W zalewie świątecznych książek o Mikołajach, Gwiazdce i pachnącym lasem choinkach ukazała się pozycja dla dzieci, młodzieży oraz dorosłych, która odważyła się poruszyć zupełnie inną tematykę. Niełatwą, ale też dużo bardziej znaczącą. Tematykę, która osadzona jest na solidnych fundamentach faktów, historii oraz autentycznych opowieści, które potrafią wzbudzić w czytelnikach prawdziwe, czasami głęboko skrywane emocje.

,,Antosia w bezkresie” jest książką Marcina Szczygielskiego – w mojej opinii – jednego z najznamienitszych polskich pisarzy literatury dziecięcej. Jego dotychczasowe publikacje takie jak m.in. ,,Oczy Michaliny” czy ,,Teatr Niewidzialnych Dzieci” przekraczają granice wyobraźni i oferują czytelnikom niebywałą wrażliwość oraz ważne przesłania.

Zsyłka do Kazachstanu

Nowość ,,Antosia w bezkresie” jest pierwszą z zapowiadanej serii książek o tytułowej dziewczynce, którą los podczas II wojny światowej zesłał do Kazachstanu. Deportacja kilkulatki wraz z mamą i niewielkim dobytkiem jest dla dziecka przeżyciem trudnym do opisania – a jednak, Marcinowi Szczygielskiemu udaje się  zawrzeć w słowach wielowymiarowy świat oraz doświadczenia, które trudno będzie wymazać z pamięci.

Staliśmy wszyscy na nasypie głodni, brudni, śmierdzący, zawszeni i oniemiali. Wpatrywaliśmy się w ten majestatyczny, milczący, nieruchomy krajobraz niczym w święty obraz w kościele.

Marcin Szczygielski, Antosia w bezkresie, Rozdział VII, O tym, jak nas zabrali do łaźni i było strasznie, str. 91

Kiedy przychodzi NKWD

Antosia przez większość swojego dzieciństwa miała beztroskie życie. Razem z rodzicami, ich przyjaciółmi oraz pomocą domową mieszkała w Brentówce na Kresach Wschodnich. Duży dom, rozmaite smakołyki oraz wymyślne zabawki to była jej codzienność, na którą nawet zdarzało jej się czasem grymasić. Wszystko zmieniło się wraz z nadejściem wojny. Okazało się, że ojciec dziewczynki jako oficer trafił na pole bitwy, a domowy mir zakłóciło nadejście NKWD.

Piękny! Tak. Rosjanie potrafią tworzyć wspaniałą, przejmującą literaturę, olśniewające malarstwo. Wielką sztukę! Ale to… to tylko pozłotko, cieniutka warstwa kruszcu na grudzie błota. Błyszczące, tęczowe refleksy na odwłoku robaka!

Marcin Szczygielski, Antosia w bezkresie, Rozdział III, O tym, jak nasz dom najechali Rosjanie, a ja im się postawiłam, str. 46

Koniec rozpaczania

Na stronach ,,Antosi w bezkresie” obserwujemy przyspieszone dorastanie dziecka. Zmianę w myśleniu, zachowaniu oraz nawet podejściu do życia. Początkowo delikatna dziewczynka, która była skłonna do dramatyzowania i histerii, staje się twarda oraz nieustępliwa w walce o własne przetrwanie. 

Jest taki moment w książce, kiedy stwierdza, że przestała płakać, bo zabrakło jej łez. Postanawia wówczas nie skupiać się na własnym nieszczęściu, ale działać – nawet jeżeli to działanie często skazane jest na niepowodzenie.

Antosia w trzech emocjach

,,Antosia w bezkresie” to powieść przejmująca i pozostawiająca w czytelniku mieszaninę różnych emocji. Z jednej strony podziw dla głównej bohaterki, a tym samym – dla wszystkich dzieci, z historii których została ulepiona ta postać. Z drugiej – zachwyt nad sposobem, w jaki autor ukazuje naturę stepów, ich nieme oraz nieporuszone piękno. Finalnie, ciekawość jaką kontynuację będzie miała ta seria. Bowiem cliffhanger, którym kończy się książka sprawia, że dalsze losy dziewczynki mogą, nomen omen, potoczyć się bardzo różnymi torami.

Ja z pewnością będę czekać na drugi tom powieści, a wam szczerze zalecam sięgnięcie po ,,Antosię w bezkresie” już teraz. Jest duża szansa, że takiej drugiej książki w tym roku jeszcze nie poznaliście.

