Kontynuuję cykl – 5 pytań do twórców literatury dziecięcej! Wypytuję autorów, ilustratorów, tłumaczy, a nawet wydawców o swoje projekty, przyszłe pomysły i prywatne księgozbiory. Mam nadzieję, że odpowiedzi jeszcze bardziej wciągną Was w wir książkowych opowieści!

Tym razem zwróciłam się z kilkoma pytaniami do Katarzyny Kalisty, która ostatnio wydała swoją pierwszą książkę dla dzieci i młodzieży. Link do recenzji ,,Pan Barnaba i zagadkowa hipoteza” znajdziecie tutaj: https://bajkochlonka.pl/2021/05/29/pan-barnaba-i-zagadkowa-hipoteza-recenzja/

1. Skąd pojawił się pomysł na bohatera-kota, obdarzonego zdolnością mowy?

Nie pamiętam tego momentu, kiedy pojawił się w mojej głowie ten 500-letni kot, ale z całą pewnością objawił się od razu jako gadający, przemądrzały i lekko irytujący osobnik. Od samego początku był czarny. Czarne koty mają coś magicznego w sobie. Później już bardziej świadomie dobierałam dla niego imię, pochodzenie i rasę, wszystko tak, aby pasowało do całej postaci.

2. Dlaczego akurat Kraków, wybrała Pani na miasto, w którym rozgrywa się akcja książki?

Kraków jest mi bliski z racji urodzenia, ale też naprawdę lubię to miasto. Lubię przechadzać się po jego starych ulicach i placach, wynajdywać ciekawe zakątki. Mam swoje ulubione miejsca, w których czuję się wyjątkowo dobrze i często je odwiedzam. Łatwiej też było mi prowadzić bohaterów po miejscach, które znam.

3. Czy interesuje się Pani matematyką? Skąd taka łatwość w pisaniu o jej zagadnieniach?

Matematyka podobnie jak fizyka kwantowa w jakiś sposób mnie fascynuje. Dostrzegam w niej pewien ład i piękno. Nigdy nie byłam naprawdę dobra z matematyki i po latach żałuję, że nie poczyniłam tego wysiłku, żeby zagłębić się w jej świat. Matematyka nie przez przypadek nazwana została królową nauk. Otwiera drzwi do wielu innych dziedzin nauki.

Pisanie o tak skomplikowanym temacie jakim jest hipoteza Riemanna nie było łatwe. Po stokroć czytałam definicje, żeby mniej więcej zrozumieć, o co chodzi. Odbyłam też kilka rozmów z ludźmi, którzy naprawdę przenikają swoim umysłem istotę hipotezy.

Drugą trudnością było pisanie o problemie matematycznym tak, żeby tekst był przyswajalny dla dzieci a jednocześnie wciąż zgodny z samą hipotezą.

4. Czy potrafi jeździć Pani na deskorolce? Gdzie uczyła się Pani terminologii związanej z tym sportem?

Stałam na deskorolce kilka razy w życiu i wszystkie próby jazdy kończyły się podobnie jak u Jagienki, jednej z bohaterek, upadkiem. W Krakowie w Parku Jordana są skate parki, gdzie młodzież i dzieci ćwiczą jazdę. Wyczyny sprawnych skaterów są imponujące. Naprawdę miło popatrzeć. Pomyślałam wtedy, że to świetne hobby dla mojego 13-letniego bohatera. Podsłuchując rozmowy zaznajomiłam się trochę z żargonem i terminologią, a resztę doczytałam oczywiście w internecie.

5. Czy jest szansa, że spotkamy jeszcze pana Barnabę w kontynuacji tej serii?

Panu Barnabie przypadło do gustu towarzystwo nastolatka. Po pięciuset latach przebywania tylko z dorosłymi to ciekawa odmiana. Dlatego na pewno zostanie jeszcze w Krakowie. Mam pomysł na przynajmniej dwie książki o dalszych przygodach gadającego kota i Antka. Ten niezwykły duet zmierzy się z nowymi problemami, w rozwiązaniu których nieodzowna okaże się nauka, ale już inna jej gałąź.

Link do recenzji ,,Pan Barnaba i zagadkowa hipoteza” znajdziecie tutaj: https://bajkochlonka.pl/2021/05/29/pan-barnaba-i-zagadkowa-hipoteza-recenzja/

Artykuł 5 pytań do… Katarzyny Kalisty, czyli kto jest po drugiej stronie książki? pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Ruszam z nowym cyklem – 5 pytań do twórców literatury dziecięcej! Będę przepytywać autorów, ilustratorów, tłumaczy, a nawet wydawców ze swoich projektów, przyszłych pomysłów i prywatnych księgozbiorów. Mam nadzieję, że odpowiedzi jeszcze bardziej wciągną Was w wir książkowych opowieści!

