Żyjemy w dziwnych czasach. Z jednej strony rodzice zabierają ze sobą kilkumiesięczne niemowlęta na wczasy w egzotyczne kraje, a z drugiej – dziecko domagające się bliskości oraz sygnalizujące swoje potrzeby uznawane jest za nadwrażliwe.

Książki wspierające rodziców i opiekunów

Przez ostatnich kilka lat, dzięki edukowaniu społeczeństwa, otwartości i rosnącej świadomości rodziców, a także wartościowym lekturom – udaje się lepiej rozumieć tych najmłodszych. To, co kiedyś uważane było za zbyt pobłażliwe, staje się standardem, pozytywnie wpływającym na poczucie bezpieczeństwa oraz komfort dzieci.

Zawsze blisko to kolejna, bardzo potrzebna książka Marty Prada. Jej poprzednia publikacja, która również ukazała się nakładem wydawnictwa Levyz Books: 5 maszyn miłości; znalazła się w moim osobistym rankingu najciekawszych lektur 2025 roku. Autorka to uznana przewodniczka montessoriańska i certyfikowana edukatorka Pozytywnej Dyscypliny.

Czas rozłąki z dzieckiem – jak sobie z nim radzić, jak się na niego przygotować?

W Zawsze blisko Marta Prada pokazuje dwa punkty widzenia: mamy oraz jej córeczki, komunikujące swoją potrzebę bliskości, tęsknotę oraz miłość. Choć różnią się one poziomem doświadczenia, perspektywą czy też rolą w relacji – wachlarz ich emocji jest bardzo podobny.

Silna więź, która towarzyszy matce i dziecku, przechodzi pewnego rodzaju test, kiedy po czasie pełnym bliskości, nadchodzi moment rozłąki. Zawsze blisko jest książką, która nie tylko daje wsparcie obu stronom tego doświadczenia, ale także podpowiada narzędzia wspomagające proces powracania kobiety do pracy i większego zaangażowania w życie dziecka pozostałych dorosłych.

Czym jest mamoza?

Główną bohaterką książki jest Martynka. Pewnego dnia dziewczynka słyszy od swojej babci, że ma mamozę, bo bezustannie dopomina się obecności mamy. Martynka zaczyna się niepokoić, bo mamoza kojarzy jej się z jakąś poważną chorobą.

Dziewczynka zaczyna rozmawiać na ten temat z mamą. Kobieta w prosty oraz pełen czułości sposób tłumaczy jej, że mamoza to nic złego – wręcz przeciwnie, to zachowanie dziecka, które pozwala mu się zdrowo i prawidłowo rozwijać.

Subtelna narracja, poetycki i jednocześnie przystępny język sprawiają, że Zawsze blisko jest lekturą przyjemną oraz w równym stopniu pouczającą. To pełna empatii oraz wzbudzająca wrażliwość książka, która daje ukojenie i uczy rodziców oraz ich dzieci, żeby wzmacniać i pielęgnować swoje więzi. 

Będzie odpowiednia dla kilkulatków, które stają przed wyzwaniem rozłąki z mamą, niebawem pójdą do żłobka lub przygotowują się do roli przedszkolaka. 

Do strony wydawnictwa: https://levyz.pl/shop/zawsze-blisko/

Artykuł Zawsze blisko – recenzja książki ułatwiająca powrót mamy do pracy pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Kolejne morze wzruszeń zamknął w nowej książce Jakob Wegelius – absolutny mistrz opowieści o niezwykłych bohaterach i ich pełnych emocji przygodach.

Jeżeli w swoim czytelniczym planie nie ujęliście do tej pory ani ,,Legendy o Sally Jones”, ani ,,Małpy mordercy”, to są to pozycje zdecydowanie do pilnego nadrobienia. W trzeciej książce autora, która ukazała się nakładem wydawnictwa Zakamarki, także pojawia się znany motyw portowych miasteczek oraz… małpy. Zdziwicie się jednak jak inna jest ta pozycja od dwóch poprzednich.

