W książce Tato, co to znaczy kochać? Claire Pisarry i Nathalie Ragondet te ważne pytanie zadaje mały miś Michaś swojemu tacie. Tacie, który jest jednocześnie i tatą i mamą, bo w tej bajce nie ma żadnej niedźwiedzicy. Tata niedźwiedź gotuje, robi sprawunki, bawi się, wychowuje, troszczy się, przytula i odpowiada na pytania. Relacja skupia się więc wyłącznie na tej dwójce: małym misiu i dorosłym niedźwiedziu, który jest rodzicem obecnym nie tylko „od wielkiego dzwonu”. Tata niedźwiedź jest zawsze dostępny na wyciągnięcie ręki (a w tym wypadku także łapki).

➜ Tytuł: Tato, co to znaczy kochać?
➜ Autorka: Claire Pisarra
➜ Ilustracje: Nathalie Ragondet
➜ Tłumaczenie: Joanna Kuhn
➜ Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Miłość wpisana w codzienność

Pamiętam pewien świetny komiks dla maluszków – Bartłomiej i Karmelek. Najlepsze miejsce, w którym to tata głównego bohatera staje na głowie, aby zapewnić swojemu synkowi najlepsze atrakcje. Finalnie jednak okazuje się, że malcowi najbardziej podoba się… na jego kolanach – nieważne, gdzie by się razem nie udali. 

W Tato, co to znaczy kochać nie ma planowania niesamowitych wycieczek czy wyruszania w nieznane. Bohaterowie prowadzą zupełnie zwyczajne – jak na swój bajkowy gatunek – życie. Spędzają jednak czas razem – czy to podczas zabawy, czytania, jedzenia, pogody i niepogody. Z perspektywy rodzica taka codzienność może nie wydawać się atrakcyjna – ale dla dziecka znaczy niezwykle dużo.

Bo kochać – według autorek – to czasem ugotować obiad, wysłuchać pytania, pozwolić dziecku na samodzielność, a nawet powiedzieć „nie”, gdy wymaga tego sytuacja. To po prostu być obok, dając poczucie bezpieczeństwa oraz oferując domowe ciepełko.

Tata, który jest blisko

Ta książka pięknie poszerza obraz ojcostwa. Tata Michasia nie jest tylko dodatkiem do rodziny, ani weekendowym animatorem od wygłupów. Jest pełnoetatowym opiekunem oraz przewodnikiem. Wypełnia przestrzeń, która w wielu książkach dla dzieci nadal automatycznie przypisywana jest mamie.

Dlatego Tato, co to znaczy kochać? może być szczególnie ważną lekturą dla rodzin, w których tata jest głównym lub samodzielnym opiekunem, ale też dla wszystkich ojców czujących szczyptę niezadowolenia, gdy kolejna książka traktuje ich jak postać drugoplanową w wychowywaniu dziecka.

Książka dla dzieci o bliskości

Pastelowe ilustracje Nathalie Ragondet są niczym miód – słodkie oraz zachęcająco pomarańczowe. Przywołują w pamięci ciepłe światło ogniska, albo lampki nocnej, którą zapala się specjalnie do czytania wieczornej lektury. A dodatkowo wspaniale ukazują więź między tatą misiem a jego synem. Uściski, czułe spojrzenia oraz mnóstwo futrzanej miłości – trudno odmówić sobie takiej porcji słodyczy! 

Tato, co to znaczy kochać? to dobra książka dla dzieci od około 2. roku życia, ale także dla dorosłych, którzy chcą powiedzieć dziecku coś ważnego. Kochać to oddawać swój czas drugiej osobie – z tą pozycją stanie się to jeszcze łatwiejsze.

Sprawdzajcie jej dostępność na stronie Wydawnictwa Nasza Księgarnia.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Tato, co to znaczy kochać??

Tato, co to znaczy kochać? Claire Pisarry i Nathalie Ragondet to czuła książka obrazkowa dla dzieci o małym misiu Michasiu, który zadaje tacie bardzo ważne pytanie o miłość. Odpowiedzią są codzienne gesty, wspólny czas, bliskość i uważność.

Dla jakiego wieku jest książka Tato, co to znaczy kochać??

To książka odpowiednia przede wszystkim dla dzieci w wieku przedszkolnym, mniej więcej od 2 lat. Prosty temat, ciepłe ilustracje i relacja między małym misiem a tatą sprawiają, że dobrze sprawdzi się podczas wspólnego czytania w domu, przedszkolu lub bibliotece.

Czy Tato, co to znaczy kochać? to książka o relacji taty i dziecka?

Tak, to przede wszystkim książka o więzi między tatą a dzieckiem. Tata Miś jest obecny, troskliwy i zaangażowany: gotuje, robi zakupy, bawi się, wychowuje i opiekuje Michasiem. 

Czy w książce Tato, co to znaczy kochać? pojawia się mama?

Nie, w tej historii relacja skupia się wyłącznie na tacie i misiu Michasiu. Tata pełni tu rolę samodzielnego rodzica, który zajmuje się dzieckiem oraz domem. Dzięki temu książka może być ważna także dla rodzin, w których tata jest głównym opiekunem lub wychowuje dziecko samodzielnie.

Czy Tato, co to znaczy kochać? nadaje się na prezent dla taty?

Tak, to bardzo dobry pomysł na prezent z okazji Dnia Ojca, urodzin taty albo po prostu jako książka do wspólnego czytania. Szczególnie spodoba się rodzinom, które lubią spokojne, ciepłe opowieści o emocjach, bliskości i codziennych relacjach.

Czy to książka tylko dla dzieci wychowywanych przez samotnych ojców?

Nie. Choć książka pięknie pokazuje tatę jako samodzielnego rodzica, jej przekaz jest uniwersalny. Może być czytana w każdej rodzinie, bo opowiada o miłości, obecności i czasie poświęconym dziecku. To ważna lektura także tam, gdzie oboje rodzice chcą pokazać dziecku różne oblicza czułości.

