Po intensywnym zwiedzaniu zamków na Jurze Krakowsko-Częstochowskiej poczułam potrzebę sięgnięcia po dobrą, rycerską opowieść. Szczęśliwie się złożyło, że miałam akurat taką pod ręką – nakładem wydawnictwa Lost In Time ukazał się bowiem komiks Rycerz Psi Łeb. Księga 1, ze scenariuszem Vincenta Brugeasa oraz rysunkami Ronana Toulhoata. To pełna emocji historia turniejów, chorobliwych ambicji oraz bardzo nieoczywistych przyjaźni.

➜ Tytuł: Rycerz Psi Łeb. Księga 1
➜ Scenariusz: Vincent Brugeas
➜ Rysunki: Ronan Toulhoat
➜ Tłumaczenie: Jakub Syty
➜ Wydawnictwo: Lost in Time
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym jest komiks Rycerz Psi Łeb

W centrum wydarzeń są tutaj dwaj wędrowni rycerze: Josselin (herbu Srebrna Krokiew) i Jehan (herbu Psi Łeb), a także towarzyszący im giermek Paulin. Ich celem są turnieje oraz towarzysząca im chwała. Nie bez znaczenia jest również obsesja Josselina, czyli pokonanie legendarnego Czarnego Rycerza – anonimowego wojownika, który nigdy nie zdejmuje hełmu i uchodzi za niepokonanego. Zbliżający się turniej hrabiego z Joigny ma wreszcie dać odpowiedź, czy marzenie o zwycięstwie jest w jakikolwiek sposób realne.

Trio, które napędza fabułę

Mamy tu niezwykle nośny układ postaci: charyzmatycznego Josselina (Srebrna Krokiew), Jehan – ukrywającą się pod orężem kobietę, wychowaną na rycerza (Psi Łeb); oraz bystrego, ciętego w ripostach giermka Paulina. Zderzenie tych charakterów napędza akcję, ale też wprowadza trudne do przewidzenia sploty fabuły. To właśnie ta relacyjna warstwa – rywalizacji, lojalności i poczucia własnej wartości sprawia, że Rycerz Psi Łeb to coś więcej niż tylko „rycerski komiks o pojedynkach”.

Turnieje kontra „rycerskość”

A jednak, pojedynki też grają tu ważną rolę i robią to w sposób spektakularny. Świat rycerskich potyczek ukazany został na rozkładówkach z odpowiednią dynamiką oraz niezaprzeczalnym rozmachem. Toulhoat prowadzi sceny starć z precyzją filmowej choreografii; czytelnik może poczuć ciężar tarczy oraz usłyszeć szczęk mieczy. Subtelne nawiązania stylistyczne do epoki średniowiecza, a także dramatyczne ilustracje wprowadzające nowe rozdziały – fantastycznie dopełniają całości.

Autorzy podkręcają tempo walk, a jednocześnie rozmontowują mit: za przyłbicami kryją się układy, nieczyste zagrania i polityka, w której honor łatwo schodzi na dalszy plan. To świetny materiał do rozmowy z młodymi czytelnikami o tym, że reputacja i realne czyny nie zawsze idą w parze. 

Bohaterki-wojowniczki

Motyw kobiety działającej w realiach zdominowanych przez mężczyzn oraz wspólnota silnych rycerzy zbiega się tu z tym, co doceniałam już w Hitomi – pozycji także od Lost In Time, gdzie młoda wojowniczka walczy o prawo do bycia samurajem. Choć to zupełnie inne epoki oraz estetyka – łączy je upór bohaterek i cena, jaką muszą płacić za niezależność. 

Dla kogo jest ten komiks

Rekomenduję czytelnikom powyżej 12 lat. Znajdą tu oni sporo tematów do rozmowy o tożsamości, ambicji i przyjaźni. Księga 1 jest dynamiczną oraz bardzo przystępną opowieścią o tym, że zwycięstwo w turnieju nie zawsze jest tym, czym się wydaje. Jeśli lubicie średniowieczne klimaty, ale szukacie świeżego ujęcia rycerskiego wątku – koniecznie sięgnijcie po tę pozycję.

