➜ Tytuł: Święta na ulicy Czereśniowej
➜ Seria: Ulica Czereśniowa
➜ Autorka: Rotraut Susanne Berner
➜ Ilustracje: Rotraut Susanne Berner
➜ Tłumaczenie: Maciej Byliniak
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Prawdziwa perełka dla fanów serii Ulicy Czereśniowej

Zamiast jednak klasycznej, kartonowej wyszukiwanki, Święta na ulicy Czereśniowej zapraszają wierszowanym tekstem oraz skupionymi na ludziach ilustracjami. Niemal cała historia rozgrywa się w kawiarni przy jeziorze – miejscu doskonale znanym dzieciom z wcześniejszych tomów – i skupia na tym, jak mieszkańcy Czereśniowej spędzają czas razem, czekając na Gwiazdkę.

To książka, po którą z przyjemnością sięgną rodzice dzieci w wieku mniej więcej 2–5 lat, ale najwięcej frajdy będą mieli z niej wierni fani serii. To oni rozpoznają na ilustracjach swoich ulubionych bohaterów i docenią, jak wiele ,,smaczków” ukryto w obrazkach.

O czym są Święta na ulicy Czereśniowej?

Fabuła skupia się na jednym, wyjątkowym dniu – Wigilii. Zamiast jednak podglądać przygotowania w poszczególnych domach, śledzimy to, co dzieje się w kawiarni przy jeziorze. Mieszkańcy Czereśniowej spotykają się tam, żeby wspólnie przeczekać moment, w którym rozpocznie się to ,,właściwie”, domowe świętowanie. Wszyscy angażują się w zabawę, zajadanie smakołyków czy przygotowanie ozdób.

Kluczowy jest tutaj powracający motyw upływu czasu – bohaterowie wciąż sprawdzają, ile jeszcze zostało do Gwiazdki, odliczają godziny, próbują zajmować się czymś innym, ale myśl o wieczornym świętowaniu powraca niemal co chwilę. Kiedy jednak przychodzi moment rozstania, okazuje się, że nadszedł on zdecydowanie wcześniej, niż zakładano.

W Święta na ulicy Czereśniowej celebrowanie tego dnia ma tutaj przede wszystkim charakter sąsiedzki: jest wspólne jedzenie, rozmowy, zabawa na śniegu, śpiewanie, ale nie ma patosu. To raczej ciepły, świecki obraz świąt, w którym jest miejsce na tradycyjne potrawy oraz kolędy, ale równie ważne jak rytuały są ludzie, z którymi spędzamy ten czas.

Magia czekania zamiast patosu

Berner stawia na emocje, które doskonale znają małe dzieci: ekscytację, niecierpliwość, lekkie znużenie, kiedy „to wszystko tak strasznie długo trwa”. Powtarzające się motywy i rytm tekstu jeszcze bardziej je podkreślają.

Czekanie nie jest tu tylko wyjętym, nieistotnym momentem, ale pełnoprawną częścią świąt. To w czasie tego czekania buduje się wspólnota – ktoś przynosi materiały do prac plastycznych, ktoś inny częstuje gorącą zupą czy pierniczkami, inni budują razem śniegowe bałwany, a jeszcze inni – pracują, żeby przygotować dla sąsiadów drogę do domu.

Dla małego czytelnika to idealny punkt wyjścia do rozmów o tym, że święta nie zaczynają się dopiero przy choince i prezentach. Zaczynają się dużo wcześniej – w przygotowaniach, drobnych gestach oraz dzieleniu wspólnych chwil.

Bohaterowie, których znamy (i ci, których mi zabrakło)

Miłośnicy Ulicy Czereśniowej od razu rozpoznają wielu mieszkańców. To właśnie ich obecność sprawia, że książka jest tak satysfakcjonująca dla fanów serii. Dzięki poprzednim tomom, znamy już ich historie, a w Święta na ulicy Czereśniowej możemy zobaczyć, jak radzą sobie ze świątecznym zamieszaniem.

Mi trochę szkoda, że w tej fabułce zabrakło Hani, bo tak się składa, że to akurat ulubiona bohaterka mojego syna, ale myślę, że będę w stanie jakoś mu wytłumaczyć jej nieobecność w kawiarni. Z pewnością jednak wielu czytelników odnajdzie wśród obecnych postaci własnych faworytów. Sama możliwość poznania ich kolejnej, i to tak ciepłej historii, będzie powodem do radości.

Humor oraz język – święty Myszołaj

Tekst w polskim wydaniu przełożył Maciej Byliniak, znany z umiejętności dobierania rymów oraz odpowiedniego brzmienia wierszowanych powiastek dla dzieci. Święta na ulicy Czereśniowej są tego doskonałym przykładem – rymy są naturalne, dobrze czyta się je na głos oraz zachowują rytm.

