą lekturą. Można traktować ją jako zbiór inspiracji, ale i wskazówek we wspieraniu dzieci w osiąganiu pewności siebie.

Polecam ją samym dzieciom, ale również rodzicom, opiekunom czy nauczycielom.

Link do strony wydawnictwa: https://nk.com.pl/szkola-i-ja–budujemy-poczucie-wlasnej-wartosci/p3374.html

Artykuł Budujemy poczucie własnej wartości – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Książka, która otrzymała główną nagrodę jury Wydawnictwa Dwie Siostry w międzynarodowym konkursie na projekt książki ilustrowanej dla dzieci ,,Jasnowidze 2020/2021”!

NAJBARDZIEJ PUCHATY BOHATER KSIĄŻKOWY

,,Co to za kuleczka?” to pełna uroku opowiastka obrazkowa o lisku Tutku, który uczy się kochać i akceptować siebie. Jej autorami jest duet: Iga Ścibek oraz Przemysław Ścibek. 

Czytelnicy poznają Tutka jako zwykłego, leśnego zwierzaka, który różni się od innych tylko jedną cechą. Tym, co sprawia, że liska można nazywać w pewien sposób wyjątkowym, jest… jego puszyste futro. Puchatość nie jest jednak czymś, co uszczęśliwia samego bohatera. Dostrzega on w swoim wyglądzie wyłącznie wady, zupełnie nie potrafiąc zaakceptować swojej mięciutkiej sierści.

I WTEDY ZJAWIA SIĘ KULECZKA

Rozważania Tutka przerywa niespodziewane pojawienie się czerwonej piłeczki. Choć to tylko mały, zupełnie zwyczajny przedmiot, nastraja on liska pozytywnie i pozwala mu zacząć się uśmiechać.

Tytułowa kuleczka jest więc w tej książce symbolem – czymś, co zmienia perspektywę, uczy samoakceptacji oraz pozwala skupić uwagę na pozytywach. To subtelna metafora odnalezienia w sobie szczęścia. Jeden z najprostszych i zarazem najbardziej pożądanych przepisów na życie.

TUTEK, KTÓREMU CIĘŻKO SIĘ OPRZEĆ

,,Co to za kuleczka?” pisana jest prostym, trafiającym do czytelnika językiem. Jej siłą jest przede wszystkim warstwa wizualna oraz ogólny przekaz. Książka została ograniczona w warstwie kolorystycznej wyłącznie do dwóch barw (czerwieni, żółci zmieszanej z pomarańczowym) oraz czerni i bieli. 

Większość pojawiających się na stronach obiektów jest uproszczona i niezwykle graficzna. Tylko Tutek składa się z gradientów, miękkości, przenikań i podkreślonych kępek sierści. Taki zamysł ilustratorki sprawia, że jeszcze trudniej mu się oprzeć!

DLA KOGO JEST TA KSIĄŻKA?

Ta pozycja obrazkowa będzie idealną lekturą dla każdego dziecka powyżej 2 roku życia. Choć samo przesłanie zapewne trafi dopiero do przedszkolaków lub uczniów pierwszej szkoły podstawowej, to już maluchy zrozumieją jak czasami ważna w życiu może okazać się mała, czerwona kuleczka.

Link do strony Wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/co-to-za-kuleczka.html

Artykuł Co to za kuleczka? – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autorka: Marta Żurowska

Ilustracje: Dominika Piętka

Wydawnictwo: Martosfera

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Czy wystarczająco często pamiętacie o tym, żeby być dla siebie dobrymi? Czy wręcz przeciwnie – wątpicie we własne umiejętności i podcinacie sobie skrzydła? 

Już od najmłodszych lat warto uczyć dzieci wiary w siebie. Przekonani o szerokich możliwościach oraz napędzani wewnętrzną siłą – będą nie do zatrzymania!

Marta Żurowska specjalistka od motywacji, certyfikowana trenerka biznesu oraz m.in. także coach zadebiutowała na rynku książek dziecięcych pozycją odważną, ale zarazem ujmującą i przede wszystkim… bardzo potrzebną!

,,Bajka o Pani Butelce, która nauczy Cię łagodności” to opowieść o bohaterce, z którą każdy z nas miał chociaż raz styczność. Rozsądnie tytułową Butelkę autorka uczyniła butelką od maratonów, która służy atletom prawidłowo nawadniać organizm. Dzięki temu także udało się zręcznie wybrnąć z promowania nieekologicznych zachowań, jakimi jest np. nadużywanie wygodnych w użyciu i jednorazowych plastików.