Artykuł Tato, co to znaczy kochać? – recenzja książki o bliskości i relacji tata-dziecko pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Moja ciąża, czyli czas oczekiwania
➜ Autorka/Autor: Ty!
➜ Tłumaczenie: Agnieszka Stróżyk-Dembińska
➜ Wydawnictwo: Zakamarki
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Pamiętnik ciąży zamiast kolejnego poradnika

Nie znajdziecie w tej książce porad czy wskazówek. Ta pozycja zachęca raczej, żeby zajrzeć wgłąb siebie. Zastanowić się, co aktualnie się czuje, jak przechodzi się ten niezwykły czas tworzenia nowego życia. Być może niektóre z towarzyszących zdarzeń wydają się wówczas mało znaczące, ale kiedy Wasze dziecko będzie już duże – to właśnie one będą wspomnieniami na wagę złota.

Moja ciąża to książka do wypełniania, pomagająca zachować chwile z od czasu ciąży aż po pierwsze momenty obecności dziecka na świecie. W tej pozycji odpowiecie na pytania dotyczące rodziny, różnych reakcji bliskich, a także diety czy też szczegółów medycznych.

To bardzo szczera i bezpośrednia pozycja. Ale ta książka ma być przede wszystkim dla Was – a w przyszłości, także dla Waszego dziecka. Finalnie i tak wypełnicie miejsca pod tymi pytaniami, na które będziecie miały ochotę. W środku znajdziecie również strony zachęcające do wklejenia zdjęć czy zrobienia rozmaitych list.

Książka dla mamy, ale kiedyś także dla dziecka

Moja ciąża, czyli czas oczekiwania dobrze wpisuje się w rosnącą popularność książek-pamiątek: nie tyle albumów, ile prywatnych archiwów rodzinnych. To publikacja, do której można wracać po latach, kiedy dziecko zapyta: „Jak to było, kiedy na mnie czekałaś?”. 

W tym sensie blisko jej do wydanych także przez Zakamarki książek Mamo, opowiedz mi o swoim życiu i Tato, opowiedz mi o swoim życiu – tomów, które również oddają głos rodzicom i zamieniają wspomnienia w prezent dla dziecka. 

Dlaczego warto ją podarować przyszłej mamie?

To dobry prezent dla kobiety w ciąży. Ofiarowując jej tę książkę, dajesz przyszłej mamie coś rzadkiego: zachętę do zatrzymania się i skupienia na sobie. Aby czas ciąży nie kojarzył się tylko z badaniami, listami zakupów czy cudzymi – niekoniecznie pożądanymi – radami. 

Moja ciąża, czyli czas oczekiwania może pomóc nazwać radość, lęk, wzruszenie, zmęczenie, niecierpliwość i wszystkie te uczucia, które nie mieszczą się w idealnym obrazku macierzyństwa. Gwarantuję jednak, że po latach przywoła mnóstwo ciepłych emocji. 

Sprawdzajcie jej dostępność na stronie Wydawnictwa Zakamarki.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Czym jest książka Moja ciąża, czyli czas oczekiwania?

Moja ciąża, czyli czas oczekiwania to książka-pamiętnik dla przyszłej mamy, przeznaczona do samodzielnego uzupełniania. Nie jest klasycznym poradnikiem medycznym, ale miejscem na zapisywanie wspomnień, emocji, zmian w ciele, pierwszych ruchów dziecka, przygotowań do porodu i najważniejszych chwil z okresu oczekiwania.

Dla kogo jest Moja ciąża, czyli czas oczekiwania?

To książka przede wszystkim dla kobiet w ciąży, które chcą zachować osobistą pamiątkę z tego wyjątkowego czasu. Sprawdzi się także jako prezent dla przyszłej mamy – od partnera, przyjaciółki, siostry, rodziców albo bliskich osób zaproszonych na baby shower.

Czy Moja ciąża, czyli czas oczekiwania to poradnik ciążowy?

Nie, to nie jest poradnik ciążowy w medycznym sensie. Książka nie zastępuje wiedzy lekarza ani położnej. Jej celem jest raczej zatrzymanie wspomnień i stworzenie osobistego zapisu ciąży.

Co można zapisywać w książce Moja ciąża, czyli czas oczekiwania?

W książce można notować wspomnienia związane z ciążą, pierwsze reakcje na wiadomość o dziecku, wybór imienia, zmiany w codzienności, ważne daty, myśli, obawy, wzruszenia, przygotowania do narodzin oraz pierwsze chwile po pojawieniu się dziecka na świecie.

Czy Moja ciąża, czyli czas oczekiwania nadaje się na prezent?

Tak, to bardzo dobry prezent dla przyszłej mamy, zwłaszcza jeśli szukamy czegoś bardziej osobistego niż ubranka, akcesoria czy typowy poradnik. Taka książka może z czasem stać się rodzinną pamiątką i jedną z pierwszych opowieści, jakie mama przekaże dziecku.

Artykuł Moja ciąża, czyli czas oczekiwania – pamiętnik dla przyszłej mamy pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Jednym ludziom wszystko przychodzi z łatwością – inni muszą wkładać w każdy aspekt swojego życia niewyobrażalną ilość pracy oraz samozaparcia. Mam wrażenie, że Emmanuel Larcenet, znany po prostu jako Manu, postawą jest znacznie bliższy do tego drugiego rodzaju człowieka – przynajmniej tak wynika z biografii jego literackich alter ego.

Codzienna walka to ceniony, francuski komiks obyczajowo-psychologiczny w czterech rozdziałach, który opowiada o fotografie pogrążonym w kryzysie, próbującym odnaleźć sens życia po zawodowym wypaleniu, atakach paniki i zderzeniu z własnym lękiem przed zmianami oraz bliskością.