Rycerz Psi Łeb. Księga 1 dostępna jest na stronie wydawnictwa Lost In Time.

FAQ, czyli pytania, na które możecie chcieć znać odpowiedź

Czy trzeba znać kolejne tomy?

Nie, Księga 1 stanowi pełną przygodę, ale tworzy fundament pod kolejne części. We Francji zamknięto już tę trylogię, także mam nadzieję, że wydanie jej w Polsce to tylko kwestia czasu.

Czy w komiksie jest przemoc?

Tak, ale w zdecydowanej większości turniejowa i bitewna – bez epatowania okrucieństwem. Brak scen drastycznych; nacisk na dynamikę starć oraz konsekwencje wyborów.

Czy wątek „kobiety w zbroi” jest ważny?

Tak – to jeden z filarów serii oraz ważna część osobowości bohaterki. 

Dla kogo jest ta historia wiekowo?

Moja rekomendacja: 12+.

Czy to koniec historii?

Nie – Rycerz Psi Łeb to seria trzytomowa; Księga 1 to dopiero jej początek.

Artykuł Rycerz Psi Łeb. Księga 1 – recenzja komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Współcześnie trudno określić moment, kiedy młody człowiek wkracza w dorosłość. Najprościej byłoby stwierdzić, że jest to związane z jego 18-stymi urodzinami albo maturą, na którą to też przecież mówi się ,,egzamin dojrzałości”. Co jednak obecna matura ma wspólnego z dojrzałością? I dlaczego kolejne z rzędu urodziny miałyby być potwierdzeniem, że ktoś jest już gotowy w pełni odpowiadać za siebie?

Nowa powieść anonimowego autora

Mam wrażenie, że autor książki, której przyglądam się w tej recenzji, mógł mieć podobne przemyślenia. A być może trochę zatęsknił za innymi czasami, kiedy wartość i dojrzałość człowieka nie opierała się na testach z kilkoma wariantami do wyboru, ale… na prawdziwym wyruszeniu w świat oraz poznaniu swoich słabości.

,,Yorim. Próba Medveh” jest pierwszym tomem należącym do serii ,,Kroniki Edai”. To cykl literatury fantasy dla młodzieży i starszych dzieci, której autorem jest anonimowy Tuk Folio, a właściwie Andrzej Rzegomski, skromnie figurujący w stopce redakcyjnej.

Wystarczy kilka pierwszych stron

Muszę przyznać, że zawsze ostrożnie podchodzę do książek wydawnictw, o których wcześniej nie słyszałam. Do ,,Yorima” także zasiadłam z poczuciem dystansu, ale i ciekawości. 

Wystarczyło jednak kilka pierwszych stron, żeby przekonać się, że będzie to powieść nie tylko oryginalna, pełna magii oraz ciekawych bohaterów – przede mną zaczął rysować się świat tak misternie skonstruowany, tak interesujący i kreatywny, że… przepadłam na dobre.

Próba Lasu i test dojrzałości

Głównymi bohaterami są przede wszystkim trzej przyjaciele, którzy wyruszają ze swojej rodzinnej wioski. Yorim, Fion i Garwin tworzą drużynę Zielonej Paproci – to właśnie pod jej sztandarem będą starać się podejść do Próby Lasu, swego rodzaju testu dojrzałości. Odbywa się on w lesie Medveh, a nagrodą mają być owoce Aldoriana – owoce, które obiecują rozwiązania na wiele ich problemów.

Na skutek jednak pewnych wydarzeń, udają się w dalszą podróż, w powiększonym już składzie. Otrzymują szansę treningu i szlifowania swoich wyjątkowych umiejętności. Nie obędzie się jednak bez prób, których wielokrotnie… nie zdadzą. Konsekwencje swoich działań odczują bardzo dotkliwie, przy okazji udowadniając, że mimo wszystko doskonale znają takie słowa jak odwaga i przyjaźń.

