➜ Tytuł: Dixit Kids (edycja polska)
➜ Autorzy: Élodie Clément, Théo Rivière, Jean-Louis Roubira
➜ Ilustracje: Seppyo, Lucie Dessertine, Emily Paik, Lemonjuiceday
➜ Wydawnictwo: Rebel
➜ Rok wydania: 2026
➜ Czas gry: ok. 20-30 minut
➜ Liczba graczy:  od 3 do 6 osób
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

O czym jest Dixit Kids?

W Dixit Kids wcielamy się w Kictonoszy, którzy są Młodszymi Kictonoszami lub Naczelnym Kictonoszem. Zadaniem graczy jest zaprosić odpowiednich gości na jego urodziny. Ważny jest jednak czas – Kictonosze mają tylko tydzień, żeby wypełnić miejsca siedzące przy stole ośmioma odwiedzającymi jubilata króliczkami. Każdy z gości ma przypisany kafelek z określoną emocją, a zadaniem graczy jest dobranie takiej karty ilustracji, która najlepiej odda jego nastrój i sprawi, że zaproszenie trafi do właściwej osoby. 

Cała rozgrywka opiera się na wspólnym celu, a nie na rywalizacji, co sprawia, że od pierwszych minut dziecko rozumie, że nie chodzi tu o wygraną, lecz o współpracę oraz wzajemne wsparcie.

Pudełko zawiera:

• pięknie zaprojektowaną i pomyślaną planszę piętrową,
• 8 drewnianych pionków króliczków w różnych kolorach,
• 32 kafelek drzwi z podobiznami króliczków w różnych stanach emocjonalnych,
• pionek Naczelnego Kictonosza (także drewniany, trochę większy niż pozostałe),
• pionek Słońca, który bardzo łatwo nakłada się na obramowanie pudełka, zaznaczając mijające dni tygodnia,
• 84 karty w dużym formacie z uroczymi ilustracjami,
• pudełko na karty przypominające plecak, a właściwie tornister,
• bardzo zwięzła i krótka instrukcja.

Gra w emocje

To, co najmocniej odróżnia Dixit Kids od klasycznego Dixita, to fakt, że zamiast bazowania przede wszystkim na metaforycznych skojarzeniach, mamy tu pracę na emocjach. Nie trzeba zgadywać, „co autor miał na myśli”, ani tworzyć zawiłych interpretacji do których często potrzeba doświadczenia i odpowiedniego ,,zaplecza” – wystarczy spróbować poczuć, czy dana karta jest radosna, smutna, niepewna lub ekscytująca. 

Dzięki temu nawet bardzo młode dzieci są w stanie aktywnie uczestniczyć w rozgrywce i czuć, że ich głos naprawdę się liczy.

Gra w trzy osoby – jak się sprawdza?

Dixit Kids rekomendowany jest dla od 3 do 6 osób. My najczęściej graliśmy w składzie: dwoje dorosłych i trzyletnie dziecko. Początkowo zastanawialiśmy się, czy rozgrywka nie okaże się dla niego zbyt trudna lub frustrująca. Szybko jednak okazało się, że mechanika jest na tyle intuicyjna, że syn bez problemu rozumiał, co ma robić, a jego wybory kart często były zaskakująco trafne. Instrukcja jasno precyzuje, że przy trzech graczach zaproszenie uznaje się za doręczone, gdy dwie osoby wskażą tę samą kartę, co może być odrobinę trudniejsze, niż gra w więcej osób.

Wiek: dlaczego warto zacząć wcześniej, z dziećmi 3-4+ lat?

Choć wydawca sugeruje wiek graczy na 6+, nasze doświadczenie pokazuje, że Dixit Kids jest w pełni grywalny już dla dzieci w wieku 3–4 lat, zwłaszcza jeśli grają razem z dorosłymi. Ilustracje są mniej metaforyczne niż w klasycznym Dixicie, ale za to dużo bardziej dosadne, z wyraźną mimiką bohaterów i intensywną kolorystyką, która bardzo dobrze naprowadza na właściwie odpowiedzi małych graczy. Dziecko nie musi zastanawiać się nad znaczeniem symboli – ono po prostu wyczuwa, co dana ilustracja chce przekazać.

Urodzinowy temat i prawdziwa ,,stawka”

Motyw urodzin i zapraszania gości to nie tylko ładny koncept z bajkową oprawą graficzną, lecz także silny fundament emocjonalny całej rozgrywki. Nie zbieramy tu punktów i nie rywalizujemy o zwycięstwo – naszym celem jest pomóc królikowi nie czuć się samotnym w tym wyjątkowym dla niego dniu. Dla dziecka to bardzo czytelny komunikat, który sprawia, że gra przestaje być abstrakcyjną zabawą, a staje się historią o uważności i trosce o bohatera.

Małe trudności, którym uczymy się stawiać czoła

Jedynym momentem, w którym może pojawić się cień frustracji, jest sytuacja, gdy dziecko trafia na kartę, która zupełnie nie pasuje do jego wyobrażeń o danej emocji. Zamiast jednak traktować to jako wadę, można wykorzystać ten moment do rozmowy o tym, że każdy z nas inaczej postrzega świat i że nie zawsze mamy idealne narzędzia, by wyrazić to, co czujemy. W ten sposób gra staje się nie tylko rozrywką, ale też pretekstem do budowania empatii.

Dlaczego Dixit Kids bywa ciekawszy niż klasyczny Dixit?

Bo nie opiera się na rywalizacji, nie porównuje graczy i nie premiuje „najlepszego skojarzenia”. Zamiast tego zaprasza do rozmowy, współpracy i wspólnego szukania znaczeń, które rodzą się między uczestnikami. To pierwszy Dixit, który nie jest jedynie „wersją dla dzieci”, lecz pełnoprawnym doświadczeniem, w którym wygrywa się razem. Bardzo go polecamy!

Grę do recenzji przekazało Wydawnictwo:

FAQ – Dixit Kids, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Dla jakiego wieku jest Dixit Kids?