To historia o autorze, o czytelnikach, o ludziach ogólnie, w której Larcenet mówi o strachu przed śmiercią, pożegnaniem, odpowiedzialnością, ale i przyszłością, która przychodzi niezależnie od tego, czy jesteśmy na nią gotowi. Ukazuje te wątki z takim wyczuciem, że nieważne, kim się jest – bardzo łatwo człowiek utożsamia się z bohaterami Codziennej walki.

➜ Tytuł: Codzienna walka
➜ Scenariusz: Manu Larcenet
➜ Rysunki: Manu Larcenet
➜ Tłumaczenie: Paweł Łapiński
➜ Wydawnictwo: Mandioca
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

O oswajaniu strachu

Nie da się uciec od strachu. Może to niezbyt pocieszające stwierdzenie na początek, ale też nie ma w nim ani grama fałszu. Codzienna walka pokazuje bohaterów, dla których każdy dzień tożsamy jest z jakiegoś rodzaju lękiem. Marco jest pełen obaw, przeraża go wiele rzeczy. A jednak nie poddaje się, bo wie, że w tej walce (często z samym sobą) jest jedyna metoda, żeby istnieć.

Boimy się śmierci, więc kurczowo trzymamy się bliskich. Boimy się bliskości, więc uciekamy od zobowiązań. Boimy się zmian, więc stoimy w miejscu – choć często ograniczamy się w ten sposób i pozbawiamy mnóstwa możliwości. Ten komiks pokazuje, że jeśli człowiek przestaje się bać całkowicie, to nie dlatego, że osiągnął jakiegoś rodzaju spokój absolutny, ale dlatego, że wycofał się z życia – poddał się. Marco stale odczuwa strach, ale w jego lęku jest przecież pulsująca obecność świata, powód dla którego warto próbować. 

Jaki jest Marco?

Nasz fotograf, główny bohater, nie jest postacią nieustraszoną czy pewną siebie. Jest przepełniony wątpliwościami, ale być może to jeden z głównych powodów, dla którego czytelnikom wydaje się tak bliski. 

Jako artysta znalazł się w momencie, w którym nie potrafi już jasno odpowiedzieć ani na pytanie o własną tożsamość, ani na pytanie o sens swojej pracy (trochę tu mamy nawiązanie do innego komiksu Larceneta, czyli Terapii grupowej). Choć porzucił fotografię wojenną, mając nadzieję uwolnić się od obrazów z tamtych dni, to jednak doświadczenia, których stał się częścią, nie chcą tak łatwo wyblaknąć – nawet pod wpływem czasu.

Lęk przed ojcostwem, czyli strach przed zmianą

Marco zamieszkał gdzieś na odludziu, z dala od rodziny. Jego jedynym towarzyszem stał się kot Adolf – dzięki któremu zresztą poznał Émilie. Dobrze mu się z nią układało, ale kobieta wkrótce zapragnęła zrobić krok naprzód i wejść w kolejny etap życia. Marca taka perspektywa przerażała – i to nie tylko ze względu na kwestię potencjalnego ojcostwa. Tak naprawdę chodziło o coś jeszcze bardziej elementarnego: o lęk przed nieodwracalnym. 

Dziecko w tym komiksie jest pewnego rodzaju symbolem zmiany perspektywy oraz motywacją dla bohaterów do określenia się, zajęcia jakiegoś stanowiska. Napięcie wokół ojcostwa oraz zobowiązań to jeden z ważniejszych tematów tej historii. W pewnym momencie staje się on jeszcze bardziej istotny ze względu na żałobę po ojcu oraz rodzinne zawirowania. 

Codzienna walka nie powie jasno czytelnikowi po jakiej stronie rodzicielstwa stanąć. Nie obieca, że bycie rodzicem naprawi wszystkie problemy lub wręcz przeciwnie – sprawi, że świat się komuś zawali. Ta historia pokazuje jednak, że strach przed rodzicielstwem wynika przede wszystkim ze strachu przed samym sobą w nowej sytuacji. To efekt braku zaufania oraz zagłębiania się we własne lęki.  

Między śmiercią a nowym życiem

No właśnie, bo w Codziennej walce Larcenet ustawia na przeciw siebie doświadczenia pozornie skrajne, a jednak w ludzkim życiu bardzo bliskie. Czasem ze strachu ktoś odbiera sobie życie, a innym razem ktoś doświadcza bycia ojcem. Między tymi dwoma wydarzeniami rozciąga się cała skala ludzkiego jestestwa. 

Larcenet pokazuje, że życie nie układa się liniowo i nie gwarantuje kolejno następujących po sobie etapów. Często wszystko dzieje się naraz: strata, lęk, pragnienie bliskości, ucieczka i konieczność podjęcia trudnej decyzji. To od konkretnego przypadku zależy, jak sobie z tym poradzi (dobrze to zresztą widać w samym komiksie).

Dlatego tak trudno czytać tę pozycję wyłącznie jako opowieść o jednostkowym kryzysie. To znacznie głębsza historia o kondycji człowieka, który nie dojrzewa w romantycznym świetle wielkich olśnień, lecz w chaosie zwykłej codzienności. To nie batalia o spektakularne zwycięstwo, ale próba przeżycia dnia, spotkania, związku i przyszłości bez całkowitego poniesienia klęski. Larcenet opowiadając więc o tym, co małe i zwyczajne, doskonale trafia w sedno tego, czym ogólnie jest życie.

Komiks, który jest o istocie człowieczeństwa

Wybitność Codziennej walki opiera się w dużej mierze właśnie na jej autentyczności. Nawet jeśli czytelnik nie jest fotografem, nie mieszka na francuskiej prowincji, nie przeżywa dokładnie tych samych kryzysów oraz nie stoi przed decyzją o zostaniu rodzicem – to i tak może przejrzeć się w postaci Marco jak w lustrze. 