Butelka jest pełnoprawną i niezwykle złożoną postacią. Po tym jak przestała się sprawdzać w swojej profesji (ze względu na wiele pęknięć i dziur), postanowiła odważnie wyruszyć w drogę. Wiedziona marzeniami, ciągle tłumiła jednak w sobie emocje, które nie do końca pozwalały jej uwierzyć jak dużo może sama zdziałać.

Główna bohaterka tej bajki miała jednak szczęście, ponieważ trafiła na swej drodze na odpowiednich ,,ludzi”. Część z nich mogliście już zobaczyć na jednym z powyższych zdjęć, gdzie dumnie prezentują się pod postacią papierowych figurek (do kupienia w zestawie na stronie książki, link poniżej). Jednym z takich dobrych duchów tej opowiastki był wielki i rozłożysty Dąb, który zasiał w Butelce ziarno pewności siebie. Skierował ją też pod kolejny adres, gdzie nasza bohaterka przeszła bardzo ważną metamorfozę.

,,Bajka o Pani Butelce, która nauczy Cię łagodności”  zawiera wiele poruszających i dających do myślenia cytatów. Starszy czytelnik odbierze je na głębszym poziomie, ale i dla młodszych będą pouczającą i wartościową lekcją. Butelka jest bowiem bohaterką, która nie zmienia się w Kopciuszka w królewnę. Ona nawet zakładając nową, piękną suknię, pozostaje z siatką blizn, które już zawsze będą przypominać jej, kim jest naprawdę. Te ślady sprawiają, że może czuć się szczęśliwa i spełniona. To źródło jej odwagi, ale – jak mówi i fabuła książki – pochodzenie wewnętrznego blasku bohaterki.

Okazuje się bowiem, że w tej bajce udaje się ocalić nie tylko jedną postać. Wiara w siebie ma także zbawienny wpływ na innych.

Książka urozmaicona jest ilustracjami oraz sekcją zabaw i gier. Pod koniec lektury na czytelników czeka jeszcze zestaw przydatnych w rozmowie pytań oraz zagadnień. Dodatkowo można sprawdzić się w znajomości fabuły, rozwiązując krzyżówkę czy odpowiadając na zdania ,,prawda” lub ,,fałsz”.

Jak wiecie, zawsze przykładam dużą uwagę do wydania, a te żadną miarą nie jest wybitne. Jednak co najważniejsze – widać włożone w tę pozycję serce, a i sama bajka broni się bez twardej oprawy czy niepowlekanego papieru.

,,Bajka o Pani Butelce, która nauczy Cię łagodności” będzie odpowiednia dla wszystkich dzieci powyżej 5 roku życia.

Link do strony książki: https://martosfera.pl/bajka-o-pani-butelce/

Artykuł Bajka o Pani Butelce – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Scott Stuart

Ilustracje: Scott Stuart

Tłumaczenie: Michał Rusinek

Wydawnictwo: Znak emotikon

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją  , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Jakiś czas temu opowiadałam o ,,Mój cień jest różowy” – bardzo ważnej książce, która uczy samoakceptacji i przełamuje stereotypy. Dzisiaj kolejna, równie znacząca pozycja tego samego autora Scotta Stuarta w tłumaczeniu Michała Rusinka.

,,Jak być prawdziwym mężczyzną” nie będzie opowiastką powielającą wyświechtane frazesy w stylu: chłopaki nie płaczą, różowy jest dla dziewczyn, a samochodami mogą interesować się tylko mężczyźni. 

Autor książki stara się udowodnić, że to, w jaki sposób kulturowo jeszcze niektórzy postrzegają płeć męską jest dla wielu chłopaków bardzo krzywdzące (a przede wszystkim mija się z prawdą). Musimy pamiętać, że czasy, w których rola mężczyzn ograniczała się do obrony wiosek, walki z dzikimi zwierzętami i zdobywania pożywienia w pojedynkach na śmierć i życie… dawno już minęły. Wiele osób ciągle jednak mentalnie trwa w tamtych czasach uznając, że każde odstępstwo od chłopaka-nieustraszonego-siłacza jest jakimś defektem.

Rymowany tekst ,,Jak być prawdziwym mężczyzną” namawia czytelników, żeby wybrali własną drogę na bycie taką osobą, z którą po prostu będą żyć pogodzeni i szczęśliwi.

Jedyne o czym trzeba pamiętać to tylko kilka ważnych aspektów, które w żaden sposób nie są determinowane przez płeć, ale po prostu – przez moralność i chęć zostania dobrym człowiekiem. Narrator podkreśla, że zawsze warto bronić swoich wartości, ale jednocześnie być empatycznym i otwartym na innych. Należy pamiętać o pomaganiu, okazywaniu emocji, umiejętności powiedzenia przepraszam czy pogodzenia się z porażką.