Ujęły mnie wersy:

Tylko Feliks się zaczaja
na świętego Myszołaja.

Ładnie pokazują, jak przekład bawi się melodyjnością tekstu, jednocześnie zostawiając przestrzeń na subtelny humor – bardzo kojarzący się mi z ilustracjami samej autorki. 

Dla kogo są Święta na ulicy Czereśniowej?

Na końcu książki znajdziecie dwie miłe „dodatkowe” atrakcje: zapis nutowy „Cichej nocy” oraz przepis na świąteczną herbatkę. To drobiazgi, które zachęcają do przedłużenia lektury: można po wspólnym czytaniu zaśpiewać kolędę albo przygotować własny zimowy napar, inspirowany opowieścią.

Książka świetnie sprawdzi się:

• dla przedszkolaków, które znają już Ulicę Czereśniową i szukają czegoś w świątecznym klimacie,
• jako wspólna lektura z rodzicem dla dzieci od około 2-3 lat,
• dla starszych fanów serii (6+), którzy lubią powracać do ulubionych bohaterów i wyłapywać rozmaite niuanse na ilustracjach.

To także bardzo prezentowa propozycja: format, twarda oprawa, świąteczna tematyka oraz fakt, że to nowa odsłona tak znanej i uwielbianej serii. Święta na ulicy Czereśniowej znajdziecie na stronie wydawnictwa Dwie Siostry.

Sprawdź też pozostałe recenzje książek z serii Ulica Czereśniowa:

• Rok na ulicy Czereśniowej,
• Wielkie gotowanie na ulicy Czereśniowej. Przepisy na cztery pory roku,
• Przygody Karolka,
• małe kartonówki.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Od jakiego wieku jest książka Święta na ulicy Czereśniowej?

Książka jest polecana mniej więcej od 2. roku życia, ale dobrze sprawdzi się także dla starszych przedszkolaków w wieku 4–6 lat jako wspólna lektura z dorosłym.

Czym Święta na ulicy Czereśniowej różnią się od Zimy na ulicy Czereśniowej?

Zima na ulicy Czereśniowej to klasyczna kartonowa wyszukiwanka, a Święta na ulicy Czereśniowej są wierszowaną opowieścią obrazkową z wyraźnie poprowadzoną fabułą, skupioną na jednym dniu – Wigilii.

Czy Święta na ulicy Czereśniowej to książka z tekstem rymowanym?

Tak, cała historia została opowiedziana w formie rymowanego tekstu. Polski przekład Macieja Byliniaka dobrze trzyma rytm i jest przyjemny do głośnego czytania.

Artykuł Święta na ulicy Czereśniowej – recenzja książki o magii czekania pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Nikogo nie trzeba przekonywać, że relacja matki z dzieckiem, to jedyna w swoim rodzaju więź. To niezwykłe słowo ,,mama” potrafi zapewnić poczucie bezpieczeństwa, kojarzy się z domem, ale i przyjemnymi chwilami beztroskiego dzieciństwa.

Ja i moja mama – książka nie tylko na Dzień Matki

Powstało już sporo książek, które skupiają się na tej relacji – ale do tej pory nie było jeszcze takiej, która kładzie szczególny nacisk na wspólne rytuały. 

Autorką Ja i moja mama jest Tanya Rosie, a za jej ilustracje odpowiada Chuck Groenink. Rymowany, subtelny w odbiorze tekst przetłumaczyła z kolei Basia Szymanek. Książka należy do bliskościowej serii lektur, w których znalazły się również pozycje mówiące o więzi dziecka z dziadkiem oraz tatą.

Wspomnienia z dzieciństwa, które mają smak i zapach

Owoce morwy to małe, podłużne jagody. Mogą być białe, czerwone lub czarne – w zależności od gatunku. W smaku są słodkie, lekko miodowe, czasem z nutą orzeźwiającej kwaskowatości. 

Wielu osobom morwa kojarzy się z dzieciństwem i wakacjami u dziadków, kiedy drzewa uginały się od owoców, a sok z dojrzałych jagód barwił dłonie i ubrania na fioletowo. To wspomnienie wspinania się na drzewa, beztroskiego jedzenia prosto z gałęzi i plam, które nigdy nie chciały zejść – to pewnego rodzaju symbol lata, prostej codzienności oraz pierwszych przygód.

Książka dla dzieci pełna czułości

To właśnie drzewo morwy jest jednym z głównych ,,bohaterów” książki Ja i moja mama. Dzień zaczyna się wcześnie, kiedy mama budzi swoją córeczkę tuż po wschodzie słońca. Przed nimi wyjątkowa wyprawa – czeka ich cały dzień spędzony tylko we dwie.

Opowiastka pełna jest czułości, czerpania radości z towarzystwa tej drugiej osoby i cieszenia się każdą, nawet najbardziej niepozorną chwilą. Tego szczęścia nie jest w stanie przerwać przelotny deszcz – ono trwa, mimo wszystko. 