Dzięki temu, że artysta bazuje na emocjach bezradności, wstydu, ale i nadziei czy braterstwa – komiks staje się opowieścią o dużo większym znaczeniu – o tym, jak trudno jest czasami dorosnąć do własnego życia. 

Pomaga w tym również warstwa graficzna. Larcenet nie rysuje w sposób realistyczny, wydumany. On używa wielu kolorów, przerysowuje postaci, ale jednocześnie jest bardzo uporządkowany. Jego rysunki są szalenie przystępne i bardzo czytelne, pozwalają więc skupić się w pełni na historii.

Czy warto sięgnąć po Codzienną walkę?

Nieprzypadkowo komiks ten uchodzi za jeden z najważniejszych w dorobku Larceneta i został nagrodzony m.in. na festiwalu w Angoulême. To opowieść o rodzinnych tajemnicach, o lęku, pracy twórczej, żałobie, o dojrzewaniu do bliskości i o tym, że codzienność bywa trudniejsza niż można to sobie wyobrazić. 

Codzienna walka jest dziełem wybitnym. Serwuje czytelnikom emocjonalny rollercoaster. Bawi się koncepcją strachu. Jednocześnie jest przewodnikiem po meandrach życia, doświadczonym obserwatorem – kimś, kogo warto wysłuchać. Bardzo polecam tą opowieść dojrzałym czytelnikom.

Sprawdzajcie dostępność komiksu na stronie Wydawnictwa Mandioca.

FAQ

O czym jest komiks Codzienna walka Manu Larceneta?

Codzienna walka to komiks obyczajowo-psychologiczny o fotografie, który po zawodowym i emocjonalnym kryzysie próbuje na nowo ułożyć sobie życie. To opowieść o lęku, zmianie, relacjach, dojrzewaniu do bliskości i o codziennych zmaganiach, które bywają znacznie trudniejsze, niż można byłoby zakładać.

Kim jest główny bohater Codziennej walki?

Głównym bohaterem komiksu jest Marco, fotograf zmagający się z atakami paniki, wypaleniem i poczuciem zagubienia. To postać bardzo ludzka, zupełnie nieheroiczna, pełna wątpliwości oraz emocjonalnych wątpliwości, dlatego tak łatwo się z nią utożsamić.

Czy Codzienna walka to komiks o depresji i lęku?

Tak, ale nie wyłącznie. To komiks, który porusza temat lęku, kryzysu psychicznego i trudności w odnalezieniu sensu, ale równie mocno opowiada o miłości, rodzinie, pracy twórczej, dojrzewaniu i odpowiedzialności za własne życie.

Dlaczego Codzienna walka jest uznawana za ważny komiks?

Ten tytuł uchodzi za jedną z najważniejszych francuskich powieści graficznych XXI wieku, ponieważ pokazuje, jak dojrzale komiks może opowiadać o psychice, codzienności, żałobie, relacjach i lęku przed zmianą. To dzieło cenione zarówno za warstwę emocjonalną, jak i artystyczną.

Dlaczego warto przeczytać Codzienną walkę?

Bo to komiks, który nie bazuje na wielkich wydarzeniach, a mimo to mówi o życiu w wyjątkowo przejmujący sposób. Jeśli ktoś szuka historii dojrzałej, poruszającej i prawdziwej emocjonalnie, Codzienna walka może okazać się jedną z najważniejszych lektur komiksowych.

Artykuł Codzienna walka Manu Larceneta – o strachu przed śmiercią, ojcostwem i samym sobą pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Macierzyństwo oraz tacierzyństwo wywracają cały świat do góry nogami. Od momentu pojawienia się dziecka, przestaje się liczyć ,,ja” i liczy się już tylko ,,my”. 

Czym jest miłość rodzicielska?

Bycie odpowiedzialną lub odpowiedzialnym za drugiego człowieka w takim absolutnie pełnym zakresie wiąże się jednak nie tylko ze zmianami organizacyjnymi czy postrzeganiem siebie. To również wielka odpowiedzialność i ogromny zaszczyt móc pełnić rolę mamy lub taty.

Nowa seria od wydawnictwa HarperKids Susannah Shane oraz Britty Teckentrup w poetycki, ale równocześnie bardzo prosty sposób opisuje czym jest miłość rodzicielska. W zależności od tego, po którą z poniższych książek sięgniecie:

• Od kiedy jestem twoją mamą,
• Od kiedy jestem twoim tatą,

będziecie mogli spojrzeć na dwie różne, choć bardzo podobne relacje.

Od kiedy jestem twoim tatą

Relacja ojciec-dziecko kojarzy się w książce o dwóch wydrach z przygodami, doświadczaniem nowych rzeczy, ale także próbowaniem, kontrolowanym ryzykowaniem i ochroną.

Tata jest tutaj tym, który zachęca dziecko do samodzielności, jednocześnie mając je bezustannie na oku. Kojarzy się on z kimś, kto daje poczucie bezpieczeństwa, otula silnym ramieniem i zawsze jest na wyciągnięcie ręki, kiedy się go potrzebuje.

Od kiedy jestem twoją mamą

Z kolei druga książka tej serii, poświęcona została relacji małym zajączkom – mamie i jej dziecku; jest bardziej nastawiona na bliskość oraz czułości.

Bohaterka, która przemawia jako pierwszoosobowy narrator, zapewnia zajączka o swoim oddaniu, obecności oraz wsparciu. Podobnie jak poprzednia pozycja, to pełna ciepła, pozytywnych emocji lektura, którą śmiało można włączyć w rytuał codziennego, wieczornego zasypiania.

