➜ Tytuły: Titek na placu zabaw, Titek i kłótnia z Tosią
➜ Seria: Titek
➜ Autorka: Ula Młodnicka
➜ Ilustracje: Aga Waligóra
➜ Wydawnictwo: CzytaLisek
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Dwie nowe książki – o placu zabaw i kłótni z rodzeństwem

Patrząc na Titka, dość szybko można dojść do wniosku, że ani on, ani jego rodzina nie należą do gatunku ludzkiego – spójrzcie tylko na te słoniaste uszy albo mocno zadarte noski. To bohater, którego najlepiej określić więc mianem stworka, ale stworka wyjątkowo przyjaznego. Wizualnie niewiele łączy go z czytającymi o nim dziećmi, ale jego wnętrze to już – wypisz, wymaluj – osobowość małego chłopca w całej przedszkolnej okazałości.

Titek ma swoje słabości. Zdarza mu się wpaść w złość czy czasami czegoś się wystraszyć. Kiedy emocje biorą górę, potrzebuje dorosłego, który nie tylko wyznaczy granice, ale też pomoże mu zrozumieć samego siebie. Jednocześnie potrafi się dzielić, docenia, kiedy ktoś naprawdę go słucha, i jest empatyczny wobec zwierząt. Właśnie dlatego tak łatwo zobaczyć w nim prawdziwe dziecko, które codziennie uczy się o otaczającym go świecie.

Seria dla przedszkolaków oraz ich rodziców

Jeżeli jeszcze nie znacie tego bohatera, albo nie słyszeliście o serii książek Uli Młodnickiej z ilustracjami Agi Waligóry – warto to nadrobić. Do tej pory ukazały się już książki o złości, oglądaniu bajek, sprzątaniu, zasypianiu, świąteczna część o Titku oraz dwie najnowsze pozycje: Titek na placu zabaw i Titek i kłótnia z Tosią. 

Każdy tom ma poręczny format oraz twardą oprawę. Te książki łączy też prosta fabuła, psychologia bliskości, zadania aktywizujące oraz dodatek „Kilka słów do dorosłych”, w których autorka rozwija temat i podpowiada, jak przenieść go do codziennych sytuacji. Titek uświadamia, że emocje, konflikty i trudne zachowania są naturalną częścią rozwoju, ale dobrze wiedzieć, jak należy się z nimi obchodzić.

Titek na placu zabaw, czyli wprowadzamy zasady, nie odbierając radości

Które dziecko nie lubi placów zabaw? A skoro większość maluchów najchętniej by ich nie opuszczała, to jestem przekonana, że z dużym zaangażowaniem przeczytają także tę historię o Titku. Mały bohater razem z tatą i siostrą Tosią właśnie wybierają się pobawić w piaskownicy oraz pozjeżdżać na zjeżdżalni. 

Titek na placu zabaw porusza ważne zagadnienia dotyczące przedwczesnego ustalenia zasad, konsekwencji, ale też kreatywności – również tej wymaganej od rodzica. Autorka radzi, żeby jasno ustalić czas, jaki spędzamy na placu zabaw, ale także podstawowe reguły, które pomogą zapewnić dzieciom bezpieczeństwo. 

To nie jest jednak tylko książka o zasadach. Na pierwszy plan wysuwa się beztroska, mnóstwo możliwości, które oferuje czas spędzany na świeżym powietrzu oraz aktywności w rodzinnym gronie, kiedy wszyscy są zaangażowani we wspólną zabawę.

Książkę znajdziecie tutaj

Titek i kłótnia z Tosią, czyli konflikt bez zwycięzców i przegranych

Znam całkiem sporo książek dla dzieci, w których rodzeństwo w ogóle się nie kłóci. Jak to możliwe? Pewnie niemożliwe, ale część autorów najwyraźniej obawia się takich polaryzujących tematów. Na szczęście Ula Młodnicka nie tylko się ich nie boi, lecz także potrafi pisać o nich naturalnie i bez udawania, że konflikt da się zawsze zażegnać jednym zdaniem.

W książce Titek i kłótnia z Tosią Titek i jego siostra przygotowują laurki dla babci. Problem pojawia się wtedy, gdy oboje chcą użyć tej samej żółtej kredki, a w domu jest tylko jedna. Zaczyna się kłótnia. Mama bohaterów nie rozstrzyga sporu autorytarnie, nie zabiera kredki oraz nie wskazuje tego, kto ma ,,rację”. Najpierw wysłuchuje obydwu stron, a potem pomaga dzieciom samodzielnie znaleźć rozwiązanie. 

Polecenia aktywizujące również zachęcają czytelników do szukania własnych propozycji zakończenia sporu. Przekonują, żeby chwilę się zastanowić, w jaki sposób pogodzić rodzeństwo. Ta sytuacja staje się także powodem do opracowania domowej listy zasad, które pomogą się wszystkim mniej kłócić. Jesteście ciekawi, jakie punkty znalazły się na niej w książce? A jakie Wy umieścilibyście na takiej liście w swoim domu? 

Książkę znajdziecie tutaj

Dlaczego dzieci tak dobrze rozumieją Titka?

Mój trzylatek uwielbia tę serię. Zaczytuje się w niej od premiery pierwszych tomów, czyli od czasu, gdy miał nieco ponad dwa lata. To odpowiedni wiek, żeby rozpocząć przygodę z Titkiem. Bohater jest wyrazisty, a jednocześnie nie infantylny. Dziecko widzi w nim kogoś, kto przeżywa podobne trudności, a dorosły otrzymuje przydatne wskazówki do rozmów czy konkretnych, domowych sytuacji.

Warto też przypomnieć, że Ula Młodnicka i Aga Waligóra stoją za innym, wielokrotnie nagradzanym stworkiem-bohaterem, czyli Pinkiem. Duet znany z bestsellerowej serii o Pinku adaptuje w Titku podobną wrażliwość, ale skierowaną do młodszych odbiorców.