Choć wydawca sugeruje wiek od 6 lat, z doświadczenia mogę powiedzieć, że gra działa bardzo dobrze już z dziećmi w wieku 3–4 lat, zwłaszcza gdy biorą w niej udział dorośli. Mechanika oparta na emocjach, a nie na abstrakcyjnych skojarzeniach, sprawia, że młodsze dzieci szybciej rozumieją sens rozgrywki i czują się w niej pewniejsze.

Czy Dixit Kids to gra kooperacyjna?

Tak, to w pełni kooperacyjna gra rodzinna. Gracze nie rywalizują ze sobą, lecz wspólnie pomagają Naczelnemu Kictonoszowi zaprosić odpowiednich gości na urodziny. Wygrywa lub przegrywa cała drużyna, co zmienia dynamikę rozgrywki i sprzyja rozmowie oraz współpracy.

Czym Dixit Kids różni się od klasycznego Dixita?

Najważniejsza różnica polega na tym, że w Dixit Kids nie operujemy metaforycznymi skojarzeniami, lecz emocjami. Zamiast zgadywać, co autor miał na myśli, próbujemy dopasować kartę do nastroju. Dzięki temu gra jest bardziej intuicyjna dla dzieci i mniej abstrakcyjna.

Czy można grać w Dixit Kids w trzy osoby?

Tak, gra świetnie sprawdza się w składzie trzech osób. Zgodnie z instrukcją, aby zaproszenie zostało uznane za doręczone, dwie osoby muszą wskazać tę samą kartę, zarówno w wariancie trzy-, jak i czteroosobowym.

Ile trwa jedna rozgrywka?

Jedna partia trwa zazwyczaj 20–30 minut, w zależności od tego, jakie nastroje i karty pojawią się w trakcie gry. To idealny czas na wspólną zabawę bez zmęczenia młodszych dzieci.

Czy Dixit Kids nadaje się jako pierwszy „Dixit” dla dziecka?

Zdecydowanie tak. To bardzo dobra pierwsza gra z serii Dixit, która wprowadza dzieci w świat interpretowania obrazów i emocji, nie obciążając ich rywalizacją ani zbyt abstrakcyjną mechaniką.

Artykuł Dixit Kids – recenzja rodzinnej gry kooperacyjnej w emocje pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Wiem lepiej. Wersja familijna
➜ Ilustracje: Jesper Bülow
➜ Wydawnictwo: Rebel
➜ Rok wydania: 2025
➜ Czas gry: około 30 – 60 minut
➜ Liczba graczy:  od 2 do 4 osób/drużyn
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Po ogromnym sukcesie quizowej gry Wiem lepiej, gdzie była możliwość sprawdzenia się z zagadnień w wielu kategoriach, jak i zaangażowania w dobrą rywalizację – przyszedł czas na jej zupełnie nową odsłonę.

Ustalanie mocnych stron

Najwyższy czas! W związku z niedostępnością planszówki, jej cena na rynku wtórnym zaczęła osiągać zawrotne sumy. Tym razem jednak stopień trudności pytań obniżył się o kilka poziomów, zmieniono także projekt pudełka/planszy i zastosowano tryb… podpowiedzi!

Wiem lepiej: Wersja familijna to przygotowana z myślą o rodzinnej zabawie planszówka, skupiająca się przede wszystkim na sprawdzeniu z ogólnej wiedzy o świecie, a także prostej taktyce samodzielnego szacowania swoich mocnych stron.

Co zawiera pudełko?

W skrócie – to gra przeznaczona dla od 2 do 4 osób/drużyn, gdzie losuje się cztery (z 16) kafelków kategorii. Następnie należy je umieścić w wyznaczonym do tego miejscu na planszy, szeregując kategorie od najtrudniejszych do tych najbardziej pożądanych. Za te pierwsze otrzymujemy tylko 1 punkt, a za te (w naszym mniemaniu) najłatwiejsze – aż 4.

W pudełku znalazła się plansza, a właściwie część planszy, bo tym razem planszą jest jednocześnie arkusz papieru z rantami pudełka. Dodatkowo, dołączono także 2 dwustronne arkusze z ilustracjami – to kolejna nowość. Obrazki są podpowiedziami lub osobnymi pytaniami.

Czy ta gra jest trudna?

Wiem lepiej: Wersja familijna zawiera 100 kart z pytaniami, gdzie na każdej karcie znajduje aż 16 pytań + podpowiedzi (oraz odpowiedzi na nie na odwrocie). Każdy gracz lub drużyna otrzymują po 2 płytki ,,Wiem lepiej”, umożliwiające przejęcie pytania i 1 płytkę ,,Zamiana”, dzięki której istnieje sposobność podkradnięcia kategorii komuś innemu. 

Zamiast tradycyjnych pionków, przewidziano tutaj pewnego rodzaju klipsy, które łatwo zaczepia się na boku pudełka. Instrukcja jest bardzo intuicyjna. A co z pytaniami?

Są one bardzo zróżnicowane i podejrzewam, że z odpowiedziami na niektóre będą mieć kłopot nawet dorośli – ale właśnie na tym polega zabawa! Instrukcja sugeruje, żeby dzieci korzystały z podpowiedzi, a dorośli nie, w celu wyrównania szans.

Dla kogo jest ta planszówka?

Jestem ogromną fanką klasycznej wersji Wiem lepiej, ale przyznam, że tamtejsze pytania były naprawdę bardzo trudne (dlatego rozgrywka zajmowała sporo czasu). Tutaj jest ona przystępniejsza i sprawia o wiele więcej frajdy. Jeżeli więc zastanawiacie się nad Wiem lepiej: Wersja familijna – serdecznie ją polecam.

Ta quizowa planszówka sprawdzi się podczas wielu okazji, rodzinnych spotkań lub odwiedzin przyjaciół. Będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 10 lat, ale także dla dorosłych. Warto rozważyć ją także jako prezent.