Powieść fantasty dla nastolatków

,,Yorim. Próba Medveh” to powieść o trzynastolatkach, którzy z nieświadomych, dość dziecinnych chłopców, stają się powoli młodymi mężczyznami. Choć tytułowy Yorim pełni w tej pozycji rolę kluczowego bohatera, to jednak każdy z chłopaków przechodzi diametralną zmianę na swój sposób oraz ma znaczący wpływ na przebieg akcji. 

Szczerze mówiąc, moją ulubioną postacią został welijanin o imieniu Delf, czwarty z chłopaków, który cechuje się pewnym niezwykłym talentem. Możecie go zobaczyć na ilustracji powyżej.

Co mi się nie spodobało?

I o ile uważam ten początek ,,Kronik Edai” za wielkie odkrycie tego roku, to jednak muszę wspomnieć o jednej małej rzeczy, którą nie do końca pochwalam. Nie przypadła mi do gustu scena z kotem, a właściwie ze znęcaniem się nad nim, przedstawiona jako niewinna zabawa. Była bez większego znaczenia fabularnego i do niczego nie prowadziła.

Co więcej, zarówno bohaterowie jak i czytelnik niczego się z niej nie uczą, oprócz tego, że takie rzeczy mogą uchodzić na sucho. Postacie, które podrzucały kota dla zabawy, to osoby, którym mamy i chcemy kibicować – w tamtym momencie nieco w nie zwątpiłam. Szczęśliwie, złe wrażenie szybko udało się zatrzeć autorowi.

Dla kogo jest ta książka?

To małe potknięcie nie przeszkadza mi jednak w wystawieniu najlepszej, opisowej oceny, jaką zwykłam w takich sytuacjach przyznawać na tej stronie. ,,Yorim. Próba Medveh” to książka wybitna. Niezwykle angażuje czytelnika, jest napisana ciekawym, literackim językiem i niesienie ze sobą wartości (z tym jednym małym wyjątkiem), z których młodzi ludzie mogą śmiało czerpać.

Co więcej, pozycja została starannie wydana – w twardej oprawie oraz z naprawdę świetnymi, oddającymi charakter powieści ilustracjami Eda Menroya. Polecam ją każdemu powyżej 10 roku. Dobrze sprawdzi się w roli prezentu. Mnie pozostaje czekać na kontynuację tej serii. Skłamałabym, gdybym napisała, że nie jestem jej piekielnie ciekawa.

Link do strony wydawnictwa: https://www.sztabersole.pl/

OFICJALNA PREMIERA: 21.11.2023 rok

Artykuł Yorim. Próba Medveh – recenzja powieści fantasy pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Smoczy Rycerz
➜ Scenariusz: Emanuele Arioli
➜ Rysunki: Emiliano Tanzillo
➜ Tłumaczenie: Ada Wapniarska
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Przedziwna sprawa! Pewnie każdy ze starszych czytelników kojarzy legendy arturiańskie, czyli historie sprzed setek lat, których bohaterami byli m.in. król Artur i rycerze Okrągłego Stołu.

Komiks oparty na starym manuskrypcie

Nie tak dawno temu okazało się jednak, że jeszcze nie wszystko wiemy na temat tych opowieści. Emanuele Arioli to włoski twórca komiksowy, który miał szczęście trafić na prawdziwy… złoty Graal! Studiując, zetknął się z manuskryptem sprzed niemal 14 wieków, który opisywał przygody kolejnego, niezwykle tajemniczego rycerza Okrągłego Stołu. 

W 2023 roku ukazał się jego komiks pod tytułem ,,Smoczy Rycerz” z rysunkami Emiliano Tanzillo, który powstał w oparciu o zebrane niemal na całym świecie materiały – strzępki cennej historii. To niezwykle satysfakcjonująca lektura, która szybko znajdzie uznanie wśród fanów klasycznych powieści graficznych, osadzonych w czasach średniowiecza i urozmaiconych o wątki fantastyczne.

Samotny Rycerz

Postać tytułowego rycerza jest całkiem romantyczna. Chłopiec ma oczy w dwóch kolorach, jest sierotą, a przy tym rówieśnicy go prześladują ze względu na podejrzenia o konszachty z diabłem nieobecnej już matki. Kiedy dorasta, Sivar – bo tak ma na imię, postanawia na skutek pewnego wydarzenia, wyruszyć na poszukiwania swojego pochodzenia.