Książki, które błyszczą

Zarówno Od kiedy jestem twoim tatą jak i Od kiedy jestem twoją mamą wyróżnia spośród innych książek wydanie. Nie tylko bowiem ich okładki pokrywa mieniająca się w słońcu złota lub srebrna folia. Każda rozkładówka to zabawa światłem i piękne, błyszczące akcenty.

Książki stają się więc podwójnie prezentowe – raz, ze względu na treść, a dwa – są niczym cukierki wśród lektur, które przyciągają i cieszą wzrok, ale równocześnie za którymi stoi wartość bliskości, budowania relacji oraz upewniania się o wzajemnym uczuciu.

Polecam je maluchom już powyżej 2 lat, oraz oczywiście wszystkim rodzicom.

Link do strony wydawnictwa: https://harpercollins.pl/

Artykuł Od kiedy jestem – recenzja serii na Dzień Mamy i Dzień Taty pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: My
➜ Autorka: Ewa Dahlig
➜ Ilustracje: Marta Dahlig
➜ Wydawnictwo: Tumilu
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Rodzicielstwo to wymagające zadanie, pełne blasków i cieni. Kiedy jednak można obserwować rosnące dziecko, jego beztroskę oraz radość – wtedy każdy opiekun czuje się spełniony. Ta więź między córką lub synem a mamą, tatą, ale też babcią, dziadkiem, ciocią czy wujkiem jest nierozerwalna. W jaki sposób o niej mówić, jeśli słowa to coś, w czym może nie do końca jesteśmy dobrzy?

Najpiękniejsza w portfolio Tumilu

Wystarczy sięgnąć po wierszowaną książkę, która wzrusza już od pierwszej strony. Wypełnioną po brzegi miłością, wsparciem i akceptacją. Pozwalającą na kreowanie wspólnych chwil oraz magicznych wspomnień dających poczucie bezpieczeństwa i szczęścia.

,,My” to ostatnia nowość Tumilu, tworzonego przez mamę oraz córkę Ewę i Martę Dahlig wydawnictwa. Miałam przyjemność pisać już o ich:

• ,,Ty” – książce z tej samej serii,
• ,,Zima w Dolinie Tumilu” – aktywnościowej kartonówce ze zbiorem opowiadań,
• ,,Lulu i Urodzinowa Katastrofa” – jednej z pozycji z podstawowego cyklu.

Muszę jednak przyznać, że ,,My” to do tej pory najpiękniejsza książka w portfolio Tumilu – i nie mam na myśli tylko wydania (choć trzeba przyznać, że twarda oprawa, piękny papier oraz złote uszlachetnienia na okładce robią wrażenie). To dopracowana pod każdym względem pozycja, ale przede wszystkim lektura oddziałująca na wrażliwość czytelnika i na długo pozostająca w jego pamięci.

Książka o rodzicielstwie

Gdy Cię trapi zmartwienie,

w czarodzieja się zmienię

i plasterek z całusa przylepię.

Lekko dmuchnę w Twe włoski,

niech wyfruną z nich troski…

No i znów będzie dobrze.

Najlepiej!

Ewa Dahlig, My

Każdy rodzic marzy o tym, żeby dać dziecku wszystko to, co najlepsze. Obdarza go miłością, troszczy się, wymyśla kreatywne zabawy, ciężko pracuje by niczego mu nie zabrakło. Każdy rodzic jednak wie, że przyjdzie taki czas, gdy może sam przeminąć. Musi więc przygotować malucha by choćby w pojedynkę mógł zmierzyć się ze światem.

,,My” jest książką, która przedstawia dziecku perspektywę rodzica. Pokazuje jego poświęcenie, dalekie jednak od wypominania. Jest to uczucie, które nie ogranicza się do konkretnego czasu. Będzie trwało nawet wtedy, kiedy mamy lub taty już zabraknie. Książka skupia się jednak na pozytywnych emocjach, pozostawiając odpowiedni margines na poważniejsze tematy. 

Każdy się tutaj odnajdzie

Wyobrażam sobie, że kładziecie się przed snem do łóżka i razem zaglądacie do ,,My”. To lektura na dobranoc, która Was utuli i jednocześnie zapewni o wielkim uczuciu. Oprócz tekstu, który artykułuje wszystkie ważne uczucia, na pewno będziecie starali się odszukać siebie na ilustracjach.

Obrazki to kolejny element książki, który wprawi w zachwyt odbiorców. Marta Dahlig postarała się, aby rzeczywiście każdy mógł się na nich odnaleźć. Mamy panów i panie w różnym wieku, z różnymi kolorami włosów, w okularach lub bez, o różnym kolorze skóry, z brodami czy łysych. Są osoby jeżdżące na wózku, jest dziewczynka z aparatem słuchowym oraz pan z tatuażami.

Niektóre przedstawione sceny są humorystyczne, inne pełne symboliki, a kolejne po prostu wzruszające. W ilustracjach do ,,My” znajdziecie poprzednie książki wydawnictwa Tumilu, ale przede wszystkim znajdziecie w nich siebie oraz swoich bliskich. To pozycja, którą pokochacie i często będziecie do niej wracać. Polecam ją wszystkim odbiorcom już powyżej 2 roku życia.

Link do strony wydawnictwa Tumilu: https://tumilu.pl/products/my?variant=46478426636624

Książka z plakatem ,,Oto My” dostępna tylko w linku powyżej. 

Do 25.05.2023 roku z kodem ,,TOMY” zniżka 20% na tę i inne pozycje wydawnictwa.

Artykuł My – przedpremierowa recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Urszula Anna (Tomasz Chodkowski)

Ilustracje: Marzena Maya Rostkowska

Wydawnictwo: Virgo

Rok wydania: 2018

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Wszystkim nam potrzeba szczęścia. Dla wielu osób jest jednak ono czymś nieosiągalnym – jakąś mistyczną siłą, która trafia się tylko tym nielicznym, nie pozwalając zawalczyć o siebie każdemu, kto tylko jej potrzebuje.