Grę do recenzji przekazało Wydawnictwo Rebel:

Artykuł Wiem lepiej. Wersja familijna – recenzja quizowej gry planszowej pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: ZnaczkoMania
➜ Autor: Paul Salomon
➜ Wydawnictwo: Phalanx
➜ Rok wydania: 2024
➜ Czas gry: od około 20 do 60 minut
➜ Liczba graczy:  od 1 do 5 osób
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Filatelistyka we współczesnym czasach być może nie zajmuje topowego miejsca w rankingu na najpopularniejsze hobby, ale z pewnością każdy kojarzy, czym jest pasja kolekcjonowania znaczków.

Kolekcjonowanie znaczków

U mnie w domu rodzinnym przechowywany jest klaser, w którym moja mama trzyma swoje wyjątkowe okazy z młodzieńczych lat. Zbierała znaczki, gdy chodziła jeszcze do liceum. Wiele z nich przywiózł jej wujek z Zachodu. Choć nigdy tego nie sprawdzaliśmy, czuję, że mogą tam być naprawdę rzadkie egzemplarze

Sama nigdy nie zbierałam znaczków, ale zawsze lubiłam je podziwiać, kiedy przychodziły do nas jakieś listy. Pamiętam, że właśnie podczas okresu świątecznego, na kartkach i pocztówkach można było znaleźć szczególnie piękne znaczki!

ZnaczkoMania nowa rodzinna gra planszowa

To z powodu tego sentymentu oraz nostalgii za dawnymi czasami, zainteresowałam się nową planszówką od wydawnictwa Phalanx. ZnaczkoMania to dobrze pomyślana gra Paula Salomona, przeznaczona do zabawy dla całej rodziny. Przygotowana została dla maksymalnie pięciu i minimalnie jednego gracza, dlatego dobrze sprawdzi się podczas rodzinnych spotkań w mniejszym gronie. 

Jeżeli jednak wolicie grać sami, rozgrywka solo odbywa się na specjalnie rozpisanych zasadach, zebranych na dodatkowej instrukcji Automy Pinzetta. Po swoich doświadczeniach z planszówką, najbardziej polecam zabawę w grupie – 2/3 osobowej. Czas takiej rozgrywki trwa około 45 minut. 

Co zawiera pudełko?

Ładnie wydane pudełko zawiera:

• planszę z punktacją, miejscem na karty konkursowe, oznaczenie postępu gry oraz zadania finałowego,
• 5 mat, czyli indywidualnych planszetek dla każdego gracza (uwaga, one różnią się od siebie kartami wystawcy),
• aż 165 pięknych płytek znaczków, należących do różnych kategorii tematycznych,
• 19 kart uczestników (specjalistów i wystawców), które dobiera się w początkowej fazie rozgrywki,
• 30 kart konkursowych – to dzięki nim każda gra jest bardziej urozmaicona, bo to właśnie one przede wszystkim pozwalają zdobywać punkty,
• 10 kart wydarzeń, także wpływających na konkretną rozgrywkę i zasób znaczków,
• 15 kuponów wystawców w kolorach graczy, do oznaczania wyboru zadań konkursowych,
• 5 kart pomocy,
• 10 znaczników punktach – po dwa znaczniki w każdym kolorze gracza,
• 1 żeton pierwszego gracza oraz 1 żeton oznaczania fazy,
• 2 instrukcje (w zależności od liczby uczestników zabawy),
• karty rozgrywki solo (Atomy Pinzetty): 8 kart decyzji, 10 kart wydarzeń, 4 karty punktacji, 4 karty pomocy, 19 żetonów wyceny.

Na czym polega mechanika gry?

Choć instrukcja ZnaczkoManii jest dość zwięzła i krótka, potrzeba chwili, żeby ,,wskoczyć w rytm” tej planszówki. Najważniejszym, o czym warto wiedzieć, jest to, że gra dzieli się na trzy rundy, a te z kolei składają się na trzy fazy (każda).

Pierwszą fazą jest Faza Zbierania, gdzie dobiera się znaczki, karty lub żetony. Drugą fazą jest Faza Wymiany, podczas której zabiera się jeden ze stosików przeciwnika. Należy więc mądrze stworzyć dwa osobne stosy, nie pozbywając się cennych znaczków.

Ostatnią fazą kończącą również rundę jest Faza Wystawy, czyli odpowiedniego ułożenia znaczków na swojej planszetce – to znaczy w klaserze, oraz podliczenie punktów. Ostatnia faza ostatniej rundy to też tzw. Finałowa Wystawa. Aby odnieść w niej sukces, należy m.in. zbierać wieczne znaczki, czyli te najmniejsze, zajmujące tylko jedno pole klasera.

Dla kogo jest ta planszówka?

Kiedy już ,,złapiecie” zasady, rozrywka ZnaczkoManii staje się bardzo przyjemna i ma ochotę się zmierzyć z przeciwnikami raz jeszcze. Dużą przyjemność sprawia oglądanie znaczków, a także trafienia niezwykłych okazów uszlachetnionych złotą folią!

Polecam tę planszówkę wszystkim powyżej 13 roku życia. To świetna, sentymentalna podróż do czasów wielkich kolekcji, wysyłania sobie listów oraz kartek, a także poznawania świata na małych kwadratach o falistych brzegach.

Link do strony wydawnictwa: https://sklep.phalanxgames.pl/znaczkomania,3,159,1295

Artykuł ZnaczkoMania – recenzja rodzinnej gry planszowej pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuły: Mysterium (gra podstawowa), Mysterium: Sekrety i kłamstwa (rozszerzenie), Mysterium: Ukryte znaki (rozszerzenie)
➜ Autorzy: Oleksandr Nevskiy, Oleg Sidorenko
➜ Ilustracje: Igor Burlakov, Xavier Collette, Oleksandr Nevskiy, Oleg Sidorenko
➜ Wydawnictwo: Rebel
➜ Rok wydania: 2023
➜ Czas gry: około 45 minut
➜ Liczba graczy:  od 2 do 7 osób
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Udręczona dusza prosi o pomoc – przecież nie można jej odmówić! Zamordowany przed laty duch stara się naprowadzić na trop swojego oprawcy. Nie potrafi jednak mówić. Porozumiewa się poprzez wizje osób, miejsc i przedmiotów, które złożone w całość, dadzą obraz tego, co wydarzyło się w dzień jego śmierci.