Szybko okazuje się, że jego los przewidział wielki czarownik Merlin, a wszystko to co robi Smoczy Rycerz jest szybciej lub później spełnioną przepowiednią magika. Można odnieść wrażenie, że bohater jest nawet nieco zbyt potulny i poddańczy wobec zmierzającego w jego stronę przeznaczenia. Nie pomaga również zestawienie go z pozostałymi, niezwykle współczesnymi i charyzmatycznymi postaciami drugoplanowymi.

Brakujący element legend arturiańskich

Czy to jednak znaczy, że ,,Smoczy Rycerz” jest komiksem przewidywalnym i nudnym? Nic z tych rzecz. Choć można nieco zarzucić głównej postaci, to cała fabuła jest spójna i bardzo intrygująca. Choć twórcy nie udało się odtworzyć ze średniowiecznych źródeł pełnej historii rycerza, to jednak wypełnił braki swoją wyobraźnią, tworząc dzieło pełne, choć – jak się okazuje – nie do końca skończone.

Według informacji dostępnych w internecie, powstawać będą kolejne przygody Sivara. Mam pewne obawy, czy uda się utrzymać poziom oraz zaciekawienie czytelnika na tak wysokim poziomie jak w przypadku pierwszej części. Moje przeczucie podpowiada mi także, że ,,Smoczy rycerz” jest historią kompletną i niepotrzebującą  dalszych dopowiedzeń. Mimo to, perspektywa kolejnego tomu tej tej serii jest niezwykle kusząca i skłamałabym, gdybym napisała, że nie będę na nią czekać.

Najlepiej jednak oceńcie sami, czy czujecie niedosyt po tym pierwszym tomie. Polecam ,,Smoczego rycerza” odbiorcom już powyżej 9 roku życia. To uniwersalna opowieść, w której zestawione zostały znane schematy i powielane postawy, z rzadkim dla tego typu publikacji poczuciem humoru oraz dystansem, który ściąga ciężar gatunkowy z tej publikacji. 

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Smoczy+rycerz/pokaz.html

Artykuł Smoczy Rycerz – recenzja komiksu na bazie legendy pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Drako. Rycerze i Trolle”

Seria: Drako

Autor: Adam Kałuża

Ilustracje: Aneta Lewko-Ślęzak

Rok wydania: 2019

Wydawnictwo: Rebel

Czas gry: ok. 30 minut

Liczba graczy: 2 osoby

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Mamy w Polsce wielu zdolnych twórców gier planszowych. Jednym z nich jest Adam Kałuża, który swoją planszówką ,,K2” zdobył jako pierwszy Polak nominację do nagrody Kennerspiel des Jahres.

Oficjalnie tworzy gry od 2006 roku, ale to w 2011 po raz pierwszy światło dzienne ujrzał tytuł, który stał się początkiem bardzo popularnej serii – ,,Drako”. 

W tym roku premierę miały także ,,Drako. Smoki i Krasnoludy” (odświeżona wersja) oraz najnowsza ,,Drako. Rycerze i Trolle”. W tej recenzji skupimy się przede wszystkim na tej ostatniej.

Pudełko zawiera niewielką planszę, 27 znaczników obrażeń, planszetkę zbrojnych i trolli, talię 38 kart zbrojnych oraz 38 kart trolli, znacznik uniku, 10 znaczników kamieni, instrukcję oraz 5 szczegółowo wykonanych figurek, które robią ogromne wrażenie na graczach!

Mechanizm gry wydaje się bardzo prosty, żeby wygrać, należy pokonać przeciwnika. To tytuł przeznaczony tylko dla duetu, można więc opowiedzieć się po stronie ludzi i wziąć pod opiekę trzech rycerzy lub stanąć po stronie sił nadprzyrodzonych i poprowadzić do walki dwa trolle. 

Sama zabawa z każdą kolejną rozegraną partią wydaje się coraz ciekawsza, ponieważ zaczyna się lepiej rozumieć zależności, jakie zostały w niej zastosowane.