,,Szczęście bajkami cerowane” to niezwyczajna książka, która kryje w sobie wiele niespodzianek. Pierwszą jest postać autorki, a w zasadzie autora. Choć na okładce widnieją imiona Urszula Anna, to w rzeczywistości tekst został napisany przez Tomasza Chodkowskiego. Skąd ta zamiana? Autor postanowił tym celowym zabiegiem oddać sprawiedliwość kobietom, które kiedyś mogły wydawać książki tylko pod męskimi imionami. Poza tym, wyposażając narratora w cechy żeńskie, nadał tekstowi bardziej uniwersalny zasięg. 

Zaglądając jednak do tej lektury nie spodziewajcie się tytułowych bajek – przynajmniej takich w klasycznym znaczeniu. ,,Szczęście bajkami cerowane” jest zbiorem myśli i swego rodzaju lekcji, które mają przybliżyć czytelnika do samodzielnego zatroszczenia się o swoje szczęście. Pomogą także zastanowić się czym ono jest, w jaki sposób można je w sobie rozwijać oraz pielęgnować i zaoferują znajomość trzech ważnych wskazówek, bez których ludzkie życie nie może być pełne. 

Książkę najlepiej czytać wspólnie z dziećmi lub potraktować ją jako samodzielną lekturę dla dorosłych. Każdy rozdział skorzysta na późniejszym omówieniu i refleksji – niektóre z nich wręcz kończą się życzeniami dobrego snu i naturalnie zachęcają do zrobienia sobie przerwy i pozwolenia przesłaniu wybrzmieć w odpowiednim czasie. 

Autor porusza w książce takie kwestie jak źródło szczęścia czy zastanawia się, dlaczego jedni ludzie postrzegają je zupełnie inaczej niż inni. Za powód odbierania sobie potrzebnej beztroski często typuje niektóre religie – nie mówi wprost które konkretnie, ale z treści starszy czytelnik będzie w stanie łatwo się tego domyślić.

Trudno jednak nie wspomnieć, że jest to książka pełna optymizmu i zaraźliwego ciepła. Jej treść koi i daje nadzieję. Na kartach ,,Szczęście bajkami cerowane” wszystko wydaje się proste i na wyciągnięcie ręki. Od rekomendowanych ,,małych kroków” może zacząć każdy z nas, żeby optymizmem móc zarażać innych – szczególnie dzieci. 

Książka wypełniona jest także wieloma metaforami, które dobrze działają na wyobraźnię. Autor często przytacza znane powiedzenia lub ludowe mądrości, które uzupełniają treść lektury. Urozmaiceniem może być także zabawa z oddechem oparta na figurze kwadratu czy propozycje zadań, które pozwolą w lepszym samorozwoju. 

Dzięki temu, że narratorem w ,,Szczęście bajkami cerowane” jest mama, która w dodatku często odwołuje się do tego, co robią z tatą, żeby nie dopuścić do siebie złych myśli – lektura staje się bardziej wiarygodna. Ten zachęcający punkt widzenia jest w stanie przekonać dzieci – szczególnie, kiedy książkę czyta na głos jedno z rodziców. 

Koniecznie przy okazji tej pozycji muszę wspomnieć nie tylko o ilustracjach, ale i o samym wydaniu. ,,Szczęście bajkami cerowane” ma twardą oprawę i dodaną wstążkę jako zakładkę. Strony książki zdobią obrazki Marzeny Maya Rostkowskiej, która za pomogą przenikających się kolorów i niedosłownych interpretacji stworzyła harmonijne tło do tekstu, który ma działanie kojące. 

To wyjątkowo ciekawa pozycja, którą każdy powinien choć raz przeczytać. Będzie odpowiednia dla wszystkich czytelników powyżej 14 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://virgobooks.pl/ksiazki/270-szczescie-bajkami-cerowane-urszula-anna.html

Książka do kupienia także tutaj:KLIK

Artykuł Szczęście bajkami cerowane – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: Nie mogę, trzymam dziecko. Rodzicielstwo bez instrukcji obsługi

Autor: Ksenia Potępa

Ilustracje: Ksenia Potępa

Wydawnictwo: Znak literanova

Rok wydania: 2020

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla rodziców

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Poszukujecie książki-poradnika o rodzicielstwie, który powie Wam jak łączyć pracę zawodową z zadaniami matki? Tekstów, które zdradzą mistyczną tajemnicę wszechświata jak być pełnym energii, gotowym na pokazywanie dziecku uroków życia i zachwycaniu się wraz z nim tysiącem atrakcji blisko Was? A może jesteście zainteresowani lekturą, dzięki której dowiecie się jak układać zbilansowane obiadki, żeby dzieci rosły duże i silne? 

W ,,Nie mogę, trzymam dziecko” niczego takiego nie znajdziecie. Autorka Ksenia Potępa wprowadza czytelników w świat rodzicielskiego chaosu, nieposkładanych uczuć i wielu wylewów miłości. Dodatkowo całość okrasza mnóstwem humorystycznych ilustracji, które i rozśmieszą, i… wzruszą.

Jeżeli kojarzycie już skądś ten charakterystyczny styl ilustratorki, prawdopodobnie odwiedziliście wcześniej jej media społecznościowe, np. tutaj – https://www.facebook.com/trzymajdziecko/ lub tutaj – https://www.instagram.com/trzymajdziecko/. Ewentualnie czytaliście książkę, którą Ksenia Potępa zilustrowała – ,,Dziecko dla odważnych”.

Tym razem jest to jednak w pełni autorska pozycja, nad wydaniem której pracowała ona oraz cała jej rodzina (intencjonalnie, bądź nie). 