Titek na placu zabaw i Titek i kłótnia z Tosią to dwie bardzo życiowe książki dla przedszkolaków. Pierwsza pomaga rozmawiać o zasadach, bezpieczeństwie i kończeniu zabawy zgodnie z ustaleniami. Druga pokazuje, że kłótnia między bratem a siostrą to coś zupełnie normalnego, ale zawsze należy przede wszystkim pamiętać o szacunku do drugiej osoby.

Dla kogo jest ta seria

Seria o Titku to dobry wybór dla dzieci w wieku przedszkolnym – szczególnie tych, które mierzą się ze złością, konfliktami, trudnością w kończeniu zabawy albo codziennymi rodzinnymi zasadami. Nowe tomy, Titek na placu zabaw i Titek i kłótnia z Tosią na pewno spodobają małym odbiorcom. Szukajcie ich na stronie Wydawnictwa CzytaLisek.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest seria książek o Titku?

Seria o Titku opowiada o codziennych emocjach i wyzwaniach przedszkolaka. Titek mierzy się m.in. ze złością, niechęcią do sprzątania, oglądaniem bajek, samodzielnym zasypianiem, zasadami na placu zabaw oraz kłótniami z rodzeństwem.

Kto napisał książki o Titku?

Autorką tekstów jest Ula Młodnicka, a ilustracje przygotowała Aga Waligóra. To duet znany także z popularnej i wielokrotnie nagradzanej serii o Pinku.

Dla jakiego wieku są książki o Titku?

Książki o Titku najlepiej sprawdzą się u dzieci w wieku przedszkolnym, szczególnie od około 2–3 lat do 6 lat. To dobry wybór dla maluchów, które zaczynają rozumieć własne emocje i uczą się funkcjonowania w rodzinie oraz grupie.

Czy książki o Titku pomagają rodzicom?

Tak. Każdy tom zawiera część „Kilka słów do dorosłych”, w której znajdują się dodatkowe wskazówki dla rodziców. Dzięki temu książki mogą być nie tylko lekturą dla dziecka, ale też pretekstem do rozmowy o emocjach, zasadach czy relacjach.

Czy warto kupić książki o Titku?

Warto, jeśli szukacie krótkich, ładnie wydanych i praktycznych książek dla przedszkolaka. Seria o Titku dobrze łączy prostą fabułę, bliskościowe podejście do dziecka, zadania aktywizujące oraz wskazówki dla dorosłych.

Artykuł Nowe tomy w serii o Titku – recenzja mądrych książek dla przedszkolaków pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Polska edycja od wydawnictwa Kropka (w przekładzie Agaty Teperek) to piękna książka na wspólne grudniowe wieczory – odpowiednia zarówno do samodzielnego eksplorowania, jak i do głośnego czytania z całą rodziną.

➜ Tytuł: Na ratunek Gwiazdce
➜ Autor: Sara B. Elfgren
➜ Ilustracje: Johan Egerkrans
➜ Tłumaczenie: Agata Teperek
➜ Wydawnictwo: Kropka
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo:  dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym jest Na ratunek Gwiazdce?

W leśnej chacie gajowego mieszka czwórka rodzeństwa (Anders, Stina, Mała Marta, ich maleńki braciszek Olof) oraz rodzice wraz z babcią dzieci. Tegoroczna zima zapowiada się wyjątkowo mroźnie, a wszyscy bardzo martwią się o zdrowie noworodka. Pewnej nocy na polanie przed domem pojawia się tajemnicze, intensywne światło – na ziemię spada Gwiazdka. Choć wydaje się smutna i zagubiona, jej ciepło uzdrawia, a promienie potrafią przepędzić niebezpieczne cienie.

Gwiazdka nie spadła jednak z nieba przypadkowo. Do swojego zamku w krainie „na wschód od Słońca i na zachód od Księżyca” porywa ją pozbawiony serca czarnoksiężnik. Dzieci nie zważając na niebezpieczeństwo, wyruszają w daleką podróż, żeby ocalić nową przyjaciółkę. Ich zadaniem jest odnalezienie serce czarnoksiężnika, żeby ten nie potrzebował blasku Gwiazdki i pozwolił jej odjeść. To klasyczna historia o niebywale trudnej misji bohaterów, podczas której rodzeństwo musi wykazać się odwagą, lojalnością oraz sprytem. Po drodze dowiedzą się sporo o sobie samych i jeszcze bardziej scementują bratersko-siostrzaną relację.

Świąteczna baśń z klasycznym rozmachem

Olbrzym niczym mityczny Sfinks przepytujący z zagadek, jego ogromny kozioł, czyli julebuk – symbol skandynawskiego kozła bożonarodzeniowego oraz krzywe zwierciadła bohaterów i potrzeba konfrontacji z nimi. Na ratunek Gwiazdce to książka wypełniona po brzegi odniesieniami, symboliką oraz magicznymi, fantastycznymi elementami.

To historia, w której:

• dobro i zło są wyraźnie zarysowane, ale bohaterowie nie są jednowymiarowi – zaskakują, przechodzą przemianę oraz podważają stereotypy,
• obecny jest motyw wędrówki przez ciemny, zimowy las – wyjątkowo kojarzący się ze skandynawskimi opowieściami,
• magia przeplata się z codziennością: ubóstwo, choroby, życie w skromnych warunkach oraz poczucie odpowiedzialności za siebie nawzajem łączy się z potrzebą wiary w to, co niezwykłe – baśnie, legendy oraz mistyczne istoty.

Książkowy kalendarz adwentowy – 24 rozdziałów na grudzień

Na ratunek Gwiazdce została pomyślana jako adwentowa książka w 24 rozdziałach – po jednym na każdy dzień grudnia aż do Wigilii, choć nie sądzę, że komuś uda się wytrzymać z lekturą aż tak długi czas. Rozdziały są krótkie, pełne akcji oraz angażujące.