Zwyciężyć można na dwa sposoby, albo uśmiercając przeciwników, albo grając na zwłokę – kiedy skończy się talia kart, pojedynek automatycznie się zakończy i wygrają rycerze. Można to wytłumaczyć tym, że rozgrywka toczy się nocą, wraz z ostatnią kartą nadchodzi dzień, a jak wiadomo trolle w kontakcie z promieniami słonecznymi zamieniają się w twardy kamień.

Oprócz różnicy w ilości postaci, zarówno rycerze jak i trolle dysponują także innymi umiejętnościami. Łucznicy mogą zadawać ciosy z długich dystansów, rycerz posiada zdolność przywoływania pomocników, a trolle wykazują się szarżą lub rzucają kamieniami. 

Szczerze mówiąc dużo prościej jest wcielić się w postaci trolli. Rozegrałam około 10 partii gry i choć kilka razy było już naprawdę blisko, to nikomu nie udało się wygrać będąc z rycerzami. 

Może to być więc ciekawa gra dla duetów – dziecko oraz rodzic, gdzie taka dysproporcja szans na zwycięstwo pozwoli na wyrównanie poziomu gry.

Co ciekawe, ,,Drako. Rycerze i Trolle” można łączyć z poprzednimi pozycjami tej serii, dzięki czemu buduje się praktycznie nieograniczone możliwości rozgrywki.

To z pewnością bardzo interesująca gra, przy której postarano się, żeby wszystkie detale były dopracowane z dużą starannością. Szybko się ją rozkłada, jest wykonana z trwałych materiałów i wciągająca (nigdy nie kończy się na jednej partii). 

Polecam ją graczom powyżej 8. roku życia.

Grę do recenzji przekazało wydawnictwo Rebel:

Artykuł Drako. Rycerze i Trolle – recenzja gry planszowej pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Scenariusz: Shuky

Ilustracje: Waltch

Kolory: Novy

Tłumaczenie: Anna Ślubowska

Wydawnictwo: FoxGames

Rok wydania: 2019

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Pamiętacie, jak dokładnie miesiąc temu pisałam o ,,Rycerzach”? Bardzo ciekawym komiksie paragrafowym rozrywającym się w świecie średniowiecznych zakątków, magii i władców.

W związku z tym, że tak wciągnęła mnie fabuła i przygody bohatera, o losie którego decydowałam, postanowiłam opisać dla Was także ,,Rycerzy 2”.

W tej części najważniejszym zadaniem jest dostarczenie istotnej wiadomości do hrabi, który zarządza miasteczkiem Wspakno.

Po drodze czekają na czytelnika jednak zagadki, liczne przeszkody oraz możliwość zmiany misji – tylko na własne życzenie!

Autorzy komiksu dają graczowi do wyboru 2 opcje rozpoczęcia rozgrywki. W zależności od stopnia zaawansowania oraz tego, czy ktoś ma za sobą już pierwszą część ,,Rycerzy” czy też nie, można wcielić się w giermka lub rycerza.

Oczywiście zabawa jest dużo ciekawsza, kiedy znamy przygody z poprzedniego tomu, ale w żadnej mierze ich znajomość nie jest wymagana do bardzo udanej obecnej rozgrywki.

Postanowiłam swoją bohaterką uczynić Karinkę i to z jej pomocą szczęśliwie ukończyć misję. W pierwszej części dowodziła ona Strażą Królewską i nie miała, aż takiego wpływu na akcję, jak w najnowszym tomie ,,Rycerzy”. Bardzo się cieszę, że pojawiła się tutaj silna postać kobieca, która pod każdym względem dorównuje pozostałym rycerzom.

Dobrą zmianą jest także rezygnacja z podziału na dzień i noc. Poprzednim razem ten dodatkowy element rozgrywki znacznie ją utrudniał, co mogło być zniechęcające, szczególnie dla młodszych graczy.

W ,,Rycerzach 2” nie można odmówić również poczucia humoru narratorowi. Wiele jego komentarzy świetnie opisuje przedstawiane wydarzenia w kadrach i rozładowuje czasami bardzo skumulowane napięcie.