Przepis na piękne wspomnienia

Fabuła sugeruje, że te wyprawy pod drzewo morwy nie zdarzają się często. To rytuał powtarzany co roku, kiedy owoce już dojrzeją i można je zebrać, by razem upiec ciasto. 

Bohaterki nie muszą zwiedzać egzotycznych krajów czy fundować sobie ekstremalnie drogich atrakcji. Żeby tworzyć najpiękniejsze wspomnienia, wystarczy czasami tylko bliskość natury, spokój, uważność oraz skupianie się na na sobie, potrzebach bliskich i ich emocjach.

Polecam Ja i moja mama wszystkim czytelnikom powyżej 2 lat. To książka, która dzieciom pozwoli ujrzeć w bohaterach siebie i swoje mamy, tworzące silną więź dzięki wspólnym, nawet najbardziej zwyczajnym aktywnościom. Sięgajcie po nią nie tylko w Dzień Mamy.

Link do strony wydawnictwa: https://www.gwfoksal.pl/ja-i-moja-mama-tanya-rosie-sku432376fe4db0c1645ef1.html

Artykuł Ja i moja mama – recenzja bliskościowej książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Gdzie jest mój kocyk?
➜ Autorka: Lucy Rowland
➜ Ilustracje: Paula Metcalf
➜ Tłumaczenie: Marcin Brykczyński
➜ Wydawnictwo: Tako
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Ludzie lubią przywiązywać się do niektórych rzeczy, a dzieci mają wielką słabość do swoich przytulanek – bez względu czy są one pluszakiem, kocykiem czy nawet pilotem od telewizora (daję słowo, słyszałam też o takim przypadku). 

Współczesna, rymowana baśń dla dzieci

Zwykła rzecz może bowiem przywołać najmilsze wspomnienia, dać poczucie bezpieczeństwa oraz wsparcie. Przytulanki pozwalają się wyciszyć, sprowadzają spokój i ułatwiają zasypianie.

W wielkoformatowej, obrazkowej książce Gdzie jest mój kocyk? Lucy Rowland oraz Pauli Metcalf pokazują jak ta jedna ukochana rzecz, staje się powodem wartościowej podróży oraz początkiem nowej przyjaźni. Rymowany, melodyjny tekst opowiada o współczesnej baśni, która jest częściowo o dzieleniu się, a częściowo o walczeniu o swoje.

Kiedy ulubiona przytulanka znika

Główną bohaterką książki jest księżniczka Asia. Dziewczynka mieszka w zamku, ale największą dla niej wartościową jest jej ukochany kocyk. Pewnego dnia jednak przytulanka znika, a Asia bez wahania wyrusza na poszukiwania.

Odsyłana od Olbrzyma do Wiedźmy, finalnie trafia do Smoka. Choć początkowy strach mógłby zniechęcić ją do poszukiwań, szybko okazuje się, że Smok wcale nie jest groźny, ale… jest smutny. Nie potrafi spać bez kocyka Asi, do którego zdążył się jutro bardzo przyzwyczaić.

Księżniczka wie jednak, że kocyk jest równie ważny dla niej, dlatego postanawia, że nie odda go, ale pomoże swojemu nowemu przyjacielowi. Wyruszają razem z misją, gdzie pokonując tę samą drogę, którą przyszła dziewczynka, trafiają w końcu do zamku. 

Książka o dzieleniu się i pomaganiu

Gdzie jest mój kocyk? w lekki, bardzo przyjazny sposób pozwala postawić się dziecku w sytuacji kogoś, komu zabrano coś ważnego. Jednocześnie pokazuje, że nie warto godzić się na kompromisy, kiedy w grę wchodzi rzecz mająca dla nas duże znaczenie.

Z drugiej jednak strony, jest to lektura ucząca empatii, a także zachęcająca do wyciągania pomocnej ręki. Choć Asia nie oddała kocyka, nie pozostawiła Smoka samemu sobie – dzięki czemu pomaganie nie tylko przyniosło jej radość, ale także zyskała dobrego przyjaciela.

Współcześnie, wielu rodziców świadomie nie decyduje się zachęcać dzieci do dzielenie się swoimi rzeczami. Myślę, że Gdzie jest mój kocyk? jest złotym środkiem w sytuacjach, kiedy chcemy aby maluch potrafił zawalczyć o swoje, ale jednocześnie by był wrażliwy i otwarty na pomaganie innym.

Polecam tę książkę wszystkim dzieciom powyżej 2 lat. Bardzo dobrze sprawdzi się jako lektura na dobranoc.