Przede wszystkim jednak nie warto przejmować się opiniami postronnych osób, szczególnie jeżeli zakotwiczone są właśnie w takim staromodnym postrzeganiu siebie przez pryzmat mięśni czy nawet agresywnych postaw.

Lekturze towarzyszą kolorowe, pełnostronicowe ilustracje, na których nie tylko mali chłopcy, ale także dorośli mężczyźni przełamują rozmaite stereotypy. Na jednym z obrazków widzimy tatę opiekującego się swoim dzieckiem, brodatego mężczyznę, który wystraszył się pająka czy prezentującego się w spódniczce tutu. 

,,Jak być prawdziwym mężczyzną” to książka niezwykle potrzebna, momentami nawet wzruszająca, która może zmienić świat na lepsze. Ja jestem zachwycona jej przesłaniem i realizacją. Uważam, że każdy przedszkolak powinien z rodzicem czy opiekunem choć raz ją przeczytać.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.znak.com.pl/ksiazka/jak-byc-prawdziwym-mezczyzna-stuart-scott-190716?query=jak%20być

Artykuł Jak być prawdziwym mężczyzną – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: 

Autorka: Francesca Dafne Vignaga

Ilustracje: Francesca Dafne Vignaga

Tłumaczenie: Ewa Nicewicz-Staszowska

Wydawnictwo: RM

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją 

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Wielu z nas ma często silną potrzebę utożsamiania się z innymi. Lubimy wiedzieć, że jesteśmy pod pewnymi względami podobni, bo wtedy czujemy się częścią jakiejś społeczności.

Bohater książki obrazkowej ,,Igor” pewnego dnia postanowił poszukać kogoś, kto będzie taki jak on. Autorka Francesca Dafne Vignaga niewiele o nim mówi. Wiemy jak to urocze stworzenie ma na imię, kiedy się urodziło, jak wygląda i co lubi robić oraz gdzie mieszka. Poza tym czytelnik może wywnioskować, że Igor jest raczej lekkoduchem i wesołkiem, który optymistycznie patrzy na świat.

Towarzyszymy mu zatem w jego wielkiej podróży w poszukiwaniu drugiego takiego sympatycznego stworka. Igor na swojej drodze spotyka różne zwierzęta – nietoperza, ryby czy szopa pracza. W pewnym momencie zaprzyjaźnia się nawet z leniwcem, jednak finalnie nie udaje mu się znaleźć kogoś, kto byłby dokładnie taki jak on.

,,Igor” jest książką dla dzieci, która uczy postrzegania siebie jako indywidualnej jednostki. Choć bohaterowi nie udaje się odnaleźć kogoś podobnego, nie jest zawiedziony. Wiele pojedynczych cech łączy go z innymi zwierzętami – czasami jest ich tylko kilka lub nawet jedna, a jeszcze kiedy indziej czuje, że jest naprawdę prawie taki jak druga osoba. To, że nikt nie wygląda jak on, nie przeszkadza mu czuć się dobrze. 

Książka robi ogromne wrażenie przede wszystkim w warstwie wizualnej. Tekst został pomyślany w ten sposób, że towarzyszy czytelnikom wyłącznie na początku i na końcu opowieści. W środku mamy całą sekwencję różnych rozkładówek, które składają się tylko z rozmaitych obrazków. 

Jestem przekonana, że ,,Igor” zauroczy każdego małego czytelnika. Świetne wyglądałyby maskotki zrobione na podobieństwo tego bohatera. Wydaje się być milutki i jest niezwykle optymistyczny, a właśnie takich postaci potrzebują mali odbiorcy! 

Dodatkowo do książki stworzono piękny zeszyt ćwiczeń (do pobrania za pomocą kodu QR), w dwóch językach – polskim oraz ukraińskim!

Polecam tę książkę wszystkim dzieciom powyżej 3 roku życia. ,,Igor” jest dostępny w dobrych księgarniach internetowych!

Artykuł Igor – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Nie chcę być mały”

Autor: Laura Ellen Anderson

Ilustracje: Laura Ellen Anderson

Tłumaczenie: Maria Szarf

Wydawnictwo: Papilon

Rok wydania: 2019

Objętość:  chudzina 

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Nikt nie lubi być tym najniższym w klasie. Kiedy odstajemy wzrostem, łatwo pomylić nas z młodszym rocznikiem, lub co gorsza – z przedszkolakiem, a jak wiadomo każde dziecko chce być postrzegane możliwie jako najstarsze i najbardziej decyzyjne.