Przed czytelnikami tej gry paragrafowej dużo świetnych wyzwań, przy których często trzeba nieco pogłówkować, coś policzyć lub zapamiętać.

Z pewnością pojedyncza misja wybranym bohaterem zapewni dobrą rozrywkę na wiele godzin, a to z pewnością nie ostatnia zabawa z tym komiksem.

Jakby tego było mało, po ukończeniu gry, autorzy zapowiadają kolejną część ,,Rycerzy”, na który sama z ciekawością czekam.

Polecam ten komiks dzieciom powyżej 8. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: http://foxgames.pl/rycerze2/

Artykuł Rycerze 2 – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Scenariusz: Shuky

Ilustracje: Waltch

Kolory: Novy

Tłumaczenie: Anna Ślubowska

Wydawnictwo: FoxGames

Rok wydania: 2017

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

,,Rycerze”, kolejny już w mojej kolekcji komiks paragrafowy, wydawał się na pierwszy rzut oka najprostszym ze wszystkich, z którymi miałam do czynienia do tej pory.

Jak wiadomo, pozory jednak lubią mylić i szybko okazało się, że żeby zostać rycerzem trzeba się trochę nagimnastykować, ale jak już się uda – frajda jest ogromna!

Ilustracje do tej książki stworzył Waltch, który napisał również fabułę ,,Zombie”. Nie ma jednak w tych pozycjach zbyt wielu podobieństw. Każda ma indywidualny styl, zupełnie inną linię fabularną oraz inaczej rozwija się w nich akcja.

Zadaniem czytelnika / gracza ,,Rycerzy” jest pomyślnie przejść próbę Szkoły Rycerskiej i stać się pełnoprawnym rycerzem. W przeciwieństwie jednak do pozostałych książek o których pisałam (np. ,,Mystery”, ,,Wilkołak” czy ,,Technomagowie”) nie traci się w niej życia i nie trzeba go liczyć. W tym przypadku należy zwracać uwagę na ilość minionych dni, które oznaczone są charakterystycznym symbolem.

Po 5 nocach przychodzi czas na podliczenie bransoletek, których zbieranie jest (zaraz obok przetrwania) najważniejszą misją gry, i w zależności od ich ilości, dowiadujemy się, co dalej czeka naszego bohatera.

Jego wybór także zależy od indywidualnych preferencji czytelnika. Na początku poznajemy 3 braci, którzy znudzeni życiem na roli postanawiają porzucić wieś i starać się o zostanie pełnoprawnymi rycerzami. Każdy z nich jest inny. Mamy typowego osiłka, który przoduje siłą i charyzmą, drugiego, który jest niezwykle zręczny oraz trzeciego, który charakteryzuje się wspaniałą inteligencją.

W zależności od tego, na kogo z nich postawimy, będzie nam łatwiej przechodzić pewne rodzaje zadań.

Na aspirujących rycerzy czekają zagadki, postacie, których obecność kojarzy się z fantastyką oraz czasami średniowiecza, jak np. magicy czy elfy.

Najważniejszą jednak zasadą o której warto pamiętać, podczas rozgrywki w ,,Rycerzy” jest przestroga w instrukcji gry. Autorzy radzą, żeby nie oszukiwać i zachowywać się tak, jak na przyszłego obrońcę królestwa przystało. Powiem Wam w tajemnicy, że naprawdę mądrze jest tej rady posłuchać.

,,Rycerzy” polecam dla graczy powyżej 8. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: http://foxgames.pl/rycerze/

Artykuł Rycerze – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Cudowny jeleń. Baśnie węgierskie”

Opracowanie: Marta Gedeon

Ilustracje: Marianna Jagoda

Tłumaczenie: praca zbiorowa

Wydawnictwo: Media Rodzina

Rok wydania: 2016

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Gdybym mogła mieć tylko jedną książkę, na pewno byłyby to jakieś baśnie. Ten niezwykły gatunek epicki ma w sobie pewien mistycyzm, czy to ze względu na przynależność do folkloru czy przez swój uniwersalny wydźwięk.