Brzmi jak ciekawy scenariusz filmu grozy? Nie jest to jednak hollywoodzka produkcja, a planszówka duetu Oleksandra Nevskiego i Olega Sidorenko. ,,Mysterium” to niezwykle starannie wydana gra kooperacyjna, dzięki której weźmiecie udział w intrygującej tajemnicy osadzonej w czasach wiktoriańskich.

Co znajduje się w pudełku?

W kompaktowym, ale bardzo zmyślnie zaprojektowanym pudełku (dzięki któremu gra zachowana jest w idealnym porządku i niemal od razu gotowa do kolejnej rozgrywki), znajdują się:

• 84 karty wizji z rozmaitymi ilustracjami,
• 54 katy postaci, miejsc oraz przedmiotów do wykorzystania przez ducha,
• 15 żetonów ducha,
• 54 karty postaci, miejsc oraz przedmiotów do wykorzystania przez badaczy,
• 42 żetony badaczy,
• 6 pionków w kształcie magicznych kul pokazujących przyszłość,
• 6 kopert przypisanych do badaczy,
• 4 planszetki postępu,
• ekran gwarantujący duchowi nieco prywatności,
• klepsydra z błyszczącym, niebieskim piaskiem,
• tor jasnowiedzenia przeznaczony dla większej liczby graczy,
• planszetka z zegarem wskazująca ilość rund do końca rozgrywki,
• prosta i przejrzysta instrukcja.

Mechanika gry

Pewnie nie będzie to do końca sprawiedliwe porównanie, ale trudno pozbyć się wrażenia rozgrywając ,,Mysterium”, że jest to bardziej złożona i tematyczna wersja popularnego ,,Dixita”. Na czym polega stopień skomplikowania? 

W wersji z poszukiwaniem mordercy, mamy kogoś w roli niejako mistrza gry. Zadaniem ducha jest więc w taki sposób dobierać karty (czy prezentować wizje) ze swojej talii, żeby prawidłowo naprowadzić pozostałych na właściwie odpowiedzi. Początkowo jednak losowane są trzy główne elementy rozgrywki – postać, miejsce i przedmiot. Na ekranie, w którym można umieścić tematy o jakich mowa, duch ma podgląd do właściwych odpowiedzi. Co ważne jednak, dla każdego badacza tropy będą inne, a o finalnym rozstrzygnięciu zadecyduje sam duch.

Gra familijna oraz imprezowa

Gra dedykowana jest dla minimalnie dwóch, a maksymalnie siedmiu graczy. W zależności od preferencji różni się także poziomami trudności. Przyznam szczerze, że ja testowałam ją w wersji dla duetu i podobnie jak w większości tego typu pozycji, zakłada ona, że jeden gracz będzie grał dwoma postaciami (w tym przypadku badaczami). Dużo lepiej jest to rozwiązane w przypadku większej liczby uczestników. Co więcej, wprowadzany jest wtedy kolejny element gry, gdzie można oceniać poprawność wyborów innych.

Ogólne wrażenia

Ze względu na stopień losowości, ale także dużą zależność tego z kim gracie – ,,Mysterium” raczej szybko się nie znudzi. Plusem jest fakt, że sprawnie można wytłumaczyć kolejnym osobom zasady i wprowadzić je do wspólnej zabawy. W przypadku, gdy znudzą się Wam karty wizji, zawsze można je uzupełnić dodatkami (o nich poniżej) lub nawet pożyczyć z ,,Dixita” czy ,,Stelli”. 

W przypadku postaci, miejsc oraz przedmiotów zbrodni rzeczywiście pula jest bardziej ograniczona, ale nie na tyle, żeby szybko poczuć znużenie pozycją. W zależności do tego jaką dynamikę sami sobie narzucicie (ale i dzięki załączonej do planszówki klepsydry), całość przebiega bardzo sprawnie.

Myślę, że ,,Mysterium” to ciekawy tytuł, który zdecydowanie warto mieć na wieczorne, jesienne rozgrywki w gronie rodziny czy przyjaciół. Gra polecana jest od 10 roku życia, ale moim zdaniem nawet 8-latki mogą dobrze się przy niej bawić (pod warunkiem, że nie są bardzo wrażliwe, choć w ,,Mysterium” brak jest drastycznych obrazków).

Dodatki do gry Mysterium

Jednocześnie z planszówką ukazały się aż dwa dodatki:

• Mysterium: Ukryte znaki,
• Mysterium: Sekrety i kłamstwa.

,,Mysterium: Sekrety i kłamstwa” to rozszerzenie oferujące dodatkowo 18 nowych kart historii dla badaczy, 42 karty wizji ducha oraz po 32 karty dla ducha i badaczy postaci, miejsc oraz przedmiotów. Ta pozycja wprowadza także nową planszetkę, będącą alternatywą dla wersji podstawowej z przedmiotami. 

Bez względu jednak na to czy sięgniecie po powyższe rozszerzenie czy ,,Mysterium: Ukryte znaki”, otrzymujecie pokaźniejszy zasób kart, a tym samym – mniejszą powtarzalność i większe pole manewru dla Waszej wyobraźni.

Polecam zarówno ,,Mysterium” jak i oba dodatki wszystkim starszym i młodszym graczom.

Gry do recenzji przekazało wydawnictwo Rebel:

Artykuł Mysterium – recenzja podstawy i dodatków pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Terakotowa Armia
➜ Autorzy: Przemysław Fornal, Adam Kwapiński
➜ Ilustracje: Zuzanna Kołakowska, Jan Lipiński, Aleksander Zawada
➜ Wydawnictwo: Rebel
➜ Rok wydania: 2022
➜ Czas gry: ok. 90 – 120 minut
➜ Liczba graczy:  od 2 do 4 osób
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

W 1974 roku trzech mężczyzn dokonało jednego z najważniejszych odkryć XX wieku. Podczas przypadkowego kopania studni, natrafili oni na zbiór ponad 8000 naturalnej wielkości figur wykonanych z terakoty, czyli rodzaju wypalanej gliny. Figury przedstawiały oficerów, konie, łuczników, muzyków, akrobatów, urzędników oraz żołnierzy – każdej nadano indywidualnych oraz niepowtarzalnych cech. Armia została stworzona na cześć chińskiego Pierwszego Cesarza Qin, który zmarł w 210 roku p.n.e.