Rodzeństwo, które razem może wszystko

Jednym z najmocniejszych wątków książki jest relacja między rodzeństwem. Anders, Stina i Mała Marta bardzo różnią się od siebie. Najstarszy chłopak czuje się odpowiedzialny za młodsze rodzeństwo, ale jednocześnie jest w stanie wysłuchać ich pomysłów oraz docenić zaangażowanie. Stina choć czasami wpada w złość, szybko się reflektuje, starając rozumieć uczucia także młodszej Małej Marty.

Ale w Na ratunek Gwiazdce to nie jedyne rodzeństwo, które ma od odegrania ważną rolę. Książka bowiem nie idealizuje relacji rodzinnych. Pokazuje jednak, że w braciach lub siostrach można mieć oparcie. Że warto zainteresować się losem rodzeństwa oraz pomóc w sytuacji, gdy jedno z nich jest zagubione. To dobry punkt wyjścia do rozmów z dziećmi o tym, jak wygląda wspierająca się rodzina i co to znaczy „być razem”, gdy dzieje się coś trudnego.

Ilustracje Johana Egerkransa – magia na każdej stronie

Johan Egerkrans, znany m.in. z niezwykłych obrazków ze skandynawskimi stworami (bardzo polecam obserwować jego prace np. na Facebooku!) czy też autor warstwy wizualnej w Mio, mój Mio – odpowiada za ilustracje również w Na ratunek Gwiazdce. Jego styl doskonale łączy mrok baśni z bajkową naturą fantastycznych istot, oszałamiającymi pejzażami i aurą tajemniczości. To ilustracje, które na pewno wywrą duże wrażenie na młodych jak i starszych czytelnikach.

Dla kogo jest Na ratunek Gwiazdce?

Na ratunek Gwiazdce to świąteczna, bardzo oryginalna baśń, która niesie ze sobą ważne wartości oraz ponadczasowe przesłanie.  Łączy klasyczny rozmach skandynawskich opowieści z bardzo współczesną wrażliwością: zamiast moralizowania pokazuje, jak dobro, empatia i gotowość do niesienia pomocy zmieniają świat bohaterów na lepsze.

Polecam tę książkom do czytania dzieciom powyżej 7 lat – młodszym do wspólnego odkrywania z rodzicami, a starszym do samodzielnego czytania w grudniowe (ale nie tylko) popołudnia. Na ratunek Gwiazdce znajdziecie na stronie wydawnictwa Kropka.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

1. O czym jest książka Na ratunek Gwiazdce?

Na ratunek Gwiazdce to świąteczna baśń o czwórce rodzeństwa mieszkającej w leśnej chacie gajowego i o spadającej z nieba gwiazdce, która ma uzdrawiającą moc. Dzieci zaprzyjaźniają się z Gwiazdką, ale jej blask chce przejąć zły czarnoksiężnik Corvius Craxus. Rodzeństwo wyrusza więc w niebezpieczną podróż do krainy „na wschód od Słońca i na zachód od Księżyca”, żeby uratować przyjaciółkę i zdążyć wrócić do domu na Boże Narodzenie.

2. Czy Na ratunek Gwiazdce to książka adwentowa w 24 rozdziałach?

Tak. To książka adwentowa, która została podzielona na 24 rozdziały – po jednym na każdy dzień grudnia aż do Wigilii.

3. Jakie wartości porusza Na ratunek Gwiazdce?

To opowieść mocno zakorzeniona w takich tematach jak dobro, empatia i bezinteresowna chęć niesienia pomocy innym. W centrum znajduje się siostrzano-braterska więź – rodzeństwo wspiera się, kłóci, ale ostatecznie potrafi działać razem na rzecz kogoś słabszego, w tym przypadku dla maleńkiego braciszka i samej Gwiazdki. Motyw poświęcenia, współpracy i wrażliwości na cudzą krzywdę przewija się przez całą książkę i staje się kluczem do całej historii.

4. Czy w książce pojawiają się elementy grozy – czy nadaje się dla wrażliwych dzieci?

W fabule pojawiają się mroczne motywy: zły czarnoksiężnik, ciemny las, zimowa burza, olbrzym czy tajemnicze cienie i światła. Zostały one jednak zrównoważone otwartym pisaniem o emocjach, nazywaniem strachu po imieniu oraz wspierającą postawą samych bohaterów.

5. Czy Na ratunek Gwiazdce sprawdzi się jako prezent świąteczny?

Tak – to książka, która została pomyślana właśnie jako tytuł na okres adwentu i Bożego Narodzenia. Ładne wydanie, sporo ilustracji i uniwersalna historia o rodzeństwie, odwadze oraz pomocy słabszym sprawiają, że będzie dobrym prezentem zarówno dla pojedynczego dziecka, jak i „wspólnym” podarunkiem dla rodzeństwa.

Artykuł Na ratunek Gwiazdce – recenzja świątecznej baśni dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Oskar i ja. Wszystkie nasze miejsca
➜ Autorka: Maria Parr
➜ Ilustracje: Ewelina Bisaga
➜ Tłumaczenie: Milena Skoczko-Nakielska
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym jest Oskar i ja?

Dzieciństwo składa się na mnóstwo radosnych i beztroskich chwil (a przynajmniej powinno). Ale także na momenty trudniejsze, uświadamiające oraz wymagające pewnego przewartościowania wszystkiego, co znamy. Maria Parr doskonale odnajduje balans pomiędzy perspektywą najmłodszych, przeżywaniem żałoby i zwyczajną, miłą codziennością.

Fabuła bez spoilerów

Z fabularnego punktu widzenia mamy do czynienia z sekwencją krótkich opowiastek, które składają się na obraz roku z życia rodzeństwa – Idy i Oskara. To historie o dorastaniu, wadach i zaletach posiadania rodzeństwa, odpowiedzialności za słowa oraz czyny. Każdy rozdział zawiera w sobie jakiś mniejszy lub większy przekaz: nie ma w nich jednak moralizowania, ale raczej subtelny sygnał, że nasze wybory mogę mieć wpływ na innych.