Lektura będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 11 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://latarnik.com.pl/tytul/antosia-w-bezkresie/

Artykuł Antosia w bezkresie – recenzja książki nie tylko dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Często odwiedzacie ulicę Czereśniową? To jedno z moich ulubionych miejsc do wspólnego podążania za rozmaitymi bohaterami, śledzenia ich historii oraz po prostu świetnej zabawy. Kiedy dowiedziałam się, że Wydawnictwo Dwie Siostry wznowiło związaną z nią książkę dla dzieci… o gotowaniu – musiałam się skusić!

Powrót na ulicę Czereśniowa

,,Wielkie gotowanie na ulicy Czereśniowej. Przepisy na cztery pory roku” to okazja do wspólnego spędzania czasu całymi rodzinami, inspirując się przy tym ulubionymi postaciami! Jej autorkami są oczywiście Rotraut Susanne Berner oraz gościnnie – Dagmar von Cramm. 

Zanim przejdziesz do dalszej części tej recenzji, sprawdź poprzednie wpisy z uniwersum ulicy Czereśniowej:

• Rok na ulicy Czereśniowej,
• Kasia, Pola i Marek z ulicy Czereśniowej,
• Nowe kartonówki z ulicy Czereśniowej.

Książka kucharska dla dzieci

Głównym bohaterem, a w zasadzie przewodnikiem książki jest Gustaw – kucharz z Gospody pod Gęsią, który razem z innymi postaciami dzieli się ciekawostkami o jedzeniu i gotowaniu. ,,Wielkie gotowanie na ulicy Czereśniowej” zostało podzielone… według pór roku! Inspiracją są rosnące w danym miesiącu owoce i warzywa, ale także rozmaite potrawy okolicznościowe.

Pozycja zawiera również bardzo oryginalny słowniczek nazywający miary, wagi, sprzęty kuchenne, ale i wyjaśniający w jaki sposób można zrobić np. własną książkę kucharską!

Nauka gotowania z dziećmi

Na stronie pisałam już o wielu pozycjach, które zaprzyjaźniają dzieci z gotowaniem oraz odpowiedzialnym podejściem do żywienia. Uczą świadomości i przytaczają ważne zasady, jakich należy przestrzegać w kuchni. Począwszy od książek dla maluchów, jak np. ,,Pucio zostaje kucharzem, czyli o radości jedzenia”, po nieco poważniejsze pozycje:

• Smakowita zielenina. Nietypowa książka kucharska dla dzieci,
• Śniadanka z czterech stron świata,
• Wszyscy jedzą naleśniki. Książka z przepisami,
• Daj gryza. Smakowite historie o jedzeniu,
• Gotujemy.

Muszę jednak przyznać, że ,,Wielkie gotowanie na ulicy Czereśniowej” urzeka także ze względu na m.in. udział ukochanych postaci, ale i ilustracji ziół, wskazówek z samodzielnych upraw czy nawet ciekawostek o zwierzakach.

Tą pozycją zachwycą się zarówno dzieci jak i dorośli! Polecam maluchom powyżej 6 roku życia. Książka ,,Wielkie gotowanie na ulicy Czereśniowej” dostępna jest w dobrych księgarniach internetowych.

Artykuł Wielkie gotowanie na ulicy Czereśniowej – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Claire Lebourg

Ilustracje: Claire Lebourg

Tłumaczenie: Sylwia Sawicka

Wydawnictwo: Polarny Lis

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: ma dużo zalet

Recenzja:

Najgorszy rodzaj człowieka to ten, który jest skłonny porzucić psa na pastwę losu, zrzekając się odpowiedzialności za istnienie, które oswoił. Zdziwicie się jednak poznając treść ,,Ptysia”, bo to książka nie do końca na ten temat.

Jej autorką jest Claire Lebourg, francuska ilustratorka, która rozpoczęła swoją karierę samodzielnie wydanym tytułem – La retraite de Nénette.  ,,Ptyś” to jej kolejna książka, która mogła ukazać się w języku polskim dzięki staraniom Wydawnictwa Polarny Lis. 

Fabuła toczy się wokół historii tytułowego Ptysia – niewielkiego pieska, który pewnego dnia orientuje się, że… porzucił swoich właścicieli. Naturalnie całą sytuację poznajemy z jego punktu widzenia, dlatego na początku możemy być zaskoczeni takim obrotem sprawy.

Ptyś nazywa się złym pieskiem po tym jak pewnego dnia traci z oczu swojego pana. Stara się go usilnie odnaleźć, ale niestety bezskutecznie. W końcu trafia do nietypowego miejsca – porzuconego pociągu, który w całości zamieszkiwany jest przez bezpańskie zwierzęta. Mają tam one własne prawa, reguły i… sporo wygód. 