Link do strony wydawnictwa: https://tusieczyta.pl/pl/ksiazki-3-5-lat/1269-gdzie-jest-moj-kocyk-9788368214031.html

Artykuł Gdzie jest mój kocyk? – recenzja książki o dzieleniu się pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Mało które dziecko ma to szczęście, że akurat obydwoje rodziców jest blisko niego przez cały czas. Zazwyczaj, jeżeli nie pracują oni poza domem, to przynajmniej jedno z nich, tata lub mama, musi wyjść na kilka godzin każdego dnia, żeby spędzić je w przestrzeni, gdzie zajmuje się swoimi zawodowymi sprawami.

Seria książek-rymowanek dla dzieci

Bez względu jednak na pracę, budowanie relacji z dziećmi to zadanie wymagające, ale jednocześnie – przynoszące mnóstwo satysfakcji. Bardzo dobrze obrazują to książki z tekstem i ilustracjami Anny Piaszczyńskiej, działającej w przestrzeni internetowej także jako: Jeden Rysunek Dziennie.

Antek i powrót z Krakowa oraz Mańka, Monia i zgubiony tata to duże formatem pozycje, w których minimalistyczna kreska i oszczędność koloru łączą się z rymowanym, wesołym tekstem. Na szczęście, na wesołości się jednak nie kończy, bo pod zimową kurtką humoru kryją się ważne treści oraz bliskościowe relacje.

Mańka, Monia i zgubiony tata

Pierwsza z książek przekazuje historię, w której to z perspektywy 5-latki oraz jej mamy dowiadujemy się, co dziewczynka robiła w trakcie dnia ze swoim tatą. Od razu trzeba zaznaczyć, że nie jest to przeciętny tata.

Tata od Mańki to tata, który potrafi zatracić się w zabawie, robić rzeczy spontaniczne i szalone, żeby tylko uszczęśliwić własne dziecko. Być może jest to tata, którym część rodziców mogłaby się, choć trochę, zainspirować. Czasami ,,wrzucenie na luz” i skupienie się na własnej córce lub synu może być przecież najlepszym, co możemy zrobić.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwopoczekalnia.pl/pl/p/Manka%2C-Monia-i-zgubiony-tata/48

Antek i powrót z Krakowa

Tu z kolei mamy do czynienia ze znajomą wszystkim sytuacją, kiedy to cała rodzina oczekuje na przybycie jednego z rodziców – mamy lub taty. Choć w książce opisany został akurat powrót z dużego miasta pociągiem, co sugeruje jednorazowy wypad – jestem pewna, że spokojnie można odnieść tekst tej książki do codziennych powrotów z pracy.

Najważniejsza jednak w Antku i powrocie z Krakowa jest postawa tytułowego bohatera, który nie tylko nie może doczekać się obecności taty, ale co więcej – wymyśla rozmaite, często abstrakcyjne scenariusze, z obawy że ten jednak nie dotrze na czas.

Przekomarzanie Antka z mamą staje się więc rozmową, w której kobieta nie tylko uspokaja syna, ale także upewnia go o uczuciu wiążącym całą rodzinę ze sobą. To pełna humoru, wyobraźni, ale przede wszystkim bliskości książka, do której aż chce się wielokrotnie wracać.

Książka (też) do kolorowania

Być może wierszyki Anny Piaszczyńskiej trudno przyrównać z dokonaniami Szelburg-Zarembiny czy Brzechwy, ale w tym przypadku warto spojrzeć na książki całościowo. W połączeniu z rysunkami, które składają się na grube kontury i selektywne użycie barw (dzieciaki będą się wyrywać, żeby je kolorować!), trafiają z prostym przesłaniem prosto do uszu oraz oczu małego odbiorcy.

Polecam, zarówno Antek i powrót z Krakowa jak i Mańka, Monia i zgubiony tata wszystkim dzieciom powyżej 4 lat. Przedszkolakom oraz uczniom pierwszych klas szkoły podstawowej łatwo będzie utożsamić się z bohaterami tych książek.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwopoczekalnia.pl/pl/p/Antek-i-powrot-z-Krakowa/22

Link do zestawu: https://wydawnictwopoczekalnia.pl/pl/p/ZESTAW-Antek-Manka/23

Artykuł Antek i Mańka, czyli książki z ilustracjami Jeden Rysunek Dziennie pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Jak skutecznie nauczyć się liczyć do dziesięciu? Biorąc przykład ze swoich ulubionych bohaterów i czytając o ich przygodach w nowej książce!

Zabawa, codzienne zadania oraz nauka

Do kolekcji lektur z cyklu Na placu budowy dołączyła właśnie mniejsza formatem kartonówka, w której z pomocą dwóch maszyn budowlanych dzieci poznają cyfry.

Koparka i cyfry. Snów kolorowych, placu budowy duetu Sherri Duskey Rinker oraz Ethana Longa, to rymowana opowiastka w której codzienne czynności i zadania z placu budowy, łączą się z zabawą, nauką oraz poczuciem działania w imię jakiegoś większego celu. 