W związku z tym, że baśnie są dla mnie szalenie ważne, rozpoczęłam pewien wyjątkowy projekt. Link do niego znajdziecie tutaj: http://bajkochlonka.pl/basnie-swiata/

Przejdźmy już jednak do książki ,,Cudowny jeleń. Baśnie węgierskie”. Kulturalnie jesteśmy bardzo podobni. Wiele z ich opowieści znamy z własnego dzieciństwa. Zmieniają się tylko imiona oraz nazwy miast czy gór w których toczy się akcja.

Jednak mimo to baśnie węgierskie oferują czytelnikowi dużo nowych historii, o których nie miał szans usłyszeć nigdy wcześniej.

Za książkę odpowiedzialna jest przede wszystkim Marta Gedeon, która urodziła się na Węgrzech, ale jej dzieci są pół Węgrami i pół Polakami. To ona zebrała i uszeregowała baśnie w cztery części. W pierwszej przeważający jest motyw czarodziejski, który najbardziej kojarzy się z tradycyjnymi opowieściami ludowymi.

Część druga jest bardziej stonowana pod względem fantastyki, a część trzecia to już historie przede wszystkim związane z powstaniem państwa węgierskiego oraz jego założycielami. W części czwartej najwięcej miejsca poświęca się królowi Maciejowi Korwin, który zasłynął jako jeden z największych i najwybitniejszych monarchów Węgier.

W książce wiele jest elementów, nawiązujących do tradycji kraju, w którym toczy się akcja. Mowa tutaj chociażby o pogaczu (obecnie bogacz), potrawie, która wielokrotnie się przewija w historiach. Pojawia się także czardasz (tradycyjny taniec) czy bogata ornamentyka w ilustracjach. W kolorach góruje czerwony, sporo jest także zieleni, trochę różu, błękitu, granatu i białego.

Za oprawę wizualną książki odpowiada Marianna Jagoda, która cudownie przenosi nas w folklor węgierskich wiosek. Ilustracji jest bardzo dużo i robią niesamowite wrażenie.

Baśnie, które wybrano do zbioru są różnej długości. Jedne mają zaledwie kilka krótkich stron, ile kilkanaście. Większość z nich kończy się na frazie ,,jeżeli nie umarli, to żyją do dzisiaj”, którą należy traktować z przymrużeniem oka. Tekst jest upstrzony zabawnymi wstawkami. Tutaj tak poważne tematy, jak ubóstwo czy śmierć, łagodzone są żartami słownymi, które rozładowują napięcie.

Baśnie traktują przede wszystkim o dobru i złu. Wychwalają sprawiedliwość oraz prawdę. Przedstawiają historie w których czarne charaktery zawsze spotyka zasłużona kara, a ludzie przyzwoici otrzymują niewyczekiwaną nagrodę za swoje postępowanie.

Jedną z moich ulubionych baśni z tego zbioru, jest ta ,,O chłopcu, który miał sen”. Opowiada ona historię o sile, która tkwi w umyśle, sprycie oraz cierpliwości. Porusza także temat przeznaczenia. Głównemu bohaterowi przyśnił się sen piękny i niewiarygodny. Mimo, że wiele osób pyta go o jego treść, on nie chce go zdradzić. Z czasem historia pokazuje, że gdyby pochwalił się komuś, co mu się przyśniło, sen na pewno by się nie spełnił. On jednak cierpliwie czeka na bieg wydarzeń. Jego milczenie doprowadza go do celu.

Ta historia także pięknie pokazuje, z jaką czcią oraz jakim znaczeniem myślano kiedyś o snach. Ich wieloznaczność oraz tajemniczość była dla wielu osób inspiracją. Szukano w nich odpowiedzi na pytania oraz recepty na rozwiązanie problemów.

Sny podobno są także odzwierciedleniem naszych największych pragnień i lęków, podobnie jak baśnie, dlatego być może mają tak wielkie znacznie w literaturze.

Z kolei tytułowa opowieść o ,,Cudownym jeleniu” jest jedną z najważniejszych dla Węgrów. Opowiada o etymologii powstania kraju oraz odwadze założycieli, czyli o Madziarach i Hunach.