Domyślam się, jakie było zamierzenie autorki ,,Ptysia”. Podejrzewam, że chciała ona dać dzieciom nadzieję, w sytuacji, kiedy ich zwierzątko umiera, a rodzice mówią, że po prostu poszło na długi spacer. Gdyby tytułowy Ptyś rzeczywiście był staruszkiem i pewnego dnia po prostu by odszedł, mogłoby się to nawet udać. Kiedy rozstaje się z właścicielem – trafia do małego raju, w którym obecna jest tęsknota, ale znajduje się ona gdzieś na drugim planie. Poza tym zwierzęta darzą się przyjaźnią, dzielą obowiązki i miło spędzają czas.

Ptyś jednak szuka swojego pana, wraca do miejsca, gdzie się z nim rozstał i w końcu, pewnego dnia uświadamia sobie, że to nie on go porzucił. Pies zdał sobie sprawę, że sam stał się ofiarą człowieka.

Nie ma wątpliwości – w przypadku dorosłego czytelnika, natychmiast wiadomo kto jest w tej książce czarnym charakterem. Nie wszystkie dzieci będą w stanie jednak zrozumieć kontekst tej sytuacji, dlatego ,,Ptyś” może, a nawet powinien być lekturą, która rozpoczyna z młodymi odbiorcami rozmowę. To konwersacja dotycząca odpowiedzialności, empatii i miłości do zwierząt. 

O ile nie jestem przekonana, co do samej narracji i przesłania tej historii, to nie mam absolutnie żadnych wątpliwości co do jej warstwy wizualnej. Ilustracje autorki są tak piękne, że można wpatrywać się w nie godzinami. Delikatne pociągnięcia ołówka i subtelne przenikanie się wodnych farb sprawia, że ten zwierzęcy świat jest jeszcze bardziej niewinny niż w rzeczywistości. 

,,Ptyś” to opowieść o psie, który został porzucony, ale dostał od losu drugą szansę – na prawdziwy dom w gronie przyjaciół. Niewiele czworonogów ma jednak takie szczęście. Zadaniem dorosłych jest w taki sposób wychować dzieci, żeby takich Ptysiów było w przyszłości jak najmniej lub nie było ich wcale.

Książka będzie odpowiednia dla czytelników powyżej 7 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://polarnylis.pl/ksiazka/44/Pty?

Artykuł Ptyś – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Dlaczego ja to ja, a nie ty?”

Autor: Tomi Ungerer

Ilustracje: Tomi Ungerer

Tłumaczenie: Dorota Hartwich

Wydawnictwo: Format

Rok wydania: 2019

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Wreszcie i mnie udało się dorwać tę książkę! Dotarła już jakiś czas temu, ale ciągle ktoś inny chciał ją czytać – przeszła przez wiele rąk osób w różnym wieku, bo to pozycja niezwykle uniwersalna oraz bardzo angażująca!

,,Dlaczego ja to ja, a nie ty?” to książka Wydawnictwa Format, która niedawno miała swoją premierę. To zbiór odpowiedzi Tomiego Ungerera na pytania, jakie zadawały mu dzieci w magazynie ,,Philosophie”.

Tomi jest niezwykle popularnym alzackim artystą i pisarzem, który niestety pożegnał się ze światem na początku tego roku. Pozostawił po sobie mnóstwo wyjątkowych tekstów, które będą kształtować dzieci i dorosłych jeszcze przez wiele dziesiątek lat.

Książka ,,Dlaczego ja to ja, a nie ty?” składa się na ponad 130 błyskotliwych pytań, które najłatwiej można zaklasyfikować jako kilka ogólnych kategorii. Poruszają one przede wszystkim tematykę człowieka oraz jego natury, z której wyodrębnić można także perspektywę dzieci i dorosłych, miłości, społeczeństwa, moralności, myślenia i wiedzy, przyjaźni, nauki, ekonomi, religii, rodziny, strachu, śmierci czy uprzedzeń.

Wiele z pytań nawiązuje także do kwestii zwierząt, natury czy kosmosu i wszechświata. Twórcy książki zestawili odpowiedzi w sposób zmieszany i nie odpowiadający kolejnością kategorii, ale na końcu pozycji umieścili indeks, który może być przydatny w sytuacjach awaryjnych.

Jakiego typu są odpowiedzi Ungerera? Kto nie zdążył jeszcze poznać tej postaci, temu z pewnością przyda się wstęp, który – w skrócie – podkreśla, jak nietypową postacią jest pisarz.

Przede wszystkim myśliciel nie owija w bawełnę. Na pytania zadawane przez dzieci od 3 do 10 i więcej lat odpowiada prosto, ale przy użyciu słownictwa osób dorosłych. Niektóre jego poglądy mogą wydawać się nieco kontrowersyjne, ale nie da się zaprzeczyć, że jest to człowiek niesamowicie światły i myślący logicznie.