Na pierwszy ogień 5 pytań do Adama Skrodzkiego, który ostatnio debiutował książką ,,Brygada Brawurowych Kur”. Recenzję do niej znajdziecie tutaj: http://bajkochlonka.pl/2020/06/15/brygada-brawurowych-kur-recenzja-premierowa/

1. Jak zrodził się pomysł stworzenia książki o Brygadzie Brawurowych Kur?

Jeśli wychodzisz rano po bułki i wracasz bez tematu na powieść, to na pisarza się nie nadajesz. Kiedyś traktowałem to zdanie jako kolejny chwytliwy slogan, lecz dziś podpisuję się pod nim obiema rękami. Przemierzając pewną górską wioskę zatrzymałem się właśnie przy stadzie kur. To niemożliwe, by one tak tylko dziobały i dziobały – pomyślałem – muszą mieć jakieś drugie życie. Ale jakie? Podglądać kur zamiaru nie miałem, pozostało mi więc podejść do zagadnienia zgodnie z wyuczonym zawodem, a z wykształcenia jestem logistykiem. Aby więc kury mogły żyć wśród ludzi, musiały w pierwszej kolejności zalegalizować swój pobyt w mieście. Kury nie zamierzały bowiem niczego narzucać siłą, ani żyć poza prawem – przeciwnie, pragnęły pokojowej koegzystencji z ludźmi. Bo Brygada Brawurowych Kur – mimo dynamicznej akcji – to opowieść właśnie o (nie)tolerancji, odmienności i marzeniach na pierwszy rzut oka nierealnych. Kury zaplanowały swoje życie wśród ludzi w każdym szczególe; postanowiły wyrobić sobie dowody osobiste, uczciwie pracować i uczynić miasto lepszym, lecz nie przewidziały ludzkiej zawiści, która przetrąciła ich marzenia.

2. W jakim prawdziwym mieście mogłaby mieć miejsce jej akcja i dlaczego?

W każdym! I to pod każdą szerokością geograficzną. Ale najbardziej zależało mi na uchwyceniu klimatu znanego większości z nas, czyli szarych niegdyś – a pastelowych dziś – bloków, nieprzyjaznych urzędów, czy osobników pokroju Bernarda Waty. Poza tym Brygada osiągnęła już pełną zdolność operacyjną, a to oznacza, że może pojawić się dosłownie wszędzie – bądźcie czujni!

3. Czy Brygada Brawurowych Kur była inspirowana Pingwinami z Madagaskaru? Czy był jakiś inny film lub książka, którego ducha chciał Pan uchwycić?

Gdy pisałem tom pierwszy, nie wiedziałem nawet o istnieniu Pingwinów z Madagaskaru. Dopiero przed tomem drugim i trzecim (które powstawały równolegle), ktoś porównał BBK do Pingwinów, przez co musiałem nadrobić zaległości. Pochłonąłem kilkanaście odcinków naraz – niektóre były fenomenalne, inne boleśnie wtórne – ale cała seria zasłużenie cieszy się sławą. Stąd też w kolejnych tomach może być widocznych więcej podobieństw (bo to cenna nauka była), choć książka nie może – i nie powinna(!) – ścigać się z animacją. Dlatego każde porównanie do Pingwinów uznam za komplement, choć nie ma mowy o „pingwinizacji” Brygady. Nie widzę też różnicy między humorem dla dzieci i dorosłych, dlatego ojcami chrzestnymi BBK można uznać Bułhakowa i Gogola. Ich odległość od współczesnej dziecięcej przygodówki jest tylko pozorna.

4. Jak się Pan czuje po debiucie? Czy wydanie pierwszej książki motywuje do tworzenia kolejnych?

Chyba to wszystko jeszcze do mnie nie dotarło, więc na razie podchodzę do wszystkiego na chłodno. I zamiast świętować, dopiero teraz widzę ile jeszcze pracy mnie czeka. Najlepiej byłoby pójść za ciosem, ale pisanie wymaga pokory, gdyż nie wszystko wychodzi tak, jak byśmy tego chcieli. Szuflada jest pełna rozmaitych projektów, od współczesnego romansu, po dreszczowiec o tragedii na Przełęczy Diatłowa, ale to raczej marzenia niż konkretne zapowiedzi, zwłaszcza, że teraz najważniejsza jest Brygada.

5. Jaka jest Pana ulubiona książka dla dzieci/młodzieży i dlaczego akurat ta?

Sam chciałbym to wiedzieć. Próbowałem sobie przypomnieć swoją czytelniczą młodość, lecz dosłownie żaden tytuł nie zapadł mi w pamięci. A czytałem dużo; chyba w piątej klasie polonistka kazała nam przynieść deklarację z biblioteki o ilości wypożyczanych rocznie książek. Gdy – aby nie liczyć ręcznie – powiedziałem czterdzieści, jedna z bibliotekarek uniosła się, że to niemożliwe, na co druga odparła: Ale on tyle czyta… albo lepiej. Mógłbym oczywiście wymienić kilka tytułów, które musiały przejść przez moje ręce, ale skoro nie wiążą się z nimi wspomnienia, to chyba nie o to chodzi. No, może Doktor Dolittle i Baltazar Gąbka nie mogą zostać pominięci. I – właśnie sobie przypomniałem – baśnie Andersena, w dużym, pięknym wydaniu.

Tutaj recenzja: http://bajkochlonka.pl/2020/06/15/brygada-brawurowych-kur-recenzja-premierowa/

Artykuł 5 pytań do… Adama Skrodzkiego, czyli kto jest po drugiej stronie książki? pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.