Kolejna wizyta na placu budowy

Do tej pory ukazało się wiele pozycji z serii Na placu budowy. Ostatnia z nich raptem kilka miesięcy temu, pod koniec 2024 roku, o tematyce świątecznej.

Recenzje wszystkich opisanych przeze mnie książek cyklu znajdziecie tutaj:

• Na placu budowy dzień robót drogowych,
• Dzień rozbiórkowy na placu budowy,
• Mistrz kieszonkowy z placu budowy,
• Rety! Ktoś nowy na placu budowy!,
• Wieczór gwiazdkowy na placu budowy,
• Na placu budowy… pasą się krowy!,
• To plac budowy… czy pas startowy?,
• Choinkowy plac budowy.

Książka dla dzieci i liczenie do dziesięciu

Koparka i cyfry. Snów kolorowych, placu budowy rozpoczyna się akcją od wczesnego poranka, kiedy tytułowa bohaterka wyrusza do pracy. Pełna entuzjazmu koparka kopie doły, usypuje pagórki, przenosi kamienie czy, z pomocą swojej koleżanki wywrotki, pozbywa się gruzu lub błota z placu.

W ciekawej akcji dodatkowo wyszczególniono liczebniki – w formie zapisu liczbowego, słowa oraz wizualnie, za pomocą elementów widocznych na obrazku. Sprawia to, że dzieci mogą się ich uczyć na wiele sposobów, robiąc to jednak podświadomie, bez zbędnej natarczywości.

Mój 2-latek momentalnie się w niej zakochał. Już pierwszego dnia poprosił o kilkukrotne przeczytanie jej pod rząd, a następnie tulił ją jak swojego nowego, najlepszego przyjaciela. Myślę, że już za chwilę będę znała treść Koparki i cyfr… na pamięć.

Polecam ją właśnie dzieciom powyżej 2 lat. Książka dobrze się spisze także jako lektura na dobranoc.

Jej oficjalna premiera: 29.01.2025 rok

Link do strony wydawnictwa: https://nk.com.pl/koparka-i-cyfry–snow-kolorowych–placu-budowy/p3609.html

Artykuł Koparka i cyfry. Snów kolorowych, placu budowy – recenzja książki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Choinkowy plac budowy
➜ Seria: Na placu budowy
➜ Autor: Sherri Duskey Rinker
➜ Ilustracje: AG Ford
➜ Tłumaczenie: Joanna Wajs
➜ Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Tego jeszcze nie było! Choć seria Na placu budowy Sherri Duskey Rinker oraz AG Forda jest już pewnie wszystkim dobrze znana, to kolejna książka cyklu w takim formacie oraz z takimi urozmaiceniami to zupełnie coś nowego.

Na placu budowy – co nowego w serii dla dzieci

Wierszowana seria dla maluchów opowiadająca o pojazdach oraz ich przeznaczeniu w taki sposób, żeby temat nie wydawał się zbyt trudny i jednocześnie – aby nie pomijać najważniejszych kwestii. 

W Na placu budowy po prostu dzieci traktowani są jak mali, inteligentni ludzie, którym nie potrzeba infantylnego tekstu, żeby zaoferować ciekawą, ale też wartością historię. Do tej pory ukazało się już kilka pozycji tego cyklu – w tym także jeden świąteczny tytuł. Recenzje do nich znajdziecie tutaj:

• Na placu budowy dzień robót drogowych,
• Dzień rozbiórkowy na placu budowy,
• Mistrz kieszonkowy z placu budowy,
• Rety! Ktoś nowy na placu budowy!,
• Wieczór gwiazdkowy na placu budowy,
• Na placu budowy… pasą się krowy!,
• To plac budowy… czy pas startowy?

Świąteczne symbole oraz pojazdy

Choinkowy plac budowy, choć nieco mniejszy format, posiada… okienka! Są one naprawdę dużych rozmiarów i za każdym razem pokazują kolejny etap przygotowań do wspólnego świętowania.

Zapada wieczór i pojazdy właśnie skończyły pracę. Każdy z nich przygotował dla przyjaciół z placu budowy jakąś miłą niespodziankę. Auto z platformą przywozi wielki pakunek, z którym pomaga mu dźwig. Koparka transportuje wyjątkowy ładunek – coś, co ozdobi czubek choinki. Z kolei spychacz toruje sobie drogę przez śnieg, żeby ozdobić ogrodzenie kolejnym świątecznym symbolem.

Książka do zasypiania na Święta

Seria Na placu budowy pomaga dzieciom w rytualne przygotowania do snu. Każda bajka kończy się bowiem momentem, gdy po ciekawym, pracowitym dniu, pojazdy zasypiają.

Podobnie jest w Choinkowy plac budowy, jednak tutaj okoliczności ich pójścia spać znacząco różnią się od poprzednich tomów. Ten finalny moment podkreśla także ostatnia rozkładówka, która rozszerza się na trzy strony.