Dynamika rodzeństwa – Oskar oraz Ida

W tej książce motorem narracji są zdecydowanie silne osobowości dwójki głównych bohaterów. Oskar jest młodszy, bardziej dziecinny – ma skłonności do bujania w obłokach, ale cechuje go też spontaniczność i ujmująca prostolinijność. Ida, jako ta starsza, musi wykazać się odpowiedzialnością, ale buntuje się w niej także potrzeba zabawy oraz bycia beztroską. 

Parr nie wartościuje tych postaw, ale pokazuje ich komplementarność: bez Oskara nie byłoby inicjatywy, bez Idy – wartościowej refleksji. To bardzo precyzyjny model edukacyjny: dzieci rozpoznają własne strategie radzenia sobie z rzeczywistością i widzą, że różnica między konkretnymi osobami może być atutem. 

Trudne tematy filtrowane przez pryzmat humoru

Z kolei humor jest w Oskar i ja narzędziem regulacji emocji. Autorka konstruuje sceny w oparciu o dialog. Najczęściej są to rozmowy z rówieśnikami lub rodzicami, więc młodzi słuchacze będą śledzić je z ciekawością i zaangażowaniem. Zastosowany tutaj humor sytuacyjny (zamiast ośmieszania) pozwala nazwać trudne momenty bez skupiania się na traumach. W praktyce śmiejemy się razem z bohaterami, ale nie z bohaterów. To różnica, która buduje zaufanie dziecka do narratorki i zachęca do kontynuowania lektury.

W sam raz do głośnego czytania

Dialogi są też krótkie, konkretne, bliskie mowie dziecka – bez dorosłych klisz czy infantylizacji. Rodzic lub nauczyciel może więc łatwo modulować głosy i narzucać odpowiednie tempo, a młody słuchacz uczy się rozumieć dynamikę rozmowy – kiedy warto coś przemilczeć, o coś się dopytać lub jak wyrażać swoje emocje. To przekłada się na realne kompetencje komunikacyjne: książka ćwiczy aktywne słuchanie oraz podpowiada odpowiednie reakcje.

Miejsca jako mapa pamięci

Parr pokazuje, że to, w jaki sposób odbieramy miejsca, poniekąd współtworzy nas samych. Dom w książce nie jest jedynie tłem, gdzie rozgrywa się akcja – to bezpieczna przestrzeń regulacji. Zmieniające się otoczenie nie tylko wpływa na bohaterów, ale także pozostawia w nich realny ślad. Jesteśmy częścią tego, gdzie byliśmy. Im bardziej wiążemy się z jakąś przestrzenią, tym silniej ona na nas wpływa. 

Obecni, wspierający dorośli

Świetnym uzupełnieniem miejsc, są w tej książce również dorośli. To wiarygodne postacie, które popełniają błędy, ale nie boją się o nich rozmawiać. Nie ma tutaj nienagannych autorytetów, które potrafią usunąć czy rozwiązać każdy problem. Jest za to staranie się, próbowanie oraz umiejętność godzenia oczekiwań z rzeczywistością. Taki rodzaj podejścia urealnia komunikat wychowawczy: dzieci widzą, że dorosłość nie polega na nieomylności, tylko na odpowiedzialności.

Dla kogo

To rzadki przykład literatury dziecięcej, która nie musi podkręcać stawki fabularnej,  żeby utrzymać uwagę. Najlepiej sprawdzi się w przypadku dzieci w wieku 6–9 lat, czyli w okresie, gdzie konflikty rówieśnicze czy rodzinne mogą wydawać się poważne, ale jednocześnie wciąż mieszczą się w bezpiecznej strefie opieki dorosłych. 

Oskar i ja. Wszystkie nasze miejsca jest dostępna na stronie wydawnictwa Dwie Siostry.

FAQ, czyli pytania na które warto znać odpowiedzi

Od jakiego wieku polecasz Oskar i ja. Wszystkie nasze miejsca?
Najlepiej sprawdza się w wieku 6–9 lat; do głośnego czytania także dla nieco młodszych dzieci.

O czym jest ta książka bez spoilerów?
O codzienności rodzeństwa, ich małych przygodach, relacjach w rodzinie i we wspólnocie sąsiedzkiej oraz o „miejscach”, które tworzą mapę wspomnień.

Jak wygląda język i styl Marii Parr w tej książce?
Prosty i obrazowy, z naturalnymi dialogami, bez protekcjonalnego tonu wobec dziecka.

Czy książka sprawdzi się w edukacji szkolnej (klasy I–III)?
Tak – nada się do lekcji o emocjach i relacjach, a jej rozdziały można omawiać pojedynczo.

Jaką rolę pełnią ilustracje?
Wzmacniają nastrój scen oraz emocje bohaterów, nie przytłaczając tekstu – są wsparciem w głośnym czytaniu.

Artykuł Oskar i ja – recenzja książki dla dzieci o relacjach pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Młodsze rodzeństwo ma tendencje do idealizowania tego starszego (przynajmniej do pewnego momentu). Starsze z kolei (zazwyczaj) bardzo chce być niezależne i nie lubi, gdy traktuje się ich jak niańkę. 

Bajka o młodszym i starszym bracie

Najlepszy brat na świecie to pełna uroku książka Bena Mantle, traktująca właśnie o blaskach i cieniach braterskiej relacji. Bogato ilustrowana pozycja w przekładzie Basi Szymanek opisuje punkt widzenia młodszego chłopca, Leosia, który jest najszczęśliwszy, gdy może spędzać czas ze swoim starszym bratem.

Leoś najchętniej nie spuszczałby Feliksa z oczu. Chce robić to, co on – bawić się jego rzeczami, siedzieć w zbudowanej przez starszego chłopca bazie i tworzyć wspólny, wyjątkowy rysunek.

Książka o relacjach między rodzeństwem

Tak się jednak składa, że Feliks jest już nieco zmęczony towarzystwem swojego brata. Denerwuje się, gdy Leoś zabiera jego zabawki, papuguje go i zawsze oraz wszędzie, chce być bliskiego niego.