Terakotowa Armia na planszy

Tym niezwykłym hołdem dla swojego władcy zainspirowali się… polscy twórcy gier planszowych! Przemysław Fornal oraz Adam Kwapiński opracowali planszówkę pod tytułem ,,Terakotowa Armia”. Oba nazwiska zapowiadały wspaniałą zabawę, ale szczególnie w przypadku Adama Kwapińskiego, należy zwrócić uwagę na imponujące portfolio bestsellerowych gier przeniesionych na planszę, typu ,,Frostpunk” czy ,,Nemesis”. 

Co zawiera pudełko?

Zanim zaczniecie grać, zdążycie zachwycić się wizualnymi aspektami ,,Terakotowej Armii”. Planszówka przeznaczona jest dla osób powyżej 14 roku życia i dla od dwóch do maksymalnie czterech graczy. My testowaliśmy ją póki co w dwuosobowym składzie. Wydaje mi się to być dobrą decyzją, bo łącznie z przygotowaniem wszystkich elementów do gry, przyswojeniem instrukcji oraz samą zabawą potrzebowaliśmy ponad dwóch godzin.

Zanim jednak przejdę do omawiania mechaniki, chciałabym wspomnieć, co znajdziecie w pudełku. Twórcy postarali się, żeby szczególnie figurki robiły ogromne wrażenie:

• oprócz planszy, znajdziecie dwa koła warsztatu, które należy do niej zamocować,
• organizer na część figurek to świetny pomysł na przechowywanie, ale i dobieranie ich w trakcie rozgrywki,
• ogólnie w grze jest 11 doskonale wykonanych figurek oficerów, strażników, żołnierzy oraz po 4 figurki koni, sług, klęczących kuszników i muzyków,
• dodatkowo pudełko zawiera m.in. żetony punktowania, aż 90 dwustronnych żetonów gliny, żetony monet, drewniane pionki artystów, rzemieślników i inspektorów, a także plastikowe podstawki w kolorach graczy.

Mechanika gry planszowej

Cała idea ,,Terakotowej Armii” polega na tym, aby indywidualnie zdobywać jak najwięcej punktów za ustawienia figur w mauzoleum (beżowy kwadrat w prawym, górnym rogu planszy). Aby udało się osiągnąć ten cel, należy budować figury za żetony mokrej gliny lub kupować je za monety, jednocześnie aktywując ich umiejętności specjalne, wskazywane przez dołączoną na żetonach broń.

Idea wydaje się prosta, ale praktyka pokazała, że chwilę zajmuje zapamiętanie, co robi dany wojowników lub sługa. Dodatkowo pojawiają się kolejne elementy (np. z koła warsztatu), których znaczenie także warto poznać przez rozpoczęciem rozgrywki. Kiedy już jednak zasady są dobrze przyswojone, gra może sprawić sporą przyjemność… pod warunkiem, że lubi się liczyć! W ,,Terakotowej Armii” jest naprawdę sporo liczenia. Aby, nomen omen, liczyć na wygraną, trzeba brać pod uwagę bardzo wiele elementów ustawień figur i sporo wybiegać taktyką do przodu, na przestrzeni  pięciu przewidzianych w grze rund.

Dla kogo jest ta gra?

,,Terakotowa Armia” zawiera więc w sobie sporo elementów rywalizacyjnych, bo choć w dużej mierze liczy się ogólny efekt ustawienia figur, to jednak punktacja zliczana indywidualnie ma największe znaczenie dla finału zabawy.

Będzie to z pewnością planszówka, która wymaga intensywnego myślenia, kombinowania oraz nieustannego… patrzenia na ręce przeciwników!

Grę do recenzji przekazało wydawnictwo Rebel:

Artykuł Terakotowa Armia – recenzja gry planszowej pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: Agricola. Wersja rodzinna

Autor: Uwe Rosenberg

Ilustracje: Klemens Franz

Rok wydania: 2020 (nowe wydanie)

Wydawnictwo: Lacerta

Czas gry: ok. 45 minut 

Liczba graczy: od 1 do 4 graczy

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

,,Agricola” jest wybitną grą, która szybko opanowała polski rynek planszówek. Obecnie (na początek marca 2021 roku) jej wersja dla graczy jest już trudniej dostępna. Ciekawą alternatywą może być więc tytuł, o którym chcę opowiedzieć w tym wpisie.

,,Agricola. Wersja rodzinna” jest wznowieniem edycji z 2016 roku. Odświeżona okładka przynosi efekt nowoczesności, choć kultowa mechanika  na szczęście w ogóle się nie zmieniła. To wydanie jest prostsze i składa się na mniej elementów, dlatego obniżono w nim także rekomendowany dla graczy wiek (z 14 na 8 lat). 

W tę grę może bawić się jednocześnie od 1 do 4 osób, a pełna rozgrywka trwa od 30 do 60 minut.

Pudełko zawiera: 1 kartonową planszę (oraz 2 dwustronne rozszerzenia, które dobiera się w zależności od ilości graczy), 4 chaty startowe oraz całe mnóstwo żetonów. 

Zadaniem uczestników jest rozwinąć swoje gospodarstwo, rozbudować domostwo oraz wykarmić rodzinę. To doskonały przykład strategicznej gry, w której chętnie uczestniczą zarówno dzieci jak i dorośli!

W ,,Agricoli. Wersja rodzinna” nie ma kart, nie zapisuje się też wyników. Tutaj główną oś fabularną wyznacza plansza oraz umieszczone na niej 14 kroków. Przesuwając szary pionek, dokładnie widać ile jeszcze tur pozostało do końca oraz przede wszystkim – kiedy czekają nas żniwa, podczas których musimy nakarmić członków naszej rodziny (a to nie zawsze jest łatwe). 