Choinkowy plac budowy to urocza opowiastka dla fanów pojazdów, w której ulubieni bohaterowie celebrują razem czas Świąt. Osobiście zabrakło mi jakiegoś subtelnego elementu niespodzianki na końcu – np. uszlachetnień folią na ostatniej rozkładówce, która nieco ożywiłaby te dość ciemne ilustracje. Z drugiej strony – tak dobrana paleta kolorystyczna pozwoli lepiej wyciszyć się dziecku przed snem.

Polecam Choinkowy plac budowy dzieciom powyżej 3 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://nk.com.pl/choinkowy-plac-budowy–ksiazka-z-okienkami/p3594.html

Artykuł Choinkowy plac budowy – recenzja świątecznej książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Kiedy jest dobry moment, żeby porozmawiać z dziećmi o seksie, bliskości, intymności? Odpowiedzieć na ich pytania odnośnie tego, jak powstaje nowe życie? A właściwie powinnam zapytać nie kiedy, ale czy w ogóle jest taki dobry moment. Wielu rodziców wolałaby pewnie umyć i wypastować wszystkie podłogi w domu, niż podjąć się takiej rozmowy. Nie martwcie się. Są książki, które mogą pomóc zmierzyć się z tym niełatwym przecież tematem.

Odwaga w wydawaniu nietypowych książek dla dzieci

Jedna z nich jest już w księgarniach od dobrych kilku lat, ale do tej pory nie miałam okazji przyjrzeć jej się bliżej. Po lekturze, uważam to za duże przeoczenie. ,,Świńska książeczka o tym, skąd się biorą prosiaczki” tak mocno mnie bowiem oczarowała, że teraz będę polecać ją każdemu, kto tylko zasygnalizuje potrzebę przeprowadzenia TEJ rozmowy.

Zaskoczył mnie w niej także fakt, że jej autorką jest Polka. Początkowo myślałam, że to przekład – bo przecież na naszym podwórku bardzo rzadko porusza się takie tematy. Potrzeba do tego odwagi, i jak się na szczęście okazało, zarówno autorka Aleksandra Cieślak jak i wydawnictwo Bona mieli dość śmiałości, żeby zaprezentować ,,Świńską książeczkę” szerszej publiczności!

Książki o seksie, czyli trudne rozmowy z dziećmi

Ta niewielkich rozmiarów książeczka to nic innego, jak opisana wierszem opowiastka o kwitnącej miłości świni i dzika. Muszę przyznać, że wybór bohaterów do tej publikacji jest pierwszorzędny. Pozwala autorce na różnego rodzaju zabawne gry słowne, ale także mrugnięcia okiem do starszych czytelników w sferze ilustracyjnej (jak choćby podanie postaciom bekonu na lunch).

Jednocześnie, oferuje trochę merytorycznej wiedzy na temat tej dwójki zwierząt, nie rezygnując oczywiście z przedstawiania ich z całym szeregiem ludzkich cech i przywar.

O zbliżeniach, miłości i zobowiązaniach

Znajomość świni i dzika rozpoczyna się w duchu, który z braku lepszego określenia, można nazwać duchem romantyzmu. Bohaterowie spędzają prawdopodobnie czas na wakacyjnym odpoczynku, kiedy przypadkowo wpadają sobie w oko. Nie trzeba wiele czasu, aby płynnie przejść z nimi do randek w kinie, ukradkowych całusów i długich spacerów. 

W pewnym momencie swojej relacji postanawiają razem zamieszkać. Chwilę później pojawia się także – co ważne – świadoma decyzja o posiadaniu dzieci. To właśnie moment, w którym autorka przedstawia fizjonomię tych zwierząt z ich częściami intymnymi oraz w uroczym obrazu pokazuje również ich zbliżenie.

Dla kogo jest Świńska książeczka?

,,Świńska książeczka o tym, skąd się biorą prosiaczki” jest na tak wielu poziomach doskonała i dopracowana do perfekcji, że ma się ochotę ciągle do niej wracać! Jedyną kwestią jaka pozostaje i może budzić wątpliwości niektórych czytelników, jest kwestia wieku odbiorców. 

Polecam ją każdemu dziecku powyżej 8 roku życia. Choć oczywiście, jeżeli sięgnie po nią pięciolatek, też powinno być w porządku. W dużej mierze to kwestia indywidualna małego czytelnika i jego rodziców (rozmowa po lekturze jak najbardziej wskazana), ale ta granica ośmiu lat wydaje mi się, aż nadto bezpieczna.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwobona.pl/wydawnictwobona.pl/swinska/ksiazeczka/ola/cieslak

Artykuł Świńska książeczka o tym, skąd się biorą prosiaczki – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Ile jeszcze do Gwiazdki?
➜ Autorzy: Charlotte Guillain, Adam Guillain
➜ Ilustracje: Pippa Curnick
➜Tłumaczenie: Joanna Wajs
➜ Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Myślę, że większość osób kojarzy ideę książki adwentowej, czyli takiej, która składa się na 24 rozdziały. W jaki jednak sposób opowiedzieć o tym przedświątecznym oczekiwaniu najmłodszym? Oczywiście najlepiej za pomocą… picturebooka! 