Sama mogę przyznać, że dobrze znam to uczucie i pewnie każdy, kto miał młodsze/starsze rodzeństwo je zna. Pamiętam, jak rodzice namawiali mnie, żebym zabierała młodszego o 6 lat brata ze sobą na spacer, choć szłam z przyjaciółmi i zdecydowanie nie chciałam się nim zawsze opiekować (Miłosz, pozdrawiam! :D).

Potrzeba własnej przestrzeni

Taka postawa nie ma jednak nic wspólnego z lubieniem czy nie lubieniem – tak jak zostało to doskonale opisane w Najlepszym bracie na świecie. Każdy człowiek potrzebuje po prostu pobyć trochę sam. 

Ważne, żeby nauczyć się czym jest przestrzeń, i dlaczego czasami zabawa samemu może wyjść wszystkim na dobre.

Maluchy powinny więc pamiętać, żeby dać odetchnąć rodzeństwu, a z kolei starsze dzieci mogłyby niekiedy wyjść z inicjatywą wspólnej zabawy. Bo nic nie jest w stanie uszczęśliwić najmłodszych, jak propozycja zespołowego budowania bazy, tworzenia rysunku czy składania modelu z klocków.

Dla kogo jest ta książka?

Najlepszy brat na świecie to ważna lekcja dotycząca relacji rodzeństwa i jednocześnie ładna wizualnie opowieść, która świetnie sprawdzi się w domach z czytelnikami w wieku powyżej 2 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://www.gwfoksal.pl/najlepszy-brat-na-swiecie-ben-mantle-sku7d8d0640fc4e1648551e.html

Artykuł Najlepszy brat na świecie – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Czasami trudno mi się nie powtarzać, bo prawie za każdym razem, gdy sięgam po odpowiednią literaturę skandynawską dla dzieci, wzruszam i zachwycam się jednocześnie.

Książki ze Szwecji i Norwegii dla najmłodszych

Książki, które powstają na północy Europy cechuje bowiem niezwykła prostota oraz wielki ładunek emocjonalny. Zazwyczaj poruszają one ważne tematy, ale nie są ani przytłaczające, ani tym bardziej moralizatorskie.

To po prostu mądre opowiastki, w świetnej oprawie ilustratorskiej. Tak właśnie twierdziłam, m.in. przy okazji Kajtku i Tosi, Lasse i Mai, Trylogii Stureby czy Albercie Albertsonie. I tak samo muszę napisać przy okazji nowej serii książek od wydawnictwa Zakamarki, bo inaczej nie byłabym szczera.

Nowa seria literatury dziecięcej

Śledzik czeka na dzidziusia oraz Śledzik idzie do szkoły to dwie pozycje, które ukazały się jednocześnie, i które są zapowiedzią nowego cyklu o chłopcu imieniem Hubert Rask.

Ich autorką jest Anna Ehring, a za ilustracje odpowiada Moa Graaf. Obie twórczynie debiutują nie tylko na mojej stronie, ale również na rynku polskiej książki dla dzieci. 

Jak pomóc dziecku w radzeniu sobie ze zmianami?

Tytułowy Śledzik, bo to nazwa, którą chłopiec nie tylko bardziej lubi, ale którą częściej stosują wobec niego bliscy, nie lubi zmian. Jak jednak wiemy, zmiany są nieodłączną częścią życia, a im się jest mniejszym, tym tych zmian jest zazwyczaj więcej.

W dwóch świeżo wydanych tomach, Śledzik musi się mierzyć z dwiema zupełnie nowymi dla niego sytuacjami. Pierwsza (Śledzik czeka na dzidziusia), od której zachęcam także zacząć znajomość z tą serią, wiąże się z pojawieniem młodszego braciszka.

Nauka czekania i zawiązywania nowych przyjaźni

Co ciekawe, fabuła skupia się tutaj na… czekaniu. I choć paradoksalnie niewiele w tej książce się dzieje, bo przecież razem z bohaterem doświadczamy dopiero tego stanu oczekiwania, to jest to niezwykle ciepła opowiastka, ukazująca uroczą relację dziadka z wnukiem (oraz bardzo bezczelną kozą ;-)).

Drugi tom, to opis pierwszych dni szkoły Śledzika (Śledzik idzie do szkoły). Jest równie udany co część pierwsza. Pokazuje cały wachlarz emocji, które towarzyszą w tym okresie bohaterowi, ale także opisuje zawiązywanie pierwszych przyjaźni i… wątek wypadania zębów z Zębuszką (czy też Zębuszkiem).

Książki dające poczucie bezpieczeństwa

Długo można byłoby opowiadać o tych książkach, bo działają one na wielu poziomach. Warto choćby jednak wspomnieć jeszcze o kwestii podejścia do zwierząt. 

Autorka uczyniła z nich tło budujące wrażenie domowego ciepła oraz poczucia bezpieczeństwa. Koza, kury czy papużka są tam traktowane bardzo dobrze, jak członkowie rodziny.

Zwierzęta ubarwiają świat Śledzika, ale działają też kojąco na czytelników. Ogólnie, cała seria o chłopcu to historie bez sensacyjnej akcji czy też kontrowersyjnych tematów. Znajdziecie w nich spokój, mądrość oraz ciepłe, rodzinne relacje.

Polecam wszystkim powyżej 6 lat. Czekam z ciekawością na pozostałe części.

Linki do strony wydawnictwa: https://www.zakamarki.pl/produkt/sledzik-czeka-na-dzidziusia/

Artykuł Śledzik – nowa seria książek dla dzieci od wydawnictwa Zakamarki pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Mam wrażenie, że w ciągu ostatnich paru lat widać wyraźne odrodzenie kultury słowiańskiej w naszej polskiej, literackiej (i nie tylko) rzeczywistości.

Coś więcej niż tylko pusta rozrywka

Choć powieści z motywem słowiańskim w książkach dla dzieci przewijały się już wcześniej (np. w serii Plemiona autora Łukasza Radeckiego) czy bestsellerowych Bestiariuszach słowiańskich Pawła Zycha, to teraz jest ich jeszcze więcej.