Każdy gracz rozpoczyna zabawę z dwoma pionkami oraz niewielką chatą. W miarę jak mijają kolejne etapy możemy dobudowywać następne pomieszczenia, a tym samym sprowadzać nowych członków rodziny; budować pastwiska i hodować zwierzęta (owce, krowy czy dziki) lub orać i siać pole. 

Gra oferuje także cały wachlarz usprawnień. Począwszy od pieców z pomocą których figurkę owcy zmienimy na racje żywieniowe, aż po różne gospodarskie budynki, które pozwalają na dalsze modyfikacje.

Trzeba jednak przyznać, że te 14 tur mija bardzo szybko. W podstawowej wersji ,,Agricoli” należało myśleć bardziej perspektywicznie. W przypadku tej gry – snucie dalekosiężnych planów nie będzie potrzebne. Ma to oczywiście swoje plusy jak minusy, warto pamiętać, że ,,Agricola. Wersja rodzinna” to przede wszystkim doskonała propozycja dla rodziców oraz dzieci lub po prostu planszówka dla młodszych graczy. 

Polecam ją także jako przedsmak i trening przed wersją dla bardziej zaawansowanych. To tytuł, który spodoba się każdemu, kto ceni dobre strategiczne rozrywki.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.lacerta.pl/gra/agricola-wersja-rodzinna

Artykuł Agricola. Wersja rodzinna – recenzja gry planszowej pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: Wiem lepiej. Taktyczna gra quizowa!

Autor: Jesper Bülow

Rok wydania: 2020

Wydawnictwo: Rebel

Czas gry: ok. 30-45 minut

Liczba graczy: od 2 do bez ograniczeń

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Jak się czujecie w odpowiadaniu na pytania quizowe? Macie ulubioną dziedzinę czy jesteście omnibusami? A może kręci was rywalizacja i  równie wysoko co wiedzę cenicie sobie także strategię?

Ostatnia nowość od Wydawnictwa Rebel to jedna z ulubionych gier Skandynawów, która sprzedała się w ponad milionie egzemplarzy! ,,Wiem lepiej”, bo tak brzmi tytuł, to quizowa gra, która wciągnie was bez reszty i zapewni rozrywkę na wiele wieczorów!

3 tysiące pytań pogrupowano w 20 kategorii. Sami będziecie mogli zdecydować, w której z nich czujecie się najlepiej i za którą zgarniecie najwięcej punktów. Mało tego! Istnieje także możliwość utrudnienia rozgrywki rywalom, pod warunkiem, że znacie ich mocne strony! 

Pudełko zawiera doskonałej jakości kwadratową planszę, 4 planszetki drużyn, pudełko z zestawami pytań i odpowiedzi, 4 różnokolorowe pionki oraz płytki w białym woreczku. Płytki dzielą się na płytki kategorii, ,,wiem lepiej” oraz zamiany. 

Instrukcja jest bardzo krótka, to w zasadzie jedna podwójnie zadrukowana strona. Zasady łapie się więc bardzo szybko i równie szybko można je wytłumaczyć nowym graczom, co jest atutem przy grach zespołowych.

No właśnie, skoro są tylko 4 pionki, czy to znaczy, że gra jest tylko dla 4 osób? Nic bardziej mylnego! W ,,Wiem lepiej” mogą grać 2, 3, 4, 8, 12, a nawet 16 osób!

Najlepiej jednak, żeby była to liczba parzysta (powyżej 4) i podzielna przez ilość drużyn. Ja testowałam tę grę 1:1 i było bardzo emocjonująco!

Pytanie są odpowiednie dla osób od 16 roku życia i są bardzo zróżnicowane. Można trafić na coś niezwykle prostego, a już za chwilę trzeba zmierzyć się z potwornie trudnym zagadnieniem. Zazwyczaj jednak rozgrywka, czyli dotarcie do mety w pierwszej kolejności trwa około 30 minut (choć zazwyczaj później jest powtórka i walka o utraconą dumę…). 

Możliwość odpowiadania na pytania przeciwników czy podbieranie im ulubionych kategorii to bardzo ciekawy dodatek w tej grze. Na uznanie zasługuje także możliwość samodzielnego wpływania na punktację (przydzielania sobie 1,2,3 lub 4 punktów, w zależności od ułożenia kafelka na konkretnym polu) oraz mnogość kategorii. Macie szansę sprawdzić się w temacie architektury, człowieka, filmu, geografii, historii, języków, literatury, muzyki, natury, nauki, polityki, potraw i napojów, projektowania, społeczeństwa, sportu, sztuki i teatru, świata biznesu, technologii i gier, telewizji i seriali oraz tradycji i wierzeń.

Szczerze mówiąc to jedna z ładniej wydanych (prezentuje się naprawdę estetycznie, a przy tym widać, że komponenty są wysokiej jakości) i ciekawszych gier, które ostatnio miałam szansę testować. Mając ją w domu niecały tydzień, rozegrałam już kilkanaście rozgrywek i jestem pewna, że to jeszcze nie koniec! Poza tym – zamierzam ją podarować także na najbliższe urodziny, a nawet wesele swoim przyjaciołom! 

Grę do recenzji przekazało Wydawnictwo Rebel:

Artykuł Wiem lepiej. Taktyczna gra quizowa! – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Boso przez świat”

Autorzy: Agnieszka Rajczak-Kucińska, Wojciech Cejrowski

Rok wydania: 2020

Czas gry: 60-90 minut

Liczba graczy: od 2 do 4 graczy

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Grę „Boso przez świat” Agnieszki Rajczak-Kucińskiej i Wojciecha Cejrowskiego rozgrywaliśmy parę dni temu – kilka razy pod rząd, bawiąc się przy niej naprawdę dobrze. Mechanikę gry łapie się w lot, karty i plansza są starannie wykonane a rozgrywka bardzo emocjonująca. Mimo to, jest w niej trochę elementów, które wstrzymują mnie przed zbyt dużym entuzjazmem. 