Początek poszukiwań

,,Esperanza” to opowieść o Halidonie. Trudno właściwie powiedzieć czy jest on chłopcem czy niewyrośniętym mężczyznom. W zasadzie nie ma to większego znaczenia. Halidon zajmuje się ulicznymi wystąpieniami – jeździ na monocyklu i żongluje srebrnymi piłkami.

Kiedy zapada zmierzch, wraca do swojego domu. Mieszka razem z przyjacielem, którego nazywa Kapitanem. Tego dnia jednak nie zastaje go tam, gdzie zwykle. Znajduje kartkę, że Kapitan wyszedł do ulubionego klubu jazzowego. Gdy jednak mija północ, a przyjaciel nie wraca, Halidon postanawia go szukać.

Strach przed porzuceniem

Akcja całej książki dzieje się więc tylko przez jedną noc. Mimo to, można odnieść wrażenie, jakby Halidona znało się już od dawna, bo autor sprytnie przemycił w nim emocje, których często sami doświadczamy.

Choć bohater ten nie ma większych podstaw, żeby niepokoić się o Kapitana, wiedziony złym przeczuciem, wpada nawet w coś w rodzaju hipnozy. Nie potrafi przestać szukać przyjaciela, martwiąc się początkowo, że być może coś złego mu się przytrafiło, żeby później zacząć się obawiać, że Kapitan… mógł go zostawić.

Konsekwencje naszych decyzji

Kolejny bohater, gadający pies, który dostaje imię dopiero na końcu ,,Esperanzy”, doskonale uosabia ten strach przed porzuceniem. Nie odstępuje Halidona na krok, jakby był on dla niego ostatnią deską ratunku przed bezdomnością.

Jestem przekonana, że zarówno ta postać jak i główny bohater poruszą w Was struny, które często pozostają uśpione. Bo bez względu na to, w jakim wieku byśmy nie byli, ma prawo dopaść nas czasami zwątpienie. Brak ufności lub zbyt duża ufność mogą się ze sobą przeplatać – jako ludzie jesteśmy po prostu skazani na konsekwencje naszych decyzji.

Z przyjemnością polecam Wam kolejną już książkę Jakoba Wegeliusa, tym bardziej, że mogłam z tym niesamowitym twórcą zamienić słowo podczas tegorocznych Międzynarodowych Targów Książki w Krakowie. To niezwykle skromny człowiek, którego historie powinny się znaleźć w zestawieniach najlepszych pozycji zarówno dla młodych jak i dorosłych czytelników.

,,Esperanza” to uniwersalna książka dla każdego odbiorcy powyżej 9 roku życia. Sięgnijcie po nią, żeby się zachwycić.

Link do strony wydawnictwa: https://www.zakamarki.pl/produkt/esperanza/

Artykuł Esperanza – recenzja książki dla dzieci i nie tylko pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Robert Vescio

Ilustracje: Nicky Johnston

Tłumaczenie: Magda Szpyrko-Ankiewicz

Wydawnictwo: Adamada

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: ma dużo zalet

Recenzja:

Przyjaźń ponad podziałami to temat, który doskonale sprawdza się w wielu filmach i literaturze. Pokonywanie trudności, żeby zbliżyć się do bliskiej osoby to działanie, które wzrusza oraz inspiruje zarazem. 

Zupełnie więc mnie nie dziwi, że książka dla dzieci ,,Pod tym samym niebem” została wydana w Polsce. Obrazkowa opowiastka Roberta Vescio z ilustracjami Nicky Johnston skrywa w sobie duży potencjał. To historia o dwójce dzieci, które żyją po dwóch, zupełnie przeciwnych stronach świata. Gdy jedno się budzi, drugie idzie już spać. Gdzie u jednego zachodzi słońce, u drugiego właśnie wstaje dzień.