,,Nie chcę być mały” to kolejna z serii nowości od Wydawnictwa Papilon, która stawia przede wszystkim na umiejętność akceptowania siebie takim, jakim się jest.

Drugą książką, która ukazała się w ramach tego cyklu jest ,,Nie chcę mieć kręconych włosów”, o której pisałam wczoraj. Obie zostały napisane przez Laurę Ellen Anderson i nad obiema sprawuję patronat medialny.

,,Nie chcę być mały” to picturebook, który za pomocą wierszowanego tekstu opisuje perypetie pewnego chłopca, który cierpi na kompleks wzrostu. Będąc na szkolnej wycieczce nie może jeździć najfajniejszymi karuzelami, jest nazywany przezwiskami ,,krasnal” bądź ,,brzdąc” czy nie potrafi sięgnąć po rzeczy, które są dość wysoko.

Podobnie jak w ,,Nie chcę mieć kręconych włosów” bohaterka próbowała różnych metod, żeby wyprostować swoją fryzurę, tak tutaj chłopiec robi niemal wszystko, żeby urosnąć. Próbuje chodzić na szczudłach, stawać na różnych przedmiotach, wystawia się na promienie słoneczne i podlewa niczym kwiat, a nawet je same zdrowe potrawy, jednak żadna z tych rzeczy nie wpływa szybko na jego wzrost.

Kiedy w akcie rozpaczy wyrzuca swojego ukochanego misia, a ten utyka na gałęzi drzewa, czuje się pokonany. Nie jest w stanie do niego sięgnąć. Na szczęście zjawia się wysoka dziewczynka i wspólnymi siłami, a przede wszystkim dzięki sprytowi chłopca, udaje im się uratować przytulankę.

Okazuje się, że pomimo sporej różnicy wzrostu dzieci bardzo dobrze się dogadują. Daje to chłopcu do myślenia i uświadamia mu, że jego wygląd nie ma większego znaczenia i niepotrzebnie się o niego martwił.

Zaprzyjaźniają się i to sprawia, że oboje czują się szczęśliwi.

W książce można na ilustracjach zauważyć także dwie dziewczynki, które grały główne role w ,,Nie chcę mieć kręconych włosów”, jest to swego rodzaju ,,puszczenie oczka” dla czytelników, którzy znają te dwie historie.

,,Nie chcę być mały”  to świetna opowieść o tym, że nie warto przejmować się swoim wzrostem. Nawet, jeżeli jest się niskim, można mieć wspaniałych przyjaciół i wpadać na genialne pomysły.

Ilustracje zachwycą każde dziecko i rodziców, a rymowany tekst łatwo wpadnie w ucho.

Polecam tę pozycję dla maluchów już od 2. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://publicat.pl/papilon/oferta/dla-przedszkolakow-3-5-lat/nie-chce-byc-maly

Artykuł Nie chcę być mały – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Nie chcę mieć kręconych włosów”

Autor: Laura Ellen Anderson

Ilustracje: Laura Ellen Anderson

Tłumaczenie: Maria Szarf

Wydawnictwo: Papilon

Rok wydania: 2019

Objętość:  chudzina 

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Dzisiaj mają premierę dwa fantastyczne tytuły, które objęłam swoim patronatem medialnym. O pierwszym, przeczytajcie już w tym poście! Na drugi poczekajcie proszę tylko do jutra.

,,Nie chcę mieć kręconych włosów” to picturebook młodej, ale bardzo zdolnej artystki Laury Ellen Anderson. Wspominałam już o niej przy okazji fajnej serii z nutą grozy, czyli ,,Amelka Kieł”.

Jej najnowsze dwie książki, które ukazały się nakładem Wydawnictwa Papilon są jednak przeznaczone dla nieco młodszych czytelników i mają w sobie zdecydowanie większe pokłady słodyczy!

,,Nie chcę mieć kręconych włosów” to opowieść o pewnej dziewczynce, która za nic nie mogła pogodzić się ze swoimi kręconymi włosami. Denerwowało ją, że są takie nieokiełznane, że wplątują się w nie listki czy kwiatki.

Marzyła o gładkiej i prostej fryzurze, dlatego postanowiła coś na to zaradzić. Stosowała różne, czasami dość drastyczne metody, żeby tylko namówić swoje włosy do współpracy. Próbowała prostować je taśmą, gniotła pod książkami czy przywiązywała nawet do nich baloniki z helem – nic nie pomagało.

Kiedy prawie już się poddała, zobaczyła bardzo smutną dziewczynkę. Miała idealnie proste i gładkie włosy i narzekała, że chce mieć loki!