To oczywiście zasługa osób, które kultywują dawne tradycje, promują kulturę słowiańską czy organizują warsztaty i wydarzenia, przyciągające ludzi oraz oferujące im coś więcej niż tylko pustą rozrywkę.

Znajomość kultury słowiańskiej

Dawne losy Słowian to ważna część naszej historii. Ich zwyczaje, osiągnięcia czy wierzenia przenikają do współczesnego świata w różnych, czasem zaskakujących aspektach.

Z tego powodu znajomość mitologii słowiańskiej, ale i tradycji ludzi, których ona dotyczy, może być nie tylko intrygująca, ale również pouczająca oraz istotna.

Najlepsza książka dla dzieci

Każda więc książka, która powstaje z myślą o dzieciach opierająca się na tej tematyce, zasługuje na uwagę. A pozycja, o której piszę w tej recenzji, zasługuje na nią szczególnie, bo jest świetnie napisaną i pięknie wydaną lekturą, do której same wyrywają się ręce.

Mali Słowianie. Opowiadania o dawnym świecie to książka Moniki Maciewicz, która otrzymała pierwsze miejsce w plebiscycie ,,Złoty Płomień Kultury”, w kategorii Najlepsza Książka dla Dzieci. Poniższe zdjęcie wykonałam w trakcie wręczenia nagród na SLAVNI – konwencie kultury rodzimej, 27. kwietnia 2025 roku.

Głównymi bohaterami Małych Słowian jest Przemko oraz Milenka, których czytelnik poznaje zaraz przed ich wkroczeniem w kolejny etap dorastania.

Dzieciństwo teraz oraz w czasach dawnych Słowian

Chwilę przed zaplecinami oraz postrzyżynami mają oni zupełnie inne imiona, ale te wkrótce zmieniają się na właściwe, które będą nosić już do końca życia. W trakcie lektury zmieniają się u dzieci także ich charaktery czy umiejętności.

Mali bohaterowie dorastają, muszą mierzyć się z różnymi przeciwnościami lub niebezpieczeństwami. Niektóre zagrożenia nie mają nic wspólnego ze współczesnością (bo kto teraz musi stawiać czoła jagodowej babie?), ale w wielu innych, obecne dzieciaki dostrzegą mnóstwo podobieństw.

Fabularne książki dla dzieci z mitologią słowiańską

Mali Słowianie to książka z 9 rozdziałami, w których w fabularnej formie czytelnicy mają szansę poznać kilka z najważniejszych wydarzeń dawnych mieszkańców naszych ziem, ich zwyczajów, a nawet używanego kiedyś słownictwa.

Wszystkie trudniejsze pojęcia zostały wyszczególnione oraz wyjaśnione na marginesach. Z kolei piękne ilustracje Katarzyny Witerscheim zdobią nie tylko wnętrze książki, ale dodatkowo mogą służyć jako kolorowanki.

Jestem pewna, że ta lektura poszerzy znajomość mitologii Słowian wśród najmłodszych i zainteresuje ich bardzo dawną historią. Polecam tę książkę dzieciom powyżej 7 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://www.wsqn.pl/ksiazki/mali-slowianie/

Pozostałe recenzje książek o kulturze dawnych Słowian:

• Słowiańskie Koło Roku,
• Rusałka. Szepty lasu,
• Po prostu magia,
• Słowiańskie mity i opowieści w komiksie,
• Mitologia. Przygody słowiańskich bogów,
• Brom,
• Czy to pies, czy to bies, czyli zbiór słowiańskich stworów,
• Jaga i dom na orlich nogach,
• Czarny Staw,
• Wodnik.

Artykuł Mali Słowianie. Opowiadania o dawnym świecie – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Czy wiedzieliście, że ząb, a właściwie moment, w którym wypada, może być zwiastunem nadchodzących zmian (a nawet kłopotów)? Prawie tak, jak żonkile oznaczają, że za chwilę na dobre zacznie się wiosna, a spadające liście są zapowiedzią jesieni.

Prawie 12 miesięcy z Wandzią

Jestem Wandzia to seria książek z tekstem Barbary Kwinty oraz z ilustracjami Tomka Kozłowskiego, w której tytułową bohaterką jest 6/7-latka, będąca najmłodszą w rodzinie Wilków.

Do tej pory ukazały się trzy tomy przygód dziewczynki (w kolejności od najwcześniejszej do najnowszej):

• Jestem Wandzia. Ząb w kompocie i wielkie zmiany,
• Jestem Wandzia. Jesień pierwsza klasa,
• Jestem Wandzia. Wiosna w kratkę.

Obejmują one niemal fabularny, okrągły rok życia Wandzi – od końca wakacji w pierwszym tomie, do później wiosny w trzeciej części.

Zmiany w życiu dziecka

Tym, co łączy wszystkie te książki, jest oczywiście chronologiczna akcja, ale także wspomniane wypadające (lub ruszające się) zęby, które wyznaczają w serii upływ czasu.

Na początku czytelnicy towarzyszą Wandzi w wielkiej przeprowadzce do nowego, a właściwie to starego domu. Dziewczynka doświadcza wiele zmian. Oprócz otoczenia, zerówki czy kolegów, mierzy się także z dość wymagającą codziennością życia z trzema starszymi braćmi, praca rodziców czy pójdziemy do pierwszej klasy.

Wanda jest jednak szczęśliwa. Czuję się kochana – przez rodziców, rodzeństwo, ale i dziadków, którzy spędzają z nią czas, raczą historiami oraz najlepszymi lodami w Krakowie.

Seria książek dla dzieci

Fabuła w książkach skupia się na pozornie zwykłej codzienności, w której wielu czytelników odnajdzie własne znajome momenty. Pisana z perspektywy ciekawej świata, elokwentnej kilkulatki, staje się jednak lekturą, dzięki której młodzi odbiorcy mogą chętniej poznawać świat, relacje czy rozmaite zależności.

Te książki pochłania się bardzo szybko i przyjemnie, można więc śmiało je proponować jako trening samodzielnego czytania, np. dla uczniów pierwszej klasy.