Wojciech Cejrowski należy do osób, co do których trudno pozostać obojętnym. Nie sposób odmówić mu medialnej charyzmy i pewności siebie, które wszyscy znamy z jego programów telewizyjnych czy książek. Jego poglądy budzą wiele kontrowersji, a kreowana przez niego wizja świata stoi często w sprzeczności z tą, jaką wyznaję ja i bliskie mi osoby. Dlatego otwieraliśmy pudełko z grą, mając obawy jaka treść na nas czeka i czy czasami do naszego stołu nie dosiądzie się gość, z którym więcej nas dzieli, niż łączy.

Gra jest wydana z rozmachem i dbałością o szczegóły. Plansza jest ogromna i solidnie wykonana, do rozgrywki posłuży nam ponad 400 różnych kart, dołączone do pudełka „goldeny” (żetony, które wykorzystujemy do poruszania się po mapie – brzęczą jak prawdziwe!), a suchościeralne mazaki powinny wytrzymać co najmniej kilkadziesiąt rozgrywek (choć złoty napis starł się z niektórych już po kilku rozgrywkach). 

W grze będziemy poruszać się po mapie świata, na której autorzy narysowali specjalną siatkę dróg – wydając zarobione „goldeny”, gracze poruszają się po nich, aby jako pierwsi pokonać całą wylosowaną przez siebie trasę (instrukcja opisuje także inne warianty zwycięstwa, jednak my skupiliśmy się przede wszystkim na trybie „wyścigu”). Trasy są rozmaite, ale każda zawiera pięć punktów (najczęściej na pięciu różnych kontynentach), które należy odwiedzić – od Alaski, przez stolice państw afrykańskich aż po maleńkie wyspiarskie państewka na Pacyfiku. Pokonując kolejne kilometry zaznaczamy naszą trasę na mapie za pomocą suchościeralnych mazaków, co sprawia, że nasze postępy są dobrze widoczne i sprawiają dużo satysfakcji. Stawka jest wysoka, bo za odwiedzenie miejsca, w którym był już wcześniej inny gracz, należy uiścić stosowną opłatę!

Każdy z graczy dostaje po sześć kart, a żetony ruchu zdobywamy odkładając trzy karty z tej samej kategorii do pudełka (kategorii jest natomiast aż dziesięć). Ta mechanika sprawia, że gra ma szybkie tempo i wymaga dużego skupienia; przy bez przerwy zmieniającej się talii kart w ręce łatwo przeoczyć sytuacje, w których moglibyśmy zarobić parę cennych goldenów (lub odebrać je naszemu przeciwnikowi). 

Wspomniane wyżej kategorie zawierają nazwy stolic danych krajów, informacje historyczne czy ciekawostki związane z geografią, kulinariami i zwyczajami mieszkańców różnych krain. Na pochwałę zasługuje mini-kategoria „Polscy Podróżnicy”, zawierająca sylwetki słynnych polskich obieżyświatów. Każda karta dotyczy jednego lub kilku konkretnych miejsc na mapie. Jeżeli akurat znajdujemy się w pobliżu tych miejsc, właściwie użyta karta pozwoli nam na bezpłatną podróż na danym odcinku. Jeżeli natomiast trafimy na kartę ,,Niespodzianek w podróży”, możemy użyć jej przeciwko rywalowi i opóźnić jego podróż o jedną kolejkę.

Sama gra jest więc bardzo ekscytująca i sprawia dużo przyjemności. Wraz z wydłużaniem się pokonanych przez nas odcinków gracze są zmuszeni szukać kreatywnych rozwiązań – czy żeby dotrzeć do Pragi z Kapsztadu, szybciej będzie opłynąć Afrykę czy wędrować lądem przez cały kontynent? Czy warto zboczyć z trasy i odwiedzić Tokio lub Meksyk, żeby w przyszłości utrudnić nieco życie innym graczom? Gra wymaga pewnej znajomości geografii i sporo czytania, dlatego może być dobrą lekcją w poznawaniu różnych zakątków świata. 

Są jednak (niestety) i pewne wady tego tytułu. Z jednej strony, kupując grę opatrzoną wielkimi literami ,,Wojciech Cejrowski” – wiemy, na co się piszemy. Z drugiej, uwagi podróżnika (oznaczone na niektórych kartach jako ,,WC”) mają mało wspólnego z prawdziwymi ciekawostkami. Tym bardziej dla dzieci niektóre uwagi nie dość, że nie są ciekawe, to są nawet… nie na miejscu.

Pochwała korridy, ujeżdżania słoni czy walk kogutów (gdzie autor wyraża rozczarowanie, że nie może brać aktywnego udziału w tego typu ,,przedsięwzięciu”). Sporo kart dotyczy lokalnych trunków czy napojów alkoholowych, a na innych niektóre używane sformułowania są co najmniej niefortunne („w tangu (…) sterowanie kobietą odbywa się za pomocą dłoni ułożonej na plecach”, jak gdyby nie można byłoby ująć tego stosowniej i profesjonalniej – prowadzenie partnerki/partnera). Niemal wszystkie te wypowiedzi napisane są tonem, który jest obecny w książkach i programach współautora; czy nadaje się on dla dzieci, pozostawiam jednak do indywidualnej oceny. 

Słowem podsumowania: „Boso przez świat” to mimo wszystko znakomita gra z bardzo dobrą mechaniką, która w bardzo ekscytujący sposób łączy naukę geografii, wiedzę ogólną o najdalszych zakątkach naszego globu i odrobinę zdrowej rywalizacji między graczami. Żałuję, że niektóre wypowiedzi pana Cejrowskiego zostały w tak integralny sposób wplecione do tej niezwykłej planszówki – bo gdyby nie one, na pewno stałaby się ona naszym numerem jeden. Z tego powodu polecam ją raczej graczom świadomym i dorosłym, którzy mają już zbudowany własny system wartości. 

Link do sklepu: https://bosoprzezswiat.com

Artykuł Boso przez świat – recenzja gry planszowej pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Dolina królików”

Autor: Anna Sobich-Kamińska

Ilustracje, oprawa graficzna: Justyna Hołubowska-Chrząszczak

Rok wydania: 2019

Wydawnictwo: Zielona Sowa

Czas gry: od 20 do 50 minut

Liczba graczy: od 2 do 4 graczy

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

A może by tak na chwilę wyskoczyć do króliczej krainy i spędzić trochę czasu z miłymi puchatymi stworzonkami?