,,Cudowny jeleń. Baśnie węgierskie” to prawie 500 stron niesamowitych historii i pięknych ilustracji, które wciągną czytelnika bez reszty. Polecam do czytania z całymi rodzinami. Dla dzieci od 7-ego roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://mediarodzina.pl/prod/1319/Basnie-wegierskie–Cudowny-jelen

Artykuł Cudowny jeleń. Baśnie węgierskie – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Rycerze i smoki”

Autor: Christina Björk

Ilustracje: Eva Eriksson

Tłumaczenie: Agnieszka Stróżyk

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2018

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Powracamy do tematu smoczych opowieści. Niedawno recenzowałam ,,Księżniczki i smoki” (http://bajkochlonka.pl/2018/08/14/ksiezniczki-i-smoki-recenzja/), w tym wpisie czas na młodszego brata tej serii, czyli ,,Rycerze i smoki”.

Mimo, że nie przepadam za dzieleniem książek na te dla dziewczynek, i te dla chłopców, to w tym wypadku doskonale rozumiem decyzję o podziale na płeć. Autorka przenosi nas kilkaset lat w przeszłość, do momentu, kiedy na ziemiach królowały fantastyczne stworzenia, a zarówno mali mężczyźni jak i młode kobiety, pełnili określoną funkcję w społeczeństwie.

W ,,Rycerzach i smokach” jest mnóstwo nawiązań do legend oraz podań ludowych. Pojawia się postać króla Artura, Tristana czy (świętego) Jerzego. Oczywiście bohaterowie nie są dorosłymi postaciami, ale obserwujemy ich perypetie w chwili, kiedy sami byli jeszcze dziećmi.

Po każdym rozdziale autorka nawiązuje do ich przyszłych, wielkich osiągnięć, dając czytelnikowi do zrozumienia, że wtedy jeszcze nikt nie wróżył im wielkiej kariery (albo przynajmniej nie tak wielkiej, jaką osiągnęli). To bardzo ciekawy zabieg, ponieważ każdy chłopiec może wyobrazić sobie, że przed nim również czekają niesamowite przygody, których nikt się nie spodziewa.

Książka jest podzielona na 7 krótkich rozdziałów plus bonus. W każdym z nich autorka stara się przemycić jakiś morał. Czasami są one bardzo praktyczne, jak np. ten, że ze smokiem nie trzeba walczyć tylko siłą, ale można też pokonać go sprytem. Albo inny, że wroga możemy zwyciężyć, wykorzystując jego słabości (np. w rozdziale w którym Tristan zaczarował bestię muzyką).

Oczywiście, w książce są także porady bardzo fantastyczne, jak np. takie, że jeżeli ma się już sokoła, to może nie warto uczyć go łapania jaszczurek, albo ta, że smok jest kiepskim zwierzątkiem domowym (chociaż w książce ,,Księżniczki i smoki” było wprost przeciwnie).

Pozycja ,,Rycerze i smoki” różni się nie tylko treścią od swojej poprzedniczki, ale przede wszystkim tym, że w niej wszystkie smoki wydają się groźne i nie mają pokojowych zamiarów. Należy je pokonać, albo przynajmniej trzymać się od nich z daleka.

Trzeba jednak przyznać, że jeżeli pojawia się w którymś z opowiadań dziewczynka, jest równie odważna, co jej kolega.

Być może smoki z tej części to zupełnie inne gatunki, niż te o których była mowa w ,,Księżniczkach i smokach”.

W podsumowaniu to bardzo sympatyczna lektura. To oczywiste, że chłopcy wolą walczyć z bestiami, niż się z nimi przyjaźnić (chociaż są wyjątki). Jestem jednak przekonana, że każdy czytelnik wciągnie się w wir przygód.

Książkę ,,Rycerze i smoki” polecam dla dzieci, które skończyły 4. rok życia. Czytając o odważnych bohaterach, na pewno sami zapragną zostać walecznymi rycerzami.

Link do strony wydawnictwa: http://www.zakamarki.pl/index.php/rycerze-i-smoki.html

Artykuł Rycerze i smoki – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.