Wielokrotnie podkreśla na przykład, że najlepszym sposobem na obronę jest cięty język oraz humor. Sam jest ateistą, ale podchodzi z szacunkiem do religii. Niezwykle ceni sobie wolność oraz tolerancję, ale nie mają u niego taryfy ulgowej przemoc oraz brak szacunku do innych (w tym także zwierząt).

Potrafi rozsądnie i bez zażenowania odpowiedzieć dzieciom na najtrudniejsze pytania! Robi to w sposób zachwycający nawet dla dorosłych.

Jego wypowiedzi mogłyby być tatuowane na nadgarstkach i noszone na szczęście.

Książkę można czytać zarówno w sposób refleksyjny, jak i rekreacyjny. Uzupełniające ją obrazki mają w sobie dużo przewrotności, ale często zawierają także drugie dno, zauważalne dopiero podczas dłuższej analizy.

To zachwycająca pozycja – absolutnie wybitna, która pomoże nieco w zrozumieniu otaczającego nas świata. Dzieci będą wdzięczne rodzicom za tę lekturę, a rodzice będą wdzięczni… Ungererowi.

Bardzo polecam dla słuchaczy i czytelników powyżej 6. roku życia.

Link do strony ,,Tu się czyta”: https://tusieczyta.pl/pl/zapowiedzi/643-dlaczego-ja-to-ja-a-nie-ty-9788361488637.html

Artykuł Dlaczego ja to ja, a nie ty? – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Widmo z Głogowego Wzgórza”

Seria: Mistrzowie Ilustracji

Autor: Edward Fenton

Ilustracje: Zbigniew Piotrowski

Tłumaczenie: Irena Tuwim

Wydawnictwo: Dwie Siostry

Rok wydania: 2019 (1961)

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Powieści kryminalne dla dzieci i młodzieży cieszą się ostatnio coraz większą popularnością, chociaż na dobrą sprawę, pierwsze tego typu lektury pisano już ponad 50 lat temu.

W 1961 mieliśmy w Polsce Zbigniewa Nienackiego i ,,Pierwszą przygodę Pana Samochodzika”. W tym samym roku w Stanach Zjednoczonych zostało napisane ,,Widmo z Głogowego Wzgórza” przez Edwarda Fentona.

Książka otrzymała nagrodę im. Allana Poe w kategorii: Najlepsza książka dla młodzieży. Nie ma się co dziwić, bo od ponad pół wieku dalej jest niezwykle aktualna i można przy niej fantastycznie spędzić czas.

Ostatnio została wznowiona przez Wydawnictwo Dwie Siostry, które w ramach cyklu ,,Mistrzowie Ilustracji” połączyło jej tekst z bardzo minimalistycznymi i zarazem wymownymi obrazami Zbigniewa Piotrowskiego.

W ramach tej serii zostały wydane także m.in. ,,Baśnie angielskie” oraz ,,Mały pokój z książkami”.

,,Widmo z Głogowego Wzgórza” to pełna napięcia opowieść, która zaczyna się bardzo niepozornie. Cała jej siła opiera się w szczególności na subtelnej akcji, małej ilości opisach (których nie lubi narrator, co sam podkreśla) oraz nieco już przestarzałym stylu pisania (z chociażby przestawionym szykiem zdania), ale niezwykle urokliwym i pasującym do tego typu historii.

Głównym bohaterem jest James i to z jego punktu widzenia zostajemy zaznajomieni z całą sprawą. Otrzymuje on od swoich kuzynów – Obiego i Amandy list, w którym zawiadamiają go o przeprowadzce ich rodziny na odludzie, ale przede wszystkim poruszają w wiadomości istotną kwestię tajemniczego widma.

James, jako wielki miłośników spraw podejrzanych – z przyjemnością postanawia wyruszyć z odwiedzinami na Głogowe Wzgórze, gdzie czeka go więcej niespodzianek, niż pierwotnie przypuszczał.

,,Widmo z Głogowego Wzgórza” to przykład powieści z inteligentnymi i charakterystycznymi bohaterami, gdzie każda postać – nawet mająca niewielki udział w opowiadanej historii, jest potraktowana przez pisarza z profesjonalną precyzją. Dzięki temu, że nie ma tu elementów niedopracowanych, a książkę po pierwszym czytaniu, ma się ochotę rozpocząć po raz kolejny.

Polecam ją dla każdego czytelnika powyżej 10. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: http://www.wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/prod-widmo_z_glogowego_wzgorza.html

Artykuł Widmo z Głogowego Wzgórza – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.