,,Dolina królików” to polska gra planszowa dla dzieci i dorosłych, którą stworzyły Anna Sobich-Kamińska oraz Justyna Hałubowska-Chrząszczak. Jej celem jest rywalizacja pomiędzy 2 a 4 graczami oraz stworzenie jak największej liczby szczęśliwych, króliczych rodzin.

Pudełko zawiera planszę ogródka, 51 kart pięknie ilustrowanych kart królików, 16 kart domków, 9 kart lasu, 4 karty pomocy, znacznik pierwszego gracza w kształcie dużego, trójwymiarowego królika, 9 3-kolorowych kości, 12 znaczników graczy w kształcie kwiatów, znacznik rudny, 8 znaczników pozycji oraz 60 żetonów surowców – marchewek, kapust oraz chabrów. 

Główną rolą każdego gracza jest zrealizowanie zadań, które losuje się wraz z kartami domów oraz kartą lasu. W ich ramach należy kolekcjonować króliczki. Można to robić za pomocą konkretnych kości oraz żetonów surowców. 

Zasady są dość proste i już po kilkunastu minutach każdy dokładnie wie, co ma robić. 

Największa trudność polega na zdobywaniu takich królików, jakie są nam potrzebne do realizowania zadań. Dzielą się one przede wszystkim ze względu na wielkość (są duże i małe) oraz na kolor – brązowe, białe i łaciate. 

Dodatkowym urozmaiceniem rozgrywki jest karta, która zwraca uwagę na kwestie genetyki. Tworząc rodzinę musimy pamiętać, żeby zawierała ona jedno lub dwoje dorosłych, a oprócz tego, żeby zgadzał się kolor sierści króliczków. Dwoje dorosłych zwierzątek o brązowym umaszczeniu, nie będzie miało dzieci z białym lub łaciatym futerkiem.  

W grze pojawia się także nieco rywalizacji. W każdej z 8 (w przypadku 2 lub 4 graczy) lub 9 rund (w przypadku 3 graczy) osoba rozgrywająca, rzuca kostkami i jako pierwsza wybiera, którą z nich wykorzysta. Może podebrać komuś króliczka z 8 dostępnych pozycji lub zarezerwować go sobie na później.

Oczywiście bardzo istotną kwestią są także punkty, które zostają przydzielone na samym końcu zabawy. 

,,Dolina królików” to zachwycająca wizualnie, rodzinna gra planszowa, która idealnie sprawdzi się dla dzieci w wieku od 6 lat. 

Artykuł Dolina królików – recenzja rodzinnej gry planszowej pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Takenoko”

Autor: Antoine Bauza

Ilustracje: Nicolas Fructus, Picksel & Yuio

Wydawnictwo: Rebel

Rok wydania: 2014

Czas gry: ok. 60 minut

Ilość graczy: od 2 do 4

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Wyobraźcie sobie, że jesteście pomocnikami ważnego cesarskiego ogrodnika, a zadaniem jakim wam przydzielono jest opieka… nad hodowlą bambusa. Dlaczego akurat bambusa? Bo to ulubiona przekąska jednego z najbardziej uroczych misiów na świecie – pandy!

Musicie zrobić wrażenie na cesarzu Japonii, żeby ten okazał wdzięczność za opiekę nad zwierzakiem, którego otrzymał w prezencie od władcy Chin.

,,Takenoko” to przepiękna wizualnie i wciągająca fabularnie planszówka, która spodoba się zarówno dzieciom jak i dorosłym (uwierzycie, że jest tego samego autora, co opisywany przeze mnie tydzień temu ,,Kotobirynt”?!).

Jej mechanizm polega przede wszystkim na układaniu pól w kształtach heksagonu, na których może rosnąć bambus, zbieraniu go oraz rywalizowaniu z pozostałymi graczami.

To około godzinna zabawa przeznaczona dla 2 do 4 osób.

Zawartość pudełka składa się na 28 płytek pól, 28 zielonych pędów, 26 żółtych i 24 różowych, 20 kanałów nawadniających, 9 żetonów usprawnień, 46 kart celów, 4 plansze graczy, 8 żetonów akcji, kostkę pogody, instrukcję oraz dwie niezwykle urocze figurki: pandy i ogrodnika.

Do rozgrywki należy odpowiednio przygotować wszystkie elementy. Na początku każdy z uczestników powinien dostać swoją kartę, na której będzie mógł zaznaczać ruchy, korzystać z podpowiedzi dotyczących kości pogody czy kolekcjonować zebrane pędy bambusa. 

,,Takenoko” nie ma gotowej planszy. Uczestnicy wraz z postępem gry budują ją samodzielnie. Rozgrywka rozpoczyna się od płytki stawu. Dokładając kolejne pola, należy pamiętać o kilku prostych zasadach; najważniejszą z nich jest jednak doprowadzanie wody do każdego miejsca. Tylko w ten sposób ma się pewność, że pędy bambusa będą rosnąć.

Na początku każdy z graczy otrzymuje łącznie 3 karty celów. To ich realizacja zapewni zwycięstwo – liczy się czas, ale także umiejętność planowania i uprzejmego przeszkadzania pozostałym. 

W zależności od ilości uczestników, gra kończy się kiedy indywidualnie zostało zrealizowanych 9 celów (przy 2 graczach), 8 (przy 3) lub 7 (w wypadku 4 graczy).

,,Takenoko” to planszówka przy produkcji której skupiono się na wielu detalach. Pięknie prezentuje się wizualnie, ale pozwala także miło spędzić czas, dzięki prostym zasadom i bardzo małemu procentowi powtarzalności.

Polecam dzieciom powyżej 8. roku życia do zabawy z całą rodziną.

Grę do recenzji przekazało Wydawnictwo Rebel:

Artykuł Takenoko – recenzja rodzinnej gry planszowej pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.