Wiele ilustracji, a także przepisów czy ciekawostek na rozmaite tematy sprawia, że dzieci polubią Jestem Wandzia, oraz z niecierpliwością będą oczekiwać kontynuacji.

Polecam tę serię dzieciom powyżej 7 roku życia.
Link do strony wydawnictwa: https://www.gwfoksal.pl/jestem-wandzia-wiosna-w-kratke-barbara-kwinta-sku2d010ae7c8e47d1eceed.html

Artykuł Jestem Wandzia – recenzja serii książek dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Współczesny model rodziny z dziećmi zakłada najczęściej 2+1, ewentualnie 2+2 członków. Kiedy ktoś mówi, że ma dwójkę rodzeństwa, przed oczami wielu osób pojawia się obrazek domu pełnego gwaru, śmiechów i wrzawy.

Seria książek dla dzieci o rodzinie wielodzietnej

Jak jednak nazwać sytuację, gdy rodzina składa się nie z pięciu, ale z …ośmiu (a wkrótce i dziewięciu!) sióstr, braci, mamy i taty? Śmiało można wtedy mówić o ewenemencie czy też wyjątkowym stanie rzeczy.

Książka Siódmy cud świata jak i jej kontynuacja Siedem cudów i zimowe przygody, to właśnie historia o takiej wyjątkowej sytuacji. Jej autorką jest osoba, która jak mało która, może rzeczywiście opowiadać o codzienności rodziny wielodzietnej. 

Maria Śpikowska znana jest ze swojego bloga i mediów społecznościowych, gdzie publikuje pod pseudonimem @mamajastado. Jej książki ukazały się nakładem wydawnictwa Poczekalnia, w oprawie graficznej Hanny Lepieszkiewicz.

Oczekiwanie na rodzeństwo

Pierwszy tom opowieści o rodzinie Tylmów – którzy (wiele na to wskazuje) są odzwierciedleniem rodziny autorki – to pełne radości, ekscytacji i wzruszeń oczekiwanie na nowego członka ich domowej społeczności.

W Siódmym cudzie świata nie doświadczycie dynamicznej fabuły oraz ciągle zmieniającej się akcji. Książka w swojej wymowie zdecydowanie stawia na relacje między braćmi, siostrami, rodzicami. Jest wypełniona czułością, wzruszająca, ale zawiera także elementy edukacyjne.

Relacje w rodzinie

Rozczulające są zwłaszcza momenty z porównywaniem dzidziusia w brzuchu mamy do owoców lub warzyw, a także wysyłanie listów w formie smsa przez jeszcze nieurodzonego braciszka do swojego starszego rodzeństwa.

Ten zabieg kontynuowany jest zresztą w nieco zmienionej formie w drugim tomie serii. Siedem cudów i zimowe przygody to jeszcze więcej codzienności rodziny, mistrzostwa w logistyce oraz propozycji wspólnego spędzania czasu.

Pełna czułości seria książek dla całej rodziny

O ile w przypadku Siódmego cudu świata można było zarzucić fabule nieco zbyt dużą cukierkowość, brak jakichkolwiek konfliktów czy trudności; o tyle w Siedem cudów i zimowe przygody jest już zupełnie inaczej.

Rodzina musi na przykład mierzyć się z ospą czy ząbkowaniem Rysia. W dalszym ciągu jest to jednak zbiór pełnych przytulności opowiadań, skupiających się na zimowym czasie, kiedy nie ma nic lepszego, niż zaszyć się z bliskimi pod kocykim, z kubkiem gorącej czekolady i lekturą. 

Audiobook dla dzieci

W ramach cyklu ukazał się również audiobook, będący dźwiękowym zapisem pierwszego tomu książki Siódmy cud świata. Czyta go sama autorka, a przerwy między rozdziałami wypełnia muzyka Mateusza Sieradzana. 

Fragmentu audiobooka można przesłuchać tutaj: https://www.youtube.com/watch?v=O7enXrDDSss

Tutaj można kupić go na płycie: https://wydawnictwopoczekalnia.pl/pl/p/Siodmy-cud-swiata-audiobook-MP3/27

Dla kogo są książki Marii Śpikowskiej z Mamajastado?

9 rozdziałów pierwszej części oraz 9 rozdziałów drugiej, to pełna opowieść o domu wypełnionym ciepłem, czułością, prozą życia i wzajemnym wspieraniu się. Lektura jednego lub kilku opowiadań każdego wieczora daje poczucie bezpieczeństwa, wycisza oraz przenosi do świata, w którym to miłość jest najważniejsza i wszystko przezwycięża. 

To książka też dla tych, którzy nie wierzą, że każde dziecko w rodzinie wielodzietnej może być otoczone troską i każde może otrzymać odpowiednią uwagę rodziców. Polecam Siódmy cud świata i Siedem cudów i zimowe przygody czytelnikom powyżej 4 roku życia.

Linki do strony wydawnictwa: 

https://wydawnictwopoczekalnia.pl/pl/p/Siodmy-cud-swiata/26

https://wydawnictwopoczekalnia.pl/pl/p/Siedem-cudow-i-zimowe-przygody/38

Artykuł Siódmy cud świata – recenzja pierwszej i drugiej części pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Siostry Niezapominajki. Kozica i kometa. Tom 4
➜ Seria: Siostry Niezapominajki
➜ Scenariusz: Giovanni Di Gregorio
➜ Ilustracje: Alessandro Barbucci
➜ Tłumaczenie: Maria Mosiewicz
➜ Wydawnictwo: Egmont Polska
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena: bardzo przyjemna

 Niemal dwa lata musieliśmy zaczekać na kolejny tom uroczej i wartościowej serii duetu Giovanniego Di Gregorio oraz Alessandro Barucciego. Siostry Niezapominajki to obecnie 4-częściowy cykl komiksów o tytułowych bohaterkach – Sarze, Kasjopei i Lucilli, które łączy wyjątkowa siostrzana więź oraz zamiłowanie do rozmaitych przygód.