Mieszkańcy lasu czekają na Święta

,,Ile jeszcze do Gwiazdki?” to książka obrazkowa Adama i Charlotty Guillainów z ilustracjami Pippy Curnick. Pod kątem wizualnym skojarzyła mi się nieco z pozycją polskiej autorki ,,Dobranoc, Misiu”. Jednak wielu czytelnikom może także nasunąć się skojarzenie z inną książką samej Pippy Curnick, czyli ,,Miś Paplak”.

Nie da się jednak ukryć, że ,,Ile jeszcze do Gwiazdki?” to typowa lekturka świąteczna z fabułą przybliżającą odbiorców do Wigilii. Za jej głównych bohaterów można uznać Niedźwiedzia oraz Mysz, chociaż w akcji biorą udział rozmaite zwierzaki z całego lasu.

Zapomniana chora Mysz

Niedźwiedź wpada na pomysł zrobienia wszystkim niespodzianek. Każdego dnia grudnia poprzedzającego Gwiazdkę, jedno zwierzątko ma otrzymać upominek. Reakcje na otrzymywane pakunki są różne. Niektórzy są zachwyceni prezentami, a inni… nieco marudzą.

Najbardziej jednak w całą niespodziankową akcję angażuje się Mysz. Jest zachwycona pomysłem Niedźwiedzia i stara się wszystkich przekonać, żeby odnajdywali atuty w otrzymywanych prezentach… do momentu aż sama nie zachoruje. Kiedy zbliża się 24 grudnia, a ona ciągle nie dostała paczki, zaczyna myśleć, że o niej zapomniano.

Książka dla dzieci na Gwiazdkę

,,Ile jeszcze do Gwiazdki?” to przede wszystkim opowiastka pisana wierszem. Z jednej strony opisuje ten stan oczekiwania, kiedy wiemy, że już niebawem przydarzy się nam coś miłego i musimy być jeszcze chwilę cierpliwi, żeby to otrzymać. 

Z drugiej jednak strony to historia o obdarowywaniu, byciu razem i wdzięczności. O tym, w jaki sposób powinno się zachowywać, gdy otrzymujemy jakiś bezinteresowny prezent, ale także o tym – że nigdy nie powinniśmy wątpić w naszych przyjaciół.

Polecam tę krótką, uroczą historię z wielkim finałem dzieciom powyżej 3 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://nk.com.pl/ile-jeszcze-do-gwiazdki/p3330.html

Artykuł Ile jeszcze do Gwiazdki? – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Pożegnania nigdy nie są łatwe. Jeszcze gorzej jest jednak wtedy, kiedy nawet nie ma szans się pożegnać. Nagła strata kogoś bliskiego pozostawia wielką pustkę. Jak wyjaśnić najmłodszym, czym ona jest? Jak sobie z nią poradzić?

Najtrudniejszy temat w literaturze dziecięcej

,,Puste miejsce po zajączku” to wielka formatem, i nie tylko, książka obrazkowa od Johna Daugherty’ego oraz Thomasa Docherty’ego. Porusza jeden z najtrudniejszych tematów w literaturze dziecięcej, robi to jednak z niebywałą wrażliwością oraz wyczuciem.

Historia opowiada o więzi dwóch bohaterów – żółwia Hupcia oraz zająca, a właściwie zajęczycy Tupci. Przyjaciele byli bardzo do siebie przywiązani. Razem spędzali mnóstwo czasu, mieli ulubione miejsca oraz rytuały. Lubili swoje towarzystwo jak żadne inne. Pewnego dnia jednak wszystko co znali do tej pory,  zmieniło się.

Przyjaźń ponad podziałami

Mogłoby się wydawać, że zarówno Hupcio jak i Tupcia nie mieli ze sobą zbyt wiele wspólnego. Przecież w stereotypowych bajkach zawsze stawiało się ich po przeciwnej stronie, podkreślając jak bardzo się różnią. Króliki są przecież szybkie, zwinne i nie przepadają za kąpielami. Żółwie z kolei mogłyby nie wychodzić z wody (szczególnie żółwie wodne). Poza tym, są wolne i nigdy nigdzie się nie spieszą.

Mimo tych różnic, a może właśnie dzięki nim, Hupcio i Tupcia dogadywali się tak dobrze. Siła ich przyjaźni polegała na przekraczaniu ograniczeń oraz przymykaniu oczu na to, co teoretycznie mogłoby ich dzielić. Dlatego właśnie relacja tych dwojga bohaterów była tak trwała.