,,Nie mogę, trzymam dziecko” to typ lektury ,,parentingowej” (celowo wzięłam w cudzysłów), którą cenię najbardziej. Zbiór luźnych przemyśleń, napisanych w lekkim stylu, do czytania wyrywkowo, w biegu, w autobusie czy czekając w kolejce na coś bardzo pilnego do załatwienia, kiedy można wyjść wreszcie z domu.

Autorka reprezentuje w niej bardzo zdrową postawę – jesteśmy tylko ludźmi. Odważnie obala mit, który czy to w czasach PRL-u czy może jeszcze wcześniej urósł do kolosalnych rozmiarów. Twierdził on, że kobieta powinna dbać o porządek kosztem swojego samopoczucia. Że powinna być twarda jak skała, wszystko-ogarniająca i zawsze stawiająca swoje macierzyństwo na pierwszym miejscu.

W ,,Nie mogę, trzymam dziecko” przeczytacie jednak żeby żyć przede wszystkim w zgodzie ze sobą, bo tylko tak można być dobrą i szczęśliwą matką. W razie pogorszenia nastroju autorka przygotowała nawet kilka kuponów, które można powielić i dowolnie z nich korzystać.

To książka, którą świetnie (i szybko!) się czyta nie tylko ze względu na lekki i przyjemny styl. Zadbano w niej także o to, żeby była fikuśna wizualnie, dlatego co rusz nasze oko przyciąga – a to motylek, a to bębenek czy inny miły obrazek. Tekst jest wzięty w ramki, a ważne słowa podkreślono na różowo dla większej powagi i znaczenia. 

,,Nie mogę, trzymam dziecko” to rewelacyjna książka, jeżeli poszukujecie powiernika w swojej egzystencji, najlepszego przyjaciela, pocieszyciela i chwili wytchnienia. Słowa – nie mogę, trzymam książkę, nabierają z nią nowego znaczenia!

Polecam przyszłym, teraźniejszym i przeszłym rodzicom oraz wszystkim, którzy mają ochotę miło spędzić czas.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.znak.com.pl/ksiazka/nie-moge-trzymam-dziecko-rodzicielstwo-bez-instrukcji-obslugi-potepa-ksenia-178665

Artykuł Nie mogę, trzymam dziecko. Rodzicielstwo bez instrukcji obsługi – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Iwona Chmielewska

Ilustracje: Iwona Chmielewska

Wydawnictwo: Format

Rok wydania: 2020

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu 

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Mistrzyni Iwona Chmielewska pojawia się tutaj ostatnio dość często (i jeszcze w najbliższym czasie obiecuję do niej powrócić), ponieważ jej książki potrafią oczarować na wielu poziomach. 

,,Gdzie jest moja córka?” to jedna z tegorocznych nowości od Wydawnictwa Format. Pierwszy raz została wydana w Korei Południowej w 2011 roku. 

To poetycka opowieść o ludzkim dualizmie, o dwóch stronach człowieczej natury – jej jaśniejszej oraz bardziej mrocznej odsłonie oraz jednocześnie zachwyt nad różnorodnością. Może niektórym z Was wyda się to zabawne, ale po lekturze tej książki przypomniałam sobie o pewnej piosence otwierającej dość popularny serial ,,Rodzina zastępcza”. Seweryn Krajewski śpiewał w niej: 

,,Z jednej tkaniny wszyscy jesteśmy, co się wyciera, strzępi przez lata, lecz jeśli chcemy, te wszystkie dziury miłością da się załatać”. 

 

,,Gdzie jest moja córka?” jest książką, która powstała właśnie ze skrawków materiałów. Nawet w treści możemy przeczytać, że to tkaniny zbierane przez lata i w różnych okolicznościach. Artystka wykorzystała je do pokazania swojej córki. Nie komponowała jednak portretu dosłownie, ale przede wszystkim skupiła się na cechach charakteru. Każdą z nich porównała do zwierzęcia, a następnie kontrastowo zestawiła je ze sobą. 

Za główny motyw posłużyła także zabawa w chowanego. Przygotowane obrazy są dwustronne. Patrząc na jedną stronę, widzimy zupełnie co innego, niż kiedy przewrócimy na następną, jednocześnie dostrzegając zachowany kształt pracy artystki. 

Za każdym razem, kiedy sięgam po tę pozycję, zachwycam się jej wielowymiarowością. Można powiedzieć, że jest ona nawet trochę jak ,,Mały Książę”, czyli w zależności od wieku czytelnika, każdy będzie ją inaczej odbierał. Małe dziecko zachwyci się obrazami zwierząt oraz nauczy emocji i przymiotników, którymi pięknie można opisać człowieka (i wiele więcej). 

Starszy odbiorca będzie mógł się zastanowić nad tym, że bycie dla kogoś najważniejszym na świecie, wcale nie znaczy – bycie idealnym. Rodzice kochają swoje dzieci bezwarunkową miłością, która choć dostrzega także słabości, nie stanowi dla nich problemu w pełnej akceptacji najbliższych.

,,Gdzie jest moja córka?” uderza swoim przesłaniem w najbardziej wrażliwe struny i zostaje z czytelnikiem na długo. Będzie doskonała dla wszystkich już od 4 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: http://www.wydawnictwoformat.pl/p,682,gdzie-jest-moja-corka.html

Artykuł Gdzie jest moja córka? – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Agnes Lestrade

Ilustracje: Marie Dorleans

Tłumaczenie: Sylwia Sawicka

Wydawnictwo: Polarny Lis

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Czytałam tę książkę wielokrotnie, odkąd do mnie dotarła i ZA KAŻDYM razem się przy niej wzruszam. 

,,Jak oswoić Rysia?” to nieco humorystyczna, ale przede wszystkim bardzo emocjonalna opowieść obrazkowa o rodzicielskiej miłości. Jej autorką jest wielokrotnie nagradzana francuska pisarka Agnes Lestrade, z kolei doskonałe ilustracje to zasługa uzdolnionej Marie Dorleans.