W warstwie obrazkowej nie mam tej pozycji zupełnie nic do zarzucenia. Pastelowe, subtelne kadry pokazują dwie zupełnie inne kultury. Stęsknione spojrzenia dzieci wydają się wypatrywać na drugiej połowie rozkładówki swojego rówieśnika. Takie spoglądanie w dal, a zarazem patrzenie na siebie i niemożliwość dostrzeżenia drugiej postaci ma w sobie dużo z poezji. 

Pokazanie tutaj nieuchwytności tej przyjaźni, a zarazem próba nawiązania kontaktu, a w końcu – szczęśliwe zakończenie to solidny fundament ,,Pod tym samym niebem”. 

Jej najsłabszym punktem jest jednak sam tekst. Nie jestem pewna czy to kwestia tłumaczenia czy pierwowzoru (znalazłam tylko pojedyncze rozkładówki po angielsku), ale zdania sprawiają wrażenie bardzo kanciatych.

Odczytując je na głos małemu słuchaczowi, trudno sprawić, żeby skupił się na nich wystarczająco. Są mocno poszatkowane względem rozkładówek, ale też brakuje im spójności. Tekst zdecydowanie nie dorównuje ilustracjom, tworząc swego rodzaju dysonans. Brakuje mu łagodności oraz subtelności, które uczyniłyby tę historię naprawdę wzruszającą. 

,,Pod tym samym niebem” tak jak pisałam na początku, ma potencjał. Można ją czytać z dziećmi podczas rozłąki z najlepszym przyjacielem lub przygotowując je do przeprowadzki. Można – korzystając z pomysłu głównych bohaterów, zachęcić najmłodszych do wysyłania sobie pocztą różnych drobnych prezentów. Nie jest to jednak książka pozbawiona wad i warto o tym pamiętać.

Będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 4 roku życia. ,,Pod tym samym niebem” dostępna jest w dobrych księgarniach internetowych.

Artykuł Pod tym samym niebem – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: 

Autor: Eoin McLaughlin

Ilustracje: Polly Dunbar

Tłumaczenie: Zofia Raczek

Wydawnictwo: Mamania

Rok wydania: 2020

Objętość:  chudzina 

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Bliskość można postrzegać na różne sposoby. Dużo łatwiej jest zapewniać kogoś o swoich uczuciach, kiedy jest on na wyciągnięcie ręki. Codzienne przebywanie i drobne gesty uprzejmości sprawiają, że wytwarza się głęboka i nierozerwalna więź. Co jednak w przypadku, kiedy jesteśmy zmuszeni się rozdzielić, ale wciąż chcemy, żeby inni wiedzieli o naszej sympatii?

,,Kiedy nie możemy się przytulić” to kolejny już picturebook duetu Eoin McLaughlin oraz Polly Dunbar. Poprzedni – ,,Czy mogę się przytulić?” także opowiadał historię dwójki bohaterów – jeża oraz żółwia i podobnie poruszał temat bliskości. 

W najnowszym, pełnym uroku picturebooku twórcy skupiają się na dystansie oraz miłości lub sympatii przeżywanej na odległość. Dzieci to uczucie może dotyczyć w sytuacjach, kiedy jedno z rodziców wyjeżdża do pracy, kiedy swoich kochanych dziadków odwiedzają tylko kilka tygodni w ciągu roku lub kiedy poznają przyjaciela na wakacjach i później muszą się z nim rozstać i wrócić do domu.

Książka podpowiada, że przyjaźń istnieje bez względu na odległość dwójki przyjaciół od siebie. W przypadku fabuły mamy do czynienia po prostu z przepaścią, której nie sposób przekroczyć, żeby się przytulić. Żółw i jeż jednak znajdują wiele innych rozwiązań jak dać sobie do zrozumienia, że w dalszym ciągu myślą o sobie i tęsknią za wspólną obecnością. 

W tej minimalistycznej pozycji kryje się wielki emocjonalny ładunek. Bohaterowie wspólnie poprawiają sobie nastrój, piszą i wysyłają do siebie listy, śpiewają, tańczą i razem tworzą prace plastyczne. Nie przeszkadzają im żadne przeciwności i mowa tu nie tylko o dzielącej ich odległości, ale również o zmianach pogody.