Jak poradzić sobie z pustką?

W ,,Puste miejsce po zajączku” wydarza się jednak coś, czego nawet najsilniejsza więź nie jest w stanie pokonać. Autorzy bardzo subtelnie informują czytelnika o stracie. Zamiast pisać o śmierci czy chorobie – pokazują na obrazkach dziurę w kształcie króliczka.

W miejscach, gdzie dotychczas bywała Tupcia, pojawia się teraz granatowy cień, który na początku zastanawia żółwia, jakby uważał go za coś tymczasowego, a później zaczyna go przerastać. Hupcio czuje złość, bezsilność i rozczarowanie. Ta pustka jest ponad jego siły, boi się jej i nie może sobie z nią poradzić… do momentu, aż na swojej drodze nie spotyka kogoś bardzo mądrego.

Książka o stracie dla dzieci

,,Puste miejsce po zajączku” można właśnie traktować, jak pojawienie się kogoś mądrego, taktownego i wrażliwego. Kogoś, kto dobrze rozumie jak to jest stracić bliską osobą, bo sam kiedyś tego doświadczył.

Łącząc więc tekst z ilustracjami, a także rymowaną, jeszcze bardziej łagodzącą formą przekazu – otrzymujemy książkę dla najmłodszych, która jak żadna inna, będzie w stanie zarysować dzieciom czym jest strata.

Polecam ,,Puste miejsce po zajączku” odbiorcom powyżej 4 roku życia. Nie bójcie się po nią sięgać nawet bez specjalnej ,,okazji”.

Link do strony wydawnictwa: https://jednosc.com.pl/dla-dzieci-14/7587/puste-miejsce-po-zajaczku

Artykuł Puste miejsce po zajączku – książka dla dzieci o stracie pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Rodzice małych bąbli często poszukują wartościowych książek kartonowych, w których mogą liczyć na realistyczne ilustracje zwierząt lub przedmiotów, ale także dodatkowe elementy ułatwiające wspólne czytanie.

Otwarci na świat

Ostatnio nakładem wydawnictwa Świetlik ukazała się seria książek, która spełnia wszystkie z powyższych założeń. ,,Otwarci na świat” jest cyklem pozycji z twardymi stronami. Za teksty w środku odpowiada Małgorzata Korbiel, a przyjemne dla oka ilustracje stworzyła Ewa Popławska. Seria składa się na tytuły:

• Otwarci na świat. Zwierzęta,
• Otwarci na świat. Warzywa i owoce,
• Otwarci na świat. Kolory.

Dlaczego warto wybrać ten cykl? Każda rozkładówka, jaka znajduje się w książkach tego cyklu, to nie tylko obrazek na jednolitym tle, ale również krótka rymowanka skupiająca uwagę małego słuchacza i przy okazji objaśniająca specyfikę danego obiektu.

Pierwsze książeczki dla dzieci

Zaglądając do książki o zwierzętach, można liczyć na wybór tych, które dzieci rzeczywiście mają szansę spotkać w niedługiej przyszłości. Nie ma tu egzotycznych zwierzaków, ale są zwierzęta domowe czy gospodarskie. Razem z książką poznajemy kota, psa, złotą rybkę, ale też żabę, kury, krowy, kozy, kilka owadów, wiewiórkę lub wronę (duży plus, że nie jest to tylko ptak, ale konkretny jego gatunek).

Z kolei w książce o kolorach przedstawia się nie tylko pojedynczy kolor, ale czasami na jednym obrazku prezentowane są ich dwa połączenia, np. żółto-brązowy motyl lub niebiesko-żółty szalik. Tutaj jedyne zastrzeżenie można mieć do kolorowych teł, które nieco odwracają uwagę i rozmywają przekaz o tych kolorach, o których mowa jest w tekście.

,,Otwarci na świat. Warzywa i owoce” to książka, na którą z pewnością czekałam najbardziej. Możliwość wprowadzania dziecku zdrowej żywności i tym samym przyzwyczajania go do dobrych nawyków, może się udać właśnie z pomocą takiej pozycji. Atutem są rymowane zdania, które nawet w tak krótkiej formie przekazują ciekawostki o danym owocu lub warzywie.

Kartonowe książki dla dzieci

,,Otwarci na świat” to estetycznie wydana, trwała oraz bezpieczna (dzięki zaokrąglonym rogom) seria książek dla dzieci w wieku od 0 do 3 lat. Z doświadczenia wiem, że najlepiej wyposażyć się we wszystkie trzy części i czytać je naprzemiennie. Dzięki temu podczas oglądania nie znudzimy się my, czyli rodzice, ale także dziecko będzie miało zaoferowaną większą różnorodność.

Link do strony wydawnictwa: https://www.facebook.com/wydawnictwo.swietlik/

Artykuł Otwarci na świat – recenzja serii książek dla maluszków pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.