Historia opowiada o dwójce młodych ludzi – kobiecie i mężczyźnie, którzy pewnego dnia pozwolili sobie na chwile zapomnienia. Dokładnie w tym samym czasie, otworzyli możliwość pewnemu Rysiowi, żeby ten przedostał się do ich mieszkania. 

I choć cała książka, a szczególnie jej początek, mogą brzmieć, jakby ta urocza para z okładki wzbogaciła się o dzikiego lokatora rodem z ogrodu zoologicznego, to w rzeczywistości – chyba nikogo nie zaskoczę jak powiem, że mowa tu oczywiście o… dziecku. 

Szczerze przyznam, że nie wiem czy widziałam bardziej prawdziwą i zarazem pełną uroku książkę o początkach rodzicielstwa! Książkę, która pokazuje dzieciom jak dorośli potrafią być czasem nieporadni i zagubieni, i jak sami muszą nauczyć się ,,instrukcji obsługi” niemowlęcia. 

Wielu młodym czytelnikom może wydawać się, że rodzice rodzą się rodzicami. W rzeczywistości oni się nimi stają i ,,Jak oswoić Rysia?” wyraźnie pokazuje, że wielokrotnie muszą się mierzyć naprawdę z wieloma trudnościami. Robią to jednak, bo kochają swojego Rysia i w pełni świadomie się na niego zdecydowali. 

Doskonały zabieg zastosowała tutaj autorka, która właśnie potraktowała tytułowego Rysia (swoją drogą bardzo dobre tłumaczenie i nawiązanie do rysia kotowatego) jako pewien wzorzec. Narracja wskazuje rzeczywiście jakby wprowadzała w tajniki oswajania konkretnego gatunku, a nie relacjonowała szczegółowe sytuacje z życia malucha. 

Jestem przekonana, że ta książka da i dzieciom i dorosłym mnóstwo okazji do wspólnego śmiechu, ale także i wzruszeń. 

Piękne ilustracje, ekspresyjni bohaterowie oraz szczegółowe tła tworzą zalążki komedii, poezji, farsy i po prostu sztuki. Ta książka to majstersztyk – udana pod każdym względem opowieść do pochłaniania całymi rodzinami/godzinami! 

Polecam ją dla dzieci od 6 roku życia, ale i dla dzieci dorosłych od dziadków, którzy właśnie spodziewają się wnuków!

Link do strony Wydawnictwa: https://polarnylis.pl/ksiazka/38/Jak-oswoi?-Rysia?

Artykuł Jak oswoić Rysia? – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Małe sówki”

Autor: Martin Waddell

Ilustracje: Patrick Benson

Tłumaczenie: Zofia Raczek

Wydawnictwo: Mamania

Rok wydania: 2019

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja: 

Nie ma chyba dla dziecka niczego straszniejszego, niż wizja mamy, która nie wraca do domu.

W najnowszym picturebooku od Wydawnictwa Mamania ,,Małe sówki” po przebudzeniu nie zastają w gnieździe dorosłej sowy i zaczynają się zastanawiać, co się z nią stało.

Autorem tekstu jest irlandzki pisarz, Martin Waddell, uhonorowany wieloma nagrodami i znany przede wszystkim z serii książek o Małym Niedźwiedziu, np. ,,Can’t You Sleep, Little Bear?” lub ,,Well Done, Little Bear”.

W oryginalne ,,Małe sówki” to ,,Owl Babies”, a stworzone do niej ilustracje przez Patricka Bensona są tymi oryginalnymi z 1992 roku. Trzeba przyznać, że zarówno sama treść, jak i jej wygląd zupełnie się nie zestarzały i wciąż wydają się bardzo współczesne!

Książka opowiada historię 3 małych sów, które budząc się ze snu, spostrzegają, że nie ma ich mamy. Autor każdemu z nich nadaje imię, dlatego możemy stopniowo śledzić ich reakcje oraz poznawać charaktery każdej z sówek.

Na początku czytelnik jest wprowadzony w ciepły i bezpieczny świat maluchów. Opisywane jest ich mieszkanie. Widać, że sówki bardzo dobrze czują się w swojej dziupli.

Kiedy zauważają zniknięcie mamy, najbardziej zmartwiona jest najmłodsza sowa, czyli Bill. Kiedy starsze rodzeństwo, Sara i Percy próbują logicznie wytłumaczyć sobie, dlaczego zostały same, najmniejsza jest zmartwiona i nie przemawiają do niej żadne, nawet najbardziej przekonujące argumenty.

Sówki czekają na gałęzi i wypatrują mamy. Wkrótce zaczynają się nawet martwić, że coś mogło się jej stać i nawet pełny optymizmu Percy zaczyna być sceptyczny.

Na szczęście w tym momencie pojawia się mama sówek! Jest zdziwiona zamieszaniem, które spowodowała jej nieobecność. Najwyraźniej taka sytuacja zdarzała się już wcześniej i sowa obiecywała, że nie zostawi maluchów na zbyt długo.

Fabuła ,,Małych sówek” doskonale przypomina moment, kiedy trzeba kilkumiesięcznego malucha lub nawet kilkulatka zostawić na chwilę z kimś innym. Istotne jest, żeby tłumaczyć dziecku, że nasza nieobecność jest tylko chwilowa. Można też przyzwyczajać malucha do rozłąki wychodząc stopniowo najpierw na kilka minut, a później na coraz dłużej.

,,Małe sówki” zdecydowanie pomogą dzieciom zrozumieć sytuację i utwierdzą w przekonaniu, że nawet jeżeli mama na chwilę zniknęła, to z pewnością niedługo wróci.

Polecam tę niezwykle piękną lekturę już najmłodszym czytelnikom, nawet od 1. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://mamania.pl/product-pol-389-Male-sowki.html

Artykuł Małe sówki – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.