Prawdziwi przyjaciele zawsze znajdą sposób na to, żeby ich przyjaźń przetrwała.

,,Kiedy nie możemy się przytulić” to książka, która może mieć wiele zastosowań. Będzie na przykład pięknym prezentem dla przyjaciela w chwili, kiedy na jakiś czas trzeba się pożegnać. Można ją także podarować na zakończenie roku w przedszkolu.

Polecam tę pozycję dzieciom już od 3 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://mamania.pl/product-pol-565-Kiedy-nie-mozemy-sie-przytulic.html

Artykuł Kiedy nie możemy się przytulić – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Małe sówki”

Autor: Martin Waddell

Ilustracje: Patrick Benson

Tłumaczenie: Zofia Raczek

Wydawnictwo: Mamania

Rok wydania: 2019

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja: 

Nie ma chyba dla dziecka niczego straszniejszego, niż wizja mamy, która nie wraca do domu.

W najnowszym picturebooku od Wydawnictwa Mamania ,,Małe sówki” po przebudzeniu nie zastają w gnieździe dorosłej sowy i zaczynają się zastanawiać, co się z nią stało.

Autorem tekstu jest irlandzki pisarz, Martin Waddell, uhonorowany wieloma nagrodami i znany przede wszystkim z serii książek o Małym Niedźwiedziu, np. ,,Can’t You Sleep, Little Bear?” lub ,,Well Done, Little Bear”.

W oryginalne ,,Małe sówki” to ,,Owl Babies”, a stworzone do niej ilustracje przez Patricka Bensona są tymi oryginalnymi z 1992 roku. Trzeba przyznać, że zarówno sama treść, jak i jej wygląd zupełnie się nie zestarzały i wciąż wydają się bardzo współczesne!

Książka opowiada historię 3 małych sów, które budząc się ze snu, spostrzegają, że nie ma ich mamy. Autor każdemu z nich nadaje imię, dlatego możemy stopniowo śledzić ich reakcje oraz poznawać charaktery każdej z sówek.

Na początku czytelnik jest wprowadzony w ciepły i bezpieczny świat maluchów. Opisywane jest ich mieszkanie. Widać, że sówki bardzo dobrze czują się w swojej dziupli.

Kiedy zauważają zniknięcie mamy, najbardziej zmartwiona jest najmłodsza sowa, czyli Bill. Kiedy starsze rodzeństwo, Sara i Percy próbują logicznie wytłumaczyć sobie, dlaczego zostały same, najmniejsza jest zmartwiona i nie przemawiają do niej żadne, nawet najbardziej przekonujące argumenty.

Sówki czekają na gałęzi i wypatrują mamy. Wkrótce zaczynają się nawet martwić, że coś mogło się jej stać i nawet pełny optymizmu Percy zaczyna być sceptyczny.

Na szczęście w tym momencie pojawia się mama sówek! Jest zdziwiona zamieszaniem, które spowodowała jej nieobecność. Najwyraźniej taka sytuacja zdarzała się już wcześniej i sowa obiecywała, że nie zostawi maluchów na zbyt długo.

Fabuła ,,Małych sówek” doskonale przypomina moment, kiedy trzeba kilkumiesięcznego malucha lub nawet kilkulatka zostawić na chwilę z kimś innym. Istotne jest, żeby tłumaczyć dziecku, że nasza nieobecność jest tylko chwilowa. Można też przyzwyczajać malucha do rozłąki wychodząc stopniowo najpierw na kilka minut, a później na coraz dłużej.

,,Małe sówki” zdecydowanie pomogą dzieciom zrozumieć sytuację i utwierdzą w przekonaniu, że nawet jeżeli mama na chwilę zniknęła, to z pewnością niedługo wróci.

Polecam tę niezwykle piękną lekturę już najmłodszym czytelnikom, nawet od 1. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://mamania.pl/product-pol-389-Male-sowki.html

Artykuł Małe sówki – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.