Sprawdź recenzje poprzednich tomów:

• Siostry Niezapominajki. Tom 1. Sen Sary,
• Siostry Niezapominajki. Tom 2. Miłości Kasjopei,
• Siostry Niezapominajki. Tom 3. Skarb Lucilli.

Ojciec sióstr Niezapominajek

Tym jednak, co rzeczywiście wyróżnia te historie, jest pogłębione spojrzenie na rodzinne relacje, uczucia oraz dorastanie. Do tej pory każdy tom poświęcony był innej bohaterce. W czwartej części Siostry Niezapominajki. Kozica i kometa. Tom 4 poznajemy tatę dziewczynek.

Czytelnik może więc przyjrzeć się relacji bohaterek oraz ich więzi z ojcem – a ta nie należy do najłatwiejszych. Mężczyzna jest szanowanym naukowcem, który bada nocne niebo. Jego praca jest niezwykle angażująca. Trudno łączyć mu jednak rolę ojca z projektami, którym poświęca każdy swój wolny czas.

Zagadka kozicy i kreta

Dziewczyny przyjeżdżają do rodzinnej miejscowości taty, gdzie na samym szczycie góry stoi imponujące obserwatorium. Mają nadzieję, że spędzą z ojcem chwile, podczas których lepiej się poznają. Niestety, tuż przed przelotem nowej komety, luneta ma pewną poważną awarię. 

Siostry Niezapominajki pozostawione więc bez zainteresowania swojego ojca, postanawiają same zorganizować sobie czas. Przypadkowo odnajdują tekst pewnej zagadki (z małą pomocą tajemniczej kozicy) i krok po kroku, decydują się iść jej tropem, żeby zobaczyć, co przyniesie rozwiązanie.

Magia i bajkowość świata połączona z przyziemnością obowiązków

Siostry Niezapominajki. Kozica i kometa. Tom 4 to opowieść o tym, że choć każdy człowiek jest inny oraz na różne sposoby wyraża swoje uczucie, to jednak potrzebuje uwagi oraz zainteresowania najbliższych mu osób.

Komiks wpisuje się także w niezmiennie aktualną tematykę wiecznie zapracowanych rodziców, którzy (na szczęście) w porę orientują się, że nie ma nic ważniejszego, niż ich własne dzieci.

Siła zarówno tego, jak i poprzednich tomów tej serii, to dość zwyczajne przygody, z pewnym elementem magii i bajkowości, który można tłumaczyć wyobraźnią głównych bohaterek lub niesamowitością świata oraz tajemnicami, które przed nami on skrywa.

Niezmiennie polecam tę ciepłą opowieść o trzech siostrach Niezapominajkach każdemu czytelnikowi powyżej 9 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://egmont.pl/Siostry-Niezapominajki.-Kozica-i-kometa.-Tom-4,81739798,p.html

Artykuł Siostry Niezapominajki. Kozica i kometa. Tom 4 – recenzja komiksu pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Mały astronauta
➜ Scenariusz: Jean-Paul Eid
➜ Rysunki: Jean-Paul Eid
➜ Tłumaczenie: Jakub Syty
➜ Wydawnictwo: Lost in Time
➜ Rok wydania: 2022
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Czytając ten komiks, przez zdecydowaną większość czasu płakałam. Mój poziom wzruszenia był tak wysoki, że nie potrafiłam powstrzymać łez. To bowiem jedna z tych książek, w których silnie utożsamiacie się z bohaterami i jednocześnie możecie zrozumieć jak bardzo znaleźli się oni w sytuacji bez wyjścia.

Ta wspomniana sytuacja bez wyjścia polega przede wszystkim na wyzwaniu – zmierzeniu się z tym, czego chyba każdy człowiek boi się najbardziej: nieuleczalną chorobą i cierpieniem kogoś bliskiego.

Dziecięce porażenie mózgowe

Juliette jest małą dziewczynką, kiedy wraz z rodzicami przeprowadza się do nowego domu. Przed nią wiele zmian – nowy pokój, nowa szkoła i wkrótce nowy braciszek.

Kiedy Tom jest mały, jest rozkosznym, choć nad wyraz spokojnym dzieckiem. Tylko jego mama zaczyna się niepokoić, kiedy obserwuje jak jej synek rozwija się znacznie wolniej od rówieśników. Po serii wizyt u różnych lekarzy pada diagnoza: dziecięce porażenie mózgowe.

Lekcja pokory i tolerancji

Mały astronauta jest komiksem zaskakującym i nieoczywistym. Jego autor Jean-Paul Eid oparł historię częściowo na własnym doświadczeniu. Jest w niej bowiem o małej dziewczynce i jej braciszku, który rodzi się z nieuleczalną chorobą. Historia pisana z punktu widzenia Juliette, która stara się zrozumieć, dlaczego inni ludzie nie potrafią zobaczyć w jej bracie tego, co ona sama dobrze widzi.

Książka jest lekcją pokory i tolerancji. To kolejny dowód na to, że dzieci rodzą się bez uprzedzeń, a dopiero dorośli przekazują im krzywdzące dla niepełnosprawnych postawy czy stereotypy.

David Bowie – Space Oddity

Komiks Mały astronauta został tak skonstruowany, że porusza nawet głęboko ukryte w czytelniku struny wrażliwości. Z jednej strony przedstawia opowieść po prostu pewnej rodziny – bez fajerwerków, gwałtownych zwrotów akcji czy niebywale charyzmatycznych bohaterów.

Z drugiej, dobór wątków oraz zabieg z nawiązaniem do pewnej piosenki sprawia, że nie tylko wierzymy w tę historię, ale zaczynamy czuć się jej częścią.

Moim zdaniem ta pozycja powinna być lekturą obowiązkową w szkole. Polecam ją każdemu powyżej 12 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://lostintime.pl/sklep/komiksy/obyczajowe/maly-astronauta/

(Zdjęcie: archiwum prywatne autora, pobrane ze strony: https://canalm.vuesetvoix.com/famille-de-jean-paul-eid/)

Artykuł Mały astronauta – recenzja komiksu o niepełnosprawności pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.