Kiedy dziewczynki się poznały, zrozumiały, jak śmieszne były ich zawodzenia. Obie zauważyły, że chciały dokładnie czegoś przeciwnego, niż mają! Nie doceniały swoich włosów i zupełnie nie zdawały sobie sprawy, że mogą być one powodem do zachwytu dla innych.

Dzięki temu spotkaniu zaczęły lubić swoje fryzury i nauczyły się akceptować siebie.

,,Nie chcę mieć kręconych włosów”  to książka obrazkowa, w której tekst został napisany wierszem. Tutaj należy się uznanie dla tłumaczki, Mari Szarf, która bardzo dobrze poradziła sobie z tym zadaniem. Historię czyta się niezwykle przyjemnie i został w niej zachowany humor oraz lekkość.

Książka ma także bardzo ładną typografię oraz wspaniałe ilustracje. Loki rzeczywiście zawładnęły tą pozycją, a ich bohaterki nie da się nie lubić!

Polecam tę książkę dla wszystkich dzieci już od 2. roku życia! Rymowany tekst z pewnością łatwo wpadnie im w ucho, a piękne obrazki przyciągną uwagę na dłużej.

Link do strony wydawnictwa: https://publicat.pl/papilon/oferta/dla-przedszkolakow-3-5-lat/nie-chce-miec-kreconych-wlosow

Artykuł Nie chcę mieć kręconych włosów – recenzja premierowa! pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Terri Libenson

Ilustracje: Terri Libenson

Tłumaczenie: Anna Dobroń

Wydawnictwo: Akapit Press

Rok wydania: 2017

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

,,Niewidzialna Emmie” to książka, która z jednej strony daje czytelnikowi dokładnie to, czego się spodziewał, ale z drugiej zaskakuje tak mocno, że pozostawia w nim poczucie ogromnej satysfakcji.

Zanim do niej zajrzałam, spodziewałam się, że będzie o czymś ważnym. Już po tytule można wysnuć przypuszczenia, że będzie poruszać tematy nieśmiałości, braku pewności siebie czy problemów z samoakceptacją.

I rzeczywiście, te wątki są głównym motywem całej historii. Jednak forma, w którą ujęto opowieść o 13-letniej Emmie jest zaskakująca i bardzo kreatywna.

W książce prowadzona jest narracja równoległa. Mamy naszą ,,niedoskonałą” bohaterkę, która opowiada o sobie, swoim otoczeniu oraz tym, co jej się przytrafia. Tekst uzupełniony jest o obrazki bohaterów i różne elementy przestrzeni. Są bardzo proste, bez tła. Jest ich zdecydowanie mniej, niż wypowiedzi Emmie.

Następnie mamy rozdziały z punktu widzenia zupełnie innej bohaterki – Katie. To typowa gwiazdka klasowa. Jest lubiana, ma mnóstwo pasji, jest ładna, dobrze ubrana i pochodzi z bogatego domu. Jest pewna siebie i szczęśliwa.

Jej punkt widzenia przedstawiony został za pomocą komiksu. Jest bardzo kolorowy, a przedstawieni na nim bohaterowie mają więcej szczegółów, niż ci z obrazków w rozdziałach o Emmie.

Katie wydaje się nieco zarozumiała, zapatrzona w siebie. Trudno powiedzieć czy na pierwszy rzut oka dałoby się ją polubić. Na pewno dużą sympatią można za to obdarzyć Emmie. Bardziej przypomina prawdziwego człowieka. Jest nieśmiała, pełna niepokoju, popełnia różne głupstwa i czuje dużo więcej, niż Katie.

W książce dużo się dzieje. Czytelnik zupełnie angażuje się w losy głównej bohaterki. A zakończenie, które na niego czeka – spełni wszystkie jego oczekiwania! Nie będę go zdradzać, zachęcam do czytania!

,,Niewidzialna Emmie” to książka, która pokazuje, że nieśmiałość nie jest chorobą. Daje do zrozumienia, że warto wierzyć w siebie. Warto próbować i walczyć o siebie.

Pomaga zrozumieć trudny wiek nastolatków, którzy dorastają. Pojawiają się pierwsze zauroczenia, trzeba zabiegać o przyjaźnie, a każdą towarzyską porażkę traktuje się jak koniec świata.

To piękna i wartościowa książka, która pozwoli poszerzyć horyzonty i dostarczy mnóstwa wysokiej jakości rozrywki.

Polecam dla chłopców i dziewczyn w wieku od dziesięciu lat.

Link do strony wydawnictwa: https://www.akapit-press.pl/glowna/niewidzialna-emmie-311.html

Artykuł Niewidzialna Emmie – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.